Mahābhārata · Adhyāya 2.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.3.1
अथाब्रवीन्मयः पार्थमर्युनं जयतां वरम् ।
आपृच्छे त्वां गमिष्यामि पुनरेष्यामि चाप्यहम् ॥ २.३.१ ॥
Da sprach Maya zu Pārtha Arjuna, dem Besten der Sieger: "Ich verabschiede mich von dir; ich werde gehen und wieder zurückkehren."
2.3.2
विश्रुतां त्रिषु लोकेषु पार्थ दिव्यां सभां तव ।
प्राणिनां विस्मयकरीं तव प्रियविवर्धिनीम्।
पाण्डवानां च सर्वेषां करिष्यामि धनञ्जय ॥ २.३.२ ॥
"O Pārtha, ich werde den Pāṇḍavas und allen ihnen eine göttliche Versammlungshalle errichten, berühmt in den drei Welten, wunderbar für alle Lebewesen und deine Freude mehrend, o Dhanañjaya."
2.3.3
उत्तरेण तु कैलासं मैनाकं पर्वतं प्रति ।
यियक्षमाणेषु पुरा दानवेषु मया कृतम् ॥ २.३.३ ॥
"Im Norden, nahe dem Berg Mainaka beim Kailāsa, wurde sie einst von mir erbaut, als die Dānavas ein Opfer darbringen wollten."
2.3.4
चित्रं मणिमयं भाण्डं रम्यं बिन्दुसारः प्रति ।
सभायां सत्यसन्धस्य यदासीद्वृषपर्वणः ॥ २.३.४ ॥
"Ein wundersames, aus Juwelen gefertigtes, schönes Gefäß — der Bindusāra —, das in der Versammlung Vṛṣaparvans war, des Wahrhaftigen."
2.3.5
आगमिष्यामि तद्गृह्य यदि तिष्ठति भारत ।
ततः सभां करिष्यामि पाण्डवस्य यशस्विनीम् ॥ २.३.५ ॥
"Wenn es noch dort ist, o Bhārata, werde ich es holen und zurückkommen; dann werde ich dem Pāṇḍava eine ruhmreiche Versammlungshalle erbauen."
2.3.6
मनः प्रह्लादिनीं चित्रां सर्वरत्नविभूषिताम् ।
अस्ति बिन्दुसारस्युग्रा गदा च कुरुनन्दन ॥ २.३.६ ॥
"Eine Keule, das Gemüt erfreuend, wunderbar, mit allen Juwelen geschmückt — und auch die grimmige Keule des Bindusāra ist dort, o Freude der Kurus."
2.3.7
निहिता यौवनाश्वेन राज्ञा हत्वा रणे रिपून् ।
सुवर्णबिन्दुभिश्चित्रा गुर्वी भारसहा दृढा ॥ २.३.७ ॥
Von König Yauvanāśva niedergelegt, der seine Feinde im Kampf erschlug; bunt mit goldenen Punkten, schwer, lastentragend und fest.
2.3.8
सा वै शतसहस्रस्य सम्मिता शत्रुघातिनी ।
अनुरूपा च भीमस्य गाण्डीवं भवतो यथा ॥ २.३.८ ॥
Sie entspricht hunderttausend und tötet Feinde; sie ist Bhīma angemessen, wie der Gāṇḍīva für dich.
2.3.9
वारुणश्च महाशङ्खो देवदत्तः सुघोषवान् ।
सर्वमेतत्प्रदास्यामि भवते नात्र संशयः ॥ २.३.९ ॥
Varuṇas großes Muschelhorn und das wohlklingende Devadatta — all dies werde ich dir geben, daran besteht kein Zweifel.
2.3.10
इत्युक्त्वा सोऽसुरः पार्थं प्रागुदीचीं दिशं गतः ।
अथोत्तरेण कैलासान्मैनाकं पर्वतं प्रति ॥ २.३.१० ॥
So sprach der Asura und ging von Pārtha weg nach Nordosten; dann, nördlich vom Kailāsa, zum Berg Mainaka.
2.3.11
हिरण्यशृङ्गः सुमहान्महामणिमयो गिरिः ।
रम्यं बिन्दुसरो नाम यत्र राजा भगीरथः ॥ २.३.११ ॥
Der Berg mit goldenen Gipfeln, sehr groß und aus großen Juwelen; dort liegt der liebliche See namens Bindusara, wo König Bhagīratha …
2.3.12
द्रुष्टुं भागीरथीं गङ्गामुवास बहुलाः समाः ।
यत्रेष्टं सर्वभूतानामीश्वरेण महात्मना ॥ २.३.१२ ॥
Um die Bhāgīrathī-Gaṅgā zu sehen, verweilte er dort viele Jahre, wo der großmütige Herr ein allen Wesen erwünschtes Opfer vollzog.
2.3.13
आहृताः क्रतवो मुख्याः शतं भरतसत्तम ।
यत्र यूपा मणिमयाश्चैत्याश्चापि हिरण्मयाः ॥ २.३.१३ ॥
O Bester der Bharatas, dort wurden hundert hauptsächliche Opfer dargebracht, und es gab Opferpfosten aus Juwelen und goldene Schreine.
2.3.14
शोभार्थं विहितास्तत्र न तु दृष्टान्ततः कृताः ।
यत्रेष्ट्वा स गतः सिद्धिं सहस्राक्षः शचीपतिः ॥ २.३.१४ ॥
Sie wurden dort zur Zierde aufgestellt, nicht als Vorbild gefertigt. Dort, nachdem er geopfert hatte, gelangte der Tausendäugige, Herr der Śacī, Indra, zur Vollendung.
2.3.15
यत्र भूतपतिः सृष्ट्वा सर्वाँल्लोकान्सनातनः ।
अपस्यते तिग्मतेजाः स्थितो भूतैः सहस्रशः ॥ २.३.१५ ॥
Dort erscheint der ewige Herr der Wesen, nachdem er alle Welten erschaffen hat, von scharfem Glanz, stehend mit Tausenden von Wesen.
2.3.16
नरनारायणौ ब्रह्मा यमः स्थाणुश्च पञ्चमः ।
उपासते यत्र परं सहस्रयुगपर्यये ॥ २.३.१६ ॥
Nara und Nārāyaṇa, Brahmā, Yama und als fünfter Sthāṇu (Śiva) verehren dort den Höchsten am Ende von tausend Yugas.
2.3.17
यत्रेष्टं वासुदेवेन सत्त्रैर्वर्षगणान्बहून् ।
श्रद्दधानेन सततं धर्मसम्प्रतिपत्तये ॥ २.३.१७ ॥
Dort brachte Vāsudeva, gläubig und beständig, über viele Jahre in langen Opfersitzungen Opfer dar, um den Dharma zu erlangen.
2.3.18
सुवर्णमालिनो यूपाश्चैत्याश्चाप्यतिभास्वराः ।
ददौ यत्र सहस्राणि प्रयुतानि च केशवः ॥ २.३.१८ ॥
Dort gab es mit Goldgirlanden geschmückte Opferpfosten und sehr strahlende Schreine, wo Keśava Tausende und Myriaden verschenkte.
2.3.19
तत्र गत्वा स जग्राह गदां शङ्खं च भारत ।
तस्माद्गिरेरुपादाय शिलाः सुरुचिरावहाः।
स्फाटिकं च सभाद्रव्यं यदासीद्वृषपर्वणः ॥ २.३.१९ ॥
Dorthin gegangen, nahm er die Keule und die Muschel, o Bhārata. Von jenem Berg nahm er schöne Steine und den Kristall und die Materialien des Saales, die Vṛṣaparvan gehört hatten.
2.3.20
किङ्करैः सह रक्षोभिर्यदरक्षन्महद्धनम् ।
तदगृह्णान्मयस्तत्र गत्वा सर्वं महाऽसुरः ॥ २.३.२० ॥
Den großen Reichtum, der zusammen mit den Dienern und den Rākṣasas bewacht wurde, nahm der große Asura Maya alles, nachdem er dorthin gegangen war.
2.3.21
तदाहृत्य च तां चक्रे सोऽसुरोऽप्रतिमां सभाम् ।
विश्रुतां त्रिषु लोकेषु दिव्यां मणिमयीं शुभाम् ॥ २.३.२१ ॥
Nachdem er das alles herbeigebracht hatte, errichtete jener Asura einen unvergleichlichen Saal, berühmt in den drei Welten, göttlich, aus Juwelen gefertigt und verheißungsvoll.
2.3.22
गदां च भीमसेनाय प्रवरां प्रददौ तदा ।
देवदत्तं चार्जुनाय शङ्खप्रवरमुत्तमम् ॥ २.३.२२ ॥
Damals gab er Bhīmasena eine vortreffliche Keule und Arjuna die höchste, beste Muschel namens Devadatta.
2.3.23
यस्य शङ्खस्य नादेन भूतानि प्रचकम्पिरे ।
स कालं कञ्चिदाश्वस्य विश्वकर्मा विचिन्त्य च ॥ २.३.२३ ॥
Durch dessen Muschelklang alle Wesen erbebten, da ruhte Viśvakarman eine Weile aus, überlegte und...
2.3.24
सभां प्रचक्रमे कर्तुं पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अभिप्रायेण पार्थानां कृष्णस्य च महात्मनः ॥ २.३.२४ ॥
Er begann, einen Saal für die großherzigen Pāṇḍavas zu errichten, nach dem Wunsch des großherzigen Kṛṣṇa und der Söhne der Pṛthā.
2.3.25
सर्वर्तुगुणसम्पन्नां दिव्यरूपामलङ्कृताम् ।
तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पायसेन सहस्रशः।
सभा च सा महाराज शातकुम्भमयद्रुमा ॥ २.३.२५ ॥
Mit den Eigenschaften aller Jahreszeiten ausgestattet, von göttlicher Gestalt und geschmückt, sättigte jene Halle tausendfach die besten der Zweimalgeborenen mit Milchreis. O großer König, ihre Bäume waren aus Gold.
2.3.26
दशकिष्कुसहस्राणि समन्तादायताभवत् ।
यथा वह्नेर्यथार्कस्य सोमस्य च यथा सभा ॥ २.३.२६ ॥
Zehntausend Kiṣku weit erstreckte sich die Halle nach allen Seiten, wie das Feuer, wie die Sonne und wie der Mond.
2.3.27
भ्राजमाना तथाऽत्यर्थं दधार परमं वपुः ।
अभिघ्नतीव प्रभया प्रभामर्कस्य भास्वराम् ॥ २.३.२७ ॥
So aufs Äußerste leuchtend, trug die Halle ihre höchste Gestalt, als schlüge sie mit ihrem eigenen Glanz selbst den flammenden Schimmer der Sonne nieder.
2.3.28
प्रबभौ ज्वलमानेव दिव्या दिव्येन वर्चसा ।
नवमेघप्रतीकाशा दिवमाकृत्य विष्ठिता।
आयता विपुला रम्या विपाप्मा विगतक्लमा ॥ २.३.२८ ॥
Jene göttliche Halle strahlte, als brenne sie mit göttlichem Glanz; wie eine neue Wolke stand sie und bedeckte den Himmel, weit, geräumig, lieblich, sündenfrei und frei von Ermüdung.
2.3.29
उत्तमद्रव्यसम्पन्ना रत्नप्राकारतोरणा ।
बहुचित्रा बहुधना सुकृता विश्वकर्मणा ॥ २.३.२९ ॥
Mit den erlesensten Stoffen ausgestattet, mit juwelengeschmückten Mauern und Toren, sehr wunderbar, reich an Schätzen, wohl gefertigt von Viśvakarman.
2.3.30
न दाशार्ही सुधर्मा वा ब्रह्मणो वाथ तादृशी ।
सभा रूपेण सम्पन्ना यां चक्रे मतिमान्मयः ॥ २.३.३० ॥
Weder die Sudharmā der Dāśārha noch die Halle Brahmās glichen in der Gestalt jener Halle, die der weise Maya errichtete.
2.3.31
तां स्म तत्र मयेनोक्ता रक्षन्ति च वहन्ति च ।
सभामष्टौ सहस्राणि किङ्करा नाम राक्षसाः ॥ २.३.३१ ॥
Achttausend Rākṣasas namens Kiṅkaras bewachten jene von Maya errichtete Versammlungshalle und trugen sie.
2.3.32
अन्तरिक्षचरा घोरा महाकाया महाबलाः ।
रक्ताक्षाः पिङ्गलाक्षाश्च शुक्तिकर्णाः प्रहारिणः ॥ २.३.३२ ॥
Die durch den Himmel ziehenden, schrecklichen, riesengestaltigen und sehr starken, rotäugigen und gelbäugigen, mit muschelförmigen Ohren, schlagenden.
2.3.33
तस्यां सभायां नलिनीं चकाराप्रतिमां मयः ।
वैदूर्यपत्रविततां मणिनालमयाम्बुजाम् ॥ २.३.३३ ॥
In jener Halle schuf Maya einen unvergleichlichen Lotosteich, dessen Blätter aus ausgebreitetem Lapislazuli und dessen Stängel aus Edelsteinen waren.
2.3.34
पद्मसौगन्धिकवतीं नानाद्विजगणायुताम् ।
पुष्पितैः पङ्कजैश्चित्रां कूर्मैर्मत्स्यैश्च काञ्चनैः।
चित्रस्फटिकसोपानां निष्पङ्कसलिलां शुभाम् ॥ २.३.३४ ॥
Duftend nach Lotosblüten und saugandhika-Blumen, erfüllt von vielen Vogelschwärmen, bunt von blühenden Lotosen, geschmückt mit goldenen Schildkröten und Fischen, mit Stufen aus buntem Kristall und schlammfreiem Wasser, schön.
2.3.35
मन्दानिलसमुद्धूतां मुक्ताबिन्दुभिराचिताम् ।
महामणिशिलापट्टबद्धपर्यन्तवेदिकाम् ॥ २.३.३५ ॥
Von sanften Winden bewegt, mit perlenartigen Tropfen bedeckt, mit einem Rand aus Platten großer Edelsteine rings um die Kante.
2.3.36
मणिरत्नचितां तां तु केचिदभ्येत्य पार्थिवाः ।
दृष्ट्वापि नाभ्यजानन्त तेऽज्ञानात्प्रपतन्त्युत ॥ २.३.३६ ॥
Einige Könige näherten sich jener mit Edelsteinen und Juwelen geschmückten Halle; obwohl sie sie sahen, erkannten sie sie nicht, und aus Unwissenheit stürzen sie hinein.
2.3.37
तां सभामभितो नित्यं पुष्पवन्तो महाद्रुमाः ।
आसन्नानाविधा लोलाः शीतच्छाया मनोरमाः ॥ २.३.३७ ॥
Rings um jene Versammlungshalle standen stets große blühende Bäume vielerlei Art, sich wiegend, mit kühlem Schatten und das Gemüt erfreuend.
2.3.38
काननानि सुगन्धीनि पुष्करिण्यश्च सर्वशः ।
हंसकारण्डवोपेताश्चक्रवाकोपशोभिताः ॥ २.३.३८ ॥
Überall gab es duftende Haine und Lotusteiche, voller Schwäne und Kāraṇḍava-Enten und geschmückt mit Cakravāka-Vögeln.
2.3.39
जलजानां च पद्मानां स्थलजानां च सर्वशः ।
मारुतो गन्धमादाय पाण्डवान्स्म निषेवते ॥ २.३.३९ ॥
Den Duft der im Wasser und der auf dem Land geborenen Lotosblumen mit sich tragend, diente der Wind den Pāṇḍavas.
2.3.40
ईदृशीं तां सभां कृत्वा मासैः परिचतुर्दशैः ।
निष्ठितां धर्मराजाय मयो राजन्न्यवेदयत् ॥ २.३.४० ॥
Nachdem er eine solche Versammlungshalle in etwa vierzehn Monaten erbaut und vollendet hatte, o König, meldete Maya es dem König der Dharma.