Mahābhārata · Adhyāya 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा निशश्वास युधिष्ठिरः ।
चिन्तयन्राजसूयेष्टिं न लेभे शर्म भारत ॥ २.१३.१ ॥
Als Yudhiṣṭhira die Worte des Weisen hörte, seufzte er tief. Während er über das Rājasūya-Opfer nachdachte, fand er keinen Frieden, o Bhārata.
2.13.2
राजर्षीणां च तं श्रुत्वा महिमानं महात्मनाम् ।
यज्वनां कर्मभिः पुण्यैर्लोकप्राप्तिं समीक्ष्य च ॥ २.१३.२ ॥
Nachdem er von der Größe der königlichen Weisen und hochherzigen Opferer gehört und ihr Erlangen der Welten durch verdienstvolle Taten bedacht hatte.
2.13.3
हरिश्चन्द्रं च राजर्षि रोजमानं विशेषतः ।
यज्वानं यज्ञमाहर्तुं राजसूयमियेष सः ॥ २.१३.३ ॥
Und besonders der königliche Weise Hariścandra, ein strahlender Opferer, wünschte das Rājasūya-Opfer zu vollziehen.
2.13.4
युधिष्ठिरस्ततः सर्वानर्चयित्वा सभासदः ।
प्रत्यर्चितश्च तैः सर्वैर्यज्ञायैव मनो दधे ॥ २.१३.४ ॥
Dann ehrte Yudhiṣṭhira alle Mitglieder der Versammlung, und da auch er von allen geehrt wurde, richtete er seinen Geist auf das Opfer.
2.13.5
स राजसूयं राजेन्द्र कुरूणामृषभस्तदा ।
आहर्तुं प्रवणं चक्रे मनः सञ्चिन्त्य चासकृत् ॥ २.१३.५ ॥
O Herr der Könige, dieser Stier der Kurus wog nun wieder und wieder nach und wandte seinen Geist dem Vollzug des Rājasūya-Opfers zu.
2.13.6
भूयश्चाद्भुतवीर्यौजा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
किं हितं सर्वलोकानां भवेदिति मनो दधे ॥ २.१३.६ ॥
Wiederum, jener Mann von wunderbarer Tapferkeit und Kraft, nur über das Dharma nachsinnend, richtete seinen Geist auf den Gedanken: »Was wäre heilsam für alle Welten?«
2.13.7
अनुगृह्णन्प्रजाः सर्वाः सर्वधर्मभृतां वरः ।
अविशेषेण सर्वेषां हितं चक्रे युधिष्ठिरः ॥ २.१३.७ ॥
Yudhiṣṭhira, der Beste unter allen, die die Pflichten tragen, erwies allen Untertanen Gunst und tat allen gleichermaßen Gutes, ohne Unterschied.
2.13.8
सर्वेषां दीयतां देयं मुष्णन्कोपमदावुभौ ।
साधु धर्मेति धर्मेति नान्यच्छ्रूयेत भाषितम् ॥ २.१३.८ ॥
Allen werde gegeben, was zu geben ist; Zorn und Rausch beiseite lassend, war nichts anderes zu hören als »Gut! Das ist Dharma, das ist Dharma«.
2.13.9
एवं गते ततस्तस्मिन्पितरीवाश्वसञ्जनाः ।
न तस्य विद्यते द्रेष्टा ततोऽस्याजातशत्रुता ॥ २.१३.९ ॥
So geschah es, und das Volk fand Trost wie bei einem Vater; niemand war sein Feind, daher war er Ajātaśatru, der Feindlose.
2.13.10
परिग्रहान्नरेन्द्रस्य भीमस्य परिपालनात् ।
शत्रूणां क्षपणाच्चैव बीभत्सोः सव्यसाचिनः ॥ २.१३.१० ॥
Durch die Annahme des Menschenherrn, durch den Schutz Bhīmas, durch die Vernichtung der Feinde und durch die Taten Bībhatsus, des beidhändigen Bogenschützen Arjuna.
2.13.11
बलीनां सम्यगुत्थानान्नकुलस्य यशस्विनः ।
धीमतः सहदेवस्य धर्माणामनुशासनात् ॥ २.१३.११ ॥
Durch das rechte Aufrufen der Starken durch den ruhmreichen Nakula und durch die Unterweisung in den Pflichten durch den weisen Sahadeva.
2.13.12
वैनत्यात्सर्वतश्चैव नकुलस्य स्वभावतः ।
अविग्रहा वीतभयाः स्वकर्मनिरताः सदा ॥ २.१३.१२ ॥
Durch Nakulas Demut nach allen Seiten und durch sein Wesen waren die Menschen stets frei von Streit, furchtlos und ihren eigenen Pflichten hingegeben.
2.13.13
निकामवर्षाः स्फीताश्च आसञ्जनपदास्तथा ।
वार्धुषी यज्ञसत्वानि गोरक्षं कर्षणं वणिक् ॥ २.१३.१३ ॥
Der Regen fiel nach Bedarf, und die Länder und ihre Völker blühten; auch Wucher, die Opfergaben, Viehzucht, Ackerbau und Handel gediehen.
2.13.14
विशेषात्सर्वमेवैतत्सञ्जज्ञे राजकर्मणा ।
अनुकर्षं च निष्कर्षं व्याधिपावकमूर्छनम् ॥ २.१३.१४ ॥
Vor allem entstand dies alles durch das Verhalten des Königs: das Eintreiben und Herauspressen von Abgaben sowie das Anschwellen von Krankheit und Feuer.
2.13.15
सर्वमेव न तत्रासीद्धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ।
दस्युभ्यो वञ्चकेभ्यश्च राज्ञः प्रति परस्परम् ॥ २.१३.१५ ॥
Nicht alles war dort im Reich des Yudhiṣṭhira, der im Dharma beständig war: Es gab keine Furcht vor Räubern und Betrügern, und auch unter den Königen gab es keine gegenseitige Feindschaft.
2.13.16
राजवल्लभतश्चैव नाश्रूयत मृषाकृतम् ।
प्रियं कर्तुमुपस्थातुं बलिकर्म स्वकर्मजम् ॥ २.१३.१६ ॥
Auch durch die Gunst des Königs wurde keine falsche Tat vernommen; die Pflicht der Gaben, um zu gefallen und zu dienen, entsprang der eigenen Pflicht.
2.13.17
अभिहर्तुं नृपाः षट्सु पृथक्जात्यैश्च नैगमैः ।
ववृधे विषयस्तत्र धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ॥ २.१३.१७ ॥
Die Könige kamen, um Tribut auf sechs Arten zu bringen, durch die verschiedenen Kasten und Kaufleute; und das Reich wuchs dort unter Yudhiṣṭhira, der im Dharma beständig war.
2.13.18
कामतोऽप्युपयुञ्जानै राजसैर्लोभजैर्जनैः ।
सर्वव्यापी सर्वगुणी सर्वसाहः स सर्वराट् ॥ २.१३.१८ ॥
Selbst durch Menschen, die nach Belieben genießen, königlich und aus Gier geboren; er war allumfassend, mit allen Tugenden begabt, alles ertragend und besiegend, der Herrscher aller.
2.13.19
यस्मिन्नधिकृतः सम्राड् भ्राजमानो महायशाः ।
यत्र राजन्दश दिशः पितृतो मातृतस्तथा।
अनुरक्ताः प्रजा आसन्नागोपाला द्विजातयः ॥ २.१३.१९ ॥
Unter dessen Herrschaft, als Kaiser eingesetzt, der strahlende und hochberühmte, o König, in allen zehn Richtungen, auf väterlicher wie mütterlicher Seite, die Untertanen ergeben waren; die Zweimalgeborenen, selbst die Hirten, waren ergeben.
2.13.20
स मन्त्रिणः समानाय्य भ्रातृंश्च वदतां वरः ।
राजसूयं प्रति तदा पुनः पुनरपृच्छत ॥ २.१३.२० ॥
Er, der Beste unter den Rednern, rief seine Minister und Brüder zusammen und fragte dann immer wieder nach dem Rājasūya-Opfer.
2.13.21
ते पृच्छ्यमानाः सहिता वचोऽर्थ्यं मन्त्रिणस्तदा ।
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञं यियक्षुमिदमब्रुवन् ॥ २.१३.२१ ॥
So befragt, sprachen die Minister gemeinsam mit sinnvollen Worten zu Yudhiṣṭhira, dem sehr weisen, der das Opfer darbringen wollte, folgendes.
2.13.22
येनाभिषिक्तो नृपतिर्वारुणं गुणमृच्छति ।
तेन राजाऽपि तं कुत्स्नं सम्राड्गुणमभीप्सृति ॥ २.१३.२२ ॥
Durch den der gesalbte König die Eigenschaft Varuṇas erlangt, durch ihn begehrt auch der König jene ganze Eigenschaft des Kaisers.
2.13.23
तस्य सम्राड्गुणार्हस्य भवतः कुरुनन्दन ।
राजसूयस्य समयं मन्यन्ते सुहृदस्तव ॥ २.१३.२३ ॥
O Freude der Kurus, für dich, der der kaiserlichen Eigenschaft würdig ist, halten deine Wohlgesinnten diese Zeit für das Rājasūya geeignet.
2.13.24
तस्य यज्ञस्य समयः स्वाधीनः क्षत्रसम्पदा ।
साम्ना षडग्नयो यस्मिंश्चीयन्ते शंसितव्रतैः ॥ २.१३.२४ ॥
Die Zeit jenes Opfers liegt in eigener Macht durch den Reichtum der Kriegerkaste; darin sammeln die Männer gepriesener Gelübde die sechs Feuer durch das Sāman.
2.13.25
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान्यः प्राप्नुते क्रतून् ।
अभिषेकं च यज्ञान्ते सर्वजित्तेन चोच्यते ॥ २.१३.२५ ॥
Wer die Löffelopfer vollzieht, alle Opfer erlangt und am Ende des Opfers die Salbung empfängt, wird »Sarvajit« (Allbezwinger) genannt.
2.13.26
समर्थोऽसि महाबाहो सर्वे ते वशगा वयम् ।
अचिरात्त्वं महाराज राजसूयमवाप्स्यसि ॥ २.१३.२६ ॥
Du bist fähig, o Starkarmiger; wir alle stehen unter deiner Herrschaft. O großer König, bald wirst du das Rājasūya-Opfer erlangen.
2.13.27
अविचार्य महाराज राजसूये मनः कुरु ।
इत्येवं सुहृदः सर्वे पृथक्च सह चाब्रुवन् ॥ २.१३.२७ ॥
O großer König, richte deinen Sinn ohne weiteres Überlegen auf das Rājasūya — so sprachen alle Wohlgesinnten, einzeln wie auch gemeinsam.
2.13.28
स धर्म्यं पाण्डवस्तेषां वचः श्रुत्वा विशाम्पते ।
धृष्टमिष्टं वरिष्टं च जग्राह मनसाऽरिहा ॥ २.१३.२८ ॥
O Herr der Völker, jener Pāṇḍava, der ihre rechtschaffenen Worte gehört hatte, der Feindbezwinger, nahm sie in seinem Geist als fest, angenehm und vortrefflich an.
2.13.29
श्रुत्वा सुहृद्वचस्तच्च जानंश्चाप्यात्मनः क्षमम् ।
स प्रशस्तक्रियारम्भः परीक्षामुपचक्रमे ॥ २.१३.२९ ॥
Nachdem er die Worte seiner Wohlgesinnten gehört und erkannt hatte, was für ihn angemessen war, begann er die Prüfung jenes löblichen Unternehmens.
2.13.30
चतुर्भिर्भीमसेनाद्यैर्भ्रातृभिः सहितो हितम् ।
एवमुक्तस्तथा पार्थो धर्म एव मनो दधे ॥ २.१३.३० ॥
In Begleitung seiner vier Brüder unter Führung Bhīmasenas nahm der Sohn der Pṛthā, so angesprochen, den heilsamen Rat an und richtete seinen Sinn allein auf das Dharma.
2.13.31
स राजसूयं राजेन्द्रः कुरूणामृषभः क्रतुम् ।
जगाम मनसा सद्य आहरिष्यन्युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३१ ॥
Der Herr der Könige, der Stier der Kurus, Yudhiṣṭhira, beschloss sogleich in seinem Geist, das Rājasūya-Opfer zu vollziehen.
2.13.32
भूयस्त्वद्भुतवीर्योपि धर्ममेवानुपालयन् ।
पुनः पुनर्मनो दध्रे राजसूयाय भारत ॥ २.१३.३२ ॥
Obwohl von wunderbarer Tapferkeit, stets das Dharma bewahrend, o Bhārata, richtete er immer wieder seinen Geist auf das Rājasūya.
2.13.33
स भ्रातृभिः पुनर्धीमानृत्विग्निश्च महात्मभिः ।
मन्त्रिभिश्चापि सहितो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३३ ॥
Der weise König des Dharma, Yudhiṣṭhira, wiederum zusammen mit seinen Brüdern, den großherzigen Priestern und Ministern, (beriet sich).
2.13.34
धौम्यद्वैपायनाद्यैश्च मन्त्रयामास मन्त्रवित् ।
विराटद्रुपदाभ्यां च सात्यकेन च धीमता ॥ २.१३.३४ ॥
Yudhiṣṭhira, kundig im Rat, beriet sich mit Dhaumya, Dvaipāyana und anderen, mit Virāṭa und Drupada und dem weisen Sātyaki.
2.13.35
युधामन्यूत्तमौजोभ्यां सौभद्रेण च धीमता ।
द्रौपदेयैः परं शूरैर्मन्त्रयामास संवृतः ॥ २.१३.३५ ॥
Umgeben von den höchsten Helden, den Söhnen Draupadīs, und sich beratend mit Yudhāmanyu, Uttamaujas und dem weisen Sohn Subhadrās, (beriet sich Yudhiṣṭhira).
2.13.36
भवन्तो राजसूयस्य सम्राडर्हस्य सुक्रतोः ।
श्रद्दधानस्य वदत ममावाप्तिः कथं भवेत् ॥ २.१३.३६ ॥
Ihr Ehrwürdigen, sagt mir, wie ich, der Gläubige, das Rājasūya erlangen könnte, das dem Herrscher geziemende, gute Opfer.
2.13.37
एवमुक्तास्तु ते तेन राज्ञा राजीवलोचन ।
इदमूचुर्वचः काले धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.१३.३७ ॥
So angesprochen, o Lotusäugiger, sprachen sie zur rechten Zeit diese Worte zu Yudhiṣṭhira, dem König des Dharma.
2.13.38
अर्हस्त्वमसि धर्मज्ञ राजसूयं महाक्रतुम् ।
अथैवमुक्ते नृपतावृत्विग्भिर्ऋषिभिस्तथा ॥ २.१३.३८ ॥
Du bist würdig, Kenner des Dharma, des großen Rājasūya-Opfers. Als der König so gesprochen hatte, und ebenso die Priester und Weisen...
2.13.39
मन्त्रिणो भ्रातरश्चास्य तद्वचः प्रत्यपूजयन् ।
स तु राजा महाप्राज्ञः पुनरेवात्मनाऽऽत्मवान् ॥ २.१३.३९ ॥
Seine Minister und Brüder billigten diese Worte. Doch jener Großweise und Selbstbeherrschte König, abermals aus sich selbst...
2.13.40
भूयो विममृशे पार्थो लोकानां हितकाम्यया ।
सामर्थ्ययोगं सम्प्रेक्ष्य देशकालौ व्ययागमौ ॥ २.१३.४० ॥
Aus Wunsch nach dem Wohl der Welten bedachte der Sohn der Pṛthā abermals; nachdem er die Verbindung der Kräfte, Ort und Zeit, Ausgaben und Einnahmen betrachtet hatte...
2.13.41
विमृश्य सम्यक् च धिया कुर्वन्प्राज्ञो न सीदति ।
नहि यज्ञसमारम्भः केवलात्मविनिश्चयात् ॥ २.१३.४१ ॥
Der Weise, der nach gründlicher Überlegung mit dem Verstand handelt, strauchelt nicht. Der Beginn eines Opfers kommt nicht allein aus dem eigenen Entschluss.
2.13.42
भवतीति समाज्ञाय यत्नतः कार्यमुद्वहन् ।
स निश्चयार्थं कार्यस्य कृष्णमेव जनार्दनम् ॥ २.१३.४२ ॥
In dem Wissen, dass es geschehen wird, das Werk mit Mühe unternehmend, wandte er sich zur Entscheidung der Sache an Kṛṣṇa, eben Janārdana...
2.13.43
सर्वलोकात्परं मत्वा जगाम मनसा हरिम् ।
अप्रमेयं महाबाहुं कामाञ्जातमजं नृषु ॥ २.१३.४३ ॥
Ihn für höher als alle Welten haltend, gedachte er im Geiste Haris: des Unermesslichen, Starkarmigen, des Ungeborenen, der aus Willen unter den Menschen geboren wurde.
2.13.44
पाण्डवस्तर्कयामास कर्मभिर्देवसंमतैः ।
नास्य किञ्चिदविज्ञातं नास्य किञ्चिदकर्मजम् ॥ २.१३.४४ ॥
Der Pāṇḍava schloss aus Taten, die den Göttern gefielen, auf ihn: Nichts ist ihm unbekannt, und nichts an ihm entspringt nicht dem Handeln.
2.13.45
न स किञ्चिन्न विषहेदिति कृष्णममन्यत ।
स तु तां नैष्ठिकीं बुद्धिं कृत्वा पार्थो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४५ ॥
Er dachte von Kṛṣṇa: 'Er kann nichts ertragen.' Und nachdem er jenen festen Entschluss gefasst hatte, Yudhiṣṭhira, der Sohn Pṛthās,
2.13.46
गुरुवद्भूतगुरवे प्राहिणोद्दूतमञ्जसा ।
शीघ्रगेन रथेनाशु स दूतः प्राप्य यादवान् ॥ २.१३.४६ ॥
Wie zu einem Lehrer sandte er sogleich einen Boten zum Lehrer der Wesen; auf schnellem Wagen erreichte der Bote rasch die Yādavas.
2.13.47
द्वारकावासिनं कृष्णं द्वारवत्यां समासदत् ।
स प्रभुं प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम् ॥ २.१३.४७ ॥
Er trat vor Kṛṣṇa, der in Dvāravatī (Dvārakā) wohnt; mit gefalteten Händen teilte er dem Herrn Mādhava seine Botschaft mit.
2.13.48
धर्मराजो हृषीकेश धौम्यव्यासादिभिः सह ।
पाञ्चालमात्स्यसहितैर्भ्रातृभिश्चैव सर्वशः ॥ २.१३.४८ ॥
'O Hṛṣīkeśa! König Dharma (Yudhiṣṭhira), zusammen mit Dhaumya, Vyāsa und anderen, mit den Pāñcālas und Matsyas und mit seinen Brüdern, in jeder Hinsicht...'
2.13.49
त्वद्दर्शनं महाबाहो काङ्क्षते स युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४९ ॥
O Mächtigarmiger, jener Yudhiṣṭhira wünscht dich zu sehen.
2.13.50
इन्द्रसेनवचः श्रुत्वा यादवप्रवरो बली ।
दर्शनाकाङ्क्षिणं पार्थं दर्शनाकाङ्क्षयाच्युतः ॥ २.१३.५० ॥
Als er Indrasenas Worte gehört hatte, brach Acyuta, der stärkste unter den Yādavas, aus dem Wunsch heraus, Pārtha zu sehen, auf.
2.13.51
आमन्त्र्य राजन्सुहृदो वसुदेवं च माधवः ।
इन्द्रसेनेन सहित इन्द्रप्रस्थमगात्तदा।
व्यतीत्य विविधान्देशांस्त्वरावान्क्षिप्रवाहनवः ॥ २.१३.५१ ॥
O König, nachdem er sich von seinen Freunden und von Vasudeva verabschiedet hatte, zog Mādhava mit Indrasena nach Indraprastha. Durch verschiedene Länder reisend, eilte er mit schnellen Gefährten voran.
2.13.52
इन्द्रप्रस्थगतं पार्थमभ्यगच्छज्जनार्दनः ।
स गृहे पितृवद्धात्रा धर्मराजेन पूजितः ॥ २.१३.५२ ॥
Janārdana trat vor Pārtha, der in Indraprastha weilte. Im Haus wurde er von seinem Bruder Dharmarāja wie von einem Vater geehrt.
2.13.53
भीमेन च ततोऽपश्यत्स्वसारं प्रीतिमान्पितुः ।
प्रीतः प्रीतेन सुहृदा रेमे स सहितस्तदा ॥ २.१३.५३ ॥
Dann sah er mit Bhīma freudig die Schwester seines Vaters; erfreut, mit seinem frohen Freund, freute er sich damals.
2.13.54
अर्जुनेन यमाभ्यां च गुरुवत्पर्युपासितः ।
तं विश्रान्तं शुभे देशे क्षणिनं कल्पमच्युतम्।
धर्मराजः समागम्य ज्ञापयत्स्वप्रयोजनम् ॥ २.१३.५४ ॥
Arjuna und die beiden Söhne Yamas dienten ihm wie einem Lehrer. Als Acyuta an einem schönen Ort eine Weile geruht hatte, kam Dharmarāja zu ihm und teilte ihm sein Anliegen mit.
2.13.55
प्रार्थितो राजसूयो मे न चासौ केवलेप्सया ।
प्राप्यते येन तत्ते हि विदितं कृष्ण सर्वशः ॥ २.१३.५५ ॥
Ich habe das Rājasūya-Opfer begehrt, doch es wird nicht durch bloßes Verlangen erlangt. Kṛṣṇa, du kennst vollständig, durch welches Mittel es erreicht wird.
2.13.56
यस्मिन्सर्वं सम्भवति यश्च सर्वत्र पूज्यते ।
यश्च सर्वेश्वरो राजा राजसूयं स विन्दति ॥ २.१३.५६ ॥
Derjenige, in dem alles möglich wird, der überall geehrt wird und der König und Herr aller ist, der erlangt das Rājasūya.
2.13.57
तं राजसूयं सुहृदः कार्यमाहुः समेत्य मे ।
तत्र मे निश्चिततमं तव कृष्ण गिरा भवेत् ॥ २.१३.५७ ॥
Meine Freunde haben sich versammelt und gesagt, dass das Rājasūya vollzogen werden soll. In dieser Sache, Kṛṣṇa, wird dein Wort mein sicherster Entschluss sein.
2.13.58
केचिद्धि सौहृदा देवे न दोषं परिचक्षते ।
स्वार्थहेतोस्तथैवान्ये प्रियमेव वदन्त्युत ॥ २.१३.५८ ॥
Manche Wohlgesinnten sehen keinen Fehler an dir, dem Gott; ebenso sagen andere aus eigennützigen Gründen nur, was gefällt.
2.13.59
प्रियमेव परीप्सन्ते केचिदात्मनि यद्धितम् ।
एवम्प्रायाश्च दृश्यन्ते जनवादाः प्रयोजने ॥ २.१३.५९ ॥
Manche suchen nur, was ihnen selbst gefällt und nützt; und in solchen Angelegenheiten zeigen sich derartige Volksreden.
2.13.60
त्वं तु हेतूनतीत्यैतान्कामक्रोधौ व्युदस्य च ।
परमं यत्क्षमं लोके यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ २.१३.६० ॥
Du aber solltest, nachdem du diese Beweggründe überschritten und Begierde und Zorn abgelegt hast, wahrhaftig sagen, was in der Welt das Höchste und Angemessene ist.