Mahābhārata · Adhyāya 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा निशश्वास युधिष्ठिरः ।
चिन्तयन्राजसूयेष्टिं न लेभे शर्म भारत ॥ २.१३.१ ॥
Ao ouvir as palavras do sábio, Yudhiṣṭhira suspirou profundamente. Pensando no sacrifício Rājasūya, não encontrou paz, ó Bhārata.
2.13.2
राजर्षीणां च तं श्रुत्वा महिमानं महात्मनाम् ।
यज्वनां कर्मभिः पुण्यैर्लोकप्राप्तिं समीक्ष्य च ॥ २.१३.२ ॥
Tendo ouvido a grandeza dos reis sábios e dos grandes sacrificadores, e considerado a obtenção de mundos por obras meritórias.
2.13.3
हरिश्चन्द्रं च राजर्षि रोजमानं विशेषतः ।
यज्वानं यज्ञमाहर्तुं राजसूयमियेष सः ॥ २.१३.३ ॥
E especialmente o rei sábio Hariścandra, sacrificador radiante, desejou realizar o sacrifício Rājasūya.
2.13.4
युधिष्ठिरस्ततः सर्वानर्चयित्वा सभासदः ।
प्रत्यर्चितश्च तैः सर्वैर्यज्ञायैव मनो दधे ॥ २.१३.४ ॥
Então Yudhiṣṭhira honrou todos os membros da assembleia e, sendo por eles honrado em retribuição, fixou sua mente no sacrifício.
2.13.5
स राजसूयं राजेन्द्र कुरूणामृषभस्तदा ।
आहर्तुं प्रवणं चक्रे मनः सञ्चिन्त्य चासकृत् ॥ २.१३.५ ॥
Ó senhor dos reis, aquele touro dos Kurus, refletindo repetidas vezes, inclinou sua mente para realizar o sacrifício Rājasūya.
2.13.6
भूयश्चाद्भुतवीर्यौजा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
किं हितं सर्वलोकानां भवेदिति मनो दधे ॥ २.१३.६ ॥
Mais uma vez, aquele homem de valor e força prodigiosos, meditando apenas sobre o dharma, fixou sua mente no pensamento: "O que seria benéfico para todos os mundos?"
2.13.7
अनुगृह्णन्प्रजाः सर्वाः सर्वधर्मभृतां वरः ।
अविशेषेण सर्वेषां हितं चक्रे युधिष्ठिरः ॥ २.१३.७ ॥
Yudhiṣṭhira, o melhor entre os que sustentam todos os deveres, favorecendo todos os súditos, fez o bem a todos igualmente, sem distinção.
2.13.8
सर्वेषां दीयतां देयं मुष्णन्कोपमदावुभौ ।
साधु धर्मेति धर्मेति नान्यच्छ्रूयेत भाषितम् ॥ २.१३.८ ॥
Que se dê a todos o que é devido; afastando a ira e a arrogância, não se ouvia outra coisa senão «Bem! Isto é dharma, isto é dharma».
2.13.9
एवं गते ततस्तस्मिन्पितरीवाश्वसञ्जनाः ।
न तस्य विद्यते द्रेष्टा ततोऽस्याजातशत्रुता ॥ २.१३.९ ॥
Assim ocorrido, o povo se consolou como com um pai; ninguém era seu inimigo, e por isso era Ajātaśatru, o que não tem inimigos.
2.13.10
परिग्रहान्नरेन्द्रस्य भीमस्य परिपालनात् ।
शत्रूणां क्षपणाच्चैव बीभत्सोः सव्यसाचिनः ॥ २.१३.१० ॥
Pela aceitação do senhor dos homens, pela proteção de Bhīma, pela destruição dos inimigos, e pelos feitos de Bībhatsu, o arqueiro ambidestro Arjuna.
2.13.11
बलीनां सम्यगुत्थानान्नकुलस्य यशस्विनः ।
धीमतः सहदेवस्य धर्माणामनुशासनात् ॥ २.१३.११ ॥
Pela justa mobilização dos fortes pelo glorioso Nakula, e pela instrução nos deveres pelo sábio Sahadeva.
2.13.12
वैनत्यात्सर्वतश्चैव नकुलस्य स्वभावतः ।
अविग्रहा वीतभयाः स्वकर्मनिरताः सदा ॥ २.१३.१२ ॥
Pela humildade de Nakula em todas as direções e por sua própria natureza, o povo estava sempre livre de disputas, sem medo, e dedicado aos seus próprios deveres.
2.13.13
निकामवर्षाः स्फीताश्च आसञ्जनपदास्तथा ।
वार्धुषी यज्ञसत्वानि गोरक्षं कर्षणं वणिक् ॥ २.१३.१३ ॥
A chuva caía à vontade, e as terras e seus povos prosperavam; também prosperavam o empréstimo a juros, as oferendas do sacrifício, a pecuária, a agricultura e o comércio.
2.13.14
विशेषात्सर्वमेवैतत्सञ्जज्ञे राजकर्मणा ।
अनुकर्षं च निष्कर्षं व्याधिपावकमूर्छनम् ॥ २.१३.१४ ॥
Sobretudo, tudo isto surgiu pela conduta do rei: a cobrança de impostos, a extorsão de tributos e o alastramento de doenças e incêndios.
2.13.15
सर्वमेव न तत्रासीद्धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ।
दस्युभ्यो वञ्चकेभ्यश्च राज्ञः प्रति परस्परम् ॥ २.१३.१५ ॥
Nem tudo existia ali, no reino de Yudhiṣṭhira, constante no dharma: não havia medo de ladrões nem de enganadores, nem hostilidade mútua entre os reis.
2.13.16
राजवल्लभतश्चैव नाश्रूयत मृषाकृतम् ।
प्रियं कर्तुमुपस्थातुं बलिकर्म स्वकर्मजम् ॥ २.१३.१६ ॥
Nem mesmo pelo favor do rei se ouvia de qualquer ato falso; o dever das oferendas, para agradar e servir, surgia do próprio dever de cada um.
2.13.17
अभिहर्तुं नृपाः षट्सु पृथक्जात्यैश्च नैगमैः ।
ववृधे विषयस्तत्र धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ॥ २.१३.१७ ॥
Os reis vinham trazer tributo de seis maneiras, por meio das diversas castas e dos mercadores; e o reino cresceu ali sob Yudhiṣṭhira, constante no dharma.
2.13.18
कामतोऽप्युपयुञ्जानै राजसैर्लोभजैर्जनैः ।
सर्वव्यापी सर्वगुणी सर्वसाहः स सर्वराट् ॥ २.१३.१८ ॥
Mesmo por pessoas que desfrutam à vontade, régias e nascidas da cobiça; ele era onipresente, dotado de todas as virtudes, capaz de suportar e vencer tudo, soberano de todos.
2.13.19
यस्मिन्नधिकृतः सम्राड् भ्राजमानो महायशाः ।
यत्र राजन्दश दिशः पितृतो मातृतस्तथा।
अनुरक्ताः प्रजा आसन्नागोपाला द्विजातयः ॥ २.१३.१९ ॥
Sob cuja autoridade, instalado como imperador, o resplandecente de grande fama, ó rei, em todas as dez direções, tanto pelo lado paterno como materno, os súditos eram devotados; os dvijas, até os pastores, também o eram.
2.13.20
स मन्त्रिणः समानाय्य भ्रातृंश्च वदतां वरः ।
राजसूयं प्रति तदा पुनः पुनरपृच्छत ॥ २.१३.२० ॥
Ele, o melhor dos oradores, tendo reunido os ministros e os irmãos, perguntou então repetidas vezes sobre o sacrifício Rājasūya.
2.13.21
ते पृच्छ्यमानाः सहिता वचोऽर्थ्यं मन्त्रिणस्तदा ।
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञं यियक्षुमिदमब्रुवन् ॥ २.१३.२१ ॥
Então, interrogados, os ministros, reunidos, em palavras de sentido, disseram isto a Yudhiṣṭhira, o muito sábio, que desejava realizar o sacrifício.
2.13.22
येनाभिषिक्तो नृपतिर्वारुणं गुणमृच्छति ।
तेन राजाऽपि तं कुत्स्नं सम्राड्गुणमभीप्सृति ॥ २.१३.२२ ॥
Por quem o rei ungido alcança a qualidade de Varuṇa, por ele o rei também deseja aquela qualidade imperial por inteiro.
2.13.23
तस्य सम्राड्गुणार्हस्य भवतः कुरुनन्दन ।
राजसूयस्य समयं मन्यन्ते सुहृदस्तव ॥ २.१३.२३ ॥
Ó alegria dos Kurus, para ti, digno da qualidade imperial, teus bem-intencionados consideram este o tempo próprio para o Rājasūya.
2.13.24
तस्य यज्ञस्य समयः स्वाधीनः क्षत्रसम्पदा ।
साम्ना षडग्नयो यस्मिंश्चीयन्ते शंसितव्रतैः ॥ २.१३.२४ ॥
O tempo daquele sacrifício está sob o próprio poder, pela riqueza da casta guerreira; nele, os de votos louvados reúnem os seis fogos pelo Sāman.
2.13.25
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान्यः प्राप्नुते क्रतून् ।
अभिषेकं च यज्ञान्ते सर्वजित्तेन चोच्यते ॥ २.१३.२५ ॥
Aquele que, realizando as oferendas com concha, alcança todos os sacrifícios e recebe a unção ao fim do sacrifício, é chamado 'Sarvajit' (conquistador de tudo).
2.13.26
समर्थोऽसि महाबाहो सर्वे ते वशगा वयम् ।
अचिरात्त्वं महाराज राजसूयमवाप्स्यसि ॥ २.१३.२६ ॥
Tu és capaz, ó de braços poderosos; todos nós estamos sob o teu controle. Ó grande rei, em breve alcançarás o sacrifício Rājasūya.
2.13.27
अविचार्य महाराज राजसूये मनः कुरु ।
इत्येवं सुहृदः सर्वे पृथक्च सह चाब्रुवन् ॥ २.१३.२७ ॥
Ó grande rei, põe a tua mente no Rājasūya sem mais deliberação — assim disseram todos os amigos, tanto separadamente como juntos.
2.13.28
स धर्म्यं पाण्डवस्तेषां वचः श्रुत्वा विशाम्पते ।
धृष्टमिष्टं वरिष्टं च जग्राह मनसाऽरिहा ॥ २.१३.२८ ॥
Ó senhor dos povos, aquele Pāṇḍava, tendo ouvido as palavras justas deles, matador de inimigos, acolheu-as no espírito como firmes, agradáveis e excelentíssimas.
2.13.29
श्रुत्वा सुहृद्वचस्तच्च जानंश्चाप्यात्मनः क्षमम् ।
स प्रशस्तक्रियारम्भः परीक्षामुपचक्रमे ॥ २.१३.२९ ॥
Tendo ouvido as palavras dos amigos e sabendo o que lhe convinha, começou o exame daquela empresa louvável.
2.13.30
चतुर्भिर्भीमसेनाद्यैर्भ्रातृभिः सहितो हितम् ।
एवमुक्तस्तथा पार्थो धर्म एव मनो दधे ॥ २.१३.३० ॥
Acompanhado dos seus quatro irmãos, a começar por Bhīmasena, o filho de Pṛthā, assim aconselhado, aceitou o conselho benéfico e fixou a mente apenas no dharma.
2.13.31
स राजसूयं राजेन्द्रः कुरूणामृषभः क्रतुम् ।
जगाम मनसा सद्य आहरिष्यन्युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३१ ॥
O senhor dos reis, o touro dos Kurus, Yudhiṣṭhira, resolveu de imediato em sua mente realizar o sacrifício Rājasūya.
2.13.32
भूयस्त्वद्भुतवीर्योपि धर्ममेवानुपालयन् ।
पुनः पुनर्मनो दध्रे राजसूयाय भारत ॥ २.१३.३२ ॥
Embora de valor admirável, sempre guardando o dharma, ó Bhārata, ele fixou repetidamente a mente no Rājasūya.
2.13.33
स भ्रातृभिः पुनर्धीमानृत्विग्निश्च महात्मभिः ।
मन्त्रिभिश्चापि सहितो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३३ ॥
O sábio rei do dharma, Yudhiṣṭhira, novamente junto com seus irmãos, os sacerdotes magnânimos e seus ministros, (deliberou).
2.13.34
धौम्यद्वैपायनाद्यैश्च मन्त्रयामास मन्त्रवित् ।
विराटद्रुपदाभ्यां च सात्यकेन च धीमता ॥ २.१३.३४ ॥
Yudhiṣṭhira, versado em conselhos, consultou Dhaumya, Dvaipāyana e outros, Virāṭa e Drupada, e o sábio Sātyaki.
2.13.35
युधामन्यूत्तमौजोभ्यां सौभद्रेण च धीमता ।
द्रौपदेयैः परं शूरैर्मन्त्रयामास संवृतः ॥ २.१३.३५ ॥
Cercado pelos supremos heróis, os filhos de Draupadī, e consultando Yudhāmanyu, Uttamaujas e o sábio filho de Subhadrā, (Yudhiṣṭhira deliberou).
2.13.36
भवन्तो राजसूयस्य सम्राडर्हस्य सुक्रतोः ।
श्रद्दधानस्य वदत ममावाप्तिः कथं भवेत् ॥ २.१३.३६ ॥
Vós, venerandos, dizei-me como eu, que tenho fé, poderia alcançar o Rājasūya, o sacrifício digno de um soberano, o bom sacrifício.
2.13.37
एवमुक्तास्तु ते तेन राज्ञा राजीवलोचन ।
इदमूचुर्वचः काले धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.१३.३७ ॥
Assim interpelados por ele, ó de olhos de lótus, disseram estas palavras no momento oportuno a Yudhiṣṭhira, o rei do dharma.
2.13.38
अर्हस्त्वमसि धर्मज्ञ राजसूयं महाक्रतुम् ।
अथैवमुक्ते नृपतावृत्विग्भिर्ऋषिभिस्तथा ॥ २.१३.३८ ॥
Tu és digno, conhecedor do dharma, do grande sacrifício Rājasūya. Quando o rei assim falou, e igualmente os sacerdotes e sábios...
2.13.39
मन्त्रिणो भ्रातरश्चास्य तद्वचः प्रत्यपूजयन् ।
स तु राजा महाप्राज्ञः पुनरेवात्मनाऽऽत्मवान् ॥ २.१३.३९ ॥
Seus ministros e irmãos aprovaram aquelas palavras. Mas aquele rei de grande sabedoria e autodomínio, mais uma vez, por si mesmo...
2.13.40
भूयो विममृशे पार्थो लोकानां हितकाम्यया ।
सामर्थ्ययोगं सम्प्रेक्ष्य देशकालौ व्ययागमौ ॥ २.१३.४० ॥
Por desejo do bem dos mundos, o filho de Pṛthā considerou de novo; tendo examinado a união de forças, o lugar e o tempo, a despesa e a receita...
2.13.41
विमृश्य सम्यक् च धिया कुर्वन्प्राज्ञो न सीदति ।
नहि यज्ञसमारम्भः केवलात्मविनिश्चयात् ॥ २.१३.४१ ॥
O sábio que age após bem considerar com o intelecto não vacila. O início de um sacrifício não surge da mera resolução própria.
2.13.42
भवतीति समाज्ञाय यत्नतः कार्यमुद्वहन् ।
स निश्चयार्थं कार्यस्य कृष्णमेव जनार्दनम् ॥ २.१३.४२ ॥
Sabendo bem que assim será, empreendendo a tarefa com esforço, para decidir o assunto voltou-se para Kṛṣṇa, o próprio Janārdana...
2.13.43
सर्वलोकात्परं मत्वा जगाम मनसा हरिम् ।
अप्रमेयं महाबाहुं कामाञ्जातमजं नृषु ॥ २.१३.४३ ॥
Considerando-o superior a todos os mundos, lembrou-se em sua mente de Hari: o imensurável, de braços poderosos, o não nascido que, por desejo, nasceu entre os homens.
2.13.44
पाण्डवस्तर्कयामास कर्मभिर्देवसंमतैः ।
नास्य किञ्चिदविज्ञातं नास्य किञ्चिदकर्मजम् ॥ २.१३.४४ ॥
O Pāṇḍava raciocinou sobre ele a partir de atos agradáveis aos deuses: nada lhe é desconhecido, e nada nele deixa de ter origem na ação.
2.13.45
न स किञ्चिन्न विषहेदिति कृष्णममन्यत ।
स तु तां नैष्ठिकीं बुद्धिं कृत्वा पार्थो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४५ ॥
Pensou de Kṛṣṇa: 'ele não pode suportar nada'. E tendo tomado essa resolução firme, Yudhiṣṭhira, filho de Pṛthā,
2.13.46
गुरुवद्भूतगुरवे प्राहिणोद्दूतमञ्जसा ।
शीघ्रगेन रथेनाशु स दूतः प्राप्य यादवान् ॥ २.१३.४६ ॥
Como a um mestre, enviou de imediato um mensageiro ao mestre dos seres; em carro veloz, o mensageiro alcançou rapidamente os Yādavas.
2.13.47
द्वारकावासिनं कृष्णं द्वारवत्यां समासदत् ।
स प्रभुं प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम् ॥ २.१३.४७ ॥
Aproximou-se de Kṛṣṇa, que habita em Dvāravatī (Dvārakā); de mãos postas, comunicou sua mensagem ao senhor Mādhava.
2.13.48
धर्मराजो हृषीकेश धौम्यव्यासादिभिः सह ।
पाञ्चालमात्स्यसहितैर्भ्रातृभिश्चैव सर्वशः ॥ २.१३.४८ ॥
'Ó Hṛṣīkeśa! O rei Dharma (Yudhiṣṭhira), junto com Dhaumya, Vyāsa e outros, com os Pāñcālas e Matsyas, e com seus irmãos, em tudo...'
2.13.49
त्वद्दर्शनं महाबाहो काङ्क्षते स युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४९ ॥
Ó tu, de braços poderosos, aquele Yudhiṣṭhira deseja ver-te.
2.13.50
इन्द्रसेनवचः श्रुत्वा यादवप्रवरो बली ।
दर्शनाकाङ्क्षिणं पार्थं दर्शनाकाङ्क्षयाच्युतः ॥ २.१३.५० ॥
Tendo ouvido as palavras de Indrasena, Acyuta, o mais forte dos Yādava, desejoso de ver Pārtha, partiu.
2.13.51
आमन्त्र्य राजन्सुहृदो वसुदेवं च माधवः ।
इन्द्रसेनेन सहित इन्द्रप्रस्थमगात्तदा।
व्यतीत्य विविधान्देशांस्त्वरावान्क्षिप्रवाहनवः ॥ २.१३.५१ ॥
Ó rei, tendo-se despedido dos amigos e de Vasudeva, Mādhava, acompanhado de Indrasena, foi então a Indraprastha. Atravessando diversas terras, apressado com veículos velozes, seguiu depressa.
2.13.52
इन्द्रप्रस्थगतं पार्थमभ्यगच्छज्जनार्दनः ।
स गृहे पितृवद्धात्रा धर्मराजेन पूजितः ॥ २.१३.५२ ॥
Janārdana aproximou-se de Pārtha, que estava em Indraprastha. Em casa foi honrado por seu irmão Dharmarāja como por um pai.
2.13.53
भीमेन च ततोऽपश्यत्स्वसारं प्रीतिमान्पितुः ।
प्रीतः प्रीतेन सुहृदा रेमे स सहितस्तदा ॥ २.१३.५३ ॥
Depois, com Bhīma, viu com alegria a irmã de seu pai; satisfeito, com o seu amigo contente, alegrou-se então.
2.13.54
अर्जुनेन यमाभ्यां च गुरुवत्पर्युपासितः ।
तं विश्रान्तं शुभे देशे क्षणिनं कल्पमच्युतम्।
धर्मराजः समागम्य ज्ञापयत्स्वप्रयोजनम् ॥ २.१३.५४ ॥
Arjuna e os dois filhos de Yama o serviram como a um mestre. Quando Acyuta descansava por um momento num lugar agradável, Dharmarāja aproximou-se e deu a conhecer o seu propósito.
2.13.55
प्रार्थितो राजसूयो मे न चासौ केवलेप्सया ।
प्राप्यते येन तत्ते हि विदितं कृष्ण सर्वशः ॥ २.१३.५५ ॥
Desejei o sacrifício Rājasūya, mas ele não se obtém apenas pelo desejo. Kṛṣṇa, tu sabes plenamente por que meio ele é alcançado.
2.13.56
यस्मिन्सर्वं सम्भवति यश्च सर्वत्र पूज्यते ।
यश्च सर्वेश्वरो राजा राजसूयं स विन्दति ॥ २.१३.५६ ॥
Aquele em quem tudo se torna possível, que é honrado em toda parte e que é o rei soberano de todos, esse obtém o Rājasūya.
2.13.57
तं राजसूयं सुहृदः कार्यमाहुः समेत्य मे ।
तत्र मे निश्चिततमं तव कृष्ण गिरा भवेत् ॥ २.१३.५७ ॥
Meus amigos, reunidos, disseram que o Rājasūya deve ser realizado. Nesta questão, Kṛṣṇa, a tua palavra será a minha resolução mais firme.
2.13.58
केचिद्धि सौहृदा देवे न दोषं परिचक्षते ।
स्वार्थहेतोस्तथैवान्ये प्रियमेव वदन्त्युत ॥ २.१३.५८ ॥
Alguns bem-intencionados não apontam nenhuma falta em ti, ó deus; e do mesmo modo outros, por interesse próprio, dizem apenas o que agrada.
2.13.59
प्रियमेव परीप्सन्ते केचिदात्मनि यद्धितम् ।
एवम्प्रायाश्च दृश्यन्ते जनवादाः प्रयोजने ॥ २.१३.५९ ॥
Alguns buscam apenas o que lhes agrada e lhes é vantajoso; e em assuntos como este vemos tais falatórios populares.
2.13.60
त्वं तु हेतूनतीत्यैतान्कामक्रोधौ व्युदस्य च ।
परमं यत्क्षमं लोके यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ २.१३.६० ॥
Mas tu, tendo ultrapassado estes motivos e rejeitado o desejo e a ira, deves dizer com verdade o que no mundo é supremamente conveniente.