Mahābhārata · Adhyāya 2.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.22.1
न स्मरामि कदा वैरं कृतं युष्माभिरित्युत ।
चिन्तयंश्च न पश्यामि भवतां प्रति वैकृतम् ॥ २.२२.१ ॥
Ich erinnere mich nicht, dass ihr jemals Feindschaft gegen mich geübt hättet, und wenn ich nachdenke, sehe ich kein Unrecht eurerseits mir gegenüber.
2.22.2
वैकृते वा सति कथं मन्यध्वं मामनागसम् ।
अरिं वै ब्रूत हे विप्राः सतां समय एष हि ॥ २.२२.२ ॥
Wenn es ein Unrecht gab, warum haltet ihr mich, den Schuldlosen, für einen Feind? Nennt den Feind, ihr Brahmanen, denn so ist es der Brauch der Edlen.
2.22.3
अर्थधर्मोपघाताद्धि मनः समुपतप्यते ।
योऽनागसि प्रसजति क्षत्रियो हि न संशयटः ॥ २.२२.३ ॥
Gewiss wird der Geist durch Schaden an Reichtum und Pflicht tief gequält. Der Krieger, der sich gegen den Schuldlosen wendet, (fällt) ohne Zweifel.
2.22.4
अतोऽन्यथा चरँल्लोके धर्मज्ञः सन्महारथः ।
वृजिनां गतिमाप्नोति श्रेयसोऽप्युपहन्ति च ॥ २.२२.४ ॥
Wer also anders handelt in der Welt, auch wenn er das Dharma kennt und ein großer Wagenkämpfer ist, erlangt einen bösen Weg und zerstört sogar das Gute.
2.22.5
त्रैलोक्ये क्षत्रधर्मो हि श्रेयान्वै साधुचारिणाम् ।
नान्यं धर्मं प्रशंसन्ति ये च धर्मविदो जनाः ॥ २.२२.५ ॥
In den drei Welten ist die Pflicht des Kriegers wahrlich die beste für die Rechtschaffenen; die Kenner des Dharma preisen kein anderes Dharma.
2.22.6
तस्य मेऽद्य स्थितस्येह स्वधर्मे नियतात्मनः ।
अनागसं प्रजानां च प्रमादादिव जल्पथ ॥ २.२२.६ ॥
Heute, hier, da ich fest in meiner eigenen Pflicht stehe und die Seele gezügelt habe, sprecht ihr von mir und den schuldlosen Untertanen, als geschähe es aus Unachtsamkeit.
2.22.7
कुलकार्यं महाबाहो कश्चिदेकः कुलोद्वहः ।
वहते यस्तन्नियोगाद्वयमभ्युद्यतास्त्वयि ॥ २.२२.७ ॥
O Mächtigarmiger, es gibt eine Angelegenheit der Sippe, die ein Einziger, der Träger der Last des Geschlechts, ausführt; auf seinen Befehl sind wir dir gegenüber bereit.
2.22.8
त्वया चोपहृता राजन्क्षत्रिया लोकवासिनः ।
तदागः क्रूरमुत्पाद्य मन्यसे किमनागसम् ॥ २.२२.८ ॥
O König, du hast die Kṣatriyas entführt, die in der Welt leben; hast du ein grausames Vergehen begangen, und wen hältst du für schuldlos?
2.22.9
राजा राज्ञः कथं साधून्हिंस्यान्नृपतिसत्तम ।
तद्राज्ञः सन्निगृह्य त्वं रुद्रायोपजिहीर्षसि ॥ २.२२.९ ॥
O bester der Könige, wie sollte ein König den Guten unter anderen Königen schaden? Deshalb willst du die Könige gefangen nehmen und Rudra darbringen.
2.22.10
अस्मांस्तदेनोपगच्छेत्कृतं बार्हद्रथ त्वया ।
वयं हिं शक्ता धर्मस्य रक्षणे धर्मचारिणः ॥ २.२२.१० ॥
O Sohn des Bṛhadratha, jene Sünde, die du begangen hast, würde auch auf uns fallen; denn wir folgen dem Dharma und können ihn schützen.
2.22.11
तस्मादद्योपगच्छामस्तव बार्हद्रथान्तिकम् ।
मनुष्याणां समालम्भो न च दृष्टः कदाचन।
स कथं मानुषैर्देवं यष्टुमिच्छसि शङ्करम् ॥ २.२२.११ ॥
Darum wollen wir heute zu dem Sohn des Bṛhadratha gehen. Das blutige Opfern von Menschen hat man nie gesehen; wie will er den Gott Śaṅkara mit Menschen verehren?
2.22.12
सवर्णो हि सवर्णानां पशुसञ्ज्ञां करिष्यसि ।
कोऽन्यं एवं यथा हि त्वं जरासन्ध वृथामतिः ॥ २.२२.१२ ॥
Denn du würdest denen aus deiner eigenen Klasse den Namen eines Opfertieres geben. O Jarāsandha, wer außer dir von eitlem Verstand würde so handeln?
2.22.13
यस्यां यस्यामवस्थायां यद्यत्कर्म करोति यः ।
तस्यां तस्यामवस्थायां तत्फलं समवाप्नुयात् ॥ २.२२.१३ ॥
Welche Tat jemand in welchem Zustand auch immer vollbringt, in eben diesem Zustand erlangt er deren Frucht.
2.22.14
ते त्वां ज्ञातिक्षयकरं यममार्तानुसारिणः ।
ज्ञातिवृद्धिनिमित्तार्थं विनिहन्तुमिहागताः ॥ २.२२.१४ ॥
Sie sind hierher gekommen, dich zu erschlagen, der du den Untergang der Verwandten verursachst, wie Yama, der den Bedrängten folgt, um die Zahl ihrer eigenen Verwandten zu mehren.
2.22.15
नास्ति लोके पुमानन्यः क्षत्रियोष्विति चैव तत् ।
मन्यसे स च ते राजन्सुमहान्बुद्धिविप्लवः ॥ २.२२.१५ ॥
Du glaubst, es gebe unter den Kṣatriyas in der Welt keinen anderen Mann, o König; das ist die große Verwirrung deines Verstandes.
2.22.16
को हि जानन्नभिजनमात्मवान्क्षत्रियो नृप ।
नाविशेत्स्वर्गमतुलं रणानन्तरमव्ययम् ॥ २.२२.१६ ॥
Welcher selbstbeherrschte Kṣatriya, o König, der seine Abstammung kennt, würde nach der Schlacht nicht in den unvergleichlichen, unvergänglichen Himmel eingehen?
2.22.17
स्वर्गं ह्येव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिताः ।
जयन्ति क्षत्रिया लोकांस्तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ २.२२.१७ ॥
Indem sie sich dem Himmel selbst zuwenden, erobern die in den Schlachtopfern geweihten Kṣatriyas die Welten; wisse dies, o Stier unter den Menschen.
2.22.18
स्वर्गयोनिर्महद्ब्रह्म स्वर्गयोनिर्महद्यशः ।
स्वर्गं योनिस्तपो युद्धे मृत्युः सोऽव्यभिचारवान् ॥ २.२२.१८ ॥
Die Quelle des Himmels ist das große Brahman; die Quelle des Himmels ist großer Ruhm; die Quelle des Himmels ist Askese; der Tod im Kampf ist jene untrügliche Quelle.
2.22.19
एष ह्यैन्द्रो वैजयन्तो गुणैर्नित्यं समाहितः ।
येनासुरान्पराजित्य जगत्पाति शतक्रतुः ॥ २.२२.१९ ॥
Dies ist Indras Vaijayanta, stets mit seinen Eigenschaften begabt; durch es schützt Śatakratu, nachdem er die Asuras besiegt hat, die Welt.
2.22.20
स्वर्गमार्गाय कस्य स्याद्विग्रहो वै यथा तव ।
मागधैर्विपुलैः सैन्यैर्बाहुल्यबलदर्पितः ॥ २.२२.२० ॥
Für den Weg zum Himmel, wessen Krieg wäre wie deiner, mit den gewaltigen Heeren der Māgadhas, stolz auf die Macht der Zahl?
2.22.21
माऽवमंस्थाः परान्राजन्नास्ति वीर्यं नरे नरे ।
समं चेजस्त्वया चैव विशिष्टं वा नरेश्वर ॥ २.२२.२१ ॥
O König, verachte nicht die anderen; die Tapferkeit ist nicht in jedem Menschen gleich. O Herr der Menschen, deine Pracht und deine Opferkraft mögen gleich oder überlegen sein.
2.22.22
यावदेतदसम्बुद्धं तावदेव भवेत्तव ।
विषह्यमेतदस्माकमतो राजन्ब्रवीमि ते ॥ २.२२.२२ ॥
Solange dies nicht verstanden ist, möge es so für dich bleiben. Dies ist für uns erträglich; darum, o König, spreche ich zu dir.
2.22.23
जहि त्वं सदृशेष्वेव मानं दर्पं च मागध ।
मा गमः ससुतामात्यः सबलश्च यमक्षयम् ॥ २.२२.२३ ॥
O Māgadha, lege deinen Stolz und Hochmut gegenüber deinesgleichen ab. Geh nicht mit Söhnen, Ministern und Heer in Yamas Reich.
2.22.24
दम्भोद्भवः कार्तवीर्य उत्तरश्च बृहद्रथः ।
श्रेयसो ह्यवमत्येह विनेशुः सबला नृपाः ॥ २.२२.२४ ॥
Kārtavīrya, aus Hochmut geboren, und Uttara und Bṛhadratha — die Könige, die die Höheren verachteten, fanden hier samt ihren Heeren den Untergang.
2.22.25
युयुक्षमाणास्त्वत्तो हि न वयं ब्राह्मणा ध्रुवम् ।
शौरिरस्मि हृषीकेशो नृवीरौ पाण्डवाविमौ।
अनयोर्मातुलेयं च कृष्णं मां विद्धि ते रिपुम् ॥ २.२२.२५ ॥
Wir sind keine Brahmanen; wir wollen mit dir kämpfen. Ich bin Hṛṣīkeśa, der Sohn Śūras, und diese beiden Pāṇḍavas sind Helden unter den Menschen. Wisse, dass Kṛṣṇa, ihr Vetter mütterlicherseits, dein Feind ist.
2.22.26
त्वामाह्वयामहे राजन्स्थिरो युध्वस्व मागध ।
मुच्छ वा नृपतीन्सर्वान् गच्छ वा त्वं यमक्षयम् ॥ २.२२.२६ ॥
O König, wir fordern dich heraus. O Māgadha, stehe fest und kämpfe. Entweder befreie alle Könige, oder gehe selbst in das Reich Yamas.
2.22.27
एतच्छ्रुत्वा जरासन्धः क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ २.२२.२७ ॥
Als Jarāsandha dies hörte, sprach er zornig diese Worte.
2.22.28
नाहं कंसः प्रलम्बो वा न बाणो न च मुष्टिकः ।
नरको नेन्द्रतपनो न केशी न च पूतना ॥ २.२२.२८ ॥
Ich bin weder Kaṃsa noch Pralamba, weder Bāṇa noch Muṣṭika, weder Naraka noch Indratapana, weder Keśī noch Pūtanā.
2.22.29
न कालयवनो वाऽपि ये त्वया निहता युधि ।
त्वं तु गोपकुलोत्पन्नो जातिं वै पौर्विकीं स्मर ॥ २.२२.२९ ॥
Auch bin ich nicht Kālayavana, den du im Kampf erschlagen hast. Du bist in einer Hirtenfamilie geboren; erinnere dich an deine Ahnenlinie.
2.22.30
योऽस्मद्भयादतिक्रम्य सागरानूपमाश्रितः ।
जन्मभूमिं परित्यज्य मधुरां प्राकृतो यथा ॥ २.२२.३० ॥
Er, der aus Furcht vor uns die Meere überquerte und Zuflucht an der Küste suchte, seine Geburtsstadt Mathurā verließ und wie ein gewöhnlicher Mensch lebte.
2.22.31
सोऽधुना कत्थसे शौरे शरदीव यथा घनः ।
अद्यानृण्यं करिष्यामि भोजराजस्य धीमतः ॥ २.२२.३१ ॥
Nun prahlst du, Nachkomme Śūras, wie eine Wolke im Herbst. Heute werde ich die Schuld gegenüber dem weisen König der Bhoja begleichen.
2.22.32
जामातुरौग्रसेनस्य त्वां निहत्याद्य माधव ।
चिरकाङ्क्षितो मे सङ्ग्रामस्त्वां हन्तुं समुहृद्गुणम् ॥ २.२२.३२ ॥
Schwiegersohn des Ugrasena, Mādhava, wenn ich dich heute samt deinen treuen Verbündeten erschlage, wird mein lange ersehnter Kampf vollendet sein.
2.22.33
दिष्ट्या मे सफलो यत्नः कृतो देवैः सवासवैः ।
क्लीबाविमौ च गोविन्द भीमसेनार्जुनावुभौ ॥ २.२२.३३ ॥
Glücklicherweise haben die Götter samt Vāsava mein Bemühen fruchtbar gemacht. O Govinda, diese beiden, Bhīmasena und Arjuna, sind Eunuchen.
2.22.34
हिंस्यासि युधि विक्रम्य सिंहः क्षुद्रमृगाविव ।
तस्य रोषाभिभूतस्य जरासन्धस्य गर्जतः ॥ २.२२.३४ ॥
Im Kampf wirst du tapfer erschlagen werden, wie ein Löwe kleine Tiere erlegt, von Jarāsandha, überwältigt vom Zorn, brüllend.
2.22.35
सर्वभूतानि वित्रेमुषे तत्रासन्समागताः ।
किं गर्जसि जरासन्ध कर्मणा तत्समाचर ॥ २.२२.३५ ॥
Alle dort versammelten Wesen standen erschrocken da. Jarāsandha, warum brüllst du? Tu es durch die Tat.
2.22.36
मम निर्देशकर्तृभ्यां पाण्डवाभ्यां नृपाधम ।
मात्यं ससुतं चाद्य घातयिष्याम्यहं रणे।
न कथञ्चन जीवन्वै प्रवेक्ष्यसि पुरोत्तमम् ॥ २.२२.३६ ॥
Durch die zwei Pāṇḍava, die meine Weisungen ausführen, o niedrigster der Könige, werde ich dich heute im Kampf samt deinem Minister und deinem Sohn erschlagen lassen. Lebend wirst du auf keinen Fall in die beste der Städte einziehen.
2.22.37
नाजितान्वै नरपतीनहमादद्मि काश्चन ।
अजितः पर्यवस्थाता कोऽत्र यो न मया जितः ॥ २.२२.३७ ॥
Unbesiegte Könige nehme ich niemals gefangen. Wer hier ist unbesiegt und nicht von mir besiegt worden?
2.22.38
क्षत्रियस्यैतदेवाहुर्धर्म्यं कृष्णोपजीवनम् ।
विक्रम्य वशमानीय कामतो यत्समाचरेत् ॥ २.२२.३८ ॥
O Kṛṣṇa, dies nennt man den rechtmäßigen Lebensunterhalt des Kriegers: durch Tapferkeit besiegen, unter Kontrolle bringen und nach Belieben handeln.
2.22.39
देवातार्थमुपाहृत्य राज्ञः कृष्ण कथं भयात् ।
अहमद्य विमुच्येयं क्षात्रं व्रतमनुस्मरन् ॥ २.२२.३९ ॥
O Kṛṣṇa, nachdem ich Könige für das Opfer an die Götter dargebracht habe, wie könnte ich heute aus Furcht freikommen, wenn ich das Gelübde des Kriegers bedenke?
2.22.40
सैन्यं सैन्येन व्यूढेन एक एकेन वा पुनः ।
द्वाभ्यां त्रिभिर्वा योत्स्येऽहं युगत्पृथगेव वा ॥ २.२२.४० ॥
Mit meinem aufgestellten Heer gegen das eure, einer gegen einen, oder zwei, oder drei, werde ich kämpfen — gemeinsam oder einzeln.
2.22.41
एवमुक्त्वा जरासन्धः सहदेवाभिषेचनम् ।
अज्ञापयत्तदा राजा ययुत्सुर्भीमकर्मभिः ॥ २.२२.४१ ॥
So gesprochen, befahl Jarāsandha damals die Salbung Sahadevas; der König von furchtbaren Taten wollte kämpfen.
2.22.42
स तु सेनापतिं राजा सस्मार भरतर्षभ ।
कौशिकं चित्रसेनं च तस्मिन्युद्ध उपस्थिते ॥ २.२२.४२ ॥
O Stier der Bharatas, da gedachte der König seines Feldherrn — Kauśika und Citrasena —, als jene Schlacht bevorstand.
2.22.43
ययोस्ते नामनी राजन्हंसेति डिबिकेति च ।
पूर्वं सङ्कथिते पुम्भिर्नृलोके लोकसत्कृते ॥ २.२२.४३ ॥
O König, deren Namen Haṃsa und Ḍimbhaka einst von den Menschen in der Welt der Menschen genannt wurden, von der Welt geehrt.
2.22.44
तं तु राजन्विभुः शौरी राजानं बलिनां वरम् ।
स्मृत्वा पुरुषशार्दूलः शार्दूलसमविक्रमम् ॥ २.२२.४४ ॥
O König, der mächtige Śauri gedachte jenes Königs, des besten unter den Starken, jenes Tigers unter den Menschen, dessen Tapferkeit der eines Tigers glich.
2.22.45
सत्यसन्धो जरासन्धं भुवि भीमपराक्रमम् ।
भागमन्यस्य निर्दिष्टमवध्यं मधुर्भिर्मृधेः ॥ २.२२.४५ ॥
Der wahrhaft Gelobte, Jarāsandha auf Erden von schrecklicher Tapferkeit, den die Madhus im Kampf nicht töten konnten und der als Anteil eines anderen bestimmt war,
2.22.46
नात्मनाऽऽत्मवतां मुख्य इयेष मधुसूदनः ।
ब्राह्मीमाज्ञां पुरस्कृत्य हन्तुं हलधरानुजः ॥ २.२२.४६ ॥
Nicht aus eigenem Willen, der Erste unter den Selbstbeherrschten, Madhusūdana, sondern den Befehl des Brahmanen vor Augen, wollte der jüngere Bruder des Pflugträgers ihn töten.