மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा निशश्वास युधिष्ठिरः ।
चिन्तयन्राजसूयेष्टिं न लेभे शर्म भारत ॥ २.१३.१ ॥
முனிவரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரர் பெருமூச்சு விட்டார். ராஜசூய யாகத்தை எண்ணிக்கொண்டிருந்த அவருக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை, ஓ பாரதா.
2.13.2
राजर्षीणां च तं श्रुत्वा महिमानं महात्मनाम् ।
यज्वनां कर्मभिः पुण्यैर्लोकप्राप्तिं समीक्ष्य च ॥ २.१३.२ ॥
ராஜரிஷிகளின் அந்தப் பெருமையையும், யாகம் செய்த மகான்கள் தங்கள் புண்ணிய செயல்களால் உலகங்களை அடைந்ததையும் கேட்டு, சிந்தித்து.
2.13.3
हरिश्चन्द्रं च राजर्षि रोजमानं विशेषतः ।
यज्वानं यज्ञमाहर्तुं राजसूयमियेष सः ॥ २.१३.३ ॥
குறிப்பாக ராஜரிஷி ஹரிச்சந்திரரை — ஒளிரும் யாகம் செய்பவரை — நினைத்து, அவர் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்ய விரும்பினார்.
2.13.4
युधिष्ठिरस्ततः सर्वानर्चयित्वा सभासदः ।
प्रत्यर्चितश्च तैः सर्वैर्यज्ञायैव मनो दधे ॥ २.१३.४ ॥
பின்னர் யுதிஷ்டிரர் சபையினர் அனைவரையும் வணங்கினார்; அவர்களும் அனைவரும் அவரை வணங்கினர். பின்பு அவர் மனத்தை யாகத்திலேயே நிலைநிறுத்தினார்.
2.13.5
स राजसूयं राजेन्द्र कुरूणामृषभस्तदा ।
आहर्तुं प्रवणं चक्रे मनः सञ्चिन्त्य चासकृत् ॥ २.१३.५ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, குருக்களில் சிறந்தவரான அவர் அப்போது பலமுறை சிந்தித்து ராஜசூய யாகம் செய்யும் நாட்டத்தில் மனத்தைச் செலுத்தினார்.
2.13.6
भूयश्चाद्भुतवीर्यौजा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
किं हितं सर्वलोकानां भवेदिति मनो दधे ॥ २.१३.६ ॥
அற்புத வீரியமும் ஓஜஸும் கொண்ட அவர் மீண்டும் தர்மத்தையே சிந்தித்து, "எது எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும்?" என்று எண்ணி மனத்தை நிலைநிறுத்தினார்.
2.13.7
अनुगृह्णन्प्रजाः सर्वाः सर्वधर्मभृतां वरः ।
अविशेषेण सर्वेषां हितं चक्रे युधिष्ठिरः ॥ २.१३.७ ॥
அனைத்து தர்மங்களையும் ஏந்தியவர்களில் சிறந்த யுதிஷ்டிரர், எல்லா குடிமக்களுக்கும் அருள் புரிந்து, வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் நன்மை செய்தார்.
2.13.8
सर्वेषां दीयतां देयं मुष्णन्कोपमदावुभौ ।
साधु धर्मेति धर्मेति नान्यच्छ्रूयेत भाषितम् ॥ २.१३.८ ॥
எல்லோருக்கும் கொடுக்கத்தக்கது கொடுக்கப்படட்டும்; கோபத்தையும் மதத்தையும் இரண்டையும் அகற்றி, 'நல்லது, இதுவே தர்மம், இதுவே தர்மம்' என்பதல்லாமல் வேறு எதுவும் சொல்லப்படுவது கேட்கப்படவில்லை.
2.13.9
एवं गते ततस्तस्मिन्पितरीवाश्वसञ्जनाः ।
न तस्य विद्यते द्रेष्टा ततोऽस्याजातशत्रुता ॥ २.१३.९ ॥
இவ்வாறு நிகழ்ந்ததால், தந்தையைப் போல மக்கள் ஆறுதல் அடைந்தனர்; அவருக்கு வெறுப்பவர் எவரும் இல்லை, ஆகையால் அவர் அஜாதசத்ரு ஆனார்.
2.13.10
परिग्रहान्नरेन्द्रस्य भीमस्य परिपालनात् ।
शत्रूणां क्षपणाच्चैव बीभत्सोः सव्यसाचिनः ॥ २.१३.१० ॥
நரேந்திரரின் (யுதிஷ்டிரரின்) ஏற்றுக்கொள்ளுதலால், பீமனின் பாதுகாப்பால், எதிரிகளின் அழிவால், பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) சவ்யசாசியின் செயலால்.
2.13.11
बलीनां सम्यगुत्थानान्नकुलस्य यशस्विनः ।
धीमतः सहदेवस्य धर्माणामनुशासनात् ॥ २.१३.११ ॥
புகழ்பெற்ற நகுலன் வலிமையானவர்களை நன்கு எழுப்பியதால், அறிவுள்ள சகதேவன் தர்மங்களை உபதேசித்ததால்.
2.13.12
वैनत्यात्सर्वतश्चैव नकुलस्य स्वभावतः ।
अविग्रहा वीतभयाः स्वकर्मनिरताः सदा ॥ २.१३.१२ ॥
நகுலனின் பணிவாலும், எங்கும், இயல்பாலும்; மக்கள் எப்போதும் சண்டையின்றி, அச்சமின்றி, தத்தம் கடமைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.
2.13.13
निकामवर्षाः स्फीताश्च आसञ्जनपदास्तथा ।
वार्धुषी यज्ञसत्वानि गोरक्षं कर्षणं वणिक् ॥ २.१३.१३ ॥
விருப்பம்போல் மழை பொழிந்தது; நாடுகளும் மக்களும் செழித்தனர். வட்டித் தொழிலும், யாகப் பொருட்களும், பசுக்காப்பும், உழவும், வணிகமும் (செழித்தன).
2.13.14
विशेषात्सर्वमेवैतत्सञ्जज्ञे राजकर्मणा ।
अनुकर्षं च निष्कर्षं व्याधिपावकमूर्छनम् ॥ २.१३.१४ ॥
சிறப்பாக இவையனைத்தும் அரசனின் செயலால் உண்டானவை; வரி வசூலும், கடுமையான வரிச்சுமையும், நோயும் தீயும் பெருகுவதும் (அதனால்) வந்தன.
2.13.15
सर्वमेव न तत्रासीद्धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ।
दस्युभ्यो वञ्चकेभ्यश्च राज्ञः प्रति परस्परम् ॥ २.१३.१५ ॥
அறத்தில் நிலைத்த யுதிஷ்டிரரின் ஆட்சியில் எல்லாம் அங்கே இல்லை; கொள்ளையர்களிடமிருந்தும் ஏமாற்றுபவர்களிடமிருந்தும், அரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிராகவும் (அச்சம்) இருக்கவில்லை.
2.13.16
राजवल्लभतश्चैव नाश्रूयत मृषाकृतम् ।
प्रियं कर्तुमुपस्थातुं बलिकर्म स्वकर्मजम् ॥ २.१३.१६ ॥
அரசனின் அருளால் கூட பொய்யான செயல் கேட்கப்படவில்லை; பிரியமானதைச் செய்யவும் பணிவிடை செய்யவும் பலிக் கடமை, தம் சொந்தக் கடமையால் (நிகழ்ந்தது).
2.13.17
अभिहर्तुं नृपाः षट्सु पृथक्जात्यैश्च नैगमैः ।
ववृधे विषयस्तत्र धर्मनित्ये युधिष्ठिरे ॥ २.१३.१७ ॥
அரசர்கள் ஆறு வழிகளில், வெவ்வேறு குலத்தவர்களும் வணிகர்களும் வழியாக காணிக்கை கொண்டு வர, அறத்தில் நிலைத்த யுதிஷ்டிரரின் ஆட்சியில் அந்நாடு வளர்ந்தது.
2.13.18
कामतोऽप्युपयुञ्जानै राजसैर्लोभजैर्जनैः ।
सर्वव्यापी सर्वगुणी सर्वसाहः स सर्वराट् ॥ २.१३.१८ ॥
விருப்பம்போல் அனுபவிக்கும், அரச குணமும் பேராசையும் கொண்ட மக்களாலும்; அவர் எங்கும் வியாபித்தவர், எல்லாக் குணங்களும் உடையவர், எல்லாவற்றையும் தாங்கி வென்றவர், அனைவருக்கும் அரசர்.
2.13.19
यस्मिन्नधिकृतः सम्राड् भ्राजमानो महायशाः ।
यत्र राजन्दश दिशः पितृतो मातृतस्तथा।
अनुरक्ताः प्रजा आसन्नागोपाला द्विजातयः ॥ २.१३.१९ ॥
சக்கரவர்த்தியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட, ஒளிரும் பெரும்புகழ் பெற்ற அவனிடம், ஓ அரசே, பத்துத் திசைகளிலும், தந்தை வழியிலும் தாய் வழியிலும், குடிகள் பக்தியுடன் இருந்தனர்; இடையர்கள் உட்பட இருபிறப்பாளர்களும் பற்றுடன் இருந்தனர்.
2.13.20
स मन्त्रिणः समानाय्य भ्रातृंश्च वदतां वरः ।
राजसूयं प्रति तदा पुनः पुनरपृच्छत ॥ २.१३.२० ॥
பேச்சாளர்களில் சிறந்தவனான அவன், அமைச்சர்களையும் சகோதரர்களையும் ஒன்றுகூட்டி, அப்போது ராஜசூய யாகம் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.
2.13.21
ते पृच्छ्यमानाः सहिता वचोऽर्थ्यं मन्त्रिणस्तदा ।
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञं यियक्षुमिदमब्रुवन् ॥ २.१३.२१ ॥
அப்போது கேட்கப்பட்ட அமைச்சர்கள் ஒன்றாக, பொருள்நிறைந்த சொற்களில், யாகம் செய்ய விரும்பிய பெரும் அறிவாளியான யுதிஷ்டிரனிடம் இதைச் சொன்னார்கள்.
2.13.22
येनाभिषिक्तो नृपतिर्वारुणं गुणमृच्छति ।
तेन राजाऽपि तं कुत्स्नं सम्राड्गुणमभीप्सृति ॥ २.१३.२२ ॥
எவரால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அரசன் வருணனின் குணத்தைப் பெறுகிறானோ, அவனால் அரசனும் அந்த முழுமையான சக்கரவர்த்திக் குணத்தை விரும்புகிறான்.
2.13.23
तस्य सम्राड्गुणार्हस्य भवतः कुरुनन्दन ।
राजसूयस्य समयं मन्यन्ते सुहृदस्तव ॥ २.१३.२३ ॥
ஓ குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, சக்கரவர்த்திக் குணத்துக்குத் தகுதியான உனக்கு, உன் நண்பர்கள் ராஜசூயத்தின் காலம் இதுவே என்று கருதுகின்றனர்.
2.13.24
तस्य यज्ञस्य समयः स्वाधीनः क्षत्रसम्पदा ।
साम्ना षडग्नयो यस्मिंश्चीयन्ते शंसितव्रतैः ॥ २.१३.२४ ॥
அந்த யாகத்தின் காலம் க்ஷத்திரியச் செல்வத்தால் தன்வசமானது; அதில், புகழப்பட்ட விரதம் கொண்டோர் சாமத்தின் வழியாக ஆறு அக்கினிகளை நிறுவுகின்றனர்.
2.13.25
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान्यः प्राप्नुते क्रतून् ।
अभिषेकं च यज्ञान्ते सर्वजित्तेन चोच्यते ॥ २.१३.२५ ॥
தர்வி ஹோமங்களை மேற்கொண்டு அனைத்து யாகங்களையும் அடைபவன், யாகத்தின் முடிவில் அபிஷேகம் பெறுபவன், அவன் 'சர்வஜித்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
2.13.26
समर्थोऽसि महाबाहो सर्वे ते वशगा वयम् ।
अचिरात्त्वं महाराज राजसूयमवाप्स्यसि ॥ २.१३.२६ ॥
மகாபாகுவே, நீ வல்லமை பெற்றவன்; நாங்கள் அனைவரும் உன் வசத்தில் இருக்கிறோம். மகாராஜாவே, விரைவில் நீ ராஜசூய யாகத்தை அடைவாய்.
2.13.27
अविचार्य महाराज राजसूये मनः कुरु ।
इत्येवं सुहृदः सर्वे पृथक्च सह चाब्रुवन् ॥ २.१३.२७ ॥
மகாராஜாவே, ஆலோசனையின்றி ராஜசூயத்தில் மனதைச் செலுத்து — இவ்வாறு நண்பர்கள் அனைவரும் தனித்தனியாகவும் ஒன்றாகவும் கூறினர்.
2.13.28
स धर्म्यं पाण्डवस्तेषां वचः श्रुत्वा विशाम्पते ।
धृष्टमिष्टं वरिष्टं च जग्राह मनसाऽरिहा ॥ २.१३.२८ ॥
விசாம்பதியே, அந்தப் பாண்டவன் அவர்களின் தர்மமான சொல்லைக் கேட்டு, உறுதியானதும் இனியதும் சிறந்ததுமான அதை மனதால் ஏற்றுக்கொண்டான்; எதிரிகளை அழிப்பவனே.
2.13.29
श्रुत्वा सुहृद्वचस्तच्च जानंश्चाप्यात्मनः क्षमम् ।
स प्रशस्तक्रियारम्भः परीक्षामुपचक्रमे ॥ २.१३.२९ ॥
நண்பர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, தன் திறமையையும் அறிந்து, பாராட்டத்தக்க செயலைத் தொடங்கி அவன் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கினான்.
2.13.30
चतुर्भिर्भीमसेनाद्यैर्भ्रातृभिः सहितो हितम् ।
एवमुक्तस्तथा पार्थो धर्म एव मनो दधे ॥ २.१३.३० ॥
பீமசேனன் முதலான நான்கு சகோதரர்களுடன் கூடியவனாய், இவ்வாறு கூறப்பட்ட பிருதை மகன், நன்மை பயக்கும் அதை ஏற்று தன் மனதை தர்மத்திலேயே நிலைநிறுத்தினான்.
2.13.31
स राजसूयं राजेन्द्रः कुरूणामृषभः क्रतुम् ।
जगाम मनसा सद्य आहरिष्यन्युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३१ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனும் மன்னர்களின் மன்னனுமான யுதிஷ்டிரன் உடனே மனதில் ராஜசூய வேள்வியைச் செய்ய எண்ணினான்.
2.13.32
भूयस्त्वद्भुतवीर्योपि धर्ममेवानुपालयन् ।
पुनः पुनर्मनो दध्रे राजसूयाय भारत ॥ २.१३.३२ ॥
அற்புத வீரியமுடையவனாயினும் தர்மத்தையே காத்தவனாய், பாரதா, அவன் மீண்டும் மீண்டும் ராஜசூய வேள்வியின் மீது மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்.
2.13.33
स भ्रातृभिः पुनर्धीमानृत्विग्निश्च महात्मभिः ।
मन्त्रिभिश्चापि सहितो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.३३ ॥
அறிவுடைய தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் தன் சகோதரர்களுடனும், மகாத்மாக்களான ருத்விக்குகளுடனும், அமைச்சர்களுடனும் மீண்டும் கூடினான்.
2.13.34
धौम्यद्वैपायनाद्यैश्च मन्त्रयामास मन्त्रवित् ।
विराटद्रुपदाभ्यां च सात्यकेन च धीमता ॥ २.१३.३४ ॥
தௌம்யர், த்வைபாயனர் முதலானோருடனும், விராடன், துருபதன் ஆகியோருடனும், அறிவுடைய சாத்யகியுடனும் ஆலோசனை செய்தான் ஆலோசனை அறிந்தவன்.
2.13.35
युधामन्यूत्तमौजोभ्यां सौभद्रेण च धीमता ।
द्रौपदेयैः परं शूरैर्मन्त्रयामास संवृतः ॥ २.१३.३५ ॥
யுதாமன்யு, உத்தமௌஜஸ் ஆகியோருடனும், அறிவுடைய சௌபத்ரனுடனும், திரௌபதியின் சிறந்த வீரப் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டவனாய், ஆலோசனை செய்தான்.
2.13.36
भवन्तो राजसूयस्य सम्राडर्हस्य सुक्रतोः ।
श्रद्दधानस्य वदत ममावाप्तिः कथं भवेत् ॥ २.१३.३६ ॥
சக்கரவர்த்தி தகுதியுடைய, நல்ல வேள்வியாகிய ராஜசூயத்தை, நம்பிக்கையுடைய என்னால் எவ்வாறு அடைய முடியும் என்று நீங்கள் சொல்லுங்கள்.
2.13.37
एवमुक्तास्तु ते तेन राज्ञा राजीवलोचन ।
इदमूचुर्वचः काले धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.१३.३७ ॥
அரசன் இவ்வாறு கூறியதும், அவர்கள் தக்க நேரத்தில் தர்மராஜனான யுதிஷ்டிரரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள், தாமரைக்கண்ணனே.
2.13.38
अर्हस्त्वमसि धर्मज्ञ राजसूयं महाक्रतुम् ।
अथैवमुक्ते नृपतावृत्विग्भिर्ऋषिभिस्तथा ॥ २.१३.३८ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, நீ மகா ராஜசூய யாகத்திற்குத் தகுதியானவன். அரசன் இவ்வாறு கூறியபோதும், ருத்விஜர்களும் ரிஷிகளும் அவ்வாறே கூறியபோதும்...
2.13.39
मन्त्रिणो भ्रातरश्चास्य तद्वचः प्रत्यपूजयन् ।
स तु राजा महाप्राज्ञः पुनरेवात्मनाऽऽत्मवान् ॥ २.१३.३९ ॥
அமைச்சர்களும் சகோதரர்களும் அவரின் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுப் போற்றினர். ஆனால் அந்த மகாப் பிரஞ்ஞாவான, தன்னடக்கமுள்ள அரசன் மீண்டும் தானே...
2.13.40
भूयो विममृशे पार्थो लोकानां हितकाम्यया ।
सामर्थ्ययोगं सम्प्रेक्ष्य देशकालौ व्ययागमौ ॥ २.१३.४० ॥
உலகங்களின் நன்மையை விரும்பி பிருதையின் மகன் மீண்டும் சிந்தித்தான். ஆற்றல் சேர்க்கை, இடம், காலம், செலவு-வருவாய் ஆகியவற்றை நன்கு ஆராய்ந்து...
2.13.41
विमृश्य सम्यक् च धिया कुर्वन्प्राज्ञो न सीदति ।
नहि यज्ञसमारम्भः केवलात्मविनिश्चयात् ॥ २.१३.४१ ॥
நன்கு அறிவால் ஆராய்ந்து செயல்படும் ஞானி தளர்வதில்லை. தன் தீர்மானத்தை மட்டுமே கொண்டு யாகத்தைத் தொடங்குவதில்லை.
2.13.42
भवतीति समाज्ञाय यत्नतः कार्यमुद्वहन् ।
स निश्चयार्थं कार्यस्य कृष्णमेव जनार्दनम् ॥ २.१३.४२ ॥
இது நடக்கும் என்று நன்கு அறிந்து, முயற்சியுடன் செயலை மேற்கொண்டு, அவன் செயலின் தீர்மானத்திற்காக ஜனார்தனனாகிய கிருஷ்ணனையே...
2.13.43
सर्वलोकात्परं मत्वा जगाम मनसा हरिम् ।
अप्रमेयं महाबाहुं कामाञ्जातमजं नृषु ॥ २.१३.४३ ॥
அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலானவராக எண்ணி, அவர் மனதால் ஹரியை நினைத்தார். அளவிட முடியாதவர், பெரிய தோள்களை உடையவர், விருப்பத்தால் மனிதர்களிடையே பிறந்த பிறப்பற்றவர் அவரே.
2.13.44
पाण्डवस्तर्कयामास कर्मभिर्देवसंमतैः ।
नास्य किञ्चिदविज्ञातं नास्य किञ्चिदकर्मजम् ॥ २.१३.४४ ॥
பாண்டவர் தேவர்களுக்கு உகந்த செயல்களைக் கொண்டு அவரைப் பற்றி ஊகித்தார். அவருக்கு அறியப்படாதது எதுவும் இல்லை; அவரிடம் செயலால் விளையாதது எதுவும் இல்லை.
2.13.45
न स किञ्चिन्न विषहेदिति कृष्णममन्यत ।
स तु तां नैष्ठिकीं बुद्धिं कृत्वा पार्थो युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४५ ॥
'அவரால் எதையும் தாங்க முடியாது' என்று அவர் கிருஷ்ணனை எண்ணினார். பிருதையின் மகன் யுதிஷ்டிரர் அந்த உறுதியான முடிவை மேற்கொண்டார்.
2.13.46
गुरुवद्भूतगुरवे प्राहिणोद्दूतमञ्जसा ।
शीघ्रगेन रथेनाशु स दूतः प्राप्य यादवान् ॥ २.१३.४६ ॥
பெரியவரைப் போல உயிர்களின் குருவிடம் அவர் உடனே ஒரு தூதனை அனுப்பினார். விரைந்து செல்லும் தேரில் அந்தத் தூதன் விரைவாக யாதவர்களை அடைந்தான்.
2.13.47
द्वारकावासिनं कृष्णं द्वारवत्यां समासदत् ।
स प्रभुं प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम् ॥ २.१३.४७ ॥
துவாரகையில் வசிக்கும் கிருஷ்ணனை, துவாரவதியில் அவன் அணுகினான். கைகூப்பி நின்று அவன் அந்த மாதவனிடம் விண்ணப்பித்தான்.
2.13.48
धर्मराजो हृषीकेश धौम्यव्यासादिभिः सह ।
पाञ्चालमात्स्यसहितैर्भ्रातृभिश्चैव सर्वशः ॥ २.१३.४८ ॥
'ஹ்ரிஷீகேசா! தர்மராஜர் யுதிஷ்டிரர் தௌம்யர், வியாசர் முதலானோருடனும், பாஞ்சாலர் மற்றும் மத்ஸ்யர்களுடனும், சகோதரர்களுடனும் முழுவதுமாக...'
2.13.49
त्वद्दर्शनं महाबाहो काङ्क्षते स युधिष्ठिरः ॥ २.१३.४९ ॥
மஹாபாஹோ, அவர் யுதிஷ்டிரன் உம்மைக் காண விரும்புகிறார்.
2.13.50
इन्द्रसेनवचः श्रुत्वा यादवप्रवरो बली ।
दर्शनाकाङ्क्षिणं पार्थं दर्शनाकाङ्क्षयाच्युतः ॥ २.१३.५० ॥
இந்திரசேனனின் சொற்களைக் கேட்டு, யாதவர்களில் சிறந்த வலிமைமிக்க அச்யுதர், பார்த்தனைக் காணும் விருப்பத்தால் (புறப்பட்டார்).
2.13.51
आमन्त्र्य राजन्सुहृदो वसुदेवं च माधवः ।
इन्द्रसेनेन सहित इन्द्रप्रस्थमगात्तदा।
व्यतीत्य विविधान्देशांस्त्वरावान्क्षिप्रवाहनवः ॥ २.१३.५१ ॥
அரசே, நண்பர்களிடமும் வசுதேவரிடமும் விடைபெற்று, மாதவர் இந்திரசேனனுடன் இந்திரப்ரஸ்தத்திற்குச் சென்றார். பல நாடுகளைக் கடந்து, விரைவான வாகனங்களுடன் அவசரமாகச் சென்றார்.
2.13.52
इन्द्रप्रस्थगतं पार्थमभ्यगच्छज्जनार्दनः ।
स गृहे पितृवद्धात्रा धर्मराजेन पूजितः ॥ २.१३.५२ ॥
இந்திரப்ரஸ்தத்தில் இருந்த பார்த்தரை ஜனார்த்தனர் அணுகினார். அவர் வீட்டில், தந்தையைப் போல, சகோதரரான தர்மராஜரால் மதிக்கப்பட்டார்.
2.13.53
भीमेन च ततोऽपश्यत्स्वसारं प्रीतिमान्पितुः ।
प्रीतः प्रीतेन सुहृदा रेमे स सहितस्तदा ॥ २.१३.५३ ॥
பின்னர் பீமருடன் தந்தையின் சகோதரியை மகிழ்ச்சியுடன் கண்டார். மகிழ்ச்சியுடைய நண்பருடன் சேர்ந்து, அவர் அப்போது மகிழ்ந்தார்.
2.13.54
अर्जुनेन यमाभ्यां च गुरुवत्पर्युपासितः ।
तं विश्रान्तं शुभे देशे क्षणिनं कल्पमच्युतम्।
धर्मराजः समागम्य ज्ञापयत्स्वप्रयोजनम् ॥ २.१३.५४ ॥
அர்ஜுனரும் யமனின் இரு புதல்வர்களும் குருவைப் போல அவரைப் பணிவிடை செய்தனர். நல்ல இடத்தில் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்த அச்யுதரிடம், தர்மராஜர் வந்து தம் நோக்கத்தைத் தெரிவித்தார்.
2.13.55
प्रार्थितो राजसूयो मे न चासौ केवलेप्सया ।
प्राप्यते येन तत्ते हि विदितं कृष्ण सर्वशः ॥ २.१३.५५ ॥
நான் ராஜசூயத்தை விரும்பினேன்; ஆனால் அது வெறும் விருப்பத்தால் கிடைப்பதில்லை. கிருஷ்ணா, அது எதனால் கிடைக்கும் என்பதை நீ முழுவதும் அறிவாய்.
2.13.56
यस्मिन्सर्वं सम्भवति यश्च सर्वत्र पूज्यते ।
यश्च सर्वेश्वरो राजा राजसूयं स विन्दति ॥ २.१३.५६ ॥
எவனிடத்தில் அனைத்தும் சாத்தியமாகின்றனவோ, எவன் எங்கும் போற்றப்படுகிறானோ, எவன் அனைவருக்கும் தலைவனான அரசனோ, அவனே ராஜசூயத்தை அடைகிறான்.
2.13.57
तं राजसूयं सुहृदः कार्यमाहुः समेत्य मे ।
तत्र मे निश्चिततमं तव कृष्ण गिरा भवेत् ॥ २.१३.५७ ॥
நண்பர்கள் ஒன்றுகூடி அந்த ராஜசூயத்தைச் செய்யத்தக்கதென்று எனக்குச் சொல்கின்றனர். கிருஷ்ணா, இதில் உன் சொல்லே என் உறுதியான முடிவாக இருக்கும்.
2.13.58
केचिद्धि सौहृदा देवे न दोषं परिचक्षते ।
स्वार्थहेतोस्तथैवान्ये प्रियमेव वदन्त्युत ॥ २.१३.५८ ॥
சில நல்லெண்ணம் கொண்டோர் தேவனான உன்னில் குற்றம் காண்பதில்லை; அவ்வாறே பிறர் தம் சுயநலத்துக்காக இனிமையானதையே பேசுகின்றனர்.
2.13.59
प्रियमेव परीप्सन्ते केचिदात्मनि यद्धितम् ।
एवम्प्रायाश्च दृश्यन्ते जनवादाः प्रयोजने ॥ २.१३.५९ ॥
சிலர் தமக்கு நன்மையானதையே, இனிமையானதையே பெற விரும்புகின்றனர்; இத்தகைய மக்கள் பேச்சுகளே இந்த செயலைப் பற்றி காணப்படுகின்றன.
2.13.60
त्वं तु हेतूनतीत्यैतान्कामक्रोधौ व्युदस्य च ।
परमं यत्क्षमं लोके यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ २.१३.६० ॥
ஆனால் நீ இந்தக் காரணங்களைக் கடந்து, காமத்தையும் கோபத்தையும் நீக்கி, உலகில் எது உயர்ந்ததும் தகுதியானதுமோ அதை உள்ளபடியே சொல்ல வேண்டும்.