மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.2.1
उषित्वा खाण्डवप्रस्थे सुखवासं जनार्दनः ।
पार्थैः प्रीतिसमायुक्तैः पूजनार्होऽभिपूजितः ॥ २.२.१ ॥
கானடவப்ரஸ்தத்தில் இன்பமாகத் தங்கி, அன்பு நிறைந்த பார்த்தர்களால் வழிபடத் தகுந்தவராக, நன்கு மதிக்கப்பட்ட ஜனார்தனர் (கிருஷ்ணர்) இருந்தார்.
2.2.2
गमनाय मतिं चक्रे पितुर्दर्शनलालसः ।
धर्मराजमथामन्त्र्य पृथां च पृथुलोचनः ॥ २.२.२ ॥
தந்தையைக் காணும் ஆவலால் புறப்படத் தீர்மானித்தார்; தர்மராஜனையும் பிருதையையும் வணங்கி விடைபெற்ற அகன்ற விழிகளையுடைய (கிருஷ்ணர்)...
2.2.3
ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना जगद्वन्द्यः पितृष्वसुः ।
स तया मूर्ध्न्युपाघ्रातः परिष्वक्तश्च केशवः ॥ २.२.३ ॥
உலகால் வணங்கத்தக்க கேசவர் (கிருஷ்ணர்), தம் அத்தையின் இரு பாதங்களிலும் தலை வைத்து வணங்கினார்; அவள் அவரது தலையை முகர்ந்து அணைத்துக்கொண்டாள்.
2.2.4
ददर्शानन्तरं कृष्णो भगिनीं स्वां महायशाः ।
तामुपेत्य हृषीकेशः प्रीत्या बाष्पसमन्वितः ॥ २.२.४ ॥
பின்னர் பெரும்புகழ்பெற்ற கிருஷ்ணர் தம் சகோதரியைக் கண்டார்; ஹ்ருஷீகேசர் அவளை அணுகி அன்பால் கண்ணீர் நிறைந்தவராக...
2.2.5
अर्थ्यं तथ्यं हितं वाक्यं लघु युक्तमनुत्तरम् ।
उवाच भगवान्भद्रां सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ॥ २.२.५ ॥
பகவான், நற்சொல் பேசும் சுபத்ராவிடம், பொருளுள்ளதும், உண்மையானதும், நலம் தருவதும், சுருக்கமானதும், பொருத்தமானதும், ஒப்பற்றதுமான சொற்களைச் சொன்னார்.
2.2.6
तया स्वजनगामीनि श्रावितो वचनानि सः ।
सम्पूजितश्चाप्यसकृच्छिरसा चाभिवादितः ॥ २.२.६ ॥
அவள் அவருக்குத் தம் உறவினர்களுக்கான சொற்களைச் சொல்ல, அவரும் பலமுறை மதிக்கப்பட்டு தலை வணங்கப்பட்டார்.
2.2.7
तामनुज्ञाय वार्ष्णेयः प्रतिनन्द्य च भामिनीम् ।
ददर्शानन्तरं कृष्णां धौम्यं चापि जनार्दनः ॥ २.२.७ ॥
வார்ஷ்ணேயன் ஜனார்த்தனன் அந்த அழகியிடம் விடைபெற்று, அவளுக்கு பதில் வணக்கம் செலுத்திய பின், கிருஷ்ணையையும் தௌம்யரையும் பார்த்தான்.
2.2.8
ववन्दे च यथान्यायं धौम्यं पुरुषसत्तमः ।
द्रौपदीं सान्त्वयित्वा च सुभद्रां परिदाय च ॥ २.२.८ ॥
நரர்களில் சிறந்தவன் தௌம்யரை முறைப்படி வணங்கினான்; திரௌபதியைத் தேற்றி, சுபத்திரையைத் தழுவிக்கொண்டான்.
2.2.9
भ्रातृनभ्यगमद्विद्वान्पार्थेन सहितो बली ।
भ्रातृभिः पञ्चभिः कृष्णो वृतः शक्र इवामरैः ॥ २.२.९ ॥
ஞானியும் வலிமையுள்ளவனுமான கிருஷ்ணன், பார்த்தனுடன் சகோதரர்களிடம் சென்றான்; ஐந்து சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, தேவர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல் இருந்தான்.
2.2.10
यात्राकालस्य योग्यानि कर्माणि गरुडध्वजः ।
कर्तुकामः शुचिर्भूत्वा स्नातवान्समलङ्कृतः ॥ २.२.१० ॥
கருடக்கொடியோன் பயணத்திற்குரிய சடங்குகளைச் செய்ய விரும்பி, தூய்மையடைந்து நீராடி, நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டான்.
2.2.11
अर्चयामास देवांश्च द्विजांश्च यदुपुङ्गवः ।
माल्यजाप्यनमस्कारैर्गन्धैरुच्चावचैरपि ॥ २.२.११ ॥
யாதவர்களில் சிறந்தவன் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வழிபட்டான்; மாலைகளாலும், ஜபத்தாலும், வணக்கத்தாலும், பல்வேறு நறுமணங்களாலும்.
2.2.12
स कृत्वा सर्वकार्याणि प्रतस्थे तस्थुपां वरः ।
उपेत्य स यदुश्रेष्ठो बाह्यकक्षाद्विनिर्गतः ॥ २.२.१२ ॥
எல்லாச் செயல்களையும் முடித்து, நிற்பவர்களில் சிறந்தவன் புறப்பட்டான்; யாதவர்களில் சிறந்தவன் வெளிப்புற அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.
2.2.13
स्वस्ति वाच्यार्हतो विप्रान्दधिपात्रफलाक्षतैः ।
वसु प्रदाय च ततः प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ २.२.१३ ॥
தகுதியுள்ள அந்தணர்களுக்கு ஸ்வஸ்தி வாசித்து, தயிர்ப்பாத்திரம், பழம், அக்ஷதை ஆகியவற்றுடன் ஆசி கூறி, செல்வம் அளித்த பின் அவர் வலம் வந்தார்.
2.2.14
काञ्चनं रथमास्थाय तार्क्ष्यकेतनमाशुगम् ।
गदाचक्रासिशार्ङ्गाद्यैरायुधैरावृतं शुभम् ॥ २.२.१४ ॥
கருடக் கொடி கொண்ட, விரைந்து செல்லும் பொன்னிறத் தேரில் ஏறினார்; அது கதை, சக்கரம், வாள், சார்ங்க வில் முதலிய ஆயுதங்களால் நிறைந்து சுபமாக இருந்தது.
2.2.15
सुतिथावथ नक्षत्रे मुहूर्ते च गुणान्विते ।
प्रययौ पुण्डरीकाक्षः शैब्यसुग्रीववाहनः ॥ २.२.१५ ॥
சுபமான திதியில், பின்பு நல்ல நட்சத்திரத்திலும் நற்குணமுள்ள முகூர்த்தத்திலும், தாமரைக் கண்ணன் புறப்பட்டான்; அவனது குதிரைகள் சைப்யன், சுக்ரீவன்.
2.2.16
अन्वारुरोह चाप्येनं प्रेम्णा राजा युधिष्ठिरः ।
अपास्य चास्य यन्तारं दारुकं यन्तृसत्तमम् ॥ २.२.१६ ॥
அரசன் யுதிஷ்டிரன் அன்பால் அவனைப் பின்தொடர்ந்து தேரில் ஏறினான்; அவனது தேரோட்டியான சிறந்த சாரதி தாருகனை ஒதுக்கிவிட்டு.
2.2.17
अभीषून्सम्प्रजग्राह स्वयं कुरुपतिस्तदा ।
उपारुह्यार्जुनश्चाऽपि चामरव्यजनं सितम् ॥ २.२.१७ ॥
அப்போது குரு மன்னன் தானே கடிவாளங்களை உறுதியாகப் பற்றினான்; அர்ஜுனனும் தேரில் ஏறி வெண்சாமரத்தைப் பிடித்தான்.
2.2.18
रुक्मदण्डं बृहद्बाहुर्विदुधाव प्रदक्षिणम् ।
तथैव भीमसेनोऽपि रथमारुह्य वीर्यवान् ॥ २.२.१८ ॥
பொன்தண்டுடைய சாமரத்தை பெரிய தோளுடையவன் வலமாகச் சுழற்றினான்; அவ்வாறே வீரியமுள்ள பீமசேனனும் தேரில் ஏறினான்.
2.2.19
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ।
वैडूर्यमणिदण्डं च चामीकरविभूषितम्। ॥ २.२.१९ ॥
நூறு கம்பிகளைக் கொண்டதும், தெய்வீக மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், வைடூரிய மணியால் ஆன கைப்பிடி உடையதும், பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்டதுமான குடை.
2.2.20
दधार तरसा भीमः मुच्छत्रं शार्ङ्गधन्वने ।
भीमसेनार्जुनौ चापि यमावरिनिषूदनौ ॥ २.२.२० ॥
பீமன் விரைவாக சார்ங்கதன்வாவுக்காக அந்தக் குடையைப் பிடித்தான்; பீமசேனனும் அர்ஜுனனும், பகைவரை அழிக்கும் இரட்டையர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
2.2.21
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णमृत्विक्पौरजनैर्वृता ।
स तथा भ्रातृभिः सर्वैः केशवः परवीरहा ॥ २.२.२१ ॥
பின்னால் ருத்விக்குகளும் நகர மக்களும் சூழ்ந்து கிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; இவ்வாறு எல்லா சகோதரர்களுடனும், பகைவீரர்களை வீழ்த்தும் கேசவன் சென்றான்.
2.2.22
अन्वीयमानः शुशुभे शिष्यैरिव गुरुः प्रियैः ।
अभिमन्युं च सौभद्रं वृद्धैः परिवृतस्तथा ॥ २.२.२२ ॥
அன்பான சீடர்களால் பின்தொடரப்படும் குருவைப் போல அவன் ஒளிர்ந்தான்; சௌபத்ரனான அபிமன்யுவும் பெரியவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
2.2.23
रथमारोप्य निर्यातो धौम्यो ब्राह्मणपुङ्गवः ।
इन्द्रप्रस्थमतिक्रम्य क्रोशमात्रं महाद्युतिः। ॥ २.२.२३ ॥
தேரில் ஏறி, பிராமணர்களில் சிறந்தவனும் மகாதேஜஸ்வியுமான தௌம்யன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தைக் கடந்து ஒரு குரோசம் தூரம் சென்றான்.
2.2.24
युधिष्ठरं पूजयित्वा भीमसेनं यमौ तथा ।
परिष्वक्तो भृशं तैस्तु यमाभ्यामभिवादितः ॥ २.२.२४ ॥
யுதிஷ்டிரனை வணங்கி, பீமசேனனையும் அவ்வாறே இரட்டையர்களையும் மதித்த பிறகு, அவர்களால் அவன் இறுகத் தழுவப்பட்டான்; இரட்டையர்களால் மரியாதையுடன் வணங்கப்பட்டான்.
2.2.25
योजनार्धमथो गत्वा कृष्णः परपुरञ्जयः ।
युधिष्ठिरं समामन्त्र्य निवर्तस्वेति भारत ॥ २.२.२५ ॥
அரை யோஜனை தூரம் சென்ற பின், பகை நகரங்களை வெல்பவரான கிருஷ்ணர் யுதிஷ்டிரரிடம் முழுமையாகப் பேசி, "பாரதா, திரும்பிச் செல்க" என்றார்.
2.2.26
ततोऽभिवाद्य गोविन्दः पादौ जग्राह धर्मवित् ।
उत्थाप्य धर्मराजस्तु मूर्ध्न्युपाघ्राय केशवम् ॥ २.२.२६ ॥
பின்பு தர்மம் அறிந்த கோவிந்தர் வணங்கி அவருடைய பாதங்களைப் பற்றினார்; தர்மராஜர் அவரை எழுப்பி கேசவரின் தலையை முகர்ந்தார்.
2.2.27
पाण्डवो यादवश्रेष्ठं कृष्णं कमललोचनम् ।
गम्यतामित्यनुज्ञाप्य धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.२.२७ ॥
பாண்டவரும் தர்மராஜருமான யுதிஷ்டிரர், தாமரைக் கண்ணனும் யாதவர்களில் சிறந்தவருமான கிருஷ்ணரை "செல்லலாம்" என்று அனுமதித்தார்.
2.2.28
ततस्तैः संविदं कृत्वा यथावन्मधुसूदनः ।
निवर्त्य च तथा कृच्छ्रात्पाण्डवान्सपदानुगान् ॥ २.२.२८ ॥
பின்பு அவர்களுடன் முறைப்படி உடன்படிக்கை செய்து, மதுசூதனர் பாண்டவர்களையும் அவர்களின் கால்நடைப் பரிவாரத்தையும் அரிதாகத் திருப்பி அனுப்பினார்.
2.2.29
स्वां पुरीं प्रययौ हृष्टो यथा शक्रोऽमरावतीम् ।
लोचनैरनुजग्मुस्ते तमादृष्टिपथात्तदा ॥ २.२.२९ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் அவர் தம் நகரத்திற்குச் சென்றார், இந்திரன் அமராவதிக்குச் செல்வது போல; அப்போது அவர் பார்வையிலிருந்து மறையும் வரை அவர்கள் கண்களால் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
2.2.30
मनोभिरनुजग्मुस्ते कृष्णं प्रीतिसमन्वयात् ।
अतृप्तमनसामेव तेषां केशवदर्शने ॥ २.२.३० ॥
அன்பின் பிணைப்பால் அவர்கள் மனத்தால் கிருஷ்ணரைப் பின்தொடர்ந்தனர்; கேசவரைக் காண்பதில் அவர்களின் மனம் இன்னும் நிறைவடையவில்லை.
2.2.31
क्षिप्रमन्तर्दधे शौरिश्चक्षुषां प्रियदर्शनः ।
अकामा एव पार्थास्ते गोविन्दगमानसाः ॥ २.२.३१ ॥
சௌரி, கண்களுக்கு இனிய தோற்றமுடையவர், விரைவில் மறைந்தார். பார்த்தர்கள் நிறைவடையாதவர்களாகவே இருந்தார்கள்; அவர்களின் மனம் கோவிந்தனிடமே சென்றிருந்தது.
2.2.32
पार्थमामन्त्र्य गोविन्दः परिष्वज्य सुपीडितम् ।
निवृत्योपययुस्तूर्णं स्वं पुरं पुरुषर्षभाः।
स्यन्दनेनाथ कृष्णोऽपि त्वरितं द्वारकामगात् ॥ २.२.३२ ॥
கோவிந்தன் பார்த்தரிடம் விடைபெற்று, அவரை இறுகத் தழுவி, திரும்பி விரைவாக தங்கள் நகருக்குச் சென்றார்கள். கிருஷ்ணரும் தேரில் விரைவாக துவாரகைக்குச் சென்றார்.
2.2.33
सात्वतेन च वीरेण पृष्ठतो यायिना तदा ।
दारुकेण च सूतेन सहितो देवकीसुतः।
स गतो द्वारकां विष्णुर्गरुत्मानिव वेगवान् ॥ २.२.३३ ॥
அப்போது வீரரான சாத்வதன் பின்னால் தொடர, சாரதி தாருகனுடன் தேவகியின் மகன் துவாரகைக்குச் சென்றார். விஷ்ணு வேகமாகக் கருடனைப் போல் சென்றார்.
2.2.34
निवृत्य धर्मराजस्तु सह भ्रातृभिरच्युतः ।
सुहृत्परिवृतो राजा प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ २.२.३४ ॥
திரும்பி, சகோதரர்களுடன் கூட, நீதியின் அரசனான யுதிஷ்டிரர், நண்பர்களால் சூழப்பட்டு அந்த சிறந்த நகரத்தில் நுழைந்தார்.
2.2.35
विसृज्य सुहृदः सर्वान्भ्रातॄन्पुत्रांश्च धर्मराट् ।
मुमोद पुरुषव्याघ्रो द्रौपद्या सहितो नृप ॥ २.२.३५ ॥
நண்பர்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் மகன்கள் அனைவரையும் அனுப்பி வைத்த பின், நீதியின் அரசனான புருஷவ்யாக்கிரன் திரௌபதியுடன் மகிழ்ந்தார், ஓ அரசே.
2.2.36
केशवोपि मुदा युक्तः प्रविवेश पुरोत्तमम् ।
पूज्यमानो यदुश्रेष्ठैरुग्रसेनमुखैस्तथा ॥ २.२.३६ ॥
கேசவர் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த சிறந்த நகரில் நுழைந்தார்; உக்கிரசேனர் தலைமையிலான யாதவத் தலைவர்களால் கௌரவிக்கப்பட்டவராக.
2.2.37
आहुकं पितरं वृद्धं मातरं च यशस्विनीम् ।
अभिवाद्य बलं चैव स्थितः कमललोचनः ॥ २.२.३७ ॥
தாமரைக்கண்ணன் முதியவரான தந்தை ஆஹுகரையும், புகழ்பெற்ற தாயையும், பலராமரையும் வணங்கி நின்றான்.
2.2.38
प्रद्युम्नसाम्बनिशठांश्चरुदेष्णं गदं तथा ।
अनिरुद्धं च भानुं च परिष्वज्य जनार्दनः ॥ २.२.३८ ॥
ஜனார்தனன் பிரத்யும்னன், சாம்பன், நிசடன், சாருதேஷ்ணன், கதன், அநிருத்தன், பானு ஆகியோரைத் தழுவிக்கொண்டான்.
2.2.39
स वृद्धैरभ्यनुज्ञातो रुक्मिण्या भवनं ययौ ।
स तत्र भवने दिव्ये प्रमुमोद सुखी सुखम् ॥ २.२.३९ ॥
முதியோரின் அனுமதி பெற்று அவர் ருக்மிணியின் மாளிகைக்குச் சென்றான். அங்கே அந்தத் திவ்ய மாளிகையில் மகிழ்ச்சியாக மகிழ்ந்திருந்தான்.
2.2.40
एतस्मिन्नन्तरे राजन्मयो दैत्याधिपस्तदा ।
विधिवत्कल्पयामास सभां धर्मसुताय वै ॥ २.२.४० ॥
இந்த இடைவெளியில், ராஜனே, அசுரர் தலைவன் மயன் தர்மனின் மகனுக்காக விதிப்படி ஒரு சபையை அமைத்தான்.