மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.15.1
उक्तं त्वया बुद्धिमता यन्नान्यो वक्तुमर्हति ।
संशयानां हि निर्मोक्ता त्वन्नान्यो विद्यते भुवि ॥ २.१५.१ ॥
ஞானியான நீர் கூறியதை வேறு எவரும் கூற முடியாது. பூமியில் சந்தேகங்களிலிருந்து விடுவிப்பவர் உம்மைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை.
2.15.2
गृहे गृहे हि राजानः स्वस्य स्वस्य प्रियङ्कराः ।
न च साम्राज्यमाप्तास्ते सम्राट्शब्दो हि कृच्छ्रभाक्। ॥ २.१५.२ ॥
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அரசர்கள் உண்டு, அவரவர் தமக்குப் பிரியமானதைச் செய்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் பேரரசை அடைவதில்லை; சக்கரவர்த்தி என்ற பட்டமோ துன்பம் நிறைந்தது.
2.15.3
कथं परानुभावज्ञः स्वं प्रशंसितुमर्हति ।
परेण समवेतस्तु यः प्रशस्यः स पूज्यते ॥ २.१५.३ ॥
பிறருடைய வல்லமையை அறிந்தவன் தன்னைத் தானே எவ்வாறு புகழ்வதற்குத் தகுதியுடையவன்? பிறரால் புகழப்படுபவனே மதிக்கப்படுகிறான்.
2.15.4
विशाला बहुला भूमिर्बहुरत्नसमाचिता ।
दूरं गत्वा विजानाति श्रेयो वृष्णिकुलोद्वह ॥ २.१५.४ ॥
பரந்தும் பெருகியும் பல இரத்தினங்களால் நிறைந்த இந்தப் பூமியில், தொலைதூரம் சென்றே நன்மையை அறிகிறான், ஓ வൃஷ்ணி குலத்தைத் தாங்குபவனே.
2.15.5
शममेव परं मन्ये शमात्क्षेमं भवेन्मम ।
आरम्भे पारमेष्ठ्यं तु न प्राप्यमिति मे मतिः ॥ २.१५.५ ॥
அமைதியையே உயர்ந்ததாக நான் கருதுகிறேன்; அமைதியால்தான் எனக்கு நலம் உண்டாகும். தொடக்கத்திலேயே உயர்ந்த இறையாட்சி அடையப்படுவதில்லை என்பது என் கருத்து.
2.15.6
एवमेते हि जानन्ति कुले जाता मनस्विनः ।
कश्चित्कदाचिदेतेषां भवेच्छ्रेष्ठो जनार्दन। ॥ २.१५.६ ॥
இவ்வாறே நற்குடியில் பிறந்த மனமுடைய சான்றோர் அறிவர். ஓ ஜனார்த்தனா, இவர்களில் எவரேனும் ஒருகாலத்தில் சிறந்தவனாக இருக்கலாம்.
2.15.7
वयं यैव महाभाग जरासन्धभयात्तदा ।
शङ्किताः स्म महाभाग द्वौरात्म्यात्तस्य चानघ ॥ २.१५.७ ॥
மகாபாகனே, அப்போது நாங்கள் ஜராசந்தனின் பயத்தால் அஞ்சியிருந்தோம்; பாவமற்றவனே, அவனுடைய வஞ்சகத்தாலும் அஞ்சியிருந்தோம்.
2.15.8
अहं हि तव दुर्धर्ष भुजवीर्याश्रयः प्रभो ।
नात्मानं बलिनं मन्ये त्वयि तस्माद्विशङ्किते ॥ २.१५.८ ॥
தோற்கடிக்க முடியாதவனே, இறைவனே, நான் உன் தோள்வலியையே நம்பியிருக்கிறேன்; ஆகையால் நான் என்னைப் பலசாலியாக நினைக்கவில்லை, உன்னிடமும் ஐயம் கொள்கிறேன்.
2.15.9
त्वत्सकाशाच्च रामाच्च भीमसेनाच्च माधव ।
अर्जुनाद्वा महाबाहो हन्तुं शक्यो नवेति वै।
एवं जानन्हि वार्ष्णेय विमृशामि पुनः पुनः ॥ २.१५.९ ॥
மாதவனே, உன்னாலோ, ராமனாலோ, பீமசேனனாலோ, அல்லது அர்ஜுனனாலோ அவனைக் கொல்ல முடியுமா இல்லையா என்று; பெருந்தோளனே, வார்ஷ்ணேயனே, இதை அறிந்தவனாக நான் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்கிறேன்.
2.15.10
त्वं मे प्रमाणभूतोऽसि सर्वकार्येषु केशव ।
तच्छ्रुत्वा चाब्रवीद्भीमो वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ २.१५.१० ॥
கேசவா, எல்லாச் செயல்களிலும் நீயே எனக்கு அதிகாரமானவன். இதைக் கேட்டு, சொல்வன்மையில் வல்ல பீமன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
2.15.11
अनारम्भपरो राजा वल्मीक इव सीदति ।
दुर्बलश्चानुपायेन बलिनं योऽधितिष्ठति ॥ २.१५.११ ॥
செயலற்றிருக்கும் அரசன் புற்றைப் போலக் குன்றுகிறான்; பலவீனனும், உபாயமின்றி பலசாலியை எதிர்ப்பவனும் அவ்வாறே.
2.15.12
अतन्द्रितश्च प्रायेण दुर्बलो बलिनं रिपुम् ।
जयेत्सम्यक्प्रयोगेण नीत्याऽर्थानात्मनो हितान् ॥ २.१५.१२ ॥
சோர்வின்றி விழிப்புடன் இருக்கும் பலவீனனும், முறையான பயன்பாட்டாலும் நீதியாலும், தனக்கு நன்மை தரும் நோக்கங்களை அடைந்து, பலசாலி எதிரியை வெல்லக்கூடும்.
2.15.13
कृष्णे नयो मयि बलं जयः पार्थे धनञ्जये ।
मागधं साधयिष्याम इष्टिं त्रय इवाग्नयः ॥ २.१५.१३ ॥
கிருஷ்ணனில் நீதியும், என்னில் வலிமையும், பார்த்தன் தனஞ்சயனில் வெற்றியும் உள்ளன; மூன்று அக்னிகள் யாகத்தை நிறைவேற்றுவது போல நாம் மாகதனை நிறைவேற்றுவோம்.
2.15.14
त्वद्बुद्धिबलमाश्रित्य सर्वं प्राप्स्यति धर्मराट् ।
जयोऽस्माकं हि गोविन्द येषां नाथो भवान्सदा ॥ २.१५.१४ ॥
உமது அறிவையும் வலிமையையும் சார்ந்து தர்மராஜன் அனைத்தையும் அடைவான்; கோவிந்தா, எங்களுக்கு வெற்றி உறுதி, ஏனெனில் நீரே எப்போதும் எங்கள் தலைவர்.
2.15.15
अर्थानारभते बालो नानुबन्धमवेक्षते ।
तस्मादरिं न मृष्यन्ति बालमर्थपरायणम् ॥ २.१५.१५ ॥
அறிவிலி பொருள்களைத் தொடங்குகிறான், அதன் விளைவை ஆராய்வதில்லை; ஆகவே பொருளில் ஈடுபட்ட மூடனை எதிரிகள் பொறுப்பதில்லை.
2.15.16
जित्वा जय्यान्यौवनाश्विः पालनाच्च भगीरथः ।
कार्तवीर्यस्तपोवीर्याद्बलात्तु भरतो विभुः ॥ २.१५.१६ ॥
யௌவனாஶ்வன் வெற்றியால், பகீரதன் பாதுகாப்பால், கார்த்தவீர்யன் தவ வலிமையால், வல்லவனான பரதன் பலத்தால் (பேரரசைப் பெற்றனர்).
2.15.17
ऋद्ध्या मरुत्तस्तान्पञ्च सम्राजस्त्वनुशुश्रुम ।
सर्वान्वंश्याननुमृशन्नैते सन्ति युगे युगे ॥ २.१५.१७ ॥
செல்வத்தால் மருத்தன்; அந்த ஐந்து சக்கரவர்த்திகளையும், வம்சத்தின் அனைவரையும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம். ஆராய்ந்தால், இத்தகையோர் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இருப்பதில்லை.
2.15.18
साम्राज्यमिच्छतस्ते तु सर्वाकारं युधिष्ठिर ।
निग्राह्यलक्षणं प्राप्तिर्धर्मार्थनयलक्षणैः ॥ २.१५.१८ ॥
யுதிஷ்டிரா, சாம்ராஜ்யத்தை விரும்பும் உனக்கு எல்லா வகையிலும் (இது வேண்டும்): அடக்கப்பட வேண்டியவற்றின் அடையாளத்தை அறிவது; தர்மம், பொருள், நீதி ஆகியவற்றின் அடையாளங்களால் அடைவது.
2.15.19
बार्हद्रथो जरासन्धस्तद्विद्धि भरतर्षभ ।
न चैनं प्रत्यत्युद्ध्यन्त कुलान्येकशतं नृपाः ॥ २.१५.१९ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பிருஹத்ரதன் மகனான ஜராசந்தன் இத்தகையவன் என்று அறிவாயாக. அவனை எதிர்த்து நூறு குலங்களின் அரசர்களும் போரிட நிற்கவில்லை.
2.15.20
तस्मादिह बलादेव साम्राज्यं कुरुते हि सः ॥ २.१५.२० ॥
ஆகவே அவன் இங்கே வலிமையாலேயே பேரரசை நிறுவுகிறான்.
2.15.21
रत्नभाजो हि राजानो जरासन्धमुपासते ।
न च तुष्यति तेनापि बाल्यादनयमास्थितः ॥ २.१५.२१ ॥
ரத்தினக் கப்பம் செலுத்தும் அரசர்கள் ஜராசந்தனை வழிபடுகின்றனர். ஆனால் இளமையிலிருந்தே அநீதியைப் பற்றிக்கொண்ட அவன் அவர்களாலும் திருப்தியடைவதில்லை.
2.15.22
मूर्धाभिषिक्तं नृपतिं प्रधानपुरुषो बलात् ।
आदत्ते न च नो दृष्टोऽभागः पुरुषतः क्वचित् ॥ २.१५.२२ ॥
முதன்மைப் புருஷன் முடிசூட்டப்பட்ட அரசனிடமிருந்தும் வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துக்கொள்கிறான். ஒரு மனிதனிடமிருந்தும் எதிலும் பங்கின்றி இப்படி நடப்பதை நாம் எங்குமே கண்டதில்லை.
2.15.23
एवं सर्वान्वशे चक्रे जरासन्धः शतावरान् ।
तं दुर्बलतरो राजा कथं पार्थ उपैष्यति ॥ २.१५.२३ ॥
இவ்வாறு ஜராசந்தன் நூறு மேலான அனைவரையும் தன் வசப்படுத்தியிருக்கிறான். அப்படியானால், மிகவும் பலவீனமான அந்த அரசனிடம் பார்த்தன் எப்படிச் செல்வான்?
2.15.24
तण्डुलप्रस्थके राजा कपर्दिनमुपासते ।
प्रोक्षितानां प्रमृष्टानां राज्ञां पशुपतेर्गृहे।
पशूनामिव प्रमृष्टानां राज्ञां पशुपतेर्गृहे। ॥ २.१५.२४ ॥
அரசர்கள் தண்டுலப்ரஸ்தகத்தில் ஜடாதாரியான கபர்தியை வழிபடுகின்றனர். பசுபதியின் இல்லத்தில், பலிக்காகத் தெளிக்கப்பட்டுக் கழுவப்பட்ட விலங்குகளைப் போல, தெளிக்கப்பட்டுத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட அரசர்கள் பசுபதியின் இல்லத்தில் இருக்கின்றனர்.
2.15.25
क्षत्रियः शस्त्रमरणो यदा भवति सत्कृतः ।
ततः स्म मागधं सङ्ख्ये प्रतिबाधेम यद्वयम् ॥ २.१५.२५ ॥
ஆயுதத்தால் மடியும் க்ஷத்திரியன் மதிக்கப்படும்போது, போரில் மாகதனை (ஜராசந்தனை) நாம் தடுக்கலாம்.
2.15.26
षडशीतिः समानीताः शेषा राजंश्चतुर्दश ।
जरासन्धेन राजानस्ततः क्रूरं प्रवर्त्स्यते ॥ २.१५.२६ ॥
அரசே, ஜராசந்தனால் எண்பத்தாறு அரசர்கள் கொண்டுவரப்பட்டனர்; மீதமுள்ள பதினான்கும் வரும்; அதன்பின் கொடுமை நடைபெறும்.
2.15.27
प्राप्नुयात्स यशो दीप्तं तत्र यो विघ्नमाचरेत् ।
जयेद्यश्च जरासन्धं स सम्राण्णियतं भवेत् ॥ २.१५.२७ ॥
அங்கே இடையூறு செய்பவன் ஒளிமிக்க புகழைப் பெறுவான்; ஜராசந்தனை வெல்பவன் நிச்சயமாகச் சக்கரவர்த்தியாவான்.