Mahābhārata · Adhyāya 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
जातस्य भारते वंशे तथा कुन्त्याः सुतस्य च ।
या वै युक्ता मतिः सेयमर्जुनेन प्रदर्शिता ॥ २.१७.१ ॥
Dies ist die angemessene Einsicht, die Arjuna zeigte, geboren im Geschlecht der Bhārata und Sohn Kuntīs.
2.17.2
न स्म मृत्युं वयं विद्म रात्रौ वा यदि वा दिवा ।
न चापि कञ्चिदमरमयुद्धेनानुशुश्रुम ॥ २.१७.२ ॥
Wir wissen nicht, ob der Tod bei Nacht oder bei Tag kommt, und wir haben auch nicht gehört, dass jemand ohne Kampf unsterblich wurde.
2.17.3
एतावदेव पुरुषैः कार्यं हृदयतोषणम् ।
नयेन विधिदृष्टेन यदुपक्रमते परान् ॥ २.१७.३ ॥
Dies allein sollen Menschen tun, um das Herz zu erfreuen: die Feinde mit der vorgeschriebenen Klugheit angreifen.
2.17.4
सुनयस्यानपायस्य संयोगे परमः क्रमः ।
सङ्गत्या जायतेऽसाम्यं साम्यं च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.४ ॥
In der Verbindung einer guten, unfehlbaren Klugheit liegt der höchste Weg; durch Verbindung entsteht Ungleichheit, und Gleichheit zwischen beiden besteht nicht.
2.17.5
अनयस्यानुपायस्य संयुगे परमः क्षयटः ।
संशयो जायते साम्याज्जयश्च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.५ ॥
In einem Kampf ohne gute Klugheit und ohne Mittel ist das höchste Ergebnis der Untergang; aus Gleichheit entsteht Zweifel, und der Sieg fällt keinem der beiden zu.
2.17.6
ते वयं नयमास्थाय शत्रुदेशसमीपगाः ।
कथमन्तं न गच्छेम वृक्षस्येव नदीरयाः
पररन्ध्रे पराक्रान्ताः स्वरन्ध्रावरणे स्थिताः ॥ २.१७.६ ॥
Wir, die wir die Klugheit ergreifen und uns dem Land des Feindes nähern – wie sollten wir nicht ans Ende gelangen, wie die Strömung des Flusses den Baum? Nachdem wir den Schwachpunkt des Feindes angegriffen haben, wollen wir unseren eigenen bewachend stehen.
2.17.7
व्यूढानीकैरतिबलैर्न युद्व्येदरिभिः सह ।
इति बुद्धिमतां नीतिस्तन्ममापीह रोचते ॥ २.१७.७ ॥
Man soll nicht mit Feinden kämpfen, die geordnete Heere und große Kraft besitzen; dies ist die Politik der Weisen, und auch hier gefällt sie mir.
2.17.8
अनवद्या ह्यसम्बुद्धाः प्रविष्टाः शत्रुसद्म तत् ।
शत्रुदेशमुपाक्रम्य तं कामं प्राप्नुयामहे ॥ २.१७.८ ॥
Unverdächtig und unerkannt wollen wir in jene Wohnung des Feindes eintreten; wenn wir uns dem Land des Feindes nähern, mögen wir jenes Ziel erreichen.
2.17.9
एको ह्येव श्रियं नित्यं बिभर्ति पुरुषर्षभः ।
अन्तरात्मेव भूतानां तत्क्षयं नैव लक्षये ॥ २.१७.९ ॥
Er allein, der Stier unter den Menschen, trägt stets das Glück, wie die innere Seele der Wesen; ich sehe seinen Untergang nicht.
2.17.10
अथवैनं निहत्याजौ शेषेणापि समाहताः ।
प्राप्नुयाम ततः स्वर्गं ज्ञातित्राणपरायणाः ॥ २.१७.१० ॥
Oder, wenn wir ihn im Kampf erschlagen und selbst von den übrigen getroffen werden, uns dem Schutz unserer Verwandten widmend, dann erlangen wir den Himmel.
2.17.11
कृष्ण कोऽयं जरासन्धः किंवीर्यः किम्पराक्रमः ।
यस्त्वां स्पृष्ट्वाऽग्निसदृशं न दग्धः शलभो यथा ॥ २.१७.११ ॥
Kṛṣṇa, wer ist dieser Jarāsandha, und welche Kraft und Tapferkeit besitzt er, dass er, nachdem er dich berührt hat, dir gleich dem Feuer, nicht wie eine Motte verbrannt wurde?
2.17.12
शृणु राजञ्जरासन्धो यद्वीर्यो यत्पराक्रमः ।
यथा चोपेक्षितोऽस्माभिर्बहुशः कृतविप्रियः ॥ २.१७.१२ ॥
Höre, o König, von der Kraft und Tapferkeit Jarāsandhas, und wie wir ihn übersahen, obwohl er uns wiederholt Unrecht getan hatte.
2.17.13
अक्षौहिणीनां तिसृणां पतिः समरदर्पितः ।
राजा बृहद्रथो नाम मगधाधिपतिर्बली ॥ २.१७.१३ ॥
Herr dreier akṣauhiṇī-Heere, im Kampf stolz, König namens Bṛhadratha, Herrscher von Magadha, mächtig.
2.17.14
रूपवान्वीर्यसम्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः ।
नित्यं दीक्षाङ्किततनुः शतक्रतुरिवापरः ॥ २.१७.१४ ॥
Schön, mit Tapferkeit begabt, prächtig, von unvergleichlicher Kühnheit, sein Körper stets von den Zeichen der Opferweihe gezeichnet, wie ein anderer Śatakratu, Indra.
2.17.15
तेजसा सूर्यसङ्काशः क्षमया पृथिवीसमः ।
यश्चान्तकसमः क्रोधे श्रिया वैश्रवणोपमः ॥ २.१७.१५ ॥
An Glanz der Sonne gleich, an Geduld der Erde gleich, im Zorn dem Tod gleich und an Pracht dem Kubera gleich.
2.17.16
स्वराज्यं कारयामास मगधेषु गिरिव्रजे ।
तस्याभिजनसंयुक्तैर्गणैर्भरतसत्तम।
व्याप्तेयं पृथिवी सर्वा सूर्यस्येव गभस्तिभिः ॥ २.१७.१६ ॥
Er ließ sein eigenes Reich in Girivraja in Magadha regieren. O Bester der Bharatas, mit Truppen, verbunden mit seinen Verwandten, war diese ganze Erde durchdrungen wie von den Strahlen der Sonne.
2.17.17
स काशिराजस्य सुते यमजे भरतर्षभः ।
उपयेमे महावीर्यो रूपद्रविणसंयुते।
तयोश्चकार समयं मिथः स पुरुषर्षभः ॥ २.१७.१७ ॥
Jener Stier der Bharatas, von großer Tapferkeit, heiratete die Zwillingstöchter des Königs von Kāśī, die mit Schönheit und Reichtum begabt waren. Dieser Stier unter den Menschen schloss mit den beiden eine gegenseitige Vereinbarung.
2.17.18
नातिवर्तिष्य इत्येवं पत्नीभ्यां सन्निधौ तदा ।
स ताभ्यां शुशुभे राजा पत्नीभ्यां वसुधाधिपः ॥ २.१७.१८ ॥
»Ich werde nicht übertreten« — so schwor er damals in Gegenwart seiner beiden Frauen. Jener König, Herr der Erde, erstrahlte mit diesen beiden Frauen.
2.17.19
प्रियाम्भामनुरूपाभ्यां करेणुभ्यामिव द्विपः ।
तयोर्मध्यगतश्चापि रराज वसुधाधिपः ॥ २.१७.१९ ॥
Zwischen seinen beiden geliebten und passenden Gattinnen strahlte der Herr der Erde wie ein Elefant zwischen zwei Elefantenkühen.
2.17.20
गङ्गायमुनयोर्मध्ये मूर्तिमानिव सागरः ।
विषयेषु निमग्रस्य तस्य यौवनमत्यगात् ॥ २.१७.२० ॥
Zwischen Gaṅgā und Yamunā, wie das verkörperte Meer, verging seine Jugend, während er in Sinnenfreuden versunken war.
2.17.21
न च वंशकरः पुत्रस्तस्याजायत कश्चन ।
मङ्गलैर्बभिर्होमैः पुत्रकामाभिरिष्टिभिः ॥ २.१७.२१ ॥
Und ihm wurde kein Sohn geboren, der die Linie fortführte, auch nicht durch glückbringende Riten, …, Opfergaben und Opfer aus dem Wunsch nach einem Sohn.
2.17.22
नाससाद नृपश्रेष्ठः पुत्रं कुलविवर्धनम् ।
स भार्याभ्यां च सहितो निर्वेदमगमद्धृशम् ॥ २.१७.२२ ॥
Der beste der Könige erlangte keinen Sohn, der die Familie mehrte; und er verfiel zusammen mit seinen beiden Gattinnen in tiefe Verzweiflung.
2.17.23
राज्यं चापि परित्यज्य तपोवनमथाश्रयत् ।
वार्यमाणः प्रकृतिभिर्नृपभक्त्या विशाम्पते ॥ २.१७.२३ ॥
Auch das Reich aufgebend, begab er sich in den Wald der Askese, obwohl, o Herr der Völker, er von seinen Untertanen aus Treue zum König zurückgehalten wurde.
2.17.24
अथ काक्षीवतः पुत्रं गौतमस्य महात्मनः ।
शुश्राव तपसि श्रेष्ठमुदारं चण्डकौशिकम् ॥ २.१७.२४ ॥
Da hörte er von Caṇḍakauśika, dem Sohn des Kākṣīvat, des Sohnes des hochherzigen Gautama, dem Vornehmsten in der Askese und dem Edlen.
2.17.25
यदृच्छयाऽऽगतं तं तु वृक्षमूलमुपाश्रितम् ।
पत्नीभ्यां सहितो राजा सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ २.१७.२५ ॥
Der zufällig gekommene und am Fuße eines Baumes verweilende Weise wurde vom König, der mit seinen beiden Gemahlinnen dabei war, mit allen Mühen erfreut.
2.17.26
बृहद्रथं च स ऋषिर्यथावच्चाभ्यनन्दत ।
उपविष्टः स तेनाथ अनुज्ञातो महात्मना ॥ २.१७.२६ ॥
Jener Weise hieß Bṛhadratha gebührend willkommen; dann setzte er sich mit Erlaubnis des Großseelen nieder.
2.17.27
तमपृच्छत्तदा विप्रः किमागमनमित्यथ ।
विप्रैरनुगतस्यैव पत्नीभ्यां सहितस्य च ॥ २.१७.२७ ॥
Da fragte ihn jener Brahmane: »Was ist der Grund deines Kommens?« — er, der von Brahmanen begleitet wurde und mit seinen beiden Gemahlinnen war.
2.17.28
स उवाच मुनिं राजा भगवन्नास्ति मे सुतः ।
अपुत्रस्य तु राज्येन वृद्धत्वे किं प्रयोजनम् ॥ २.१७.२८ ॥
Der König sprach zum Weisen: »Ehrwürdiger, ich habe keinen Sohn. Was nützt einem Kinderlosen das Reich, und was das Alter?«
2.17.29
सोऽहं तपश्चरिष्यामि पत्नीभ्यां सहितो वने ।
नाप्रजस्य मुने किर्तिः स्वधा चैवाक्षया भवेत्।
एवमुक्तः स राज्ञा तु मुनिः कारुण्यमागतः ॥ २.१७.२९ ॥
»Darum werde ich mit meinen beiden Gemahlinnen im Wald Askese üben. O Weiser, für den Kinderlosen werden Ruhm und die Totenopfer nicht unvergänglich.« Als der König so gesprochen hatte, wurde jener Weise von Mitleid ergriffen.
2.17.30
तमब्रवीत्सत्यधृतिः सत्यवागृषिसत्तमः ।
परितुष्टोऽस्मि राजेन्द्र वरं वरय सुव्रत ॥ २.१७.३० ॥
Jener Weise, fest in der Wahrheit und wahrhaftig im Wort, der beste der Weisen, sprach zu ihm: »König der Könige, ich bin zufrieden. O du von guten Gelübden, wähle eine Gnade.«
2.17.31
ततः सभार्यः प्रणतस्तमुवाच बृहद्रथः ।
पुत्रदर्शननैराश्याद्बाष्पसन्दिग्धया गिरा ॥ २.१७.३१ ॥
Da sprach Bṛhadratha, sich mit seiner Gattin tief verneigend, mit von Tränen erstickter Stimme zu ihm, verzweifelt, je einen Sohn zu sehen.
2.17.32
भगवन् राज्यमुत्सृज्य प्रस्थितस्य तपोवनम् ।
किं वरेणाल्पभाग्यस्य किं राज्येनाप्रजस्य मे ॥ २.१७.३२ ॥
O Verehrter, was nützt mir ein Segen, der ich wenig Glück habe und ohne Nachkommen bin, der ich das Reich verlassen habe und zum Askese-Wald aufgebrochen bin? Was nützt mir das Reich?
2.17.33
एतच्छ्रुत्वा मुनिर्ध्यानमगमन्क्षुभितेन्द्रियः ।
तस्यैव चाम्रवृक्षस्य छायायां समुपाविशत ॥ २.१७.३३ ॥
Als der Weise dies hörte, versank er, die Sinne erregt, in Meditation und setzte sich in den Schatten eben jenes Mangobaums.
2.17.34
तस्योपविष्टस्य मुनेरुत्सङ्गे निपपात ह ।
अवानमशुकादष्टमेकमाम्रफलं किल ॥ २.१७.३४ ॥
In den Schoß des sitzenden Weisen fiel eine Mango, von einem Papagei angebissen.
2.17.35
तत्प्रगृह्य मुनिश्रेष्ठो हृदयेनाभिमन्त्र्य च ।
राज्ञे ददावप्रतिमं पुत्रसम्प्राप्तिकारणम् ॥ २.१७.३५ ॥
Diese Frucht nehmend, weihte der vorzüglichste der Weisen sie im Herzen mit Mantras und gab sie dem König, ein unvergleichliches Mittel, einen Sohn zu erlangen.
2.17.36
उवाच च महाप्राज्ञस्तं राजानं महामुनिः ।
गच्छ राजन्कृतार्थोऽसि निवर्तस्व नराधिप ॥ २.१७.३६ ॥
Und der große Weise, überaus klug, sprach zu jenem König: Geh, o König, dein Ziel ist erreicht; kehre zurück, o Herr der Menschen.
2.17.37
एष ते तनयो राजन्मा तपेह तपोवने ।
प्रजाः पालय धर्मेण एव धर्मो महीक्षिताम् ॥ २.१७.३७ ॥
O König, hier ist dein Sohn. Übe hier im Büßerwald keine Askese. Beschütze die Untertanen durch Dharma, denn das ist das Dharma der Erdherrscher.
2.17.38
यजस्व विविधैर्यज्ञैरिन्द्रं तर्पय चेन्दुना ।
पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य तत आश्रममाव्रज ॥ २.१७.३८ ॥
Vollziehe vielfältige Opfer und erfreue Indra mit Soma. Nachdem du deinen Sohn auf dem Thron eingesetzt hast, geh dann in die Einsiedelei.
2.17.39
अष्टौ वरान्प्रयच्छामि तव पुत्रस्य पार्थिव ।
ब्रह्मण्यत्वमजेयत्वं युद्धेषु च तथा मतिः ॥ २.१७.३९ ॥
O König, ich gewähre deinem Sohn acht Gaben: Hingabe an die Brahmanen, Unbesiegbarkeit, Klugheit in den Schlachten,
2.17.40
प्रियातिथेयतां चैव दीनानामन्ववेक्षणम् ।
तथा बलं च सुभहल्लोके कीर्ति च शाश्वतीम् ॥ २.१७.४० ॥
Gastfreundschaft, Fürsorge für die Notleidenden, große Stärke in der Welt und ewiger Ruhm,
2.17.41
अनुरागं प्रजानां चेत्येवमष्टौ वरान्नृप ।
गच्छ त्वं कृतकृत्योऽसि निवर्तस्व जनाधिप ॥ २.१७.४१ ॥
und Zuneigung zu den Untertanen – so, o König, sind die acht Gaben. Geh, deine Aufgabe ist vollbracht; kehre zurück, o Herr der Menschen.
2.17.42
अनुज्ञातः स ऋषिणा पत्नीभ्यां सहितो नृपः ।
पौरैरनुगतश्चापि विवेश स्वपुरं ततः ॥ २.१७.४२ ॥
Vom Weisen beurlaubt, zog jener König mit seinen beiden Frauen, von den Bürgern begleitet, dann in seine eigene Stadt ein.
2.17.43
यथासमयमाज्ञाय तदा स नृपसत्तमः ।
द्वाभ्यामेकं फलं प्रादात्पत्नीभ्यां भरतर्षभ ॥ २.१७.४३ ॥
Da gab jener beste der Könige, den rechten Zeitpunkt erkennend, den beiden Gattinnen eine Frucht, o Stier der Bharatas.
2.17.44
मुनेश्च बहुमानेन कालस्य च विपर्ययात् ।
ते तदाम्रं द्विधा कृत्वा भक्षयामासतुः शुभे। ॥ २.१७.४४ ॥
Aus großer Achtung vor dem Weisen und durch eine Umkehrung der Zeit teilten die beiden die Mango in zwei und aßen sie, o Schöne.
2.17.45
तयोः समभवद्गर्भः फलप्राशनसम्भवः ।
ते च दृष्ट्वा स नृपतिः परां मुदमवाप ह ॥ २.१७.४५ ॥
Durch das Essen der Frucht entstand bei den beiden eine Schwangerschaft, und als der König sie sah, empfand er höchste Freude.
2.17.46
अथ काले महाप्राज्ञ यथासमयमागते ।
जायेतामुभे राजञ्शरीरशकले तदा ॥ २.१७.४६ ॥
Als dann, o Weiser, die rechte Zeit gekommen war, o König, sollten beide als zwei Körperstücke geboren werden.
2.17.47
एकाक्षिबाहुचरणे अर्धोदरमुखस्फिचे ।
दृष्ट्वा शरीरशकले प्रवेपतुरुभे भृशम् ॥ २.१७.४७ ॥
Als sie jene Körperstücke sahen, mit einem Auge, einem Arm, einem Bein, halbem Bauch, halbem Gesicht und halbem Gesäß, zitterten beide heftig.
2.17.48
उद्विग्रे सह संमन्त्र्य ते भगित्यौ तदाऽबले ।
सजीवे प्राणिशकले तत्यजाते सुदुःखिते ॥ २.१७.४८ ॥
O Schwache, da verließen die beiden Schwestern, aufgewühlt und nach gemeinsamer Beratung, tief betrübt jene lebenden Körperstücke.
2.17.49
तयोर्धात्र्यौ सुसंवीते कृत्वा ते गर्भसम्प्लवे ।
निर्गम्यान्तः पुरद्वारात्समुत्सृज्याभिजग्मतुः ॥ २.१७.४९ ॥
Die beiden Ammen wickelten sie gut ein, gingen inmitten des Fruchtstromes durch das Tor des Frauengemachs hinaus, ließen sie zurück und entfernten sich.
2.17.50
दुकूलाभ्यां सुसञ्छन्ने पाण्डराभ्यामुभे तदा ।
अज्ञाते कस्यचित्ते तु जहतुस्ते चतुष्पथे ॥ २.१७.५० ॥
Gut mit zwei weißen Seidentüchern bedeckt, ohne dass es jemand bemerkte, ließen sie beide an der Kreuzung zurück.
2.17.51
ततो विविशतुर्धात्र्यौ पुनरन्तः पुरं तदा ।
कथयामासतुरुभे देवीभ्यां तु पृथक्पृथक् ॥ २.१७.५१ ॥
Dann betraten die beiden Ammen wieder das Frauengemach und erzählten es den beiden Königinnen, jeder einzeln.
2.17.52
ते चतुष्पथनिक्षिप्ते जरा नामाथ राक्षसी ।
जग्राह मनुजव्याघ्र मांसशोणितभोजना ॥ २.१७.५२ ॥
O Tiger unter den Menschen, die Rākṣasī namens Jarā, die sich von Fleisch und Blut ernährt, ergriff die beiden, die an der Kreuzung niedergelegt waren.
2.17.53
कर्तुकामा सुखवहे शकले सा तु राक्षसी ।
संयोजयामास तदा विधानबलचोदिता ॥ २.१७.५३ ॥
Die Rākṣasī, die einen glücklichen Ausgang wünschte und vom Gewalt des Schicksals getrieben war, fügte da die beiden Stücke zusammen.
2.17.54
ते समानीतमात्रे तु शकले पुरुषर्षभ ।
एकमूर्तिधरो वीरः कुमारः समपद्यत ॥ २.१७.५४ ॥
O Stier unter den Menschen, sobald die beiden Stücke zusammengebracht waren, entstand ein heldenhafter Prinz mit einer einzigen Gestalt.
2.17.55
ततः सा राक्षसी राजन्विस्मयोत्फुल्ललोचना ।
न शशाक समुद्वोदुं वज्रसारमयं शिशुम् ॥ २.१७.५५ ॥
Da vermochte die Rākṣasī, o König, mit vor Staunen geweiteten Augen das aus dem Wesen des Blitzes gefertigte Kind nicht zu heben.
2.17.56
बालस्ताम्रतलं मुष्टिं कृत्वा चास्ये निधाय सः ।
प्राक्रोशदतिसंरब्धः सतोय इव तोयदः ॥ २.१७.५६ ॥
Das Kind machte eine Faust mit rötlicher Handfläche, steckte sie in den Mund und schrie, aufs Äußerste erzürnt, wie eine wasserschwere Wolke.
2.17.57
तेन शब्देन सम्भ्रान्तः सहसाऽन्तः पुरे जनः ।
निर्जगाम नरव्याघ्र राज्ञा सह परन्तप ॥ २.१७.५७ ॥
Bei diesem Geräusch gerieten die Leute des inneren Palastes plötzlich in Aufruhr und gingen mit dem König hinaus, o Tiger unter den Menschen, o Versenger der Feinde.
2.17.58
ते चाबले परिम्लाने पयः पूर्णपयोधरे ।
निराशे पुत्रलाभाय सहसैवाब्यगच्छताम् ॥ २.१७.५८ ॥
Und jene beiden schwachen, verwelkten Königinnen mit milchgefüllten Brüsten, ohne Hoffnung auf einen Sohn, gingen plötzlich von dort fort.
2.17.59
ते च दृष्ट्वा तथाभूते राजानं चेष्टसंततिम् ।
तं च बालं सुबलिनं चिन्तयामास राक्षसी ॥ २.१७.५९ ॥
Und die Rākṣasī, die den König in solchem Zustand und seine fortgesetzten Bemühungen gesehen hatte, dachte über jenes überaus starke Kind nach.
2.17.60
नार्हामि विषये राज्ञो वसन्ती पुत्रगृद्धिनः ।
बालं पुत्रमिमं हन्तुं धार्मिकस्य महात्मनः ॥ २.१७.६० ॥
Da ich im Reich dieses nach einem Sohn verlangenden Königs wohne,ziemt es sich für mich nicht, diesen kleinen Sohn des rechtschaffenen, großherzigen Königs zu töten.
2.17.61
सा तं बालमुपादाय मेघलेखेन भास्करम् ।
कृत्वा च मानुषं रूपमुवाच वसुधाधिपम् ॥ २.१७.६१ ॥
Sie nahm das Kind, strahlend wie die Sonne mit einer Wolkenlinie, nahm menschliche Gestalt an und sprach zum Herrscher der Erde.
2.17.62
बृहद्रथ सुतस्तेऽयं मया दत्तः प्रगृह्यताम् ।
तव पत्नीद्वये जातो द्विजातिवरशासनात्।
धात्रीजनपरित्यक्तो मयाऽयं परिरक्षितः ॥ २.१७.६२ ॥
Bṛhadratha, hier ist dein Sohn; ich habe ihn dir gegeben, nimm ihn an. Er wurde von deinen beiden Frauen durch den Segensbefehl eines vortrefflichen Brahmanen geboren. Von den Ammen verlassen, wurde er von mir beschützt.
2.17.63
ततस्ते भरतश्रेष्ठ काशिराजसुते शुभे ।
तं बालमभिपद्याशु प्रस्रवैरभ्यषिञ्जताम् ॥ २.१७.६३ ॥
Da, o Bester der Bharatas, näherten sich die beiden glückverheißenden Töchter des Königs von Kāśi rasch dem Kind und besprengten es mit Milch.
2.17.64
ततः स राजा संहृष्टः सर्वं तदुपलभ्य च ।
अपृच्छद्धेमगर्भाभां राक्षसीं तामराक्षसीम् ॥ २.१७.६४ ॥
Da fragte der König, erfreut und alles erkennend, jene goldfarbene Frau — die in Wahrheit keine Rākṣasī war.
2.17.65
कात्वं कमलगर्भाभे मम पुत्रप्रदायिनी ।
कामं मा ब्रूहि कल्याणि देवता प्रतिभासि मे ॥ २.१७.६५ ॥
Wer bist du, o du lotusgleiche, die mir einen Sohn geschenkt hat? Sprich, was du willst, o Glückverheißende; du erscheinst mir wie eine Göttin.