Mahābhārata · Adhyāya 2.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.2.1
उषित्वा खाण्डवप्रस्थे सुखवासं जनार्दनः ।
पार्थैः प्रीतिसमायुक्तैः पूजनार्होऽभिपूजितः ॥ २.२.१ ॥
Nachdem Janārdana (Kṛṣṇa) angenehm in Khāṇḍavaprastha gewohnt hatte, von den liebevollen Pārthas hochgeehrt und verehrt...
2.2.2
गमनाय मतिं चक्रे पितुर्दर्शनलालसः ।
धर्मराजमथामन्त्र्य पृथां च पृथुलोचनः ॥ २.२.२ ॥
Begierig, seinen Vater zu sehen, fasste er den Entschluss zur Abreise; nachdem er sich von Dharmarāja und Pṛthā verabschiedet hatte, der Breitäugige (Kṛṣṇa)...
2.2.3
ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना जगद्वन्द्यः पितृष्वसुः ।
स तया मूर्ध्न्युपाघ्रातः परिष्वक्तश्च केशवः ॥ २.२.३ ॥
Keśava (Kṛṣṇa), von der Welt verehrt, neigte sein Haupt zu den beiden Füßen seiner Tante väterlicherseits; sie küsste sein Haupt und umarmte ihn.
2.2.4
ददर्शानन्तरं कृष्णो भगिनीं स्वां महायशाः ।
तामुपेत्य हृषीकेशः प्रीत्या बाष्पसमन्वितः ॥ २.२.४ ॥
Danach sah Kṛṣṇa, der Ruhmreiche, seine eigene Schwester; Hṛṣīkeśa trat zu ihr, erfüllt von Zuneigung und Tränen...
2.2.5
अर्थ्यं तथ्यं हितं वाक्यं लघु युक्तमनुत्तरम् ।
उवाच भगवान्भद्रां सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ॥ २.२.५ ॥
Der Erhabene sprach zu Subhadrā, der Verheißungsvollen mit den guten Worten, Worte, die sinnvoll, wahr, heilsam, knapp, passend und unübertroffen waren.
2.2.6
तया स्वजनगामीनि श्रावितो वचनानि सः ।
सम्पूजितश्चाप्यसकृच्छिरसा चाभिवादितः ॥ २.२.६ ॥
Sie ließ ihn die Worte hören, die er seinen Verwandten überbringen sollte; und er wurde immer wieder geehrt und mit gebeugtem Haupt gegrüßt.
2.2.7
तामनुज्ञाय वार्ष्णेयः प्रतिनन्द्य च भामिनीम् ।
ददर्शानन्तरं कृष्णां धौम्यं चापि जनार्दनः ॥ २.२.७ ॥
Nachdem er sich von ihr verabschiedet und ihren Gruß erwidert hatte, sah Janārdana, der Nachkomme Vṛṣṇis, danach Kṛṣṇā und auch Dhaumya.
2.2.8
ववन्दे च यथान्यायं धौम्यं पुरुषसत्तमः ।
द्रौपदीं सान्त्वयित्वा च सुभद्रां परिदाय च ॥ २.२.८ ॥
Der Beste unter den Männern verneigte sich vor Dhaumya, wie es Brauch war, tröstete Draupadī und umarmte Subhadrā.
2.2.9
भ्रातृनभ्यगमद्विद्वान्पार्थेन सहितो बली ।
भ्रातृभिः पञ्चभिः कृष्णो वृतः शक्र इवामरैः ॥ २.२.९ ॥
Der weise und mächtige Kṛṣṇa ging mit Pārtha zu den Brüdern; von den fünf Brüdern umgeben, glich er Indra, umgeben von den Unsterblichen.
2.2.10
यात्राकालस्य योग्यानि कर्माणि गरुडध्वजः ।
कर्तुकामः शुचिर्भूत्वा स्नातवान्समलङ्कृतः ॥ २.२.१० ॥
Kṛṣṇa mit dem Garuḍa-Banner, der die dem Abschied gemäßen Riten vollziehen wollte, wurde rein, badete und schmückte sich festlich.
2.2.11
अर्चयामास देवांश्च द्विजांश्च यदुपुङ्गवः ।
माल्यजाप्यनमस्कारैर्गन्धैरुच्चावचैरपि ॥ २.२.११ ॥
Der Beste der Yadus verehrte die Götter und die Zweimalgeborenen mit Girlanden, Rezitation, Verneigungen und mannigfachen Düften.
2.2.12
स कृत्वा सर्वकार्याणि प्रतस्थे तस्थुपां वरः ।
उपेत्य स यदुश्रेष्ठो बाह्यकक्षाद्विनिर्गतः ॥ २.२.१२ ॥
Nachdem er alle Pflichten erfüllt hatte, brach der Beste der Stehenden auf; der Beste der Yadus trat heran und ging aus dem äußeren Gemach hinaus.
2.2.13
स्वस्ति वाच्यार्हतो विप्रान्दधिपात्रफलाक्षतैः ।
वसु प्रदाय च ततः प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ २.२.१३ ॥
Nachdem er den würdigen Brahmanen den Segensspruch svasti gesprochen und ihnen Quarkgefäße, Früchte und ungebrochenen Reis zusammen mit Reichtümern geschenkt hatte, umschritt er sie rechtsherum.
2.2.14
काञ्चनं रथमास्थाय तार्क्ष्यकेतनमाशुगम् ।
गदाचक्रासिशार्ङ्गाद्यैरायुधैरावृतं शुभम् ॥ २.२.१४ ॥
Er bestieg einen goldenen, schnellen Streitwagen mit dem Garuḍa-Banner, prächtig und mit Waffen gefüllt – Keule, Diskus, Schwert, dem Bogen Śārṅga und anderen.
2.2.15
सुतिथावथ नक्षत्रे मुहूर्ते च गुणान्विते ।
प्रययौ पुण्डरीकाक्षः शैब्यसुग्रीववाहनः ॥ २.२.१५ ॥
An einem günstigen Mondtag, unter einem glückbringenden Sternbild und zu einem Augenblick guter Vorzeichen, brach der lotusäugige auf; seine Pferde waren Śaibya und Sugrīva.
2.2.16
अन्वारुरोह चाप्येनं प्रेम्णा राजा युधिष्ठिरः ।
अपास्य चास्य यन्तारं दारुकं यन्तृसत्तमम् ॥ २.२.१६ ॥
König Yudhiṣṭhira bestieg aus Zuneigung ebenfalls den Wagen hinter ihm, nachdem er seinen Wagenlenker Dāruka, den besten der Lenker, beiseitegeschoben hatte.
2.2.17
अभीषून्सम्प्रजग्राह स्वयं कुरुपतिस्तदा ।
उपारुह्यार्जुनश्चाऽपि चामरव्यजनं सितम् ॥ २.२.१७ ॥
Da ergriff der Herr der Kurus selbst fest die Zügel, und auch Arjuna bestieg den Wagen und schwenkte einen weißen Yakschweif-Fächer.
2.2.18
रुक्मदण्डं बृहद्बाहुर्विदुधाव प्रदक्षिणम् ।
तथैव भीमसेनोऽपि रथमारुह्य वीर्यवान् ॥ २.२.१८ ॥
Der Breitarmige schwenkte den Fächer mit goldenem Griff und umkreiste dabei; ebenso bestieg der mächtige Bhīmasena seinen Wagen.
2.2.19
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ।
वैडूर्यमणिदण्डं च चामीकरविभूषितम्। ॥ २.२.१९ ॥
Ein Sonnenschirm mit hundert Speichen, mit göttlichen Girlanden geschmückt, mit einem Griff aus Vaiḍūrya-Edelstein und mit Gold verziert.
2.2.20
दधार तरसा भीमः मुच्छत्रं शार्ङ्गधन्वने ।
भीमसेनार्जुनौ चापि यमावरिनिषूदनौ ॥ २.२.२० ॥
Bhīma hielt schnell den Schirm für den Träger des Śārṅga-Bogens; Bhīmasena und Arjuna, und die Zwillinge, Vernichter der Feinde, taten ebenso.
2.2.21
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णमृत्विक्पौरजनैर्वृता ।
स तथा भ्रातृभिः सर्वैः केशवः परवीरहा ॥ २.२.२१ ॥
Von hinten folgten ihm Priester und Stadtbewohner, die Kṛṣṇa umringten; so ging Keśava, der Töter feindlicher Helden, mit all seinen Brüdern.
2.2.22
अन्वीयमानः शुशुभे शिष्यैरिव गुरुः प्रियैः ।
अभिमन्युं च सौभद्रं वृद्धैः परिवृतस्तथा ॥ २.२.२२ ॥
Er strahlte wie ein Lehrer, der von geliebten Schülern begleitet wird; und Abhimanyu, Sohn der Subhadrā, war ebenso von Alten umgeben.
2.2.23
रथमारोप्य निर्यातो धौम्यो ब्राह्मणपुङ्गवः ।
इन्द्रप्रस्थमतिक्रम्य क्रोशमात्रं महाद्युतिः। ॥ २.२.२३ ॥
Auf einem Wagen stehend brach Dhaumya auf, der Erste unter den Brahmanen und von großem Glanz, und ließ Indraprastha um eine Krośa hinter sich.
2.2.24
युधिष्ठरं पूजयित्वा भीमसेनं यमौ तथा ।
परिष्वक्तो भृशं तैस्तु यमाभ्यामभिवादितः ॥ २.२.२४ ॥
Nachdem er Yudhiṣṭhira geehrt hatte, ebenso Bhīmasena und die Zwillinge, wurde er von ihnen fest umarmt und von den Zwillingen ehrerbietig gegrüßt.
2.2.25
योजनार्धमथो गत्वा कृष्णः परपुरञ्जयः ।
युधिष्ठिरं समामन्त्र्य निवर्तस्वेति भारत ॥ २.२.२५ ॥
Nachdem er eine halbe Yojana gegangen war, sprach Kṛṣṇa, Bezwinger feindlicher Städte, zu Yudhiṣṭhira und sagte: "Kehre um, o Bhārata."
2.2.26
ततोऽभिवाद्य गोविन्दः पादौ जग्राह धर्मवित् ।
उत्थाप्य धर्मराजस्तु मूर्ध्न्युपाघ्राय केशवम् ॥ २.२.२६ ॥
Da grüßte Govinda, der Kenner des Dharma, ehrerbietig und umfasste seine Füße; der König des Dharma richtete ihn auf und küsste Keśavas Haupt.
2.2.27
पाण्डवो यादवश्रेष्ठं कृष्णं कमललोचनम् ।
गम्यतामित्यनुज्ञाप्य धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.२.२७ ॥
Yudhiṣṭhira, der Pāṇḍava, König des Dharma, entließ Kṛṣṇa, den lotusäugigen Besten der Yādavas, mit den Worten: "Er möge gehen."
2.2.28
ततस्तैः संविदं कृत्वा यथावन्मधुसूदनः ।
निवर्त्य च तथा कृच्छ्रात्पाण्डवान्सपदानुगान् ॥ २.२.२८ ॥
Dann, nachdem er sich gebührend mit ihnen verständigt hatte, brachte Madhusūdana die Pāṇḍava samt ihren Gefolgsleuten zu Fuß nur mit Mühe zur Umkehr.
2.2.29
स्वां पुरीं प्रययौ हृष्टो यथा शक्रोऽमरावतीम् ।
लोचनैरनुजग्मुस्ते तमादृष्टिपथात्तदा ॥ २.२.२९ ॥
Erfreut zog er in seine Stadt, wie Indra nach Amarāvatī; und sie folgten ihm mit den Augen, bis er aus dem Blickfeld war.
2.2.30
मनोभिरनुजग्मुस्ते कृष्णं प्रीतिसमन्वयात् ।
अतृप्तमनसामेव तेषां केशवदर्शने ॥ २.२.३० ॥
Mit ihren Gedanken folgten sie Kṛṣṇa, verbunden durch Zuneigung; denn ihre Herzen waren noch nicht gesättigt vom Anblick Keśavas.
2.2.31
क्षिप्रमन्तर्दधे शौरिश्चक्षुषां प्रियदर्शनः ।
अकामा एव पार्थास्ते गोविन्दगमानसाः ॥ २.२.३१ ॥
Śauri, dem Auge erfreulich anzusehen, verschwand rasch. Die Söhne der Pṛthā blieben gleichsam unbefriedigt, ihre Gedanken gingen zu Govinda.
2.2.32
पार्थमामन्त्र्य गोविन्दः परिष्वज्य सुपीडितम् ।
निवृत्योपययुस्तूर्णं स्वं पुरं पुरुषर्षभाः।
स्यन्दनेनाथ कृष्णोऽपि त्वरितं द्वारकामगात् ॥ २.२.३२ ॥
Govinda verabschiedete sich von Pārtha und umarmte ihn innig. Die Stiere unter den Menschen kehrten um und eilten in ihre Stadt; auch Kṛṣṇa fuhr rasch im Wagen nach Dvārakā.
2.2.33
सात्वतेन च वीरेण पृष्ठतो यायिना तदा ।
दारुकेण च सूतेन सहितो देवकीसुतः।
स गतो द्वारकां विष्णुर्गरुत्मानिव वेगवान् ॥ २.२.३३ ॥
Da fuhr der Sohn der Devakī, begleitet vom Helden Sātvata, der hinterherfolgte, und dem Wagenlenker Dāruka, nach Dvārakā. Viṣṇu eilte schnell wie Garuḍa.
2.2.34
निवृत्य धर्मराजस्तु सह भ्रातृभिरच्युतः ।
सुहृत्परिवृतो राजा प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ २.२.३४ ॥
Zurückgekehrt, betrat König Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, zusammen mit seinen Brüdern und von seinen Freunden umgeben, die beste der Städte.
2.2.35
विसृज्य सुहृदः सर्वान्भ्रातॄन्पुत्रांश्च धर्मराट् ।
मुमोद पुरुषव्याघ्रो द्रौपद्या सहितो नृप ॥ २.२.३५ ॥
Nachdem er alle seine Freunde, Brüder und Söhne entlassen hatte, freute sich der König des Dharma, dieser Tiger unter den Menschen, zusammen mit Draupadī, o König.
2.2.36
केशवोपि मुदा युक्तः प्रविवेश पुरोत्तमम् ।
पूज्यमानो यदुश्रेष्ठैरुग्रसेनमुखैस्तथा ॥ २.२.३६ ॥
Auch Keśava trat freudig in die beste der Städte ein, geehrt von den Vornehmsten der Yadu, angeführt von Ugrasena.
2.2.37
आहुकं पितरं वृद्धं मातरं च यशस्विनीम् ।
अभिवाद्य बलं चैव स्थितः कमललोचनः ॥ २.२.३७ ॥
Der Lotusäugige grüßte seinen greisen Vater Āhuka, seine ruhmreiche Mutter und Balarāma und blieb stehen.
2.2.38
प्रद्युम्नसाम्बनिशठांश्चरुदेष्णं गदं तथा ।
अनिरुद्धं च भानुं च परिष्वज्य जनार्दनः ॥ २.२.३८ ॥
Janārdana umarmte Pradyumna, Sāmba, Niśaṭha, Cārudeṣṇa, Gada, Aniruddha und Bhānu.
2.2.39
स वृद्धैरभ्यनुज्ञातो रुक्मिण्या भवनं ययौ ।
स तत्र भवने दिव्ये प्रमुमोद सुखी सुखम् ॥ २.२.३९ ॥
Von den Alten dazu ermächtigt, ging er zur Wohnung Rukmiṇīs; dort, in jenem göttlichen Palast, freute er sich, glücklich im Glück.
2.2.40
एतस्मिन्नन्तरे राजन्मयो दैत्याधिपस्तदा ।
विधिवत्कल्पयामास सभां धर्मसुताय वै ॥ २.२.४० ॥
Inzwischen, o König, ließ Maya, der Herr der Daityas, für den Sohn des Dharma ordnungsgemäß eine Versammlungshalle errichten.