மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.21.1
एष पार्थ महान्भाति पशुमान्नित्यमम्बुमान् ।
निरामयः सुवेश्माढ्यो निवेशो मागधः शुभः ॥ २.२१.१ ॥
பார்த்தா, இந்த மகத்தான மகதத் தலைநகர் எப்போதும் கால்நடைகளும் நீரும் நிறைந்து, நோயற்று, அழகிய மாளிகைகளால் செழித்து, மங்களமாக விளங்குகிறது.
2.21.2
वैहारो विपुलः शैलो वाराहो वृषभस्तथा ।
तथा ऋषिगिरिस्तात शुभाश्चैत्यकपञ्चमाः ॥ २.२१.२ ॥
வைஹாரம், விபுலம், வாராகம், விருஷபம், அப்படியே ரிஷிகிரி — அன்பனே, ஐந்தாவதாக சைத்யகம்; இவையனைத்தும் மங்களமானவை.
2.21.3
एते पञ्चमहाशृङ्गाः पर्वताः शीतलद्रुमाः ।
रक्षन्तीवाभिसंहत्य संहताङ्गा गिरिव्रजम् ॥ २.२१.३ ॥
ஐந்து பெரிய சிகரங்களையுடைய இம்மலைகள், குளிர்ந்த மரங்களுடன், ஒன்றுகூடி இணைந்த உறுப்புகளோடு கிரிவ்ரஜத்தை காப்பவை போல உள்ளன.
2.21.4
पुष्पवेष्टितशाखाग्रैर्गन्धवद्भिर्मनोहरैः ।
निगूढा इव लोध्राणां वनैः कामिजनप्रियैः ॥ २.२१.४ ॥
மலர்களால் சுற்றப்பட்ட கிளை நுனிகளும், நறுமணமும், அழகும் கொண்டு, காதலர்களுக்கு பிரியமான காடுகளால் லோத்ர மரங்களுக்குள் மறைந்தவை போல.
2.21.5
यत्र दीर्घतमा नाम ऋषिः परमन्त्रितः ।
शूद्रायां गौतमो यत्र महात्मा संशितव्रतः।
औशीनर्यामजनयत्काक्षीवाद्यान्सुतान्मुनिः ॥ २.२१.५ ॥
அங்கே தீர்க்கதமஸ் என்ற பரம மந்திரஞானி முனிவர் இருந்தார்; அங்கே சூத்ரப் பெண்ணிடம் மகாத்மாவும் கடுவிரதம் கொண்டவருமான கௌதமர் பிறப்பித்தார்; ஔசீனரி பெண்ணிடம் முனிவர் காக்ஷீவான் முதலிய மகன்களைப் பெற்றார்.
2.21.6
गौतमः प्रणयात्तस्माद्यथाऽसौ तत्र सद्मनि ।
भजते मागधं वंशं स नृपाणामनुग्रहः। ॥ २.२१.६ ॥
கௌதமர் அன்பினால் அங்கே அந்த இல்லத்தில் மாகத வம்சத்தை ஆதரிக்கிறார்; அவர் அரசர்களுக்கு அருள் புரிபவர்.
2.21.7
अङ्गवङ्गादयश्चैव राजानः सुमहाबलाः ।
गौतमक्षयमभ्येत्य रमन्ते स्म पुरार्जुन ॥ २.२१.७ ॥
அங்க, வங்க முதலிய மிகுந்த பலம் வாய்ந்த அரசர்கள் கௌதமரின் இருப்பிடத்திற்கு வந்து முன்பு மகிழ்ந்திருந்தனர், அர்ஜுனா.
2.21.8
वनराजीस्तु पश्येमाः पिप्लानां मनोरमाः ।
लोघ्राणां च शुभाः पार्थ गौतमौकः समीपजाः ॥ २.२१.८ ॥
பார்த்தா, இதோ பார், கௌதமரின் இருப்பிடத்திற்கு அருகில் வளர்ந்த அரசமரங்களின், லோத்ர மரங்களின் அழகிய வனவரிசைகளை.
2.21.9
अर्बुदः शक्रवापी च पन्नगौ शत्रुतापनौ ।
स्वस्तिकस्यालयश्चात्र मणिनागस्य चोत्तमः ॥ २.२१.९ ॥
இங்கே அர்புதமலையும் சக்ரனின் குளமும் உள்ளன; பகைவரை வாட்டும் இரு நாகங்களும், சுவஸ்திகனின் இருப்பிடமும், மணிநாகனின் சிறந்த இடமும் உள்ளன.
2.21.10
अपारिहार्या मेघानां मागधा मनुना कृताः ।
कौशिको मणिमांश्चैव चक्राते चाप्यनुग्रहम् ॥ २.२१.१० ॥
மேகங்களால் வெல்லப்பட முடியாத மாகதர்கள் மனுவால் படைக்கப்பட்டனர்; கௌசிகரும் மணிமானும் அவர்கள் மீது அருள் புரிந்தனர்.
2.21.11
पाण्डरे विपुले चैव तथा वाराहकेऽपि च ।
चैत्यके चज गिरिश्रेष्ठे मादङ्गे च शिलोच्चये ॥ २.२१.११ ॥
பாண்டர, விபுலமலைகளும், வாராஹக மலையும், மலைகளில் சிறந்த சைத்யகமும், மாதங்கமும், சிலோச்சயமும் (இங்கு உள்ளன).
2.21.12
एतेषु पर्वतेन्द्रेषु सर्वसिद्धसमालयाः ।
यतीनामाश्रमाश्चैव मुनीनां च महात्मनाम् ॥ २.२१.१२ ॥
இந்த மலைகளின் சிறந்தவற்றில் எல்லா சித்தர்களின் இருப்பிடங்களும், துறவிகளின் ஆசிரமங்களும், மகாத்மாக்களான முனிவர்களின் ஆசிரமங்களும் உள்ளன.
2.21.13
वृषभस्य तमालस्य महावीर्यस्य वै तथा ।
गन्धर्वरक्षसां चैव नागानां च तथाऽऽलयाः ॥ २.२१.१३ ॥
வ்ருஷப மற்றும் தமால மலைகளிலும், கந்தர்வர்கள், ராட்சசர்கள் மற்றும் நாகர்களின் இருப்பிடங்களும் உள்ளன.
2.21.14
कक्षीवतस्तपोवीर्यात्तपोदा इति विश्रुताः ।
पुण्यतीर्थाश्च ते सर्वे सिद्धानां चैव कीर्तिताः।
मणेश्च दर्शनादेव भद्रं शिवमवाप्नुयात् ॥ २.२१.१४ ॥
கக்ஷீவானின் தவ வலிமையால் அவை 'தபோதா' என்று புகழ்பெற்றவை. அவை அனைத்தும் புண்ணிய தீர்த்தங்கள்; சித்தர்களுக்கும் உரியவை என்று கூறப்படுகின்றன. மணியைக் காண்பதாலேயே நன்மையும் சிவமும் கிடைக்கும்.
2.21.15
एवं प्राप्य पुरं रम्यं दुराधर्पं समन्ततः ।
अर्थसिद्धिं त्वनुपमां जरासन्धोऽभिमन्यते ॥ २.२१.१५ ॥
இவ்வாறு அழகான, எல்லாப் பக்கங்களிலும் அசைக்க முடியாத அந்த நகரத்தை அடைந்து, ஜராசந்தன் தனக்கு ஒப்பற்ற காரிய வெற்றி கிடைத்ததாக எண்ணுகிறான்.
2.21.16
वयमासादने तस्य दर्पमद्य हरेम हि ।
एवमुक्त्वा ततः सर्वे भ्रातरो विपुलौजसः ॥ २.२१.१६ ॥
நாம் இன்று அவனை எதிர்கொண்டு அவனது கர்வத்தை அகற்றுவோம். இவ்வாறு கூறிய பிறகு, பெரும் ஆற்றல் கொண்ட சகோதரர்கள் அனைவரும்.
2.21.17
वार्ष्णेयः पाण्डवौ चैव प्रतस्थुर्मागधं पुरम् ।
हृष्टपुष्टजनोपेतं चातुर्वर्ण्यसमाकुलम् ॥ २.२१.१७ ॥
வார்ஷ்ணேயனும் (கிருஷ்ணன்) இரு பாண்டவர்களும் மகதபுரியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அந்த நகரம் மகிழ்ச்சியும் வளமும் கொண்ட மக்களால் நிறைந்து, நான்கு வர்ணத்தாரும் நிறைந்திருந்தது.
2.21.18
स्फीतोत्सवमनाधृष्यमासेदुश्च गिरिव्रजतम् ।
ततो द्वारमनासाद्य पुरस्य गिरिमुच्छ्रितम् ॥ २.२१.१८ ॥
விழாக்கள் நிறைந்த, வெல்ல முடியாத கிரிவ்ரஜத்தை அவர்கள் அடைந்தனர். பின்னர் நகரின் உயர்ந்த மலையின் வாயிலை அடைவதற்கு முன்பு—
2.21.19
बार्हद्रथैः पूज्यमानं तथा नगरवासिभिः ।
मागधानां तु रुचिरं चैत्यकान्तरमाद्रवन् ॥ २.२१.१९ ॥
பிருஹத்ரதனின் மைந்தர்களாலும் நகரவாசிகளாலும் போற்றப்பட்ட, மாகதர்களின் அழகிய சைத்திய முற்றத்தை நோக்கி அவர்கள் விரைந்தனர்.
2.21.20
यत्र मांसादमृषभमाससाद बृहद्रथः ।
तं हत्वा मासतालाभिस्तिस्रो भेरीकारयत् ॥ २.२१.२० ॥
பிருஹத்ரதன் மாமிசம் உண்ணும் ஒரு காளையைக் கண்டு அதைக் கொன்று, அதன் தோலால் மாதத் தால அளவிலான மூன்று பேரிகளைச் செய்வித்தான்.
2.21.21
स्वपुरे स्थापयामास तेन चानह्य चर्मणा ।
यत्र ताः प्राणदन्भेर्यो दिव्यपुष्पावचूर्णिताः ॥ २.२१.२१ ॥
அவன் அவற்றைத் தன் நகரில் நிறுவினான்; அந்தத் தோலால் போர்த்தியவை, தெய்வீக மலர்களால் தூவப்பட்ட அந்தப் பேரிகள் முழங்கின.
2.21.22
भङ्क्त्वा भेरीत्रयं तेऽपि चैत्यप्राकारमाद्रवन् ।
द्वारतोऽभिमुखाः सर्वे ययुर्नानायुधास्तधा ॥ २.२१.२२ ॥
அந்த மூன்று பேரிகளையும் உடைத்து, அவர்களும் சைத்தியத்தின் மதிலை நோக்கி பாய்ந்தனர்; வாயிலை நோக்கி முகம் திருப்பி, பலவகை ஆயுதங்களுடன் அனைவரும் சென்றனர்.
2.21.23
मागधानां सुरुचिरं चैत्यकं तं समाद्रवन् ।
शिरसीव समाघ्नन्तो जरासन्धं जिघांस्वः ॥ २.२१.२३ ॥
மாகதர்களின் அந்த மிக அழகிய சைத்தியத்தை நோக்கி அவர்கள் பாய்ந்தனர்; ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரும்பி, தலையிலேயே அடிப்பவர்கள் போல் அடித்தனர்.
2.21.24
स्थिरं सुविपुलं शृङ्गं सुमहत्तत्पुरातनम् ।
अर्चितं गन्धमाल्यैश्च सततं सुप्रतिष्ठितम् ॥ २.२१.२४ ॥
அது உறுதியானதும், மிகப் பரந்ததும், மிகப் பெரியதும், பழமையானதுமான சிகரம்; நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் எப்போதும் போற்றப்பட்டு, நன்கு நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது.
2.21.25
विपुलैर्बाहुभिर्वीरस्तेऽभिहत्याभ्यपातयन् ।
ततस्ते मागधं हृष्टाः पुरं प्रविविशुस्तदा ॥ २.२१.२५ ॥
பரந்த கரங்களால் அந்த வீரர்கள் அவனை அடித்து வீழ்த்தினர். பின்னர் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மாகதரின் நகரத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
2.21.26
एतस्मिन्नेव काले तु ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
दृष्ट्वा तु दुर्निमित्तानि जरासन्धमदर्शयन् ॥ २.२१.२६ ॥
அந்தச் சமயத்தில் வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் தீய சகுனங்களைக் கண்டு அவற்றை ஜராசந்தனுக்குக் காட்டினர்.
2.21.27
पर्युग्न्यकुर्वंश्च नृपं द्विरदस्थं पुरोहिताः ।
ततस्तच्छान्तये राजा जरासन्धः प्रतापवान्।
दीक्षितो नियमस्थोऽसावुपवासपरोऽभवत् ॥ २.२१.२७ ॥
புரோகிதர்கள் யானை மீது அமர்ந்திருந்த அரசனுக்காக பர்யுக்நி ஹோமம் செய்தனர். பின்னர் அதன் சாந்திக்காக வலிமைமிக்க அரசன் ஜராசந்தன் தீட்சை பெற்று, விரதங்களில் நிலைத்து, உபவாசத்தில் ஈடுபட்டான்.
2.21.28
स्नातकव्रतिनस्ते तु बाहुशस्त्रा निरायुधाः ।
युयुत्सवः प्रविविशुर्जरासन्धेन भारत ॥ २.२१.२८ ॥
ஸ்நாதக விரதம் பூண்டவர்களாக, கைகளையே ஆயுதமாகக் கொண்டு, ஆயுதமின்றி, போர் விருப்பத்துடன், பரதனின் வழித்தோன்றலே, அவர்கள் ஜராசந்தனுடன் நுழைந்தனர்.
2.21.29
भक्ष्यमाल्यापणानां च ददृशुः श्रियमुत्तमाम् ।
स्फीतां सर्वगुणोपेतां सर्वकामसमृद्धिनाम् ॥ २.२१.२९ ॥
உணவுக் கடைகளிலும் மாலைக் கடைகளிலும் உயர்ந்த செழிப்பைக் கண்டனர். அது மிகுதியும், எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்து, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும் செல்வமாக இருந்தது.
2.21.30
तां तु दृष्ट्वा समृद्धिं ते वीथ्यां तस्यां नरोत्तमाः ।
राजमार्गेण गच्छन्तः कृष्णभीमधनञ्जयाः।
बलाद्गृहीत्वा माल्यानि मालाकारान्महाबलाः ॥ २.२१.३० ॥
அந்த வீதியின் செழிப்பைக் கண்டு, அரசப் பெருஞ்சாலையில் சென்ற அந்த நரோத்தமர்களான கிருஷ்ணன், பீமன், தனஞ்சயன் ஆகிய மகாபலசாலிகள் மாலைக்காரர்களிடமிருந்து பலவந்தமாக மாலைகளைப் பறித்துக்கொண்டனர்.
2.21.31
कर्पूरशृङ्गं कोष्ठं च सफलं चान्तरापणे ।
वैश्याद्बलाद्गृहीत्वा ते विहृत्य च महारथाः ॥ २.२१.३१ ॥
கற்பூரக் குவியல், களஞ்சியம் மற்றும் பழங்களுடன் உள்ள உள்நகர் சந்தையில், அந்த மகாரதர்கள் வணிகனிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்து, சுற்றித்திரிந்து...
2.21.32
विरागवसनाः सर्वे स्रग्विणो मृष्टकुण्डलाः ।
निवेशनमथाजग्मुर्जरासन्धस्य धीमतः ॥ २.२१.३२ ॥
வண்ணமயமான ஆடைகள் அணிந்து, மாலைகளும் மின்னும் குண்டலங்களும் அணிந்து, அவர்கள் அனைவரும் ஞானியான ஜராசந்தனின் இல்லத்திற்கு வந்தனர்.
2.21.33
गोवासमिव वीक्षन्तः सिंहा हैमवता यथा ।
शालस्तम्भनिभास्तेषां चन्दनागुरुरूषिताः ॥ २.२१.३३ ॥
மாட்டுக் கொட்டிலைப் பார்ப்பவர்களைப் போல, இமயத்துச் சிங்கங்களைப் போல, சால மரத்தண்டுகளை ஒத்த, சந்தனமும் அகிலும் பூசப்பட்ட அவர்களின் கைகள்...
2.21.34
अशोभन्त महाराज बाहवो युद्धशालिनाम् ।
तान्दृष्ट्वा द्विरदप्रख्याञ्शालस्कन्दानिवोद्गतान् ॥ २.२१.३४ ॥
மகாராஜனே, போர்வீரர்களின் கைகள் ஒளிர்ந்தன; யானைகளைப் போன்ற, உயர்ந்தெழுந்த சால மரத்தண்டுகளைப் போல் அவர்களைக் கண்டு...
2.21.35
व्यूढोरस्कान्मागधानां विस्मयः समपद्यत ।
अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य विविशुर्मागधालयम् ॥ २.२१.३५ ॥
அகன்ற மார்புடைய மாகதர்களைக் கண்டு வியப்பு உண்டானது; வாசல் வழியாக அல்லாமல், பாய்ந்து மாகதர்களின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
2.21.36
ते त्वतीत्य जनाकीर्णाः कक्षास्तिस्रो नरर्षभाः ।
अहङ्कारेण राजानमुपतस्थुर्गतव्यथाः ॥ २.२१.३६ ॥
மக்கள் நிறைந்த மூன்று முற்றங்களைக் கடந்து, அந்த நரசிறந்தவர்கள் பயமற்றவர்களாய், செருக்குடன் அரசனை அணுகினர்.
2.21.37
भो शब्देनैव राजानमुचुस्ते तु महारथाः ।
तान्पाद्यमधुपर्कार्हान्गवार्हान्सत्कृतिं गतान्।
प्रत्युत्थाय जरासन्ध उपतस्थे यथाविधि ॥ २.२१.३७ ॥
'போ' என்ற சொல்லாலேயே மகாரதர்கள் அந்த அரசனிடம் பேசினார்கள். பாத்யம், மதுபர்கம், பசுதானம் ஆகியவற்றுக்குத் தகுந்தவர்களாகக் கௌரவிக்கப்பட்ட அவர்களை, ஜராசந்தன் எழுந்து முறைப்படி அணுகினான்.
2.21.38
उवाच चैतान्राजाऽसौ स्वागतं वोस्त्विति प्रभुः ।
मौनमासीत्तदा पार्थभीमयोर्जनमेजय ॥ २.२१.३८ ॥
அந்த ஆற்றல்மிக்க அரசன் இவர்களிடம், 'உங்களுக்கு நல்வரவு' என்றான். ஜனமேஜயா, அப்போது பார்த்தனும் பீமனும் மௌனமாக இருந்தனர்.
2.21.39
तेषां मध्ये महाबुद्धिः कृष्णो वचनमब्रवीत् ।
वक्तुं नायाति राजेन्द्र एतयोर्नियमस्थयोः ॥ २.२१.३९ ॥
அவர்களுக்கு நடுவில் மகாபுத்தியுள்ள கிருஷ்ணன் வார்த்தை சொன்னான். மன்னர்களின் தலைவனே, இருவரும் நியமத்தில் நின்றதால் பேச அவர்களுக்கு வரவில்லை.
2.21.40
अर्वाङ्निशीथात्परतस्त्वाया सार्धं वदिष्यतः ।
यज्ञागारे स्थापयित्वा राजा राजगृहं वदिष्यतः। ॥ २.२१.४० ॥
நள்ளிரவுக்கு முன்போ பின்போ அவர்கள் உன்னுடன் பேசுவார்கள். அரசன் யாகசாலையில் இருத்தி வைத்து, அரச மாளிகையில் பேசுவான்.
2.21.41
ततोऽर्धरात्रे सम्प्राप्ते यातो यत्र स्थिता द्विजाः ।
तस्य ह्येतद्व्रतं राजन्बभूव भुवि विश्रुतम् ॥ २.२१.४१ ॥
பின்னர் நள்ளிரவு வந்ததும், அந்திணர்கள் நின்றிருந்த இடத்திற்கு அவன் சென்றான். அரசே, இதுவே அவனுடைய விரதம், உலகில் புகழ்பெற்றது.
2.21.42
स्नातकान्ब्राह्मणान्प्राप्ताञ्श्रुत्वा स समितिञ्जयः ।
अप्यर्धरात्रे नृपतिः प्रत्युद्गच्छति भारत ॥ २.२१.४२ ॥
நீராடிய பிராமணர்கள் வந்துள்ளனர் என்று கேட்டு, போரில் வெல்லும் அந்த அரசன் நள்ளிரவிலும் அவர்களை எதிர்கொண்டு செல்கிறான், பாரதா.
2.21.43
तांस्त्वपूर्वेण वेषेण दृष्ट्वा स नृपसत्तमः ।
उपतस्थे जरान्धो विस्मितश्चाभवत्तदा ॥ २.२१.४३ ॥
அவர்களை அசாதாரண வேடத்தில் கண்டு, அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவன் முதுமையால் குருடான ஜராசந்தன் அருகில் சென்றான்; அப்போது அவன் வியப்படைந்தான்.
2.21.44
ते तु दृष्ट्वैव राजानं जरासन्धं नरर्षभाः ।
इदमूचुरमित्रघ्नाः सर्वे भरतसत्तम ॥ २.२१.४४ ॥
மன்னன் ஜராசந்தனைக் கண்டதும், அந்த நரர்களில் காளைகள், எதிரிகளை அழிப்பவர்கள் அனைவரும், ஹே பரதர்களில் சிறந்தவனே, இதைச் சொன்னார்கள்.
2.21.45
स्वस्त्यस्तु कुशलं राजन्निति तत्र व्यवस्थिताः ।
तं नृपं नृपशार्दूल प्रेक्षमाणाः परस्परम् ॥ २.२१.४५ ॥
'அரசே, நலம் உண்டாகட்டும், க்ஷேமம் உண்டாகட்டும்' என்று அங்கே நின்றிருந்தவர்கள், ஹே மன்னர்களில் புலியே, அந்த மன்னனையும் ஒருவரையொருவரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
2.21.46
तानब्रवीञ्जरासन्धस्तथा पाण्डवयादवान् ।
आस्यतामिति राजेन्द्र ब्राह्मणच्छद्मसंवृतान् ॥ २.२१.४६ ॥
ஜராசந்தன் அந்தப் பாண்டவர்களையும் யாதவர்களையும், பிராமண வேடமணிந்து மறைந்திருந்தவர்களை நோக்கி, 'அமருங்கள்' என்று சொன்னான், ஹே ராஜேந்திரா.
2.21.47
अथोपविविशुः सर्वे त्रयस्ते पुरुषर्षभाः ।
सम्प्रदीप्तास्त्रयो लक्ष्म्या महाध्वर इवाग्नयः ॥ २.२१.४७ ॥
பின்பு அந்த மூன்று நரசிரேஷ்டர்களும் அனைவரும் அமர்ந்தனர்; மகா யாகத்தில் தேஜஸுடன் ஒளிரும் மூன்று அக்னிகளைப் போல் அவர்கள் ஒளிர்ந்தனர்.
2.21.48
तानुवाच जरासन्धः सत्यसन्धो नराधिपः ।
विगर्हमाणः कौरव्य वेषग्रहणवैकृतान्
न स्नातकव्रता विप्रा वहिर्माल्यानुलेपनाः ॥ २.२१.४८ ॥
சத்தியவாதியான மன்னன் ஜராசந்தன் அவர்களைக் கடிந்துகொண்டு சொன்னான்: 'ஹே குருவம்சத்தோனே, வேடத்தை அணிவதில் திரிபு செய்த நீங்கள் பிராமணர்கள் அல்ல; ஸ்நாதக விரதம் கொண்ட பிராமணர்கள் வெளியே மாலையும் சந்தனமும் அணிய மாட்டார்கள்.'
2.21.49
भवन्तीति नृलोकेऽस्मिन्विदितं मम सर्वशः ।
के यूयं पुष्पवन्तश्च भुजैर्ज्याकृतलक्षणैः ॥ २.२१.४९ ॥
இந்த மனிதர் உலகில் இது என்னால் முழுமையாக அறியப்பட்டதே. மலர் அணிந்தவர்களாயும், வில்நாண் தழும்பு பதிந்த புயங்களை உடையவர்களாயும் இருக்கும் நீங்கள் யார்?
2.21.50
बिभ्रतः क्षात्रमोजश्च ब्राह्मण्यं प्रतिजानथ ।
एवं विरागवसना बहिर्माल्यानुलेपनाः ॥ २.२१.५० ॥
க்ஷத்திரிய வீரியத்தைத் தாங்கியிருந்தும் நீங்கள் பிராமணத் தன்மையை உரிமை கொண்டாடுகிறீர்கள். இவ்வாறு சாயம் தோய்ந்த ஆடைகளையும், வெளியே மாலைகளையும் சந்தனக் கலவையையும் அணிந்துள்ளீர்கள்.
2.21.51
क्षत्रिया एव लोकेऽस्मिन्विदिता मम सर्वशः ।
सत्यं वदत के यूयं सत्यं राजसु शोभते ॥ २.२१.५१ ॥
இவ்வுலகில் நீங்கள் க்ஷத்திரியர்களே என்று நான் முழுமையாக அறிவேன். உண்மையைச் சொல்லுங்கள், நீங்கள் யார்? அரசர்களிடையே உண்மையே சோபிக்கும்.
2.21.52
चैत्यकस्य गिरेः शृङ्गं भित्त्वा किमिह सद्मनि ।
अद्वारेण प्रविष्टाः स्थ निर्भया राजकिल्विषात् ॥ २.२१.५२ ॥
சைத்யக மலையின் சிகரத்தை உடைத்து நீங்கள் இங்கே அரண்மனைக்குள் ஏன் வந்தீர்கள்? வாசல் வழியின்றி நுழைந்து, அரசனின் குற்றத்திற்கு அஞ்சாமல் இருக்கிறீர்கள்.
2.21.53
वदध्वं वाचि वीर्यं च ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
कर्म चैतद्विलिङ्गस्थं किं वोऽद्य प्रसमीक्षितम् ॥ २.२१.५३ ॥
சொல்லில் பிராமணனின் வீரியத்தைப் பேசுங்கள், குறிப்பாக. பொய்யான அடையாளத்துடன் செய்த இச்செயலை இன்று எதை நினைத்து செய்தீர்கள்?
2.21.54
एवं च मामुपास्थाय कस्माच्च विधिर्नाहणाम् ।
प्रणीतां नानुगृह्णीत कार्यं किं वाऽस्मदागमे ॥ २.२१.५४ ॥
இவ்வாறு என்னை அணுகியும், ஏன் மதிக்கத் தக்கவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட முறையை நீங்கள் ஏற்கவில்லை? அல்லது நம் வருகையின்போது உங்கள் கடமை என்ன?
2.21.55
एवमुक्ते ततः कृष्णः प्रत्युवाच महामनाः ।
स्निग्धगमभीरया वाचा वाक्यं वाक्यविशारदः
कृष्ण उवाच। ॥ २.२१.५५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, பெருமனம் கொண்ட கிருஷ்ணன் மென்மையும் ஆழமுமான குரலில் பதிலளித்தான்; அவன் சொல்லாட்சியில் வல்லவன். கிருஷ்ணன் கூறினான்.
2.21.56
स्नातकान्ब्राह्मणान्राजन्विद्ध्यस्मांस्त्वं नराधिप ।
स्नातकव्रतिनो राजन्ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ॥ २.२१.५६ ॥
அரசே, மனிதர்களின் தலைவனே, நீ எங்களை ஸ்நாதக பிராமணர்களாக அறிந்துகொள். அரசே, ஸ்நாதக விரதம் கொண்ட பிராமணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும்.
2.21.57
विशेषनियमाश्चैषामविशेषाश्च सन्त्युत ।
विशेषवांश्च सततं क्षत्रियः श्रियमृच्छति ॥ २.२१.५७ ॥
இவர்களுக்கு சிறப்பு விதிகளும் உண்டு, பொது விதிகளும் உண்டு. சிறப்பு விதிகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கும் க்ஷத்திரியன் செல்வத்தை அடைகிறான்.
2.21.58
पुष्पवत्सु ध्रुवा श्रीश्च पुष्पवन्तस्ततो वयम् ।
क्षत्रियो बाहुवीर्यस्तु न तथा वाक्यवीर्यवान्
अम्प्रगल्भं वचस्तस्य तस्माद्बार्हद्रथेरितम् ॥ २.२१.५८ ॥
மலர்ந்தவர்களிடத்தில் ஸ்ரீ நிலைத்திருக்கிறது; ஆகையால் நாங்கள் மலர்ந்தவர்கள். க்ஷத்திரியன் தோள்வலிமையில் வீரியமுள்ளவன்; சொல்வலிமையில் அப்படி அல்ல. எனவே பார்ஹத்ரனின் மகனால் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொல் முதிர்ச்சியற்றது.
2.21.59
स्ववीर्यं क्षत्रियाणां तु बाह्वोर्धाता न्यवेशयत् ।
तद्दिदृक्षसि चेद्राजन्द्रष्टास्यद्य न संशयटः ॥ २.२१.५९ ॥
க்ஷத்திரியர்களின் சொந்த வீரியத்தைப் படைப்பாளன் அவர்களின் தோள்களில் வைத்தான். அரசே, அதைக் காண நீ விரும்பினால், இன்றே அதைக் காண்பாய்; இதில் ஐயமில்லை.
2.21.60
अद्वारेण रिम्पोर्गेहं द्वारेण सुहृदो गृहान् ।
प्रविशन्ति नरा धीरा द्वाराण्येतानि धर्मतः ॥ २.२१.६० ॥
பகைவனின் வீட்டுக்குள் வாயில் வழியாக இல்லாமல், நண்பர்களின் வீடுகளுக்கு வாயில் வழியாக, நிலைத்த மனமுள்ள மனிதர்கள் நுழைகிறார்கள். இந்த வாயில்கள் தர்மப்படி உள்ளவை.
2.21.61
कार्यवन्तो गृहानेत्य शत्रुतो नार्हणां वयम् ।
प्रतिगृह्णीम् तद्विद्वि एतन्नः शाश्वतं व्रतम् ॥ २.२१.६१ ॥
வேலையாக வந்து வீட்டிற்கு வருபவர்கள்; எதிரியிடமிருந்து நாம் உபசாரத்தை ஏற்பதில்லை. இதுவே நம் நித்திய விரதம், இதை அறிக.