மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.102.1
तमागतमथो राजा विदुरं दीर्घदर्शिनम् ।
साशङ्क इव प्रपच्छ धृतराष्टोऽम्बिकासुतः ॥ २.१०२.१ ॥
அப்போது வந்திருந்த தொலைநோக்குடைய விதுரரிடம் அம்பிகையின் மகனான மன்னன் திருதராஷ்டிரன் அச்சத்துடன் கேட்டான்.
2.102.2
कथं गच्छति कौन्तेयो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
भीमसेनः सव्यसाची माद्रीपुत्री च पाण्डवौ ॥ २.१०२.२ ॥
குந்தியின் மகனும் தர்மனின் மகனுமான யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன், சவ்யசாசி, மாத்ரியின் இரு மகன்களான பாண்டவர்கள் எவ்வாறு செல்கிறார்கள்?
2.102.3
धौम्यश्चैव कथं क्षत्तर्द्रौपदी च यशस्विनी ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वं तेषां शंस विचेष्टितम् ॥ २.१०२.३ ॥
விதுரரே, தௌம்யரும் புகழ்மிக்க திரௌபதியும் எவ்வாறு செல்கிறார்கள்? அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன், சொல்லுங்கள்.
2.102.4
वस्त्रेण संवृत्य मुखं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
बाहू विशालौ सम्पश्यन्भीमो गच्छति पाण्डवः ॥ २.१०२.४ ॥
துணியால் முகத்தை மூடிக்கொண்ட குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் செல்கிறான்; பாண்டவன் பீமன் தன் பெரிய தோள்களைப் பார்த்தபடி நடக்கிறான்.
2.102.5
सिकता वपन्सव्यसाची राजानमनुगच्छति ।
माद्रीपुत्रः सहदेवो मुखमालिप्य गच्छति ॥ २.१०२.५ ॥
மணலைத் தூவியபடி சவ்யசாசி மன்னனைப் பின்தொடர்கிறான்; மாத்ரியின் மகன் சகதேவன் முகத்தில் பூசிக்கொண்டு செல்கிறான்.
2.102.6
पांसूपलिप्तसर्वाङ्गो नकुलश्चित्तविह्वलः ।
दर्शनीयतमो लोके राजानमनुगच्छति ॥ २.१०२.६ ॥
முழு உடலும் புழுதியால் பூசப்பட்டு, மனம் கலங்கிய நகுலன், உலகிலேயே மிக அழகானவன், மன்னனைப் பின்தொடர்கிறான்.
2.102.7
कृष्णा तु केशैः प्रच्छाद्य मुखमायतलोचना ।
दर्शनीया प्ररुदती राजानमनुगच्छति ॥ २.१०२.७ ॥
கருமை நிறமுடையவளான திரௌபதி, கூந்தலால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, நீண்ட கண்களுடன், அழகாக அழுதபடி அரசனைப் பின்தொடர்கிறாள்.
2.102.8
धौम्यो रौद्राणि सामानि याम्यानि च विशाम्पते ।
गायन्गच्छति मार्गेषु कुशानादाय पाणिना ॥ २.१०२.८ ॥
மன்னா, தௌம்யர் உக்கிரமும் யமதிசை சார்ந்ததுமான சாமங்களைப் பாடியபடி, கையில் தர்ப்பைப் புல்லை ஏந்தி பாதைகளில் நடக்கிறார்.
2.102.9
विविधानीह रूपाणि कृत्वा गच्छन्ति पाण्डवाः ।
तन्ममाचक्ष्व विदुर कस्मादेवं व्रजन्ति ते ॥ २.१०२.९ ॥
பாண்டவர்கள் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துக்கொண்டு இங்கு செல்கிறார்கள். விதுரா, அவர்கள் ஏன் இவ்வாறு செல்கிறார்கள் என்பதை எனக்குச் சொல்.
2.102.10
निकृतस्यापि ते पुत्रैर्हृते राज्ये धनेषु च ।
न धर्माच्चलते बुद्धिर्धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.१०२.१० ॥
உன் மக்கள் அவர்களை அவமதித்து அரசையும் செல்வத்தையும் பறித்துக்கொண்ட போதிலும், அறிவாளியான தர்மராஜனின் புத்தி தர்மத்திலிருந்து விலகவில்லை.
2.102.11
योऽसौ राजा घृणी नित्यं धार्तराष्ट्रेषु भारत ।
निकृत्या भ्रंशितः क्रोधान्नोन्मीलयति लोचने ॥ २.१०२.११ ॥
பாரதா, எப்போதும் திருதராஷ்டிரரின் மக்கள் மீது இரக்கம் கொண்ட அந்த அரசன், வஞ்சனையால் நாட்டை இழந்தும் கோபத்தால் தன் கண்களைத் திறக்கவில்லை.
2.102.12
नाहं जनं निर्दहेयं दृष्ट्वा घोरेण चक्षुषा ।
स पिधाय मुखं राजा तस्माद्गच्छति पाण्डवः ॥ २.१०२.१२ ॥
நான் கொடிய பார்வையால் மக்களை எரித்துவிட மாட்டேன்; ஆகையால் அந்த பாண்டவ அரசன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு செல்கிறான்.
2.102.13
यथा च भीमो व्रजति निगदतः शृणु ।
बाह्वोर्बले नास्ति समो ममेति भरतर्षभ ॥ २.१०२.१३ ॥
பீமன் நடந்து செல்லும்போது சொல்வதைக் கேள். பரதர்களில் காளையே, தோள் வலிமையில் எனக்கு நிகர் எவருமில்லை.
2.102.14
बाहू विशालौ कृत्वाऽसौ तेन भीमोपि गच्छति ।
बाहू विदर्शयन्राजन्बाहुद्रविणदर्पितः ॥ २.१०२.१४ ॥
தன் பெரிய தோள்களை விரித்துக்கொண்டு பீமனும் அவ்வழியே நடக்கிறான். அரசே, தோள் வலிமையின் செருக்கால் தன் தோள்களைக் காட்டியபடி செல்கிறான்.
2.102.15
चिकीर्षन्कर्म शत्रुभ्यो बाहुद्रव्यानुरूपतः ।
प्रदिशञ्शरसम्पातान्कुन्तीपुत्रोऽर्जुनस्तदा ॥ २.१०२.१५ ॥
பகைவருக்கு எதிராகச் செயல் செய்ய விரும்பி, தன் தோள் வலிமைக்கேற்ப அம்புமழைகளைச் செலுத்திக் காட்டியபடி, அப்போது குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன் சென்றான்.
2.102.16
सिकता वपन्सव्यसाची राजानमनुगच्छति ।
असक्ताः सिकतास्तस्य यथा सम्प्रति भारत।
असक्तं शरवर्षाणि तथा मोक्ष्यति शत्रुषु ॥ २.१०२.१६ ॥
மணலை வீசியபடி சவ்யசாசி அரசனைப் பின்தொடர்கிறான். பாரதா, இப்போது அவனுடைய மணல் ஒட்டாமல் இருப்பது போலவே, அவன் பகைவர்மீது அம்பு மழையை இடைவிடாமல் பொழிவான்.
2.102.17
न मे कश्चिद्विजानीयान्मुखमद्येति भारत ।
मुखमालिप्य तेनासौ सहदेवोऽपि गच्छति ॥ २.१०२.१७ ॥
இன்று என் முகத்தை எவரும் அறியக்கூடாது என்று, பாரதா. அதனால் முகத்தில் பூச்சுப் பூசிக்கொண்டு சகதேவனும் செல்கிறான்.
2.102.18
नाहं मनांस्याददेयं मार्गे स्त्रीणामिति प्रभो ।
पांसूपलिप्तसर्वाङ्गो नकुलस्तेन गच्छति ॥ २.१०२.१८ ॥
பிரபுவே, வழியில் பெண்களின் மனதை நான் கவரக்கூடாது என்று. அதனால் உடல் முழுவதும் தூசி படிந்தவனாக நகுலனும் செல்கிறான்.
2.102.19
एकवस्त्रा प्ररुदती मुक्तकेशी रजस्वला ।
शोणितेनाक्तवसना द्रौपदी वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०२.१९ ॥
ஒரே ஆடையுடன், கதறி அழுதபடி, அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், மாதவிடாய் நிலையில் இருந்த திரௌபதி, இரத்தத்தில் நனைந்த ஆடையுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
2.102.20
यत्कृतेऽहमिदं प्राप्ता तेषां वर्षे चतुर्दशे ।
हतपत्यो हतसुता हतबन्धुजनप्रियाः ॥ २.१०२.२० ॥
அவர்களுக்காக நான் இந்நிலையை அடைந்தேனோ, பதினான்காம் ஆண்டில் — கணவர்களும் மகன்களும் உறவினர் அன்பர்களும் கொல்லப்பட்டவர்களே.
2.102.21
बन्धुशोणितदिग्धाङ्ग्यो मुक्तकेश्यो रजस्वलाः ।
एवं कृतोदका भार्याः प्रवेक्ष्यन्ति गजाह्वयम् ॥ २.१०२.२१ ॥
உறவினர்களின் இரத்தத்தால் உடல் தோய்ந்து, அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள மனைவியர் இவ்வாறு நீர்க்கடன் செய்து கஜாஹ்வயத்தில் (ஹஸ்தினாபுரத்தில்) நுழைவார்கள்.
2.102.22
कृत्वा तु नैर्ऋतान्दर्भान्धीरो धौम्यः पुरोहितः ।
सामानि गायन्याम्यानि पुरतो याति भारत ॥ २.१०२.२२ ॥
நைர்ருத (யம சம்பந்தமான) தர்ப்பைகளைத் தயாரித்து, தீரரான புரோகிதர் தௌம்யர் யம சம்பந்தமான சாம கீதங்களைப் பாடியபடி, பாரதா, முன்னே செல்கிறார்.
2.102.23
हतेषु भरतेष्वाजौ कुरूणां गुरवस्तदा ।
एवं सामानि गास्यन्तीत्युक्त्वा धौम्योपि गच्छति । ॥ २.१०२.२३ ॥
போரில் பாரதர்களும் குருக்களும் கொல்லப்பட்ட பின், அப்போது பெரியோர்கள் 'இவ்வாறு சாம கீதம் பாடுவார்கள்' என்று சொல்லி தௌம்யரும் செல்கிறார்.
2.102.24
प्रस्थाप्य पाण्डवाञ्शेषान्निः शेषस्ते भविष्यति ।
इति धौम्यो व्यवसितो रौद्रसामानि गायति ॥ २.१०२.२४ ॥
எஞ்சிய பாண்டவர்களை அனுப்பிவிட்டால் உன் குலம் முழுவதுமாக அழியும் — என்று உறுதி செய்து தௌம்யர் கொடிய சாம கீதங்களைப் பாடுகிறார்.
2.102.25
धृतराष्ट्र उवाच ॥ २.१०२.२५ ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்.
2.102.26
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा येऽन्ये वदन्त्यथ ।
तच्छृणुष्व महाराज वक्ष्यते च मया तव ॥ २.१०२.२६ ॥
அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் மற்றும் பிறர் கூறுவதை, மகாராஜாவே, கேளுங்கள்; நான் உங்களுக்குச் சொல்லப்போவதையும் கேளுங்கள்.
2.102.27
हाहा गच्छन्ति नो नाथाः समवेक्षध्वमीदृशम् ।
अहो धिक्कुरुवृद्धानां बालानामिव चेष्टितम् ॥ २.१०२.२७ ॥
ஐயோ, எங்கள் தலைவர்கள் போகிறார்களே! இதைப் பாருங்கள். அந்தோ, குருக்களின் பெரியவர்களின் செயல் குழந்தைகளைப் போல் உள்ளது, சீச்சி!
2.102.28
राष्ट्रेभ्यः पाण्डुदायादाँल्लोभान्निर्वासयन्ति ये ।
अनाथाः स्म वयं सर्वे वियुक्ताः पाण्डुनन्दनैः ॥ २.१०२.२८ ॥
பேராசையால் பாண்டுவின் வாரிசுகளை நாடுகளிலிருந்து துரத்துபவர்களால், நாம் அனைவரும் அநாதைகளானோம்; பாண்டுவின் மகன்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டோம்.
2.102.29
दुर्विनीतेषु लुब्धेषु का प्रीतिः कौरवेषु नः ।
इति पौराः सुदुः खार्ताः क्रोशन्ति स्म पुनः पुनः ॥ २.१०२.२९ ॥
ஒழுக்கமற்ற, பேராசை கொண்ட கௌரவர்கள் மீது நமக்கு என்ன பிரியம்? என்று மிகுந்த துயரில் வாடிய நகரவாசிகள் மீண்டும் மீண்டும் கூக்குரலிட்டனர்.
2.102.30
एवमाकारलिङ्गैस्ते व्यवसायं मनोगतम् ।
कथयन्तश्च कौन्तेया वनं जग्मुर्मनस्विनः ॥ २.१०२.३० ॥
இவ்வாறு புறத்தோற்றம் மற்றும் அடையாளங்களால் தங்கள் மனத்தின் உறுதியை வெளிப்படுத்திய அந்த மனஉறுதியுள்ள குந்தியின் மைந்தர்கள் காட்டிற்குச் சென்றனர்.
2.102.31
एवं तेषु नराग्र्येषु निर्यत्सु गजसाह्वयात् ।
अनभ्रे विद्युतश्चासन्भूमिश्च समकम्पत ॥ २.१०२.३१ ॥
இவ்வாறு அவர்கள் ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து புறப்படுகையில், மேகமின்றியே மின்னல்கள் தோன்றின; பூமியும் ஒருசேர நடுங்கியது.
2.102.32
राहुरग्रसदादित्यमपर्वणि विशाम्पते ।
उल्का चाप्यपसव्येन पुरं कृत्वा व्यशीर्यत ॥ २.१०२.३२ ॥
ஓ மக்கள் தலைவரே, ராகு அமாவாசை அல்லாத நாளில் சூரியனை விழுங்கினான்; விண்கல் இடப்புறமாகச் சென்று நகரின்மேல் வெடித்துச் சிதறியது.
2.102.33
प्रत्याहरन्ति क्रव्यादा गृध्रगोमायुवायसाः ।
देवायतनचैत्येषु प्राकाराट्टालकेषु च ॥ २.१०२.३३ ॥
ஊன் உண்ணும் கழுகுகளும், நரிகளும், காகங்களும் கோயில்களிலும் புனிதச் சைத்யங்களிலும், மதில்களிலும் காவல் கோபுரங்களிலும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன.
2.102.34
एवमेते महोत्पाताः प्रादुरासन्दुरासदाः ।
भरतानामभावाय राजन्दुर्मन्त्रिते तव ॥ २.१०२.३४ ॥
ஓ அரசே, உமது தீய ஆலோசனையால் பரதர்களின் அழிவுக்காக இவ்வாறு பெரிய, எதிர்க்கமுடியாத அபசகுனங்கள் தோன்றின.
2.102.35
एवं प्रवदतोरेव तयोस्तत्र विशाम्पते ।
धृतराष्ट्रस्य राज्ञश्च विदुरस्य च धीमतः ॥ २.१०२.३५ ॥
ஓ மக்கள் தலைவரே, அங்கு இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும், அரசர் திருதராஷ்டிரரும் ஞானி விதுரரும், பேசிக்கொண்டிருக்கையில்.
2.102.36
नारदश्च सभामध्ये कुरूणामग्रतः स्थितः ।
महर्षिभिः परिवृतो रौद्रं वाक्यमुवाच ह ॥ २.१०२.३६ ॥
நாரதர் குருக்களின் முன், சபையின் நடுவே நின்று, மகரிஷிகளால் சூழப்பட்டு, கொடிய சொற்களைக் கூறினார்.
2.102.37
इतश्चतुर्दशे वर्षे विङ्क्ष्यन्तीह कौरवाः ।
दुर्योधनापराधेन भीमार्जुनबलेन च ॥ २.१०२.३७ ॥
இதிலிருந்து பதினான்காம் ஆண்டில் இங்கு கௌரவர்கள் அழிவார்கள்; துரியோதனனின் குற்றத்தாலும் பீமன் அர்ஜுனனின் வலிமையாலும்.
2.102.38
इत्युक्त्वा दिवमाक्रम्य क्षिप्रमन्तरधीयत ।
ब्राह्मीं श्रियं सुविपुलां बिभ्रद्देवर्षिसत्तमः ॥ २.१०२.३८ ॥
இவ்வாறு கூறி, தேவரிஷிகளில் சிறந்தவர் வானில் ஏறி விரைவில் மறைந்தார்; பிரம்மனுக்குரிய மிகுந்த ஒளியைத் தாங்கியவராக.
2.102.39
ततो दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
द्रोणं द्वीपममन्यन्त राज्यं चास्मै न्यवेदयन् ॥ २.१०२.३९ ॥
பின்னர் துரியோதனன், கர்ணன், சுபலனின் மகன் சகுனியும் துரோணரைத் தங்களுக்கு ஒரு தீவாகக் கருதி, அவருக்கே அரசையும் அர்ப்பணித்தனர்.
2.102.40
अथाब्रवीत्ततो द्रोणो दुर्योधनममर्षणम् ।
दुःशासनं च कर्णं च सर्वानेव च भारतान् ॥ २.१०२.४० ॥
அப்போது துரோணர் கோபமுள்ள துரியோதனனிடமும், துச்சாசனனிடமும், கர்ணனிடமும், அனைத்து பாரதர்களிடமும் கூறினார்.
2.102.41
अवध्यान्पाण्डवान्प्राहुर्देवपुत्रान्द्विजातयः ।
अहं चै शरणं प्राप्तान्वर्तमानो यथाबलम् ॥ २.१०२.४१ ॥
பிராமணர்கள் பாண்டவர்களை தேவபுத்திரர்களாகவும், கொல்லப்பட முடியாதவர்களாகவும் கூறுகின்றனர்; நானும் சரணடைந்தவர்களுக்கு என் வலிமைக்கேற்ப இருப்பேன்.
2.102.42
गन्ता सर्वात्मना भक्त्या धार्तराष्ट्रान्सराजकान् ।
नोत्सहेयं परित्यक्तुं दैवं हि बलवत्तरम् ॥ २.१०२.४२ ॥
முழு மனதோடு பக்தியுடன் நான் திருதராஷ்டிரனின் மகன்களிடமும் அவர்களின் அரசர்களுடனும் செல்வேன்; ஆனால் விதி மிகவும் வலிமையானது என்பதால் அவர்களை கைவிட என்னால் துணிய முடியாது.
2.102.43
धर्मतः पाण्डुपुत्रा वै वनं गच्छन्ति निर्जिताः ।
ते च द्वादश वर्षाणि वने वत्स्यन्ति पाण्डवः ॥ २.१०२.४३ ॥
தர்மப்படி பாண்டுவின் புதல்வர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு காட்டிற்குச் செல்வார்கள். அவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்வார்கள்.
2.102.44
चरितब्रह्मचर्याश्च क्रोधामर्षवशानुगाः ।
वैरं निर्यातयिष्यन्ति महद्दुःखाय पाण्डवाः ॥ २.१०२.४४ ॥
பிரம்மசரியத்தைக் கடைப்பிடித்து, கோபமும் பொறுக்கமுடியாமையும் வசப்பட்டவர்களாக, பாண்டவர்கள் பகையைத் தீர்த்துக்கொள்வார்கள்; அது பெரும் துன்பத்திற்குக் காரணமாகும்.
2.102.45
मया च भ्रंशितो राजन्द्रुपदः सखिविग्रहे ।
पुत्रार्थमयजद्राजा वधाय मम भारत ॥ २.१०२.४५ ॥
அரசே, நண்பனோடு நடந்த சண்டையில் நான் துருபதனைத் தாழ்த்தினேன். பாரதனே, அந்த அரசன் என் அழிவுக்காக புதல்வனை வேண்டி யாகம் செய்தான்.
2.102.46
याजोपयाजतपसा पुत्रं लेभे स पावकात् ।
धृष्टद्युम्नं द्रौपदीं च वेदीमध्यात्सुमध्यमाम् ॥ २.१०२.४६ ॥
யாஜ, உபயாஜரின் தவத்தால் அவன் நெருப்பிலிருந்து புதல்வனைப் பெற்றான் — திருஷ்டத்யும்னனை, மற்றும் யாகபீடத்தின் நடுவிலிருந்து மெல்லிடையாள் திரௌபதியை.
2.102.47
धृष्टद्युम्नस्तु पार्थानां स्यालः सम्बन्धतो मतः ।
पाण्डवानां प्रियरतस्तस्मान्मां भयमाविशत् ॥ २.१०२.४७ ॥
திருஷ்டத்யும்னன் பிருதையின் மக்களுக்கு மைத்துனன்; திருமண உறவால் அவ்வாறு கருதப்படுகிறான். பாண்டவர்களின் நலத்தில் ஈடுபட்டவன்; ஆகையால் என்னுள் பயம் புகுந்தது.
2.102.48
ज्वालावर्णो देवदत्तो धनुष्मान्कवची शरी ।
मर्त्यधर्मतया तस्मादद्य मे साध्वसो महान् ॥ २.१०२.४८ ॥
தீச்சுடர் நிறத்தவனும், தேவதத்தம் என்ற சங்கை உடையவனும், வில்லேந்தியவனும், கவசம் பூண்டவனும், அம்பேந்தியவனுமான அவன் — மனிதனின் இயல்பினால் இன்று எனக்குப் பெரும் அச்சம் உண்டாகிறது.
2.102.49
गतो हि पक्षतां तेषां पार्षतः परवीरहा ।
रथातिरथसङ्ख्यायां योऽग्रणीरर्जुनो युवा ॥ २.१०२.४९ ॥
எதிரி வீரர்களை அழிப்பவனான பார்ஷதன் (திருஷ்டத்யும்னன்) அவர்கள் பக்கம் சென்று விட்டான்; ரதர்கள் மற்றும் அதிரதர்களின் எண்ணிக்கையில் முதன்மையாக இருந்த இளைய அர்ஜுனனும்.
2.102.50
सृष्टप्राणो भृशतरं तेन चेत्सङ्गमो मम ।
किमन्यद्दुःखमधिकं परमं भुवि कौरवाः ॥ २.१०२.५० ॥
அவனுடன் எனக்கு மோதல் ஏற்பட்டால், என் உயிர் மிகவும் துன்புறும். ஓ குருக்களே, பூமியில் இதைவிடப் பெரிய துயரம் வேறு என்ன இருக்கும்?
2.102.51
धृष्टद्युम्नो द्रोणमृत्युरिति विप्रथितं वचः ।
मद्वधायाश्रितोऽप्येष लोके चाप्यतिविश्रुतः ॥ २.१०२.५१ ॥
“திருஷ்டத்யும்னன் துரோணரின் மரணம்” என்ற சொல் பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. என்னைக் கொல்வதற்காகவே இவன் அடைக்கலம் பெற்றவன்; உலகிலும் இவன் மிகப் புகழ்பெற்றவன்.
2.102.52
सोऽयं नूनमनुप्राप्तस्त्वत्कृते कालपर्ययः ।
त्वरितं कुरुत श्रेयो नैतदेतावता कृतम् ॥ २.१०२.५२ ॥
நிச்சயமாக அந்தக் காலம் வந்து விட்டது; அது உன்னால்தான் வந்தது. விரைவாக உனக்கு நன்மை செய்; இவ்வளவில் காரியம் முடிந்துவிடவில்லை.
2.102.53
मुहूर्तं सुखमेवैतत्तालच्छायेव हैमनी ।
जयध्वं च महायज्ञैर्भोगानश्नीत दत्त च ॥ २.१०२.५३ ॥
இந்த இன்பம் ஒரு கணநேரம் மட்டுமே; குளிர்காலத்தில் பனைமரத்தின் நிழல் போல. பெரும் யாகங்களால் வெற்றி பெறுங்கள், இன்பங்களை அனுபவியுங்கள், தானமும் கொடுங்கள்.
2.102.54
इतश्चतुर्दशे वर्षे महत्प्राप्स्यथ वैशसम् ।
दुर्योधन निशम्यैतत्प्रतिपद्य यथेच्छसि ॥ २.१०२.५४ ॥
இன்றிலிருந்து பதினான்காம் ஆண்டில் நீ பெரும் அழிவை அடைவாய். ஓ துரியோதனா, இதைக் கேட்டு உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்.
2.102.55
शमं वा पाण्डुपुत्रेण प्रयुङ्क्ष्व यदि मन्यसे। ॥ २.१०२.५५ ॥
நீ அவ்வாறு கருதினால், பாண்டுவின் மகனுடன் சமாதானத்தை ஏற்படுத்து.
2.102.56
सम्यगाह गुरुः क्षत्तरुपावर्तय पाण्डवान् ।
यदि ते न निवर्तन्ते सत्कृता यान्तु पाण्डवाः। ॥ २.१०२.५६ ॥
குரு சரியாகச் சொன்னார், க்ஷத்தாவே, பாண்டவர்களைத் திருப்பி அழைத்து வா. அவர்கள் திரும்பாவிட்டால், மரியாதையுடன் பாண்டவர்கள் செல்லட்டும்.
2.102.57
सशस्त्ररथपादाता भोगवन्तश्च पुत्रकाः ॥ २.१०२.५७ ॥
ஆயுதங்கள், தேர்கள், காலாட்படையினருடன், செல்வம் உடைய மகன்களும் (செல்லட்டும்).