மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
जातस्य भारते वंशे तथा कुन्त्याः सुतस्य च ।
या वै युक्ता मतिः सेयमर्जुनेन प्रदर्शिता ॥ २.१७.१ ॥
பாரத வம்சத்தில் பிறந்த, குந்தியின் மகனாகிய அர்ஜுனன் காட்டிய தகுந்த புத்தி இதுவே.
2.17.2
न स्म मृत्युं वयं विद्म रात्रौ वा यदि वा दिवा ।
न चापि कञ्चिदमरमयुद्धेनानुशुश्रुम ॥ २.१७.२ ॥
இரவிலோ பகலிலோ மரணம் எப்போது வரும் என்று நாம் அறியோம்; போரின்றி அழியாதவன் எவனையும் கேட்டதும் இல்லை.
2.17.3
एतावदेव पुरुषैः कार्यं हृदयतोषणम् ।
नयेन विधिदृष्टेन यदुपक्रमते परान् ॥ २.१७.३ ॥
மனிதர்கள் செய்ய வேண்டியது இவ்வளவே: விதிக்கப்பட்ட நயத்தால் எதிரிகளைத் தாக்கி மனதை மகிழ்விப்பது.
2.17.4
सुनयस्यानपायस्य संयोगे परमः क्रमः ।
सङ्गत्या जायतेऽसाम्यं साम्यं च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.४ ॥
நல்ல, தவறாத நயத்துடன் சேர்வதே உயர்ந்த வழி; கூட்டினால் ஏற்றத்தாழ்வு உண்டாகும், இருவருக்கும் சமநிலை இருக்காது.
2.17.5
अनयस्यानुपायस्य संयुगे परमः क्षयटः ।
संशयो जायते साम्याज्जयश्च न भवेद्द्वयोः ॥ २.१७.५ ॥
கெட்ட நயமும் வழியின்மையும் கொண்ட போரில் உயர்ந்த விளைவு அழிவு; சம நிலையால் ஐயம் எழும், இருவரில் எவருக்கும் வெற்றி இராது.
2.17.6
ते वयं नयमास्थाय शत्रुदेशसमीपगाः ।
कथमन्तं न गच्छेम वृक्षस्येव नदीरयाः
पररन्ध्रे पराक्रान्ताः स्वरन्ध्रावरणे स्थिताः ॥ २.१७.६ ॥
நயத்தைப் பற்றிக்கொண்டு எதிரியின் நாட்டின் அருகே செல்லும் நாம், ஆற்றின் வேகம் மரத்தை வீழ்த்துவது போல் எவ்வாறு முடிவை அடையாமல் இருப்போம்? எதிரியின் பலவீனத்தைத் தாக்கி, நம் பலவீனத்தைக் காத்து நிற்போம்.
2.17.7
व्यूढानीकैरतिबलैर्न युद्व्येदरिभिः सह ।
इति बुद्धिमतां नीतिस्तन्ममापीह रोचते ॥ २.१७.७ ॥
அணிவகுத்த படைகளையும் மிகுந்த வலிமையையும் உடைய எதிரிகளுடன் போரிடக் கூடாது; இதுவே அறிவுடையோரின் நீதி, இங்கு எனக்கும் அதுவே விருப்பமானது.
2.17.8
अनवद्या ह्यसम्बुद्धाः प्रविष्टाः शत्रुसद्म तत् ।
शत्रुदेशमुपाक्रम्य तं कामं प्राप्नुयामहे ॥ २.१७.८ ॥
குற்றமற்றவர்களாகவும் அறியப்படாதவர்களாகவும் அந்த எதிரியின் இல்லத்துக்குள் நுழைவோம்; எதிரியின் நாட்டை அணுகி அந்த விருப்பத்தை அடைவோம்.
2.17.9
एको ह्येव श्रियं नित्यं बिभर्ति पुरुषर्षभः ।
अन्तरात्मेव भूतानां तत्क्षयं नैव लक्षये ॥ २.१७.९ ॥
ஒருவனே, மனிதர்களில் காளை போன்றவன், எப்போதும் செல்வத்தைத் தாங்குகிறான்; உயிர்களின் உள்ளுயிர் போல; அதன் அழிவை நான் காணவில்லை.
2.17.10
अथवैनं निहत्याजौ शेषेणापि समाहताः ।
प्राप्नुयाम ततः स्वर्गं ज्ञातित्राणपरायणाः ॥ २.१७.१० ॥
அல்லது அவனை போரில் கொன்று, எஞ்சியவற்றாலும் தாக்குண்டு, உறவினரைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவர்களாக, பின்னர் சொர்க்கத்தை அடைவோம்.
2.17.11
कृष्ण कोऽयं जरासन्धः किंवीर्यः किम्पराक्रमः ।
यस्त्वां स्पृष्ट्वाऽग्निसदृशं न दग्धः शलभो यथा ॥ २.१७.११ ॥
கிருஷ்ணா, இந்த ஜராசந்தன் யார்? அவனுடைய வீர்யம் எத்தகையது, பராக்ரமம் எத்தகையது? நீ நெருப்புபோல் இருக்கையில், விட்டில் போல அவன் எரிந்துவிடவில்லையே?
2.17.12
शृणु राजञ्जरासन्धो यद्वीर्यो यत्पराक्रमः ।
यथा चोपेक्षितोऽस्माभिर्बहुशः कृतविप्रियः ॥ २.१७.१२ ॥
கேள், அரசே, ஜராசந்தனின் வீர்யமும் பராக்ரமமும் எத்தகையவை, எப்படி பலமுறை அவன் தீங்கு செய்தும் நாம் அவனை புறக்கணித்தோம் என்பதையும் கேள்.
2.17.13
अक्षौहिणीनां तिसृणां पतिः समरदर्पितः ।
राजा बृहद्रथो नाम मगधाधिपतिर्बली ॥ २.१७.१३ ॥
மூன்று அக்ஷௌஹிணிப் படைகளின் தலைவன், போரில் செருக்குற்றவன், பிருஹத்ரதன் என்ற அரசன், மகதத்தின் அதிபதி, வலிமைமிக்கவன்.
2.17.14
रूपवान्वीर्यसम्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः ।
नित्यं दीक्षाङ्किततनुः शतक्रतुरिवापरः ॥ २.१७.१४ ॥
அழகனும், வீரியம் நிறைந்தவனும், பெருஞ்செல்வனும், ஒப்பற்ற பராக்கிரமம் உடையவனும், எப்போதும் தீட்சைக் குறிகளால் உடல் அடையாளமிடப்பட்டவனும், மற்றொரு சதக்ரது இந்திரனைப் போன்றவனும்.
2.17.15
तेजसा सूर्यसङ्काशः क्षमया पृथिवीसमः ।
यश्चान्तकसमः क्रोधे श्रिया वैश्रवणोपमः ॥ २.१७.१५ ॥
ஒளியில் சூரியனைப் போன்றவனும், பொறுமையில் பூமியைப் போன்றவனும், கோபத்தில் யமனைப் போன்றவனும், செல்வத்தில் குபேரனைப் போன்றவனும்.
2.17.16
स्वराज्यं कारयामास मगधेषु गिरिव्रजे ।
तस्याभिजनसंयुक्तैर्गणैर्भरतसत्तम।
व्याप्तेयं पृथिवी सर्वा सूर्यस्येव गभस्तिभिः ॥ २.१७.१६ ॥
அவன் மகதத்தில் கிரிவ்ரஜத்தில் தனது அரசை நடத்தினான். பரத சிறந்தவனே, அவனுடைய குலத்தினரோடு கூடிய படைகளால் இந்த முழு பூமியும் சூரியனின் கதிர்களைப் போல வியாபித்திருந்தது.
2.17.17
स काशिराजस्य सुते यमजे भरतर्षभः ।
उपयेमे महावीर्यो रूपद्रविणसंयुते।
तयोश्चकार समयं मिथः स पुरुषर्षभः ॥ २.१७.१७ ॥
அந்த பரத காளையானவன், மிகுந்த வீரியமுடையவன், காசி அரசனின் இரட்டைப் புதல்விகளை, அழகும் செல்வமும் நிறைந்தவர்களை மணம் புரிந்தான். அந்த நரசிறந்தவன் அவர்கள் இருவருடனும் தனக்குள் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்தான்.
2.17.18
नातिवर्तिष्य इत्येवं पत्नीभ्यां सन्निधौ तदा ।
स ताभ्यां शुशुभे राजा पत्नीभ्यां वसुधाधिपः ॥ २.१७.१८ ॥
'நான் மீறமாட்டேன்' என்று அப்போது இரு மனைவியரின் முன்னிலையில் (சபதம் செய்தான்). அந்த அரசன், பூமியின் அதிபதி, அவ்விரு மனைவியருடனும் பிரகாசித்தான்.
2.17.19
प्रियाम्भामनुरूपाभ्यां करेणुभ्यामिव द्विपः ।
तयोर्मध्यगतश्चापि रराज वसुधाधिपः ॥ २.१७.१९ ॥
அன்புக்குரியவர்களும் பொருத்தமானவர்களுமான இரு மனைவியரின் நடுவில், இரு பெண் யானைகளுக்கு நடுவே உள்ள யானை போல, அந்த நிலமன்னன் ஒளிர்ந்தான்.
2.17.20
गङ्गायमुनयोर्मध्ये मूर्तिमानिव सागरः ।
विषयेषु निमग्रस्य तस्य यौवनमत्यगात् ॥ २.१७.२० ॥
கங்கைக்கும் யமுனைக்கும் நடுவே உருவெடுத்த கடல் போல், இன்பப் பொருட்களில் மூழ்கியிருந்த அவனுடைய இளமை கடந்து போனது.
2.17.21
न च वंशकरः पुत्रस्तस्याजायत कश्चन ।
मङ्गलैर्बभिर्होमैः पुत्रकामाभिरिष्टिभिः ॥ २.१७.२१ ॥
அவனுக்கு வம்சத்தை நிலைநிறுத்தும் மகன் எவனும் பிறக்கவில்லை. மங்கலச் சடங்குகள், …, ஹோமங்கள், மகன் வேண்டிய இஷ்டிகளால் கூட.
2.17.22
नाससाद नृपश्रेष्ठः पुत्रं कुलविवर्धनम् ।
स भार्याभ्यां च सहितो निर्वेदमगमद्धृशम् ॥ २.१७.२२ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவன் குலத்தைப் பெருக்கும் மகனைப் பெறவில்லை. இரு மனைவியருடன் இருந்தும் அவன் மிகுந்த விரக்தியை அடைந்தான்.
2.17.23
राज्यं चापि परित्यज्य तपोवनमथाश्रयत् ।
वार्यमाणः प्रकृतिभिर्नृपभक्त्या विशाम्पते ॥ २.१७.२३ ॥
அரசையும் துறந்து அவன் தவவனத்திற்குச் சென்றான். மக்களின் தலைவனே, அமைச்சர்களும் குடிமக்களும் அரசபக்தியால் தடுத்தபோதும்.
2.17.24
अथ काक्षीवतः पुत्रं गौतमस्य महात्मनः ।
शुश्राव तपसि श्रेष्ठमुदारं चण्डकौशिकम् ॥ २.१७.२४ ॥
பின்னர் அவன் மகாத்மா கௌதமரின் மகனான காக்ஷீவதனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டான் — தவத்தில் சிறந்தவனும் உதாரனுமான சண்டகௌசிகனை.
2.17.25
यदृच्छयाऽऽगतं तं तु वृक्षमूलमुपाश्रितम् ।
पत्नीभ्यां सहितो राजा सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ २.१७.२५ ॥
தற்செயலாக வந்து மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவரை, இரு மனைவியருடன் இருந்த அரசன் எல்லா முயற்சிகளாலும் மகிழ்வித்தான்.
2.17.26
बृहद्रथं च स ऋषिर्यथावच्चाभ्यनन्दत ।
उपविष्टः स तेनाथ अनुज्ञातो महात्मना ॥ २.१७.२६ ॥
அந்த முனிவர் பிருஹத்ரதனை முறைப்படி வரவேற்றார்; பின்னர் அந்த மகாத்மாவின் அனுமதி பெற்று அவர் அமர்ந்தான்.
2.17.27
तमपृच्छत्तदा विप्रः किमागमनमित्यथ ।
विप्रैरनुगतस्यैव पत्नीभ्यां सहितस्य च ॥ २.१७.२७ ॥
அப்போது அந்த பிராமணர் அவனிடம், 'உங்கள் வருகைக்குக் காரணம் என்ன?' என்று கேட்டார்; அவன் பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு இரு மனைவியருடன் இருந்தான்.
2.17.28
स उवाच मुनिं राजा भगवन्नास्ति मे सुतः ।
अपुत्रस्य तु राज्येन वृद्धत्वे किं प्रयोजनम् ॥ २.१७.२८ ॥
அரசன் முனிவரிடம் கூறினான் — 'பகவானே, எனக்கு மகன் இல்லை. மகனில்லாதவனுக்கு ராஜ்ஜியத்தாலும் முதுமையாலும் என்ன பயன்?'
2.17.29
सोऽहं तपश्चरिष्यामि पत्नीभ्यां सहितो वने ।
नाप्रजस्य मुने किर्तिः स्वधा चैवाक्षया भवेत्।
एवमुक्तः स राज्ञा तु मुनिः कारुण्यमागतः ॥ २.१७.२९ ॥
'ஆகையால் நான் இரு மனைவியருடன் காட்டில் தவம் செய்வேன். முனியே, மகனில்லாதவனுக்கு புகழும் ஸ்வதா-தர்ப்பணமும் அழியாதவையாகா.' அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது அந்த முனிவர் இரக்கம் கொண்டார்.
2.17.30
तमब्रवीत्सत्यधृतिः सत्यवागृषिसत्तमः ।
परितुष्टोऽस्मि राजेन्द्र वरं वरय सुव्रत ॥ २.१७.३० ॥
சத்தியத்தில் உறுதியும் சத்தியம் பேசுபவருமான அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவனிடம் கூறினார் — 'ராஜேந்திரா, நான் மகிழ்ந்தேன். சுவ்ரதா, வரம் கேள்.'
2.17.31
ततः सभार्यः प्रणतस्तमुवाच बृहद्रथः ।
पुत्रदर्शननैराश्याद्बाष्पसन्दिग्धया गिरा ॥ २.१७.३१ ॥
பின்னர் மனைவியுடன் வணங்கிய பிருஹத்ரதன் மகனைக் காணும் நம்பிக்கை இழந்த துயரில், கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் அவரிடம் கூறினான்.
2.17.32
भगवन् राज्यमुत्सृज्य प्रस्थितस्य तपोवनम् ।
किं वरेणाल्पभाग्यस्य किं राज्येनाप्रजस्य मे ॥ २.१७.३२ ॥
ஐயனே, அரசை விட்டுவிட்டு தவ வனத்திற்குச் சென்றவனும், சிறு பாக்கியமுடையவனும், மகவில்லாதவனுமான எனக்கு வரத்தாலும் அரசாலும் என்ன பயன்?
2.17.33
एतच्छ्रुत्वा मुनिर्ध्यानमगमन्क्षुभितेन्द्रियः ।
तस्यैव चाम्रवृक्षस्य छायायां समुपाविशत ॥ २.१७.३३ ॥
இதைக் கேட்ட முனிவர் கலங்கிய புலன்களுடன் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்; அதே மாமர நிழலில் அமர்ந்தார்.
2.17.34
तस्योपविष्टस्य मुनेरुत्सङ्गे निपपात ह ।
अवानमशुकादष्टमेकमाम्रफलं किल ॥ २.१७.३४ ॥
அமர்ந்திருந்த முனிவரின் மடியில் கிளி கடித்த ஒரு மாம்பழம் விழுந்தது.
2.17.35
तत्प्रगृह्य मुनिश्रेष्ठो हृदयेनाभिमन्त्र्य च ।
राज्ञे ददावप्रतिमं पुत्रसम्प्राप्तिकारणम् ॥ २.१७.३५ ॥
அந்தப் பழத்தை எடுத்து, முனிவர்களில் சிறந்தவர் இதயத்தால் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, மகப்பேற்றிற்கு இணையற்ற காரணமான அதை அரசனுக்குக் கொடுத்தார்.
2.17.36
उवाच च महाप्राज्ञस्तं राजानं महामुनिः ।
गच्छ राजन्कृतार्थोऽसि निवर्तस्व नराधिप ॥ २.१७.३६ ॥
பேரறிவுடைய அந்த மாமுனிவர் அரசனிடம் கூறினார்: ஓ அரசே, போ; உன் நோக்கம் நிறைவேறியது; ஓ மன்னர்களின் தலைவா, திரும்பிப் போ.
2.17.37
एष ते तनयो राजन्मा तपेह तपोवने ।
प्रजाः पालय धर्मेण एव धर्मो महीक्षिताम् ॥ २.१७.३७ ॥
அரசனே, இதோ உன் மகன். இந்தத் தபோவனத்தில் தவம் செய்யாதே. தர்மத்தின்படி குடிமக்களைக் காப்பாற்று; நிலத்தை ஆள்வோரின் தர்மம் இதுவே.
2.17.38
यजस्व विविधैर्यज्ञैरिन्द्रं तर्पय चेन्दुना ।
पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य तत आश्रममाव्रज ॥ २.१७.३८ ॥
பலவகை யாகங்களைச் செய்; சோமத்தால் இந்திரனை மகிழ்வி. மகனை அரசில் நிலைநிறுத்திய பின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.
2.17.39
अष्टौ वरान्प्रयच्छामि तव पुत्रस्य पार्थिव ।
ब्रह्मण्यत्वमजेयत्वं युद्धेषु च तथा मतिः ॥ २.१७.३९ ॥
அரசனே, உன் மகனுக்கு எட்டு வரங்களை அளிக்கிறேன்: பிராமணர்களிடம் பக்தி, வெல்லப்படாமை, போர்களில் மதி,
2.17.40
प्रियातिथेयतां चैव दीनानामन्ववेक्षणम् ।
तथा बलं च सुभहल्लोके कीर्ति च शाश्वतीम् ॥ २.१७.४० ॥
விருந்தினரை உபசரிக்கும் பண்பு, துயருற்றோரைப் பேணுதல், உலகில் மாபெரும் வலிமை, நிலையான புகழ்,
2.17.41
अनुरागं प्रजानां चेत्येवमष्टौ वरान्नृप ।
गच्छ त्वं कृतकृत्योऽसि निवर्तस्व जनाधिप ॥ २.१७.४१ ॥
குடிமக்கள் மீதான அன்பு—இவ்வாறே எட்டு வரங்கள், அரசே. போ, உன் கடமை முடிந்தது; திரும்பு, மக்கள் தலைவனே.
2.17.42
अनुज्ञातः स ऋषिणा पत्नीभ्यां सहितो नृपः ।
पौरैरनुगतश्चापि विवेश स्वपुरं ततः ॥ २.१७.४२ ॥
முனிவரின் அனுமதி பெற்று, இரு மனைவியருடன் கூடிய அந்த அரசன், குடிமக்கள் பின்தொடர, பின்னர் தன் நகரத்தில் நுழைந்தான்.
2.17.43
यथासमयमाज्ञाय तदा स नृपसत्तमः ।
द्वाभ्यामेकं फलं प्रादात्पत्नीभ्यां भरतर्षभ ॥ २.१७.४३ ॥
அப்போது அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவன் உரிய காலத்தை அறிந்து, பரத குலத்தின் காளையே, இரு மனைவியருக்கும் ஒரு கனியைக் கொடுத்தான்.
2.17.44
मुनेश्च बहुमानेन कालस्य च विपर्ययात् ।
ते तदाम्रं द्विधा कृत्वा भक्षयामासतुः शुभे। ॥ २.१७.४४ ॥
முனிவரின் பெரும் மதிப்பாலும் காலத்தின் மாறுபாட்டாலும், அவ்விருவரும் அந்த மாம்பழத்தை இரண்டாகப் பிரித்து உண்டனர், அழகியே.
2.17.45
तयोः समभवद्गर्भः फलप्राशनसम्भवः ।
ते च दृष्ट्वा स नृपतिः परां मुदमवाप ह ॥ २.१७.४५ ॥
அந்தக் கனியை உண்டதால் அவ்விருவருக்கும் கர்ப்பம் உண்டானது; அதைக் கண்ட அந்த மன்னன் பேரானந்தம் அடைந்தான்.
2.17.46
अथ काले महाप्राज्ञ यथासमयमागते ।
जायेतामुभे राजञ्शरीरशकले तदा ॥ २.१७.४६ ॥
பின்னர், மகாப்ரஜ்ஞனே, உரிய காலம் வந்ததும், அரசே, அப்போது இருவரும் இரண்டு உடற்துண்டுகளாகப் பிறக்க இருந்தனர்.
2.17.47
एकाक्षिबाहुचरणे अर्धोदरमुखस्फिचे ।
दृष्ट्वा शरीरशकले प्रवेपतुरुभे भृशम् ॥ २.१७.४७ ॥
ஒரு கண், ஒரு கை, ஒரு கால், பாதி வயிறு, பாதி முகம், பாதி பிருஷ்டம் கொண்ட அந்த உடற்துண்டுகளைக் கண்டு இருவரும் மிகவும் நடுங்கினர்.
2.17.48
उद्विग्रे सह संमन्त्र्य ते भगित्यौ तदाऽबले ।
सजीवे प्राणिशकले तत्यजाते सुदुःखिते ॥ २.१७.४८ ॥
அபலையே, அப்போது கலங்கி ஒன்றாக ஆலோசித்து, அவ்விரு சகோதரிகளும் மிகவும் துயருற்று, உயிருள்ள அந்த உடற்துண்டுகளைக் கைவிட்டனர்.
2.17.49
तयोर्धात्र्यौ सुसंवीते कृत्वा ते गर्भसम्प्लवे ।
निर्गम्यान्तः पुरद्वारात्समुत्सृज्याभिजग्मतुः ॥ २.१७.४९ ॥
அந்த இரு செவிலியர்களும் அவற்றை நன்கு சுற்றிச் சுற்றி, கருவின் பெருக்கின் நடுவில் அந்தப்புர வாயிலிலிருந்து வெளியே சென்று, அவற்றை விட்டுவிட்டுப் போயினர்.
2.17.50
दुकूलाभ्यां सुसञ्छन्ने पाण्डराभ्यामुभे तदा ।
अज्ञाते कस्यचित्ते तु जहतुस्ते चतुष्पथे ॥ २.१७.५० ॥
இரு வெள்ளைப் பட்டாடைகளால் நன்கு மூடி, யாருக்கும் தெரியாமல், அவற்றை நாற்சந்தியில் விட்டுச் சென்றனர்.
2.17.51
ततो विविशतुर्धात्र्यौ पुनरन्तः पुरं तदा ।
कथयामासतुरुभे देवीभ्यां तु पृथक्पृथक् ॥ २.१७.५१ ॥
பின்னர் அந்த இரு செவிலியரும் மீண்டும் அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்து, இரு அரசியருக்கும் தனித்தனியே கூறினர்.
2.17.52
ते चतुष्पथनिक्षिप्ते जरा नामाथ राक्षसी ।
जग्राह मनुजव्याघ्र मांसशोणितभोजना ॥ २.१७.५२ ॥
நாற்சந்தியில் வைக்கப்பட்ட அவ்விருவரையும், ஜரா என்ற பெயருடைய, மாமிசமும் இரத்தமும் உண்ணும் ஓர் இராட்சசி பற்றிக்கொண்டாள், ஓ மனிதர்களில் புலியே.
2.17.53
कर्तुकामा सुखवहे शकले सा तु राक्षसी ।
संयोजयामास तदा विधानबलचोदिता ॥ २.१७.५३ ॥
நல்ல பலனாக ஆக்க விரும்பிய அந்த இராட்சசி, விதியின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டு, அந்த இரு துண்டுகளையும் அப்போது ஒன்றாகச் சேர்த்தாள்.
2.17.54
ते समानीतमात्रे तु शकले पुरुषर्षभ ।
एकमूर्तिधरो वीरः कुमारः समपद्यत ॥ २.१७.५४ ॥
ஓ மனிதர்களில் காளையே! அவ்விரு துண்டுகளும் ஒன்று சேர்ந்த உடனேயே, ஒரே உருவம் தாங்கிய வீரக் குமாரன் தோன்றினான்.
2.17.55
ततः सा राक्षसी राजन्विस्मयोत्फुल्ललोचना ।
न शशाक समुद्वोदुं वज्रसारमयं शिशुम् ॥ २.१७.५५ ॥
அப்போது, அரசே, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் இருந்த அந்த ராட்சசியால் வஜ்ரசாரத்தால் ஆன அந்தக் குழந்தையைத் தூக்க முடியவில்லை.
2.17.56
बालस्ताम्रतलं मुष्टिं कृत्वा चास्ये निधाय सः ।
प्राक्रोशदतिसंरब्धः सतोय इव तोयदः ॥ २.१७.५६ ॥
அந்தக் குழந்தை சிவந்த உள்ளங்கையால் முஷ்டி செய்து வாயில் வைத்து, நீர் நிறைந்த மேகம் போல மிகுந்த சினத்துடன் கத்தியது.
2.17.57
तेन शब्देन सम्भ्रान्तः सहसाऽन्तः पुरे जनः ।
निर्जगाम नरव्याघ्र राज्ञा सह परन्तप ॥ २.१७.५७ ॥
அந்த ஒலியால் அந்தப்புரத்தின் மக்கள் திடீரென்று கலங்கி, நரவியாக்ரரே, பகைவரை வாட்டுபவரே, அரசருடன் வெளியே வந்தனர்.
2.17.58
ते चाबले परिम्लाने पयः पूर्णपयोधरे ।
निराशे पुत्रलाभाय सहसैवाब्यगच्छताम् ॥ २.१७.५८ ॥
அந்த இருவரும், பலவீனமாகி வாடி, பால் நிறைந்த மார்பகங்களுடன், மகன் பெறும் நம்பிக்கை இழந்து, திடீரென்று அங்கிருந்து சென்றனர்.
2.17.59
ते च दृष्ट्वा तथाभूते राजानं चेष्टसंततिम् ।
तं च बालं सुबलिनं चिन्तयामास राक्षसी ॥ २.१७.५९ ॥
அந்த ராட்சசி அரசரை அத்தகைய நிலையிலும் அவருடைய தொடர்ந்த முயற்சிகளிலும் கண்டு, அந்த மிகுந்த வலிமையுள்ள குழந்தையைப் பற்றி சிந்தித்தாள்.
2.17.60
नार्हामि विषये राज्ञो वसन्ती पुत्रगृद्धिनः ।
बालं पुत्रमिमं हन्तुं धार्मिकस्य महात्मनः ॥ २.१७.६० ॥
புத்திரனை விரும்பும் இந்த அரசரின் நாட்டில் வசித்துக்கொண்டு, தர்மவானும் மகாத்மாவுமான அரசரின் இந்தக் குழந்தை மகனைக் கொல்வது எனக்குத் தகாது.
2.17.61
सा तं बालमुपादाय मेघलेखेन भास्करम् ।
कृत्वा च मानुषं रूपमुवाच वसुधाधिपम् ॥ २.१७.६१ ॥
அவள் அந்தக் குழந்தையை எடுத்து, மேக வரிசையுடன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, மனித உருவம் கொண்டு, பூமியின் அதிபதியிடம் கூறினாள்.
2.17.62
बृहद्रथ सुतस्तेऽयं मया दत्तः प्रगृह्यताम् ।
तव पत्नीद्वये जातो द्विजातिवरशासनात्।
धात्रीजनपरित्यक्तो मयाऽयं परिरक्षितः ॥ २.१७.६२ ॥
பிருகத்ரதனே, இதோ உன் மகன்; நான் இதைத் தந்தேன், ஏற்றுக்கொள். சிறந்த பிராமணரின் வரக் கட்டளையால் உன் இரு மனைவியரிடம் இவன் பிறந்தான். செவிலியரால் கைவிடப்பட்ட இவனை நான் காத்தேன்.
2.17.63
ततस्ते भरतश्रेष्ठ काशिराजसुते शुभे ।
तं बालमभिपद्याशु प्रस्रवैरभ्यषिञ्जताम् ॥ २.१७.६३ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, காசிராஜனின் இரு மங்கள மகள்களும் விரைந்து அந்தக் குழந்தையை அணுகி, பாலால் அதை நனைத்தனர்.
2.17.64
ततः स राजा संहृष्टः सर्वं तदुपलभ्य च ।
अपृच्छद्धेमगर्भाभां राक्षसीं तामराक्षसीम् ॥ २.१७.६४ ॥
பின்னர் அந்த அரசன் மகிழ்ந்து, எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து, பொன்னொளி கொண்ட அந்த ராட்சசியிடம், உண்மையில் ராட்சசி அல்லாதவளிடம் கேட்டான்.
2.17.65
कात्वं कमलगर्भाभे मम पुत्रप्रदायिनी ।
कामं मा ब्रूहि कल्याणि देवता प्रतिभासि मे ॥ २.१७.६५ ॥
தாமரை உள்ளொளி போன்றவளே, என் மகனைத் தருபவளே, நீ யார்? மங்களமானவளே, உனக்கு விருப்பமானதைச் சொல், எனக்கு நீ தெய்வமாகத் தோன்றுகிறாய்.