மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 17.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1.1
नारायणं नमस्कृत्यि नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
एवं वृष्ण्यन्धककुले श्रुत्वा मौसलमाहवम् ।
पाण्डवाः किमकुर्वन्त तथा कृष्णे दिवं गते ॥ १७.१.१ ॥
நாராயணரையும், நரோத்தமரான நரரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வியாசரையும் வணங்கி, பின்னர் ஜயம் ஓதவேண்டும். இவ்வாறு வೃஷ்ணி-அந்தகக் குலத்தில் நடந்த மௌசலப் போரைக் கேட்டு, கிருஷ்ணன் தேவலோகம் சென்றபின் பாண்டவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?
17.1.2
श्रुत्वैवं कौरवो राजा वृष्णीनां कदनं महत् ।
प्रस्थाने मतिमाधाय वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ १७.१.२ ॥
வೃஷ்ணிகளின் இந்தப் பெரும் அழிவைக் கேட்டு, கௌரவ அரசன் பயணம் மேற்கொள்ள உறுதி செய்து அர்ஜுனனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
17.1.3
कालः पचति भतानि सर्वाण्येव महामते ।
कालपाशमहं मन्ये त्वमपि द्रष्टुमर्हसि ॥ १७.१.३ ॥
ஓ மகாமதியே, காலமே எல்லா உயிர்களையும் பக்குவப்படுத்துகிறது. காலபாசத்தை நான் கருதுகிறேன்; நீயும் அதைக் காண வேண்டும்.
17.1.4
इत्युक्तः स तु कौन्तेयः कालः काल इति ब्रुवन् ।
अन्वपद्यत तद्वाक्यं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य धीमतः ॥ १७.१.४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், குந்தியின் மகனான அவன் "காலம், காலம்" என்று சொல்லி, அறிவுள்ள மூத்த சகோதரனின் அந்த வாக்கை ஏற்றுக்கொண்டான்.
17.1.5
अर्जुनस्य मतं ज्ञात्वा भीमसेनो यमौ तथा ।
अन्वपद्यन्त तद्वाक्यं यदुक्तं सव्यसाचिना ॥ १७.१.५ ॥
அர்ஜுனனின் கருத்தை அறிந்து, பீமசேனனும் இரட்டையரான யமர்களும் சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) கூறிய அந்த வாக்கை ஏற்றுக்கொண்டனர்.
17.1.6
ततो युयुत्सुमानाय्य प्रव्रजन्धर्मकाम्यया ।
राज्यं परिददौ सर्वं वैश्यापुत्रे युधिष्ठिरः ॥ १७.१.६ ॥
பின்னர் யுயுத்சுவை அழைத்து, தர்மத்தின் மீதுள்ள விருப்பத்தால் துறவு ஏற்கும் யுதிஷ்டிரன், வைசியப் பெண்ணின் மகனான அவனிடம் முழு ராஜ்யத்தையும் ஒப்படைத்தான்.
17.1.7
अभिंषिच्य स्वराज्ये च राजानं च परिक्षितम् ।
दुःखार्तश्चाब्रवीद्राजा सुभद्रां पाण्डवाग्रजः ॥ १७.१.७ ॥
தன் ராज்யத்தில் அரசன் பரிக்ஷித்தை அபிஷேகம் செய்த பின், துயரால் வருந்திய பாண்டவர்களில் மூத்தவனான அரசன் சுபத்திரையிடம் கூறினான்.
17.1.8
एष पुत्रस्य पुत्रस्ते कुरुराजो भविष्यति ।
यदूनां परिशेषश्च वज्रो राजा कृतश्च ह ॥ १७.१.८ ॥
இவன் உன் மகனின் மகன்; குருக்களின் அரசனாவான். யாதவர்களில் எஞ்சியவனான வஜ்ரனும் அரசனாக்கப்பட்டான்.
17.1.9
परिक्षिद्धास्तिनपुरे शक्रप्रस्थे च यादवः ।
वज्रो राजा त्वया रक्ष्यो मा चाधर्मे मनः कृथाः ॥ १७.१.९ ॥
பரிக்ஷித் ஹஸ்தினாபுரத்திலும், யாதவன் வஜ்ரன் இந்திரப்பிரஸ்தத்திலும் இருப்பர். அரசன் வஜ்ரனை நீ காக்க வேண்டும்; அதர்மத்தில் மனதைச் செலுத்தாதே.
17.1.10
इत्युक्त्वा धर्मराजाः स वासुदेवस्य धीमतः ।
मातुलस्य च वृद्धस्य रामदीनां तथैव च ॥ १७.१.१० ॥
இவ்வாறு கூறிய தர்மராஜன், ஞானியான வாசுதேவனுக்கும், தன் வயோதிக மாமனுக்கும், பலராமன் முதலானோருக்கும் அவ்வாறே செய்தான்.
17.1.11
भ्रातृभिः सह धर्मात्मा कृत्वोदकमतन्द्रितः ।
श्राद्धान्यद्दिश्य सर्वेषां चकार विदिवत्तदा ॥ १७.१.११ ॥
சகோதரர்களுடன் தர்மாத்மா சோர்வின்றி நீர்க்கடன் செய்து, அனைவருக்கும் நோக்கமாக சிராத்தங்களை அப்போது விதிப்படி செய்தான்.
17.1.12
द्वैपायनं नारदं च मार्कण्डेयं तपोधनम् ।
भारद्वाजं याज्ञवल्क्यं हरिमुद्दिश्य यत्नवान्।
अभोजयत्स्वादु भोज्यं कीर्तयित्वा च शार्ङ्गिणं ॥ १७.१.१२ ॥
த்வைபாயனர், நாரதர், தவமே செல்வமான மார்க்கண்டேயர், பாரத்வாஜர், யாஜ்ஞவல்க்யர், ஹரி ஆகியோருக்காக முயற்சியுடன் சுவையான உணவை அளித்தான்; சார்ங்கதாரியை கீர்த்தித்தான்.
17.1.13
ददौ रत्नानि वासांसि ग्रामानश्वान्रथांस्तथा ।
स्त्रियश्च द्विजमुख्येभ्यस्तदा शतसहस्रशः ॥ १७.१.१३ ॥
அப்போது அவர் சிறந்த இருபிறப்பாளர்களுக்கு நூறாயிரக்கணக்கில் ரத்தினங்கள், ஆடைகள், கிராமங்கள், குதிரைகள், தேர்கள் மற்றும் பெண்களைக் கொடுத்தார்.
17.1.14
कृपमभ्यर्च्य च गुरुमथ पौरपुरस्कृतम् ।
आहूय भरतश्रेष्ठ संनिवेश्यासने तदा।
शिष्यं परिक्षितं तस्मै तदौ भरतसत्तमः ॥ १७.१.१४ ॥
பின்னர் குரு கிருபரை வணங்கி, குடிமக்களால் முன்னிறுத்தப்பட்டவரை அழைத்து, ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, இருக்கையில் அமர்த்தி, அப்போது பரதர்களில் உத்தமர் தம் சீடன் பரீட்சிதனை அவருக்கு ஒப்படைத்தார்.
17.1.15
ततस्तु प्रकृतीः सर्वाः समानाय्य युधिष्ठिरः ।
सर्वमाचष्ट राजर्षिकीर्षितमथात्मनः ॥ १७.१.१५ ॥
பின்னர் யுதிஷ்டிரன் அனைத்து குடிமக்களையும் ஒன்றுகூட்டி, அரசரிஷி தம் மனதில் கொண்ட நோக்கம் அனைத்தையும் அறிவித்தார்.
17.1.16
ते श्रुत्वैव वचस्तस्य पौरजानपदा जनाः ।
भृशमुद्विग्रमनसो नाभ्यनन्दन्त तद्वचः ॥ १७.१.१६ ॥
அவருடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டதுமே நகரத்தாரும் நாட்டுப்புறத்தாரும் மிகவும் கலங்கிய மனத்தோடு அவ்வார்த்தையை ஏற்கவில்லை.
17.1.17
नैवं कर्तव्यमिति ते तदोचुस्तं जनाधिपम् ।
न च राजा तथाऽकार्षीत्कालपर्यायधर्मिवित् ॥ १७.१.१७ ॥
"இவ்வாறு செய்யக்கூடாது" என்று அவர்கள் அப்போது அந்த மக்கள் தலைவரிடம் சொன்னார்கள்; ஆனால் அரசர் அவ்வாறு செய்யவில்லை, ஏனெனில் காலச் சுழற்சியின் தர்மங்களை அவர் அறிந்திருந்தார்.
17.1.18
ततोऽनुमान्य धर्मात्मा पौरजानपदं जनम् ।
गमनाय मतिं चक्रे कृष्णस्य गमनादपि ॥ १७.१.१८ ॥
பின்னர் தர்மாத்மாவான அவர் நகரத்தாரையும் நாட்டுப்புறத்தாரையும் சமாதானப்படுத்தி, கிருஷ்ணனின் பயணத்தோடு தானும் புறப்பட முடிவு செய்தார்.
17.1.19
वर्तमाने विवादे तु वास्तुविक्रयिणं प्रति ।
धनेच्छा युगपत्प्राप्ता क्षेत्रतस्वामिभूभृताम् ॥ १७.१.१९ ॥
நிலம் விற்பவருடனான வழக்கு நடந்துகொண்டிருந்த போது, நிலஉடைமையாளர்களுக்கும் அரசர்களுக்கும் ஒரே சமயத்தில் செல்வ ஆசை எழுந்தது.
17.1.20
प्राप्तं कलियुगं ज्ञात्वा सहदेवो हसन्निव ।
राज्ञस्तु कथयामास धर्मो नष्टस्तु सङ्करः ॥ १७.१.२० ॥
கலியுகம் வந்துவிட்டதை அறிந்த சகதேவன், சிரிப்பவனைப் போல அரசனிடம் கூறினான்: தர்மம் அழிந்தது, கலப்பு பிறந்தது.
17.1.21
श्रुत्वा तु दुर्मना राजा पर्याप्तं जीवनं मम ।
इति स्म राजा कौरव्यो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः।
उत्सृज्याभरणान्यङ्गाज्जगृहे वल्कलान्युत ॥ १७.१.२१ ॥
அதைக் கேட்ட துயருற்ற மனத்துடன் அரசன், "என் வாழ்க்கை போதும்" என்றான். இவ்வாறு கௌரவ அரசனும் தர்மபுத்திரனுமான யுதிஷ்டிரன் உடலில் இருந்த அணிகலன்களைக் களைந்து வல்கல ஆடைகளை அணிந்தான்.
17.1.22
भीमार्जुनयमाश्चैव द्रौपदी च यशस्विनी ।
तथैव जगृहुः सर्वे वल्कलानि नराधिप ॥ १७.१.२२ ॥
பீமன், அர்ஜுனன், இரட்டையர் மற்றும் புகழ்மிக்க திரௌபதி ஆகியோரும் அவ்வாறே அனைவரும் வல்கல ஆடைகளை அணிந்தனர். ஓ மனிதர்களின் தலைவனே!
17.1.23
विधिवत्कारयित्वेष्टिं नैष्ठिकीं भरतर्षभ ।
समुत्सृज्याप्सु सर्वेऽग्नीन्प्रतस्थुर्नरपुङ्गवाः ॥ १७.१.२३ ॥
ஓ பரதர்களில் காளையே! சாத்திரப்படி இறுதி யாகத்தைச் செய்வித்து, அனைத்து சிறந்த மனிதர்களும் அக்னிகளை நீரில் விட்டு பயணம் புறப்பட்டனர்.
17.1.24
ततः प्ररुरुदुः सर्वाः स्त्रिंयो दृष्ट्वा नरोत्तमान् ।
प्रस्थितान्द्रौपदीषष्ठान्पुरा द्यूतजितान्यथा ॥ १७.१.२४ ॥
அப்போது பெண்கள் அனைவரும் சிறந்த மனிதர்கள் திரௌபதியுடன் ஆறாமவளாகப் புறப்படுவதைக் கண்டு கதறி அழுதனர்; முன்பு சூதில் தோற்றுச் சென்றது போலவே.
17.1.25
हर्षोऽभवच्च सर्वेषां भ्रातॄणां गमनं प्रति ।
युधिष्ठिरमतं ज्ञात्वा वृष्णिक्षयमवेक्ष्य च। ॥ १७.१.२५ ॥
யுதிஷ்டிரரின் முடிவை அறிந்தும், வ்ருஷ்ணி குலத்தின் அழிவைக் கண்டும், சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் புறப்படுவதில் மகிழ்ச்சி உண்டானது.
17.1.26
भ्रातरः पञ्च कृष्णा च षष्ठी श्वा चैव सप्तमः ।
आत्मना सप्तमो राजा निर्ययौ गजसाह्वयात्।
पौरैरनुगतो दूरं सर्वैरन्तःपुरैस्तथा ॥ १७.१.२६ ॥
ஐந்து சகோதரர்கள், ஆறாவதாக கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி), ஏழாவதாக ஒரு நாய்; ஏழாவதாக அரசன் தானே கஜசாஹ்வயத்திலிருந்து புறப்பட்டான். நகரவாசிகளும் அந்தப்புரத்தினர் அனைவரும் வெகுதூரம் பின்தொடர்ந்தனர்.
17.1.27
न चैनमशकत्कश्चिन्निवर्तस्वेति भाषितुम् ।
न्यवर्तन्त ततः सर्वे नरा नगरवासिनः ॥ १७.१.२७ ॥
'திரும்பிப் போ' என்று அவனிடம் சொல்ல எவராலும் முடியவில்லை. பின்னர் நகரவாசிகள் அனைவரும் திரும்பினர்.
17.1.28
कृपप्रभृतयश्चैव युयुत्सुं पर्यवारयन् ।
विवेश गङ्गां कौरव्य उलूपी भुजगात्मजा ॥ १७.१.२८ ॥
கிருபர் முதலானோர் யுயுத்சுவைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். ஓ கௌரவா, நாகக்கன்னி உலூபி கங்கையில் புகுந்தாள்.
17.1.29
चित्राङ्गदा ययौ चापि मणलूरपुरं प्रति ।
शिष्टाः परिक्षितं त्वन्या मातरः पर्यवारयन् ॥ १७.१.२९ ॥
சித்ராங்கதையும் மணலூர் நகருக்குச் சென்றாள். எஞ்சிய தாய்மார்கள், பிற பெண்கள் பரீக்ஷித்தைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
17.1.30
पाण्डवाश्च महात्मानो द्रौपदी च यशस्विनी ।
कृतोपवासाः कौरव्य प्रययुः प्राङ्मुखास्ततः ॥ १७.१.३० ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களும் புகழ்மிக்க த்ரௌபதியும் உபவாசம் இருந்து, ஓ கௌரவா, கிழக்கு நோக்கி முகமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
17.1.31
योगयुक्ता महात्मानस्त्यागधर्ममुपेयुषः ।
अभिजग्मुर्बहून्देसान्सरितः सागरांस्तथा ॥ १७.१.३१ ॥
யோகத்தில் நிலைபெற்ற அந்த மகாத்மாக்கள் துறவறத் தர்மத்தை ஏற்று, பல நாடுகளையும் ஆறுகளையும் கடல்களையும் கடந்து சென்றனர்.
17.1.32
युधिष्ठिरो ययावग्रे भीमस्तु तदनन्तरम् ।
अर्जुनस्तस्य चान्वेव यमौ चापि यथाक्रमम ॥ १७.१.३२ ॥
யுதிஷ்டிரர் முன்னே சென்றார்; அதன்பின் பீமன்; அர்ஜுனன் அவருக்குப் பின்னால் சென்றான், இரட்டையர்களும் முறைப்படி பின்தொடர்ந்தனர்.
17.1.33
पृष्ठतस्तु वरारोहा श्यामा पद्मदलेक्षणा ।
द्रौपदी योषितांश्रेष्ठा ययौ भरतसत्तम। ॥ १७.१.३३ ॥
பின்னால் அழகிய இடையுடையவளும், கருநிறமும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் கொண்ட திரௌபதி சென்றாள்; பரதர்களில் சிறந்தவனே, பெண்களுள் சிறந்தவள் அவள்.
17.1.34
श्वा चैवानुयायावेकः प्रस्थितान्पाण्डवान्वनम् ।
क्रमेणि ते ययुर्वीरा लौहित्यं सलिलार्णवम् ॥ १७.१.३४ ॥
வனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்ட பாண்டவர்களைத் தொடர்ந்து ஒரு நாயும் சென்றது; அந்த வீரர்கள் வரிசையாக லௌஹித்யத்தையும் நீர்ப்பெருங்கடலையும் அடைந்தனர்.
17.1.35
गाण्डीवं तु धनुर्दिव्यं न मुमोच धनंजयः ।
रत्नलोभान्महाराज ते चाक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.३५ ॥
ஆனால் தனஞ்சயன் தெய்வீக காண்டீவ வில்லை விடவில்லை. மகாராஜா, ரத்னங்கள் மீதான ஆசையால் அவன் அழியாத இரண்டு பெரிய அம்பறாத்தூணிகளையும் விடவில்லை.
17.1.36
अग्निं ते ददृशुस्तत्र स्थितं शैलमिवाग्रतः ।
मार्गमावृत्य तिष्ठन्तं साक्षात्पुरुषविग्रहम् ॥ १७.१.३६ ॥
அங்கே அவர்கள் அக்னியைக் கண்டனர். மலை போல் முன்னே நின்று, வழியை மறித்து, நேரில் மனித உருவில் நின்றிருந்தான் அவன்.
17.1.37
ततो देवः स सप्तार्चिः पाण्डवानिदमब्रवीत् ।
भोभो पाण्डुसुता वीराः पावकं मां निबोधत ॥ १७.१.३७ ॥
அப்போது சப்தார்ச்சி தேவன் பாண்டவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்: ஓ பாண்டுவின் வீரப் புதல்வர்களே, அக்னியான என்னைக் கேளுங்கள்.
17.1.38
युधिष्ठिर महाबाहो भीमसेन परंतप ।
अर्जुनाश्विसुतौ वीरौ निबोधत वचो मम ॥ १७.१.३८ ॥
ஓ மகாபாகு யுதிஷ்டிரா, எதிரிகளைச் சுடும் பீமசேனா, வீர அர்ஜுனா, அஸ்வினி தேவர்களின் புதல்வர்களான இரு வீரர்களே, என் சொற்களைக் கேளுங்கள்.
17.1.39
अहमग्निः कुरुश्रेष्ठा मया दग्धं च खाण्डवम् ।
अर्जुनस्य प्रभावेन तथा नारायणस्य च ॥ १७.१.३९ ॥
குருக்களில் சிறந்தவர்களே, நானே அக்னி. அர்ஜுனனின் வலிமையாலும் நாராயணனின் துணையாலும் நான் காண்டவ வனத்தை எரித்தேன்.
17.1.40
अयं वः फल्गुनो भ्राता गाण्डीवं परमायुधम् ।
परित्यज्य वने यातु नानेनार्थोस्ति कश्चन ॥ १७.१.४० ॥
இவன் உங்கள் சகோதரன் பல்குனன் (அர்ஜுனன்). காண்டீவம் உயர்ந்த ஆயுதம். அதைத் துறந்து அவன் காட்டுக்குச் செல்லட்டும்; இனி இதனால் உங்களுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை.
17.1.41
चक्ररत्नं तु यत्कृष्णे स्थितमासीन्महात्मनि ।
गतं तच्च पुनर्हस्ते कालेनैष्यति तस्य ह ॥ १७.१.४१ ॥
மகாத்மா கிருஷ்ணனிடம் இருந்த சக்கரரத்தினம் சென்றுவிட்டது; காலம் வரும்போது அது மீண்டும் அவனுடைய கையை அடையும்.
17.1.42
वरुणादाहृतं पूर्वं मयैतत्पार्थकारणात् ।
गाण्डीवं धनुषां श्रेष्ठं वरुणायैव दीयताम् ॥ १७.१.४२ ॥
முன்பு பார்த்தனுக்காக நான் இதை வருணனிடமிருந்து எடுத்தேன். வில்களில் சிறந்த இந்த காண்டீவம் வருணனுக்கே திருப்பிக் கொடுக்கப்படட்டும்.
17.1.43
ततस्ते भ्रातरः सर्वे धनंजयमचोदयन् ।
स जले प्राक्षिपच्चैतत्तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ १७.१.४३ ॥
அப்போது சகோதரர்கள் அனைவரும் தனஞ்சயனைத் தூண்டினர். அவன் இதையும், அழியாத இரண்டு பெரிய அம்பறாத்தூணிகளையும் நீரில் எறிந்தான்.
17.1.44
ततोऽग्निर्भरतश्रेष्ठ तत्रैवान्तरधीयत ।
ययुस्च पाण्डवा वीरास्ततस्ते दक्षिणामुखाः ॥ १७.१.४४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது அக்னி அங்கேயே மறைந்தான். பின்னர் அந்த வீர பாண்டவர்கள் தெற்கு நோக்கி சென்றனர்.
17.1.45
ततस्ते तूत्तरेणैव तीरेण लवणांभसः ।
जग्मुर्भरतशार्दूल दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ॥ १७.१.४५ ॥
பின்னர் அவர்கள் உப்புநீர்க் கடலின் வடக்குக் கரையோரமாக, பரதர்களில் புலியே, தென்மேற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றனர்.
17.1.46
ततः पुनः समावृत्ताः पश्चिमां दिशमेव ते ।
ददृशुर्द्वारकां चापि सागरेण परिप्लुताम् ॥ १७.१.४६ ॥
பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் மேற்குத் திசையை நோக்கித் திரும்பி, கடலால் சூழப்பட்ட துவாரகையையும் கண்டனர்.
17.1.47
उदीचीं पुनरावृत्त्य ययुर्भरतसत्तमाः ।
प्रादक्षिण्यं चिकीर्षन्तः पृथिव्या योगधर्मिणः ॥ १७.१.४७ ॥
மீண்டும் வடக்கு நோக்கித் திரும்பி, பூமியைப் பிரதக்ஷிணம் செய்ய விரும்பிய, யோகதர்மம் பின்பற்றிய பரதச் சிறந்தோர் சென்றனர்.