Mahābhārata · Adhyāya 18.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
18.2.1
नेह पश्यामि विबुधा राधेयममितौजसम् ।
भ्रातरौ च महात्मानौ युधामन्यूत्तमौजसौ ॥ १८.२.१ ॥
Ihr Götter, ich sehe hier weder Rādheya von unermesslicher Kraft noch die beiden großherzigen Brüder Yudhāmanyu und Uttamaujas.
18.2.2
जुहुवुर्ये शरीराणि रणवह्नौ महारथाः ।
राजानो राजपुत्राश्च ये मदर्थे हता रणे ॥ १८.२.२ ॥
Die großen Wagenkämpfer, die ihre Leiber ins Feuer der Schlacht opferten, die Könige und Prinzen, die mir zuliebe im Kampf erschlagen wurden.
18.2.3
क्व ते महारथाः सर्वे शार्दूलसमविक्रमाः ।
तैरप्ययं जितो लोकः कच्चित्पुरुषसत्तमैः ॥ १८.२.३ ॥
Wo sind alle jene großen Wagenkämpfer, deren Tapferkeit der von Tigern glich? Ist vielleicht diese Welt von jenen besten der Männer erobert worden?
18.2.4
यदि लोकानिमान्प्राप्तास्ते च सर्वे महारथाः ।
स्थितं वित्त हि मां देवाः सहितं तैर्महात्मभिः ॥ १८.२.४ ॥
Wenn alle jene großen Wagenkämpfer diese Welten erreicht haben, so wisst, ihr Götter, dass auch ich bei jenen Großherzigen verweile.
18.2.5
कच्चिन्न तैरवाप्तोऽयं नृपैर्लोकोऽक्षयः शुभः ।
न तैरहं विना वत्स्ये भ्रातृभिर्ज्ञातिभिस्तथा ॥ १८.२.५ ॥
Haben nicht jene Könige diese unvergängliche und glückliche Welt erreicht? Ohne sie, ohne meine Brüder und Verwandten, wie soll ich da wohnen?
18.2.6
मातुर्हि वचनं श्रुत्वा तदा सलिलकर्मणि ।
कर्णस्य क्रियतां तोयमिति तप्यामि तेन वै ॥ १८.२.६ ॥
Als ich die Worte meiner Mutter hörte, wurde damals beim Wasserritus gesagt: »Karṇa soll Wasser gespendet werden« – deshalb quäle ich mich fürwahr.
18.2.7
इदं च परितप्यामि पुनःपुनरहं सुराः ।
यन्मातुः सदृशौ पादौ तस्याहममितात्मनः ॥ १८.२.७ ॥
O Götter, immer wieder quält mich dies: dass die Füße jenes Grenzenlosen-Seelen denen meiner Mutter glichen.
18.2.8
दृष्ट्वैव तं नानुगतः कर्णं परबलार्दनम् ।
न ह्यस्मान्कर्णसहिताञ्जयेच्छक्रोऽपि संयुगे ॥ १८.२.८ ॥
Obwohl ich ihn sah, Karṇa, den Zermalmer feindlicher Heere, folgte ich ihm nicht; denn selbst Indra hätte uns im Kampf nicht besiegen können, solange Karṇa bei uns war.
18.2.9
तमहं यत्रतत्रस्थं द्रष्टुमिच्छामि सूर्यजम् ।
अविज्ञातो मया योसौ घातितः सव्यसाचिना ॥ १८.२.९ ॥
Ich möchte jenen Sonnensohn sehen, wo immer er sich aufhält, ihn, den ich nicht erkannte und der von Savyasācin erschlagen wurde.
18.2.10
भीमं च भीमविक्रान्तं प्राणेभ्योऽपि प्रियं मम ।
अर्जुनं चेन्द्रसंकाशं यमौ चैव यमोपमौ ॥ १८.२.१० ॥
Ich möchte Bhīma sehen, den von schrecklicher Tapferkeit, mir lieber als das Leben selbst, Arjuna gleich Indra und die Zwillinge, Yama gleich.
18.2.11
द्रष्टुमिच्छामि तां चाहं पाञ्चालीं धर्मचारिणीम् ।
न चेह स्थातुमिच्छामि सत्यमेवं ब्रवीमि वः ॥ १८.२.११ ॥
Auch Pāñcālī, die dem Dharma folgt, möchte ich sehen; und hier zu bleiben wünsche ich nicht. Dies sage ich euch in Wahrheit.
18.2.12
किं मे भ्रातृविहीनस्य स्वर्गेण सुरसत्तमाः ।
यत्र ते मम स स्वर्गो नायं स्वर्गो मतो मम ॥ १८.२.१२ ॥
O Beste der Götter, was nützt mir der Himmel, ich, der meiner Brüder beraubt ist? Wo sie sind, dort ist mein Himmel; diesen halte ich nicht für den Himmel.
18.2.13
यदि वै तत्र ते श्रद्धा गम्यतां तत्र माचिरम् ।
प्रिये हि तव वर्तामो देवराजस्य शासनात् ॥ १८.२.१३ ॥
Wenn dein Sinn dorthin steht, so geh ohne Verzug dorthin. Auf Befehl des Götterkönigs bleiben wir hier bei deinen Lieben.
18.2.14
इत्युक्त्वा तं ततो देवा देवदूतमुपादिशन् ।
युधिष्ठिरस्य सुहृदो दर्शयेतदि परंतप ॥ १८.२.१४ ॥
So gesprochen, wiesen die Götter jenen göttlichen Boten an: O Feindesverbrenner, zeige dies den Freunden Yudhiṣṭhiras.
18.2.15
ततः कुन्तीसुतो राजा देवदूतश्च जग्मतुः ।
सहितौ राजशार्दूल यत्र ते पुरुषर्षभाः ॥ १८.२.१५ ॥
Da gingen der König, der Sohn der Kuntī, und der göttliche Bote gemeinsam, o Tiger unter den Königen, dorthin, wo jene Besten der Männer waren.
18.2.16
अग्रतो देवदूतश्च ययौ राजा च पृष्ठतः ।
पन्थानमशुभं दुर्गं सेवितं पापकर्मभिः ॥ १८.२.१६ ॥
Der göttliche Bote ging voran und der König folgte. Der Pfad war unheilvoll, beschwerlich und von Sündern begangen.
18.2.17
तमसा संवृतं घोरं केशशैवलशाद्वलम् ।
युक्तं पापकृतां गन्धैर्मासशोणितकर्दमम् ॥ १८.२.१७ ॥
Er war von schrecklicher Finsternis umhüllt, voll von Haaren, Moos und Gras, durchzogen von den Gerüchen der Sünder, ein Morast aus Fleisch und Blut.
18.2.18
दंशोत्पातकभल्लूकमक्षिकामशकावृतम् ।
इतश्चेतश्च कुणपैः समन्तात्परिवारितम् ॥ १८.२.१८ ॥
Es war bedeckt von Bremsen, Fliegen, Mücken und Bären, und ringsum, hier und dort, von Leichen umgeben.
18.2.19
अस्थिकेशसमाकीर्णं कृमिकीटसमाकुलम् ।
ज्वलनेन प्रदीप्तेन समन्तात्परिवेष्टितम् ॥ १८.२.१९ ॥
Übersät mit Knochen und Haaren, voller Würmer und Insekten, war es von allen Seiten von loderndem Feuer umgeben.
18.2.20
अयोमुखैश्च काकाद्यैर्गृध्रैश्च समभिद्रुतम् ।
सूचीमुखैस्तथा प्रेतैर्विन्ध्यशैलोपमैर्वृतम् ॥ १८.२.२० ॥
Von Krähen und ihresgleichen mit eisernen Schnäbeln und von Geiern angegriffen, war es von nadelgesichtigen Geistern umgeben, so gewaltig wie die Vindhya-Berge.
18.2.21
मेदोरुधिरयुक्तैश्च च्छिन्नबाहूरुपाणिभिः ।
निकृत्तोदरपदैश्च तत्रतत्र प्रवेशितैः ॥ १८.२.२१ ॥
Mit Fett und Blut beschmiert, mit abgetrennten Armen, Schenkeln und Händen, mit aufgeschnittenen Bäuchen und Füßen, hier und dort hineingesteckt.
18.2.22
स तत्कुणपदुर्गन्धमशिवं रोमहर्षणम् ।
जगाम राजा धर्मान्मा मध्ये बहु विचिन्तयन् ॥ १८.२.२२ ॥
Jener rechtschaffene König ging mitten durch jenen Ort, übel vom Gestank der Leichen, unheilvoll und haarsträubend, und sann dabei lange nach.
18.2.23
ददर्शोष्णोदकैः पूर्णां नदीं चापि सुदुर्गमाम् ।
असिपत्रवनं चैव निशितं क्षुरसंवृतम् ॥ १८.२.२३ ॥
Er sah einen Fluss voller heißen Wassers, sehr schwer zu überqueren, und einen Wald aus Schwertblättern, scharf und von Rasiermessern umgeben.
18.2.24
करम्भवालुकास्तप्ता आयसीश्चि शिलाः पृथक् ।
लोहकुंभीश्च तैलस्य क्वाथ्यमानाः समन्ततः ॥ १८.२.२४ ॥
Sand, brennend heiß wie geröstetes Korn, gesonderte glühende eiserne Felsen und eiserne Kessel, in denen ringsum Öl kochte.
18.2.25
कूटशाल्मलिकं तापि दुःस्पर्शं तीक्ष्णकण्टकम् ।
ददर्शान्याश्च कौन्तेयो यातनाः पापकर्मिणाम् ॥ १८.२.२५ ॥
Auch den trügerischen Śālmalī-Baum sah er, glühend, schwer zu berühren, mit scharfen Dornen; und der Sohn der Kuntī sah weitere Qualen derer, die sündige Taten begehen.
18.2.26
स तं दुर्गन्धमालक्ष्य देवदूतमुवाच ह ।
कियदध्वानमस्माभिर्गन्तव्यमिममीदृशम् ॥ १८.२.२६ ॥
Den üblen Geruch bemerkend, sprach er zum himmlischen Boten: "Wie weit müssen wir noch auf einem solchen Weg gehen?"
18.2.27
क्व च ते भ्रातरो मह्यं तन्ममाख्यातुमर्हसि ।
देशोऽयं कश्च देवानामेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १८.२.२७ ॥
Wo sind deine Brüder? Das solltest du mir sagen. Und welcher Ort der Götter ist dies? Das möchte ich wissen.
18.2.28
स संनिववृते श्रुत्वा धर्मराजस्य भाषितम् ।
देवदूतोऽब्रवीचैनमेतावद्गमनं तव ॥ १८.२.२८ ॥
Als er die Worte des Dharma-Königs hörte, kehrte er um; da sprach der himmlische Bote zu ihm: "Dein Weg reicht nur bis hierher."
18.2.29
निवर्तितव्यो हि मया तताऽस्म्युक्तो दिवौकसैः ।
यदि श्रान्तोसि राजेन्द्रि त्वमथागन्तुमर्हसि ॥ १८.२.२९ ॥
Die Bewohner des Himmels haben mir gesagt, dass du umkehren sollst; o Herr der Könige, wenn du müde bist, solltest du wiederkommen.
18.2.30
युधिष्ठिरस्तु निर्विण्णस्तेनि गन्धेन मूर्छितः ।
निवर्तने धृतमनाः पर्यावर्तत भारत ॥ १८.२.३० ॥
Yudhiṣṭhira aber, von jenem Geruch niedergeschlagen, verlor das Bewusstsein; o Bhārata, mit entschlossenem Sinn zur Umkehr, wandte er sich um.
18.2.31
सं संनिवृत्तो धर्मात्मा दुःखशोकसमाहतः ।
शुश्राव तत्र वदतां दीना वाचः समन्ततः ॥ १८.२.३१ ॥
Von Leid und Kummer getroffen, wandte sich der Gerechtgesinnte um und hörte von allen Seiten die kläglichen Stimmen der Sprechenden.
18.2.32
भोभो धर्मज राजर्षे पुण्याभिजन पाण्वन ।
अनुग्रहार्थमस्माकं तिष्ठ तावन्मुहूर्तकम् ॥ १८.२.३२ ॥
O Sohn des Dharma, königlicher Weiser, Pāṇḍava aus reinem Geschlecht, bleibe einen Augenblick hier, uns zur Gunst.
18.2.33
आयाति त्वयि दुर्धर्षे वाति पुण्यः समीरणः ।
तव गन्धानुगस्तात येनास्मान्सुखमागमत् ॥ १८.२.३३ ॥
O Unbezwingbarer, mit dir weht ein reiner Wind; Lieber, deinem Duft folgend, ist er glücklich zu uns gekommen.
18.2.34
ते वयं पार्थ दीर्घस्य कालस्य पुरुषर्षभ ।
सुखमासादयिष्यामस्त्वां दृष्ट्वा राजसत्तम ॥ १८.२.३४ ॥
O Sohn der Pṛthā, Stier unter den Männern, nach langer Zeit, o Bester der Könige, werden wir, dich sehend, Glück erlangen.
18.2.35
संतिष्ठस्व महाबाहो मुहूर्तमिह भारत ।
त्वयि तिष्ठति कौरव्य यातनाऽस्मान्न बाधते ॥ १८.२.३५ ॥
Verweile einen Augenblick hier, o Starkarmiger, o Nachkomme Bharatas. O Kaurava, solange du bleibst, quält uns die Pein nicht.
18.2.36
एवं बहुविधा वाचः कृपणा वेदनावताम् ।
तस्मिन्देशे स शुश्राव समन्ताद्वदतां नृप ॥ १८.२.३६ ॥
So hörte er, o König, an jenem Ort von allen Seiten die vielfachen kläglichen Stimmen der Leidenden.
18.2.37
तेषां तु वचनं श्रुत्वा दयावान्दीनभाषिणाम् ।
अहो कृच्छ्रमिति प्राह तस्थौ स च युधिष्ठिरः ॥ १८.२.३७ ॥
Als er die Worte derer hörte, die kläglich sprachen, sagte der mitfühlende Yudhiṣṭhira: „Ach, welch ein Leid!“ und blieb dort stehen.
18.2.38
स ता गिरः पुरस्ताद्वै श्रुतपूर्वाः पुनःपुनः ।
ग्लानानां दुःखितानां च नाभ्यजानत पाण्डवः ॥ १८.२.३८ ॥
Obwohl er jene Stimmen schon oft zuvor gehört hatte, erkannte der Pāṇḍava die erschöpften und leidenden Menschen nicht.
18.2.39
अबुध्यमानस्ता वाचो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
उवाच के भवन्तो वै किमर्थमिह तिष्ठथ ॥ १८.२.३९ ॥
Da er diese Stimmen nicht verstand, sagte Yudhiṣṭhira, Sohn des Dharma: „Wer seid ihr, und warum steht ihr hier?“
18.2.40
इत्युक्तास्ते ततः सर्वे समन्तादवभाषिरे ।
कर्णोऽहं भीमसेनोऽहमर्जुनोऽहमिति प्रभो ॥ १८.२.४० ॥
So angesprochen riefen sie alle von allen Seiten: „Herr! Ich bin Karṇa, ich bin Bhīmasena, ich bin Arjuna!“
18.2.41
नकुलः सहदेवोऽहं धृष्टद्युम्नोऽहमित्युत ।
द्रौप्दी द्रौपदेयाश्चि इत्येवं ते विचुक्रुशुः ॥ १८.२.४१ ॥
„Ich bin Nakula, ich bin Sahadeva, ich bin Dhṛṣṭadyumna“, und „Ich bin Draupadī, wir sind Draupadīs Söhne“ – so riefen sie.
18.2.42
ता वाचः स तदा श्रुत्वा तद्देशसदृशीर्नृप ।
ततो विममृशे राजा किंत्विदं दैवकारितम् ॥ १८.२.४२ ॥
Als er jene Worte hörte, die zu diesem Ort passten, o König, dachte König Yudhiṣṭhira nach: „Ist dies das Werk des Schicksals?“
18.2.43
किन्तु तत्कलुषं कर्म कृतमेभिर्महात्मभिः ।
कर्णेन द्रौपदेयैर्वा पाञ्चाल्या वा सुमध्यया ॥ १८.२.४३ ॥
Diese Tat aber, die Sünde, wurde von jenen großmütigen Männern begangen, von Karṇa, von den Söhnen Draupadīs oder von der Pāñcālī, der Schlanktaillierten.
18.2.44
य इमे पापगन्धेऽस्मिन्देशे सन्ति सुदारुणे ।
नाहं जानामि सर्वेषां दुष्कृतं पुण्यकर्मणाम् ॥ १८.२.४४ ॥
In diesem überaus schrecklichen Land, erfüllt vom Gestank der Sünde, kenne ich die bösen Taten und die verdienstvollen Werke aller dieser Menschen nicht.
18.2.45
किं कृत्वा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो राजा सुयोधनः ।
तथा श्रिया युतः पापैः सहसर्वैः पदानुगैः ॥ १८.२.४५ ॥
Was hat König Suyodhana, der Sohn Dhṛtarāṣṭras, getan, dass er mit solcher Pracht begabt ist, zusammen mit all seinen sündigen Gefolgsleuten?
18.2.46
महेन्द्रि इव लक्ष्मीवानास्ते परमपूजितः ।
कस्येदानीं विकारोऽयं य इमे नरकं गताः ॥ १८.२.४६ ॥
Er lebt wie der große Indra, mit Glück begabt und hoch geehrt; wessen Verkehrung ist es dann, dass diese Männer zur Hölle gegangen sind?
18.2.47
सर्वे धर्मविदः शूराः सत्यागमपरायणाः ।
क्षत्रधर्मरताः सन्तो यज्वानो भूरिदक्षिणाः ॥ १८.२.४७ ॥
Sie alle waren Kenner des Dharma, Helden, der Wahrheit und den heiligen Schriften ergeben, am Kṣatriya-Dharma erfreut, gute Männer, Opferer und Spender reicher Gaben.
18.2.48
किंनु सुप्तोस्मि जागर्मि चेतयामि न चेतये ।
अहो चित्तविकारोऽयं स्याद्वा मे चित्तविभ्रमः ॥ १८.२.४८ ॥
Schlafe ich oder bin ich wach? Ich scheine wahrzunehmen, und doch nehme ich nicht wahr. Ach! Ist dies eine Störung meines Geistes oder eine Verwirrung meines Denkens?
18.2.49
एवं बहुविधं राजा विममर्श युधिष्ठिरः ।
दुःखशोकसमाविष्टश्चिन्ताव्याकुलितेन्द्रियः ॥ १८.२.४९ ॥
So erwog König Yudhiṣṭhira auf vielerlei Weise, von Leid und Kummer überwältigt, seine Sinne von Sorge verwirrt.
18.2.50
क्रोधमाहारयच्चैव तीव्रं धर्मसुतो नृपः ।
देवांश्च गर्हयामास धर्मं चैव युधिष्ठिरः ॥ १८.२.५० ॥
König Yudhiṣṭhira, Sohn des Dharma, entfachte heftigen Zorn und tadelte die Götter und ebenso den Dharma.
18.2.51
स तीव्रशोकसंतप्तो देवदूतमुवाच ह ।
गम्यतां तत्र येषां त्वं दूतस्तेषामुपान्तिकम् ॥ १८.२.५१ ॥
Von heftigem Schmerz gequält, sprach er zum Götterboten: "Geh dorthin, zu denen, deren Bote du bist."
18.2.52
न ह्यहं तत्र यास्यामि स्थितोस्मीति निवेद्यताम् ।
मत्संश्रयादिमे दूनाः सुखिनो भ्रातरो हि मे ॥ १८.२.५२ ॥
Ich werde nicht dorthin gehen; man melde, dass ich hier bleibe. Durch meinen Schutz werden diese meine Brüder, jetzt bekümmert, glücklich sein.
18.2.53
इत्युक्तः स तदा दूतः पाण्डुपुत्रेण धीमता ।
जगामि तत्र यत्रास्ते देवराजः शतक्रतुःठ ॥ १८.२.५३ ॥
So angesprochen vom weisen Sohn Pāṇḍus, ging der Bote dorthin, wo der Götterkönig Śatakratu (Indra) weilt.
18.2.54
निवेदयामास च तद्धर्मराजचिकीर्षितम् ।
यथोक्तं धर्मपुत्रेण सर्वमेव जनाधिप ॥ १८.२.५४ ॥
Und er meldete alles, was der König des Dharma beabsichtigte, so wie es der Sohn des Dharma gesagt hatte, o Herr der Menschen.