Mahābhārata · Adhyāya 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
जातस्य भारते वंशे तथा कुन्त्याः सुतस्य च ।
या वै युक्ता मतिः सेयमर्जुनेन प्रदर्शिता ॥ २.१७.१ ॥
Esta é a sabedoria apropriada que Arjuna demonstrou, nascido na linhagem dos Bhārata e filho de Kuntī.
2.17.2
न स्म मृत्युं वयं विद्म रात्रौ वा यदि वा दिवा ।
न चापि कञ्चिदमरमयुद्धेनानुशुश्रुम ॥ २.१७.२ ॥
Não sabemos da morte, seja à noite ou de dia, nem ouvimos de alguém que se tornasse imortal sem combate.
2.17.3
एतावदेव पुरुषैः कार्यं हृदयतोषणम् ।
नयेन विधिदृष्टेन यदुपक्रमते परान् ॥ २.१७.३ ॥
Isto é tudo o que os homens devem fazer para alegrar o coração: atacar os inimigos pela política prescrita.
2.17.4
सुनयस्यानपायस्य संयोगे परमः क्रमः ।
सङ्गत्या जायतेऽसाम्यं साम्यं च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.४ ॥
Na união de uma política boa e infalível está o caminho supremo; pela associação surge a desigualdade, e a igualdade entre os dois não permanece.
2.17.5
अनयस्यानुपायस्य संयुगे परमः क्षयटः ।
संशयो जायते साम्याज्जयश्च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.५ ॥
Numa batalha sem boa política nem meios, o resultado supremo é a ruína; da igualdade surge a dúvida, e a vitória não pertence a nenhum dos dois.
2.17.6
ते वयं नयमास्थाय शत्रुदेशसमीपगाः ।
कथमन्तं न गच्छेम वृक्षस्येव नदीरयाः
पररन्ध्रे पराक्रान्ताः स्वरन्ध्रावरणे स्थिताः ॥ २.१७.६ ॥
Nós, que adotamos a política e nos aproximamos da terra inimiga, como não chegaríamos ao fim, como a correnteza do rio ao da árvore? Tendo atacado o ponto fraco do inimigo, permaneçamos guardando o nosso.
2.17.7
व्यूढानीकैरतिबलैर्न युद्व्येदरिभिः सह ।
इति बुद्धिमतां नीतिस्तन्ममापीह रोचते ॥ २.१७.७ ॥
Não se deve lutar contra inimigos de exércitos dispostos e grande força; esta é a política dos sábios, e aqui também me agrada.
2.17.8
अनवद्या ह्यसम्बुद्धाः प्रविष्टाः शत्रुसद्म तत् ।
शत्रुदेशमुपाक्रम्य तं कामं प्राप्नुयामहे ॥ २.१७.८ ॥
Irrepreensíveis e não reconhecidos, entremos naquela morada inimiga; ao nos aproximarmos da terra do inimigo, poderemos alcançar aquele desejo.
2.17.9
एको ह्येव श्रियं नित्यं बिभर्ति पुरुषर्षभः ।
अन्तरात्मेव भूतानां तत्क्षयं नैव लक्षये ॥ २.१७.९ ॥
Ele só, o touro entre os homens, sempre carrega a fortuna, como a alma interior dos seres; não vejo sua ruína.
2.17.10
अथवैनं निहत्याजौ शेषेणापि समाहताः ।
प्राप्नुयाम ततः स्वर्गं ज्ञातित्राणपरायणाः ॥ २.१७.१० ॥
Ou então, tendo-o matado em batalha, feridos até pelos demais, dedicados à proteção dos nossos parentes, alcançaremos então o céu.
2.17.11
कृष्ण कोऽयं जरासन्धः किंवीर्यः किम्पराक्रमः ।
यस्त्वां स्पृष्ट्वाऽग्निसदृशं न दग्धः शलभो यथा ॥ २.१७.११ ॥
Kṛṣṇa, quem é este Jarāsandha, e de que força e valor é ele, que, tendo-te tocado, semelhante ao fogo, não foi queimado como uma mariposa?
2.17.12
शृणु राजञ्जरासन्धो यद्वीर्यो यत्पराक्रमः ।
यथा चोपेक्षितोऽस्माभिर्बहुशः कृतविप्रियः ॥ २.१७.१२ ॥
Ouve, ó rei, a força e o valor de Jarāsandha, e como o desprezámos, embora nos tivesse ofendido muitas vezes.
2.17.13
अक्षौहिणीनां तिसृणां पतिः समरदर्पितः ।
राजा बृहद्रथो नाम मगधाधिपतिर्बली ॥ २.१७.१३ ॥
Senhor de três akṣauhiṇī de exércitos, orgulhoso na batalha, rei chamado Bṛhadratha, senhor de Magadha, poderoso.
2.17.14
रूपवान्वीर्यसम्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः ।
नित्यं दीक्षाङ्किततनुः शतक्रतुरिवापरः ॥ २.१७.१४ ॥
Belo, dotado de valor, esplêndido, de bravura incomparável, com o corpo sempre marcado pelos sinais da consagração sacrificial, como outro Śatakratu, Indra.
2.17.15
तेजसा सूर्यसङ्काशः क्षमया पृथिवीसमः ।
यश्चान्तकसमः क्रोधे श्रिया वैश्रवणोपमः ॥ २.१७.१५ ॥
Semelhante ao sol em esplendor, igual à terra em paciência, como a Morte na ira, e como Kubera em esplendor.
2.17.16
स्वराज्यं कारयामास मगधेषु गिरिव्रजे ।
तस्याभिजनसंयुक्तैर्गणैर्भरतसत्तम।
व्याप्तेयं पृथिवी सर्वा सूर्यस्येव गभस्तिभिः ॥ २.१७.१६ ॥
Ele governou seu próprio reino em Girivraja, em Magadha. Ó melhor dos Bharatas, com tropas unidas aos seus parentes, toda esta terra estava penetrada como pelos raios do sol.
2.17.17
स काशिराजस्य सुते यमजे भरतर्षभः ।
उपयेमे महावीर्यो रूपद्रविणसंयुते।
तयोश्चकार समयं मिथः स पुरुषर्षभः ॥ २.१७.१७ ॥
Aquele touro dos Bharatas, de grande valor, casou-se com as filhas gêmeas do rei de Kāśī, dotadas de beleza e riqueza. Aquele touro entre os homens fez um acordo mútuo com as duas.
2.17.18
नातिवर्तिष्य इत्येवं पत्नीभ्यां सन्निधौ तदा ।
स ताभ्यां शुशुभे राजा पत्नीभ्यां वसुधाधिपः ॥ २.१७.१८ ॥
«Não transgredirei» — assim, na presença de suas duas esposas, então (ele prometeu). Aquele rei, senhor da terra, brilhou com as duas esposas.
2.17.19
प्रियाम्भामनुरूपाभ्यां करेणुभ्यामिव द्विपः ।
तयोर्मध्यगतश्चापि रराज वसुधाधिपः ॥ २.१७.१९ ॥
Entre suas duas amadas e adequadas esposas, como um elefante entre duas fêmeas, o senhor da terra resplandecia.
2.17.20
गङ्गायमुनयोर्मध्ये मूर्तिमानिव सागरः ।
विषयेषु निमग्रस्य तस्य यौवनमत्यगात् ॥ २.१७.२० ॥
Entre o Gaṅgā e o Yamunā, como o oceano encarnado, sua juventude passou enquanto ele estava imerso nos prazeres dos sentidos.
2.17.21
न च वंशकरः पुत्रस्तस्याजायत कश्चन ।
मङ्गलैर्बभिर्होमैः पुत्रकामाभिरिष्टिभिः ॥ २.१७.२१ ॥
E nenhum filho lhe nasceu para continuar a linhagem, nem mesmo com ritos auspiciosos, …, oblações e sacrifícios feitos com o desejo de um filho.
2.17.22
नाससाद नृपश्रेष्ठः पुत्रं कुलविवर्धनम् ।
स भार्याभ्यां च सहितो निर्वेदमगमद्धृशम् ॥ २.१७.२२ ॥
O melhor dos reis não obteve um filho que engrandecesse a família; e ele, junto com suas duas esposas, caiu em profunda desolação.
2.17.23
राज्यं चापि परित्यज्य तपोवनमथाश्रयत् ।
वार्यमाणः प्रकृतिभिर्नृपभक्त्या विशाम्पते ॥ २.१७.२३ ॥
Tendo até abandonado o reino, ele se refugiou na floresta da ascese, embora, ó senhor dos povos, fosse impedido por seus súditos por devoção ao rei.
2.17.24
अथ काक्षीवतः पुत्रं गौतमस्य महात्मनः ।
शुश्राव तपसि श्रेष्ठमुदारं चण्डकौशिकम् ॥ २.१७.२४ ॥
Então ouviu falar de Caṇḍakauśika, filho de Kākṣīvat, filho do magnânimo Gautama — o primeiro em ascese e o nobre.
2.17.25
यदृच्छयाऽऽगतं तं तु वृक्षमूलमुपाश्रितम् ।
पत्नीभ्यां सहितो राजा सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ २.१७.२५ ॥
Chegado ali por acaso e repousando ao pé de uma árvore, o sábio foi agradado pelo rei, que estava com suas duas esposas, com todos os esforços.
2.17.26
बृहद्रथं च स ऋषिर्यथावच्चाभ्यनन्दत ।
उपविष्टः स तेनाथ अनुज्ञातो महात्मना ॥ २.१७.२६ ॥
Aquele sábio recebeu Bṛhadratha como convinha; então, com a permissão do magnânimo, sentou-se.
2.17.27
तमपृच्छत्तदा विप्रः किमागमनमित्यथ ।
विप्रैरनुगतस्यैव पत्नीभ्यां सहितस्य च ॥ २.१७.२७ ॥
Então aquele brâmane lhe perguntou: «Qual é o motivo da tua vinda?» — ele, que era seguido por brâmanes e estava com suas duas esposas.
2.17.28
स उवाच मुनिं राजा भगवन्नास्ति मे सुतः ।
अपुत्रस्य तु राज्येन वृद्धत्वे किं प्रयोजनम् ॥ २.१७.२८ ॥
O rei disse ao sábio: «Venerável senhor, não tenho filho. Para quem não tem filho, de que serve o reino ou a velhice?»
2.17.29
सोऽहं तपश्चरिष्यामि पत्नीभ्यां सहितो वने ।
नाप्रजस्य मुने किर्तिः स्वधा चैवाक्षया भवेत्।
एवमुक्तः स राज्ञा तु मुनिः कारुण्यमागतः ॥ २.१७.२९ ॥
«Por isso farei austeridades na floresta com minhas duas esposas. Ó sábio, para quem não tem descendência, a fama e as oferendas aos ancestrais não se tornam imperecíveis.» Quando o rei falou assim, o sábio se encheu de compaixão.
2.17.30
तमब्रवीत्सत्यधृतिः सत्यवागृषिसत्तमः ।
परितुष्टोऽस्मि राजेन्द्र वरं वरय सुव्रत ॥ २.१७.३० ॥
Aquele sábio, firme na verdade e veraz nas palavras, o melhor dos sábios, disse-lhe: «Rei dos reis, estou satisfeito. Ó tu de bons votos, escolhe uma dádiva.»
2.17.31
ततः सभार्यः प्रणतस्तमुवाच बृहद्रथः ।
पुत्रदर्शननैराश्याद्बाष्पसन्दिग्धया गिरा ॥ २.१७.३१ ॥
Então Bṛhadratha, curvando-se com sua esposa, falou-lhe com voz embargada pelas lágrimas, desesperado por ver um filho.
2.17.32
भगवन् राज्यमुत्सृज्य प्रस्थितस्य तपोवनम् ।
किं वरेणाल्पभाग्यस्य किं राज्येनाप्रजस्य मे ॥ २.१७.३२ ॥
Ó venerável, de que me serve uma dádiva, a mim, de pouca sorte e sem descendência, que abandonei o reino e parti para a floresta de ascese? De que me serve o reino?
2.17.33
एतच्छ्रुत्वा मुनिर्ध्यानमगमन्क्षुभितेन्द्रियः ।
तस्यैव चाम्रवृक्षस्य छायायां समुपाविशत ॥ २.१७.३३ ॥
Ao ouvir isso, o sábio, com os sentidos perturbados, entrou em meditação e sentou-se à sombra daquela mesma mangueira.
2.17.34
तस्योपविष्टस्य मुनेरुत्सङ्गे निपपात ह ।
अवानमशुकादष्टमेकमाम्रफलं किल ॥ २.१७.३४ ॥
No colo do sábio sentado caiu uma manga, mordida por um papagaio.
2.17.35
तत्प्रगृह्य मुनिश्रेष्ठो हृदयेनाभिमन्त्र्य च ।
राज्ञे ददावप्रतिमं पुत्रसम्प्राप्तिकारणम् ॥ २.१७.३५ ॥
Tomando aquele fruto, o mais excelso dos sábios o consagrou com mantras no coração e o deu ao rei, meio incomparável para obter um filho.
2.17.36
उवाच च महाप्राज्ञस्तं राजानं महामुनिः ।
गच्छ राजन्कृतार्थोऽसि निवर्तस्व नराधिप ॥ २.१७.३६ ॥
E o grande sábio, muito sábio, disse àquele rei: Vai, ó rei, teu propósito está cumprido; retorna, ó senhor dos homens.
2.17.37
एष ते तनयो राजन्मा तपेह तपोवने ।
प्रजाः पालय धर्मेण एव धर्मो महीक्षिताम् ॥ २.१७.३७ ॥
Ó rei, aqui está o teu filho. Não pratiques austeridades aqui na floresta de penitência. Protege os súditos com dharma, pois esse é o dharma dos governantes da terra.
2.17.38
यजस्व विविधैर्यज्ञैरिन्द्रं तर्पय चेन्दुना ।
पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य तत आश्रममाव्रज ॥ २.१७.३८ ॥
Realiza sacrifícios de diversos tipos e agrada Indra com soma. Tendo estabelecido o teu filho no reino, então vai para o eremitério.
2.17.39
अष्टौ वरान्प्रयच्छामि तव पुत्रस्य पार्थिव ।
ब्रह्मण्यत्वमजेयत्वं युद्धेषु च तथा मतिः ॥ २.१७.३९ ॥
Ó rei, concedo ao teu filho oito dádivas: devoção aos brâmanes, invencibilidade, sabedoria nas batalhas,
2.17.40
प्रियातिथेयतां चैव दीनानामन्ववेक्षणम् ।
तथा बलं च सुभहल्लोके कीर्ति च शाश्वतीम् ॥ २.१७.४० ॥
hospitalidade para com os hóspedes, cuidado dos aflitos, grande força no mundo e glória eterna,
2.17.41
अनुरागं प्रजानां चेत्येवमष्टौ वरान्नृप ।
गच्छ त्वं कृतकृत्योऽसि निवर्तस्व जनाधिप ॥ २.१७.४१ ॥
e afeto pelos súditos — assim, ó rei, são as oito dádivas. Vai, a tua tarefa está cumprida; regressa, ó senhor dos homens.
2.17.42
अनुज्ञातः स ऋषिणा पत्नीभ्यां सहितो नृपः ।
पौरैरनुगतश्चापि विवेश स्वपुरं ततः ॥ २.१७.४२ ॥
Tendo recebido licença do sábio, aquele rei, acompanhado das suas duas esposas e seguido pelos cidadãos, entrou então na sua própria cidade.
2.17.43
यथासमयमाज्ञाय तदा स नृपसत्तमः ।
द्वाभ्यामेकं फलं प्रादात्पत्नीभ्यां भरतर्षभ ॥ २.१७.४३ ॥
Então aquele melhor dos reis, compreendendo o tempo certo, deu um fruto às duas esposas, ó touro dos Bharatas.
2.17.44
मुनेश्च बहुमानेन कालस्य च विपर्ययात् ।
ते तदाम्रं द्विधा कृत्वा भक्षयामासतुः शुभे। ॥ २.१७.४४ ॥
Por grande respeito ao sábio e por uma inversão do tempo, elas dividiram aquela manga em duas e a comeram, ó bela.
2.17.45
तयोः समभवद्गर्भः फलप्राशनसम्भवः ।
ते च दृष्ट्वा स नृपतिः परां मुदमवाप ह ॥ २.१७.४५ ॥
Da ingestão do fruto surgiu gravidez em ambas, e ao vê-las o rei obteve suprema alegria.
2.17.46
अथ काले महाप्राज्ञ यथासमयमागते ।
जायेतामुभे राजञ्शरीरशकले तदा ॥ २.१७.४६ ॥
Então, ó muito sábio, quando chegou o tempo certo, ó rei, ambas deviam nascer como dois fragmentos de corpo.
2.17.47
एकाक्षिबाहुचरणे अर्धोदरमुखस्फिचे ।
दृष्ट्वा शरीरशकले प्रवेपतुरुभे भृशम् ॥ २.१७.४७ ॥
Ao ver aqueles fragmentos de corpo, com um olho, um braço, uma perna, meio ventre, meio rosto e meia nádega, ambas tremeram muito.
2.17.48
उद्विग्रे सह संमन्त्र्य ते भगित्यौ तदाऽबले ।
सजीवे प्राणिशकले तत्यजाते सुदुःखिते ॥ २.१७.४८ ॥
Ó frágil, então, agitadas e após deliberarem juntas, as duas irmãs, profundamente aflitas, abandonaram aqueles fragmentos vivos de corpo.
2.17.49
तयोर्धात्र्यौ सुसंवीते कृत्वा ते गर्भसम्प्लवे ।
निर्गम्यान्तः पुरद्वारात्समुत्सृज्याभिजग्मतुः ॥ २.१७.४९ ॥
As duas amas, tendo-os bem envolvido, saíram pelo portão do harém em meio ao fluxo do embrião, abandonaram-nos e partiram.
2.17.50
दुकूलाभ्यां सुसञ्छन्ने पाण्डराभ्यामुभे तदा ।
अज्ञाते कस्यचित्ते तु जहतुस्ते चतुष्पथे ॥ २.१७.५० ॥
Bem cobertos com dois panos de seda branca, sem que ninguém soubesse, deixaram os dois na encruzilhada.
2.17.51
ततो विविशतुर्धात्र्यौ पुनरन्तः पुरं तदा ।
कथयामासतुरुभे देवीभ्यां तु पृथक्पृथक् ॥ २.१७.५१ ॥
Então as duas amas entraram novamente no harém e contaram às duas rainhas, separadamente.
2.17.52
ते चतुष्पथनिक्षिप्ते जरा नामाथ राक्षसी ।
जग्राह मनुजव्याघ्र मांसशोणितभोजना ॥ २.१७.५२ ॥
Ó tigre entre os homens, a rākṣasī chamada Jarā, que se alimenta de carne e sangue, apanhou os dois colocados na encruzilhada.
2.17.53
कर्तुकामा सुखवहे शकले सा तु राक्षसी ।
संयोजयामास तदा विधानबलचोदिता ॥ २.१७.५३ ॥
Desejando fazê-los felizes, impelida pelo poder do destino, a rākṣasī então uniu as duas partes.
2.17.54
ते समानीतमात्रे तु शकले पुरुषर्षभ ।
एकमूर्तिधरो वीरः कुमारः समपद्यत ॥ २.१७.५४ ॥
Ó touro entre os homens, assim que as duas partes foram unidas, surgiu um príncipe heroico de uma só forma.
2.17.55
ततः सा राक्षसी राजन्विस्मयोत्फुल्ललोचना ।
न शशाक समुद्वोदुं वज्रसारमयं शिशुम् ॥ २.१७.५५ ॥
Então a rākṣasī, ó rei, com os olhos arregalados de espanto, não conseguiu erguer a criança feita da essência do raio.
2.17.56
बालस्ताम्रतलं मुष्टिं कृत्वा चास्ये निधाय सः ।
प्राक्रोशदतिसंरब्धः सतोय इव तोयदः ॥ २.१७.५६ ॥
A criança, tendo feito um punho de palma avermelhada e o colocado na boca, gritou, muito irada, como uma nuvem carregada de água.
2.17.57
तेन शब्देन सम्भ्रान्तः सहसाऽन्तः पुरे जनः ।
निर्जगाम नरव्याघ्र राज्ञा सह परन्तप ॥ २.१७.५७ ॥
Com aquele som, as pessoas do palácio interior assustaram-se de repente e saíram com o rei, ó tigre entre os homens, ó abrasador dos inimigos.
2.17.58
ते चाबले परिम्लाने पयः पूर्णपयोधरे ।
निराशे पुत्रलाभाय सहसैवाब्यगच्छताम् ॥ २.१७.५८ ॥
E aquelas duas rainhas frágeis e murchas, com os seios cheios de leite, sem esperança de obter um filho, partiram de repente dali.
2.17.59
ते च दृष्ट्वा तथाभूते राजानं चेष्टसंततिम् ।
तं च बालं सुबलिनं चिन्तयामास राक्षसी ॥ २.१७.५९ ॥
E a rākṣasī, tendo visto o rei em tal estado e seus esforços contínuos, refletiu sobre aquela criança muito forte.
2.17.60
नार्हामि विषये राज्ञो वसन्ती पुत्रगृद्धिनः ।
बालं पुत्रमिमं हन्तुं धार्मिकस्य महात्मनः ॥ २.१७.६० ॥
Morando no reino deste rei ávido por um filho, não me convém matar este filho criança do rei justo e magnânimo.
2.17.61
सा तं बालमुपादाय मेघलेखेन भास्करम् ।
कृत्वा च मानुषं रूपमुवाच वसुधाधिपम् ॥ २.१७.६१ ॥
Tomando aquela criança, resplandecente como o sol com uma linha de nuvens, e assumindo forma humana, falou ao senhor da terra.
2.17.62
बृहद्रथ सुतस्तेऽयं मया दत्तः प्रगृह्यताम् ।
तव पत्नीद्वये जातो द्विजातिवरशासनात्।
धात्रीजनपरित्यक्तो मयाऽयं परिरक्षितः ॥ २.१७.६२ ॥
Bṛhadratha, aqui está teu filho; eu o dei, que seja acolhido. Nasceu de tuas duas esposas pelo mandato-bênção de um excelente brâmane. Abandonado pelas amas, foi por mim protegido.
2.17.63
ततस्ते भरतश्रेष्ठ काशिराजसुते शुभे ।
तं बालमभिपद्याशु प्रस्रवैरभ्यषिञ्जताम् ॥ २.१७.६३ ॥
Então, ó melhor dos Bharatas, as duas filhas auspiciosas do rei de Kāśi aproximaram-se rapidamente daquela criança e aspergiram-na com leite.
2.17.64
ततः स राजा संहृष्टः सर्वं तदुपलभ्य च ।
अपृच्छद्धेमगर्भाभां राक्षसीं तामराक्षसीम् ॥ २.१७.६४ ॥
Então aquele rei, satisfeito e tendo percebido tudo, perguntou àquela mulher de cor dourada — que na verdade não era uma rākṣasī.
2.17.65
कात्वं कमलगर्भाभे मम पुत्रप्रदायिनी ।
कामं मा ब्रूहि कल्याणि देवता प्रतिभासि मे ॥ २.१७.६५ ॥
Quem és tu, ó de cor de lótus, doadora de um filho para mim? Diz o que desejas, ó auspiciosa; pareces-me uma deusa.