Mahābhārata · Adhyāya 2.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.16.1
सम्राड्गुणमभीप्सन्वै युष्मान्स्वार्थपरायणः ।
कथं प्रहिणुयां कृष्ण सोऽहं केवलसाहसात् ॥ २.१६.१ ॥
Kṛṣṇa, nach dem Verdienst der Herrschaft strebend und auf meinen eigenen Vorteil bedacht, wie könnte ich euch fortschicken? Das wäre bloße Verwegenheit meinerseits.
2.16.2
भीमार्जुनावुभौ नेत्रे मनो मन्ये जनार्दनम् ।
मनश्चक्षुर्विहीनस्य कीदृशं जीवितं भवेत् ॥ २.१६.२ ॥
Bhīma und Arjuna sind meine beiden Augen, und Janārdana halte ich für meinen Geist. Was für ein Leben wäre es für den, dem Geist und Augen fehlen?
2.16.3
जरासन्धबलं प्राप्य दुष्पारं भीमविक्रमम् ।
यमोपि न विजेताऽऽजौ तत्र वः किं विचेष्टितम् ॥ २.१६.३ ॥
Trifft man auf die Kraft Jarāsandhas, schwer zu bezwingen und von furchtbarer Tapferkeit, so würde selbst Yama ihn im Kampf nicht besiegen. Was würde euer Unterfangen dort bewirken?
2.16.4
अस्मिंस्त्वर्थान्तरे युक्तमनर्थः प्रतिपद्यते ।
तस्मान्न प्रतिपत्तिस्तु कार्या युक्ता मता मम ॥ २.१६.४ ॥
Doch in dieser anderen Angelegenheit bringt das, was geziemend scheint, Unheil hervor. Darum soll meiner Ansicht nach dieser Weg nicht beschritten werden; nur das ist angemessen.
2.16.5
यथाऽहं विमृशाम्येकस्तत्तावच्छ्रूयतां मम ।
संन्यासं रोचये साधु कार्यस्यास्य जनार्दन।
प्रतिहन्ति मनो मेऽद्य राजसूयो दूराहरः ॥ २.१६.५ ॥
Höre zuerst, was ich allein erwäge. O Janārdana, für dieses Unterfangen halte ich Entsagung für den besseren Weg. Heute hält mich das schwer erreichbare Rājasūya-Opfer in Gedanken zurück.
2.16.6
पार्थः प्राप्य धनुः श्रेष्ठमक्षय्यौ च महेषुधी ।
रथं ध्वजं हयांश्चैव युधिष्ठिरमभाषत ॥ २.१६.६ ॥
Pārtha erhielt einen vortrefflichen Bogen und zwei große, unerschöpfliche Köcher. Nachdem er auch Wagen, Banner und Pferde erhalten hatte, sprach er zu Yudhiṣṭhira.
2.16.7
धनुः शस्त्रं शरा वीर्यं पक्षो भूमिर्यशो बलम् ।
प्राप्तमेतन्मय राजन्दुष्प्रापं यदभीप्सितम्। ॥ २.१६.७ ॥
Bogen, Waffe, Pfeile, Tapferkeit, Verbündete, Land, Ruhm und Stärke: O König, was schwer zu erlangen war und was ich begehrte, das alles ist mir zuteil geworden.
2.16.8
कुले जन्म प्रशंसन्ति वैद्याः साधु सुनिष्ठिताः ।
बलेन सदृशं नास्ति वीर्यं तु मम रोचते। ॥ २.१६.८ ॥
Gelehrte, wohlgegründet, preisen die Geburt in einer Familie; doch nichts ist der Stärke gleich, und die Tapferkeit ist es, die mir gefällt.
2.16.9
कृतवीर्यकुले जातो निर्वीर्यः किं करिष्यति ।
निर्वीर्ये तु कुले जातो वीर्यवांस्तु विशिष्यते ॥ २.१६.९ ॥
Was wird der Mutlose tun, auch wenn er im Geschlecht des Kṛtavīrya geboren ist? Doch wer tapfer ist, auch wenn er in einem mutlosen Geschlecht geboren wurde, der zeichnet sich aus.
2.16.10
क्षत्रियः सर्वशो राजन्यस्य वृत्तिर्द्विषज्जये ।
सर्वैगुणैर्विहीनोऽपि वीर्यवान्हि तरेन्द्रिपून् ॥ २.१६.१० ॥
Die Pflicht des Kṣatriya ist ganz die des königlichen Kriegers: die Besiegung der Feinde. Auch wer aller guten Eigenschaften entbehrt, wenn er tapfer ist, überwindet gewiss seine Feinde.
2.16.11
सर्वैरपि गुणैर्युक्तो निर्वीर्यः किं करिष्यति ।
जयस्य हेतुः सिद्धिर्हि कर्म दैवं च संश्रितम् ॥ २.१६.११ ॥
Was wird der Mutlose tun, auch wenn er mit allen Tugenden begabt ist? Die Ursache des Sieges ist der Erfolg, und der Erfolg beruht gewiss auf Handeln und auf dem Schicksal.
2.16.12
संयुक्तो हि बलैः कश्चित्प्रमादान्नोपयुज्यते ॥ २.१६.१२ ॥
Mancher, mit Kräften ausgestattet, gebraucht sie aus Nachlässigkeit nicht.
2.16.13
तेन द्वारेण शत्रुभ्यः क्षीयते सबलो रिपुः ॥ २.१६.१३ ॥
Durch jene Pforte wird der Feind samt seinem Heer von seinen Gegnern geschwächt.
2.16.14
दैन्यं यथा बलवति तथा मोहो बलान्विते ।
तावुभौ नाशकौ हेतू राज्ञा त्याज्यौ जयार्थिना ॥ २.१६.१४ ॥
Wie die Schwäche beim Starken, so die Verblendung beim Mächtigen; diese beiden sind Ursachen des Untergangs, und der König, der den Sieg sucht, muss sie ablegen.
2.16.15
जरासन्धिविनाशं च राज्ञां च परिरक्षणम् ।
यदि कुर्याम् यज्ञार्थं किं ततः परमं भवेत् ॥ २.१६.१५ ॥
Wenn ich um des Opfers willen Jarāsandhas Vernichtung und den Schutz der Könige bewirkte, was könnte höher sein als das?
2.16.16
अनारम्भे हि नियतो भवेदगुणनिश्चयः ।
गुणान्निः संशयाद्राजन्नैर्गुण्यं मन्यसे कथम् ॥ २.१६.१६ ॥
Denn wer nicht handelt, dem steht die Verdienstlosigkeit gewiss fest; aus dem Verdienst aber, ohne Zweifel — wie hältst du es für Verdienstlosigkeit, o König?
2.16.17
काषायं सुलभं पश्चान्मुनीनां शममिच्छताम् ।
साम्राज्यं तु भवेच्छक्यं वयं योत्स्यामहे परान् ॥ २.१६.१७ ॥
Das ockerfarbene Gewand ist den nach Frieden strebenden Weisen später leicht zu erlangen; das Kaisertum aber mag erreichbar sein. Wir werden die Feinde bekämpfen.