Mahābhārata · Adhyāya 2.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.102.1
तमागतमथो राजा विदुरं दीर्घदर्शिनम् ।
साशङ्क इव प्रपच्छ धृतराष्टोऽम्बिकासुतः ॥ २.१०२.१ ॥
Da fragte König Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, gleichsam besorgt den eingetroffenen weitsichtigen Vidura.
2.102.2
कथं गच्छति कौन्तेयो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
भीमसेनः सव्यसाची माद्रीपुत्री च पाण्डवौ ॥ २.१०२.२ ॥
Wie gehen Yudhiṣṭhira, Sohn der Kuntī und Sohn des Dharma, Bhīmasena, Savyasācin und die beiden Söhne der Mādrī, die Pāṇḍavas?
2.102.3
धौम्यश्चैव कथं क्षत्तर्द्रौपदी च यशस्विनी ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वं तेषां शंस विचेष्टितम् ॥ २.१०२.३ ॥
Und wie, o Vidura, gehen Dhaumya und die glanzvolle Draupadī? Ich möchte ihr ganzes Verhalten hören; erzähle es mir.
2.102.4
वस्त्रेण संवृत्य मुखं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
बाहू विशालौ सम्पश्यन्भीमो गच्छति पाण्डवः ॥ २.१०२.४ ॥
Yudhiṣṭhira, der Sohn der Kuntī, geht mit verhülltem Gesicht; Bhīma, der Pāṇḍava, geht und betrachtet seine breiten Arme.
2.102.5
सिकता वपन्सव्यसाची राजानमनुगच्छति ।
माद्रीपुत्रः सहदेवो मुखमालिप्य गच्छति ॥ २.१०२.५ ॥
Savyasācin folgt dem König und streut Sand; Sahadeva, der Sohn der Mādrī, geht mit beschmiertem Gesicht.
2.102.6
पांसूपलिप्तसर्वाङ्गो नकुलश्चित्तविह्वलः ।
दर्शनीयतमो लोके राजानमनुगच्छति ॥ २.१०२.६ ॥
Nakula, am ganzen Körper mit Staub bedeckt, im Herzen verwirrt, der schönste Anblick der Welt, folgt dem König.
2.102.7
कृष्णा तु केशैः प्रच्छाद्य मुखमायतलोचना ।
दर्शनीया प्ररुदती राजानमनुगच्छति ॥ २.१०२.७ ॥
Kṛṣṇā, Draupadī, das Gesicht mit ihrem Haar verhüllt, großäugig und anmutig anzusehen, folgt dem König, bitterlich weinend.
2.102.8
धौम्यो रौद्राणि सामानि याम्यानि च विशाम्पते ।
गायन्गच्छति मार्गेषु कुशानादाय पाणिना ॥ २.१०२.८ ॥
O Herr der Menschen, Dhaumya geht auf den Wegen, die grimmigen und südlichen Sāma-Gesänge singend, einen Kuśa-Halm in der Hand.
2.102.9
विविधानीह रूपाणि कृत्वा गच्छन्ति पाण्डवाः ।
तन्ममाचक्ष्व विदुर कस्मादेवं व्रजन्ति ते ॥ २.१०२.९ ॥
Die Pāṇḍavas gehen hier, verschiedene Gestalten annehmend. Sag mir, Vidura, warum sie so dahingehen.
2.102.10
निकृतस्यापि ते पुत्रैर्हृते राज्ये धनेषु च ।
न धर्माच्चलते बुद्धिर्धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.१०२.१० ॥
Obwohl deine Söhne ihnen Unrecht getan und Reich und Reichtum geraubt haben, weicht der Verstand des weisen Dharma-Königs nicht vom Dharma ab.
2.102.11
योऽसौ राजा घृणी नित्यं धार्तराष्ट्रेषु भारत ।
निकृत्या भ्रंशितः क्रोधान्नोन्मीलयति लोचने ॥ २.१०२.११ ॥
O Bhārata, jener König, der stets mitfühlend gegenüber den Söhnen Dhṛtarāṣṭras ist, öffnet trotz des Betrugs, durch den er seines Reiches beraubt wurde, aus Zorn nicht die Augen.
2.102.12
नाहं जनं निर्दहेयं दृष्ट्वा घोरेण चक्षुषा ।
स पिधाय मुखं राजा तस्माद्गच्छति पाण्डवः ॥ २.१०२.१२ ॥
Ich würde die Menschen nicht mit einem schrecklichen Blick verbrennen; deshalb geht jener Pāṇḍava-König mit verhülltem Gesicht davon.
2.102.13
यथा च भीमो व्रजति निगदतः शृणु ।
बाह्वोर्बले नास्ति समो ममेति भरतर्षभ ॥ २.१०२.१३ ॥
Höre, was Bhīma im Gehen sagt: »O Stier der Bharatas, an Armeskraft gibt es niemanden, der mir gleicht.«
2.102.14
बाहू विशालौ कृत्वाऽसौ तेन भीमोपि गच्छति ।
बाहू विदर्शयन्राजन्बाहुद्रविणदर्पितः ॥ २.१०२.१४ ॥
Seine breiten Arme ausstreckend, geht auch Bhīma so, o König, stolz auf den Reichtum seiner Arme und sie zur Schau stellend.
2.102.15
चिकीर्षन्कर्म शत्रुभ्यो बाहुद्रव्यानुरूपतः ।
प्रदिशञ्शरसम्पातान्कुन्तीपुत्रोऽर्जुनस्तदा ॥ २.१०२.१५ ॥
Im Begriff, gegen die Feinde zu handeln, seiner Armeskraft gemäß, und Pfeilsalven zeigend, geht da Arjuna, der Sohn Kuntīs, dahin.
2.102.16
सिकता वपन्सव्यसाची राजानमनुगच्छति ।
असक्ताः सिकतास्तस्य यथा सम्प्रति भारत।
असक्तं शरवर्षाणि तथा मोक्ष्यति शत्रुषु ॥ २.१०२.१६ ॥
Sand verstreuend, folgt Savyasācī dem König. O Bhārata, so wie der Sand jetzt an ihm nicht haften bleibt, so wird er unablässig Pfeilregen auf die Feinde niedergehen lassen.
2.102.17
न मे कश्चिद्विजानीयान्मुखमद्येति भारत ।
मुखमालिप्य तेनासौ सहदेवोऽपि गच्छति ॥ २.१०२.१७ ॥
»Heute soll niemand mein Gesicht erkennen, o Bhārata.« So geht auch Sahadeva dahin, nachdem er sein Gesicht bestrichen hat.
2.102.18
नाहं मनांस्याददेयं मार्गे स्त्रीणामिति प्रभो ।
पांसूपलिप्तसर्वाङ्गो नकुलस्तेन गच्छति ॥ २.१०२.१८ ॥
»Ich werde den Frauen auf dem Weg nicht die Sinne rauben, o Herr.« So geht Nakula dahin, seinen ganzen Körper mit Staub bedeckt.
2.102.19
एकवस्त्रा प्ररुदती मुक्तकेशी रजस्वला ।
शोणितेनाक्तवसना द्रौपदी वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०२.१९ ॥
Draupadī, in einem einzigen Gewand, laut weinend, mit gelösten Haaren, in ihrer Menstruation, ihr Gewand von Blut getränkt, sprach diese Worte.
2.102.20
यत्कृतेऽहमिदं प्राप्ता तेषां वर्षे चतुर्दशे ।
हतपत्यो हतसुता हतबन्धुजनप्रियाः ॥ २.१०२.२० ॥
Um deretwillen ich in diesen Zustand gekommen bin — im vierzehnten Jahr, ihre Gatten erschlagen, ihre Söhne erschlagen, ihre Verwandten und Lieben erschlagen.
2.102.21
बन्धुशोणितदिग्धाङ्ग्यो मुक्तकेश्यो रजस्वलाः ।
एवं कृतोदका भार्याः प्रवेक्ष्यन्ति गजाह्वयम् ॥ २.१०२.२१ ॥
Mit Blut der Verwandten beschmierten Leibern, mit gelösten Haaren, in ihrer Menstruation, werden die Gattinnen, nachdem sie so das Wasseropfer dargebracht haben, nach Gajāhvaya (Hāstinapura) eintreten.
2.102.22
कृत्वा तु नैर्ऋतान्दर्भान्धीरो धौम्यः पुरोहितः ।
सामानि गायन्याम्यानि पुरतो याति भारत ॥ २.१०२.२२ ॥
Nachdem der weise Priester Dhaumya das nairṛta-(totenrituelle) Darbha-Gras bereitet hat, geht er voran und singt die Yama-Sāmane, o Bhārata.
2.102.23
हतेषु भरतेष्वाजौ कुरूणां गुरवस्तदा ।
एवं सामानि गास्यन्तीत्युक्त्वा धौम्योपि गच्छति । ॥ २.१०२.२३ ॥
Wenn die Bharatas und Kurus im Kampf erschlagen sind, sagen die Ältesten: 'So werden sie die Sāma-Gesänge singen', und auch Dhaumya geht fort.
2.102.24
प्रस्थाप्य पाण्डवाञ्शेषान्निः शेषस्ते भविष्यति ।
इति धौम्यो व्यवसितो रौद्रसामानि गायति ॥ २.१०२.२४ ॥
Nachdem die übrigen Pāṇḍavas fortgeschickt sind, wird dein Geschlecht völlig vernichtet sein — hierzu entschlossen, singt Dhaumya die schrecklichen Sāma-Gesänge.
2.102.25
धृतराष्ट्र उवाच ॥ २.१०२.२५ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach.
2.102.26
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा येऽन्ये वदन्त्यथ ।
तच्छृणुष्व महाराज वक्ष्यते च मया तव ॥ २.१०२.२६ ॥
Höre, großer König, was Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas, Śūdras und andere sagen, und höre auch, was ich dir sagen werde.
2.102.27
हाहा गच्छन्ति नो नाथाः समवेक्षध्वमीदृशम् ।
अहो धिक्कुरुवृद्धानां बालानामिव चेष्टितम् ॥ २.१०२.२७ ॥
Weh, unsere Beschützer gehen fort! Seht dies. Oh, Schande über das Verhalten der Kuru-Ältesten, wie das von Kindern!
2.102.28
राष्ट्रेभ्यः पाण्डुदायादाँल्लोभान्निर्वासयन्ति ये ।
अनाथाः स्म वयं सर्वे वियुक्ताः पाण्डुनन्दनैः ॥ २.१०२.२८ ॥
Jene, die aus Gier die Erben Pāṇḍus aus ihren Reichen vertreiben — durch sie sind wir alle ohne Beschützer, von den Söhnen Pāṇḍus getrennt.
2.102.29
दुर्विनीतेषु लुब्धेषु का प्रीतिः कौरवेषु नः ।
इति पौराः सुदुः खार्ताः क्रोशन्ति स्म पुनः पुनः ॥ २.१०२.२९ ॥
Welche Zuneigung können wir zu den ungezügelten und gierigen Kauravas haben? So riefen die Bürger, tief von Kummer gequält, immer wieder.
2.102.30
एवमाकारलिङ्गैस्ते व्यवसायं मनोगतम् ।
कथयन्तश्च कौन्तेया वनं जग्मुर्मनस्विनः ॥ २.१०२.३० ॥
So gingen die edelgesinnten Söhne Kuntīs, indem sie durch ihr äußeres Auftreten und ihre Zeichen den Entschluss ihres Geistes offenbarten, in den Wald.
2.102.31
एवं तेषु नराग्र्येषु निर्यत्सु गजसाह्वयात् ।
अनभ्रे विद्युतश्चासन्भूमिश्च समकम्पत ॥ २.१०२.३१ ॥
Als diese Besten der Männer von Gajāhvaya aufbrachen, zuckten Blitze ohne Wolken, und die Erde bebte gemeinsam.
2.102.32
राहुरग्रसदादित्यमपर्वणि विशाम्पते ।
उल्का चाप्यपसव्येन पुरं कृत्वा व्यशीर्यत ॥ २.१०२.३२ ॥
O Herr der Völker, Rāhu verschlang die Sonne zur Unzeit; und ein Meteor, nach links ziehend, überquerte die Stadt und zerbrach.
2.102.33
प्रत्याहरन्ति क्रव्यादा गृध्रगोमायुवायसाः ।
देवायतनचैत्येषु प्राकाराट्टालकेषु च ॥ २.१०२.३३ ॥
Fleischfressende Geier, Schakale und Krähen kehren immer wieder zu den Tempeln und heiligen Schreinen, zu den Mauern und Wachtürmen zurück.
2.102.34
एवमेते महोत्पाताः प्रादुरासन्दुरासदाः ।
भरतानामभावाय राजन्दुर्मन्त्रिते तव ॥ २.१०२.३४ ॥
So sind diese großen, unerträglichen Vorzeichen erschienen, o König, zum Untergang der Bharatas, wegen deines bösen Rates.
2.102.35
एवं प्रवदतोरेव तयोस्तत्र विशाम्पते ।
धृतराष्ट्रस्य राज्ञश्च विदुरस्य च धीमतः ॥ २.१०२.३५ ॥
So, o Herr der Völker, während jene beiden dort sprachen — König Dhṛtarāṣṭra und der weise Vidura —
2.102.36
नारदश्च सभामध्ये कुरूणामग्रतः स्थितः ।
महर्षिभिः परिवृतो रौद्रं वाक्यमुवाच ह ॥ २.१०२.३६ ॥
Und Nārada, mitten in der Versammlung vor den Kurus stehend, umgeben von großen Weisen, sprach furchtbare Worte.
2.102.37
इतश्चतुर्दशे वर्षे विङ्क्ष्यन्तीह कौरवाः ।
दुर्योधनापराधेन भीमार्जुनबलेन च ॥ २.१०२.३७ ॥
In vierzehn Jahren von jetzt an werden die Kaurava hier zugrunde gehen, durch Duryodhanas Schuld und durch die Kraft Bhīmas und Arjunas.
2.102.38
इत्युक्त्वा दिवमाक्रम्य क्षिप्रमन्तरधीयत ।
ब्राह्मीं श्रियं सुविपुलां बिभ्रद्देवर्षिसत्तमः ॥ २.१०२.३८ ॥
So gesprochen, stieg der Beste unter den göttlichen Weisen in den Himmel empor und verschwand rasch, die weite Pracht Brahmās tragend.
2.102.39
ततो दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
द्रोणं द्वीपममन्यन्त राज्यं चास्मै न्यवेदयन् ॥ २.१०२.३९ ॥
Da hielten Duryodhana, Karṇa und Śakuni, der Sohn Subalas, Droṇa für ihre Insel und übergaben ihm das Reich.
2.102.40
अथाब्रवीत्ततो द्रोणो दुर्योधनममर्षणम् ।
दुःशासनं च कर्णं च सर्वानेव च भारतान् ॥ २.१०२.४० ॥
Da sprach Droṇa zu dem zornigen Duryodhana, zu Duḥśāsana, zu Karṇa und zu allen Bhāratas.
2.102.41
अवध्यान्पाण्डवान्प्राहुर्देवपुत्रान्द्विजातयः ।
अहं चै शरणं प्राप्तान्वर्तमानो यथाबलम् ॥ २.१०२.४१ ॥
Die Zweimalgeborenen nennen die Pāṇḍavas Göttersöhne, unerschlagbar; und auch ich, der ich bei ihnen Zuflucht gesucht habe, werde nach meiner Kraft handeln.
2.102.42
गन्ता सर्वात्मना भक्त्या धार्तराष्ट्रान्सराजकान् ।
नोत्सहेयं परित्यक्तुं दैवं हि बलवत्तरम् ॥ २.१०२.४२ ॥
Von ganzem Herzen und in Hingabe werde ich zu den Söhnen Dhṛtarāṣṭras und ihren Königen gehen; doch ich wage nicht, sie zu verlassen, denn das Schicksal ist weit stärker.
2.102.43
धर्मतः पाण्डुपुत्रा वै वनं गच्छन्ति निर्जिताः ।
ते च द्वादश वर्षाणि वने वत्स्यन्ति पाण्डवः ॥ २.१०२.४३ ॥
Gemäß dem dharma werden die Söhne Pāṇḍus besiegt in den Wald gehen; die Pāṇḍavas werden zwölf Jahre im Wald wohnen.
2.102.44
चरितब्रह्मचर्याश्च क्रोधामर्षवशानुगाः ।
वैरं निर्यातयिष्यन्ति महद्दुःखाय पाण्डवाः ॥ २.१०२.४४ ॥
Nachdem sie das Keuschheitsgelübde gehalten haben und sich von Zorn und Groll leiten lassen, werden die Pāṇḍavas ihre Feindschaft rächen – zu großem Leid.
2.102.45
मया च भ्रंशितो राजन्द्रुपदः सखिविग्रहे ।
पुत्रार्थमयजद्राजा वधाय मम भारत ॥ २.१०२.४५ ॥
O König, im Streit mit seinem Freund habe ich Drupada gedemütigt; und jener König, nach einem Sohn verlangend, vollzog ein Opfer zu meinem Verderben, o Nachkomme Bharatas.
2.102.46
याजोपयाजतपसा पुत्रं लेभे स पावकात् ।
धृष्टद्युम्नं द्रौपदीं च वेदीमध्यात्सुमध्यमाम् ॥ २.१०२.४६ ॥
Durch die Askese von Yāja und Upayāja erhielt er aus dem Feuer einen Sohn, Dhṛṣṭadyumna, und aus der Mitte des Altars die schlanke Draupadī.
2.102.47
धृष्टद्युम्नस्तु पार्थानां स्यालः सम्बन्धतो मतः ।
पाण्डवानां प्रियरतस्तस्मान्मां भयमाविशत् ॥ २.१०२.४७ ॥
Dhṛṣṭadyumna gilt durch Heirat als Schwager der Söhne Pṛthās; er ist den Lieben der Pāṇḍavas ergeben, daher ist Furcht in mich gefahren.
2.102.48
ज्वालावर्णो देवदत्तो धनुष्मान्कवची शरी ।
मर्त्यधर्मतया तस्मादद्य मे साध्वसो महान् ॥ २.१०२.४८ ॥
Flammenfarben, die Muschel Devadatta tragend, bogenbewaffnet, gepanzert und pfeiltragend — aufgrund der Natur der Sterblichen ist mir heute große Sorge.
2.102.49
गतो हि पक्षतां तेषां पार्षतः परवीरहा ।
रथातिरथसङ्ख्यायां योऽग्रणीरर्जुनो युवा ॥ २.१०२.४९ ॥
Pārṣata (Dhṛṣṭadyumna), der Töter feindlicher Helden, ist auf ihre Seite übergegangen, und auch der junge Arjuna, der unter den Wagenkämpfern und Großwagenkämpfern der Erste war.
2.102.50
सृष्टप्राणो भृशतरं तेन चेत्सङ्गमो मम ।
किमन्यद्दुःखमधिकं परमं भुवि कौरवाः ॥ २.१०२.५० ॥
Wenn ich mich mit ihm messen muss, wird mein Leben sehr leiden. O Kauravas, was könnte auf Erden ein größeres höchstes Leid sein als dieses?
2.102.51
धृष्टद्युम्नो द्रोणमृत्युरिति विप्रथितं वचः ।
मद्वधायाश्रितोऽप्येष लोके चाप्यतिविश्रुतः ॥ २.१०२.५१ ॥
Die weit verbreitete Rede, „Dhṛṣṭadyumna ist Droṇas Tod“, hat sich ausgebreitet. Er hat hier Zuflucht genommen, gerade um mich zu töten, und er ist auch in der Welt sehr berühmt.
2.102.52
सोऽयं नूनमनुप्राप्तस्त्वत्कृते कालपर्ययः ।
त्वरितं कुरुत श्रेयो नैतदेतावता कृतम् ॥ २.१०२.५२ ॥
Gewiss ist jene Wende der Zeit gekommen, die durch dich herbeigeführt wurde. Tue schnell, was dir zum Heil dient; so viel allein ist nicht getan.
2.102.53
मुहूर्तं सुखमेवैतत्तालच्छायेव हैमनी ।
जयध्वं च महायज्ञैर्भोगानश्नीत दत्त च ॥ २.१०२.५३ ॥
Dieses Glück währt nur einen Augenblick, wie der Schatten einer Palme im Winter. Siege durch große Opfer, genieße die Freuden und gib auch Gaben.
2.102.54
इतश्चतुर्दशे वर्षे महत्प्राप्स्यथ वैशसम् ।
दुर्योधन निशम्यैतत्प्रतिपद्य यथेच्छसि ॥ २.१०२.५४ ॥
Im vierzehnten Jahr von jetzt an wirst du großes Unheil erlangen. O Duryodhana, nachdem du dies gehört hast, handle, wie du willst.
2.102.55
शमं वा पाण्डुपुत्रेण प्रयुङ्क्ष्व यदि मन्यसे। ॥ २.१०२.५५ ॥
Oder, wenn du es für richtig hältst, schließe Frieden mit dem Sohn Pāṇḍus.
2.102.56
सम्यगाह गुरुः क्षत्तरुपावर्तय पाण्डवान् ।
यदि ते न निवर्तन्ते सत्कृता यान्तु पाण्डवाः। ॥ २.१०२.५६ ॥
Der Lehrer sprach recht: O Kṣattṛ, bringe die Pāṇḍavas zurück. Wenn sie nicht zurückkehren, mögen die geehrten Pāṇḍavas gehen.
2.102.57
सशस्त्ररथपादाता भोगवन्तश्च पुत्रकाः ॥ २.१०२.५७ ॥
Mit Waffen, Streitwagen und Fußsoldaten, und auch die wohlhabenden Söhne.