மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.3.1
अथाब्रवीन्मयः पार्थमर्युनं जयतां वरम् ।
आपृच्छे त्वां गमिष्यामि पुनरेष्यामि चाप्यहम् ॥ २.३.१ ॥
அப்போது மயன் வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனான பார்த்தன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: "நான் உன்னிடம் விடைபெறுகிறேன்; நான் செல்வேன், மீண்டும் வருவேன்."
2.3.2
विश्रुतां त्रिषु लोकेषु पार्थ दिव्यां सभां तव ।
प्राणिनां विस्मयकरीं तव प्रियविवर्धिनीम्।
पाण्डवानां च सर्वेषां करिष्यामि धनञ्जय ॥ २.३.२ ॥
"பார்த்தா, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற, தெய்வீகமான, உயிர்களை வியக்க வைக்கும், உனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் சபையை பாண்டவர்களுக்காகவும் அவர்கள் அனைவருக்காகவும் நான் உருவாக்குவேன், தனஞ்சயா."
2.3.3
उत्तरेण तु कैलासं मैनाकं पर्वतं प्रति ।
यियक्षमाणेषु पुरा दानवेषु मया कृतम् ॥ २.३.३ ॥
"வடக்கே கைலாசம், மைநாகம் மலைக்கு அருகில், முன்பு தானவர்கள் யாகம் செய்ய விரும்பியபோது, என்னால் அது உருவாக்கப்பட்டது."
2.3.4
चित्रं मणिमयं भाण्डं रम्यं बिन्दुसारः प्रति ।
सभायां सत्यसन्धस्य यदासीद्वृषपर्वणः ॥ २.३.४ ॥
"அற்புதமான, மணிகளால் ஆன, அழகிய பாத்திரம் — பிந்துசாரம்; அது சத்தியசந்தனான விருஷபர்வனின் சபையில் இருந்தது."
2.3.5
आगमिष्यामि तद्गृह्य यदि तिष्ठति भारत ।
ततः सभां करिष्यामि पाण्डवस्य यशस्विनीम् ॥ २.३.५ ॥
"அது இன்னும் அங்கே இருந்தால், பாரதா, அதை எடுத்து வருவேன்; பின்னர் பாண்டவனுக்காக புகழ்மிக்க ஒரு சபையை உருவாக்குவேன்."
2.3.6
मनः प्रह्लादिनीं चित्रां सर्वरत्नविभूषिताम् ।
अस्ति बिन्दुसारस्युग्रा गदा च कुरुनन्दन ॥ २.३.६ ॥
"மனதை மகிழ்விக்கும், அற்புதமான, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட (ஒரு கதை) — பிந்துசாரத்தின் உக்கிரமான கதையும் உள்ளது, குருநந்தனா."
2.3.7
निहिता यौवनाश्वेन राज्ञा हत्वा रणे रिपून् ।
सुवर्णबिन्दुभिश्चित्रा गुर्वी भारसहा दृढा ॥ २.३.७ ॥
யௌவனாஷ்வ மன்னன் போரில் பகைவரைக் கொன்று இதை வைத்திருந்தான். பொன் புள்ளிகளால் வண்ணமிட்டது, கனமானது, சுமை தாங்குவது, உறுதியானது.
2.3.8
सा वै शतसहस्रस्य सम्मिता शत्रुघातिनी ।
अनुरूपा च भीमस्य गाण्डीवं भवतो यथा ॥ २.३.८ ॥
அது பகைவரை அழிப்பது; நூறாயிரம் ஆயுதங்களுக்குச் சமம்; பீமனுக்குத் தகுந்தது, உங்கள் காண்டீவம் போல.
2.3.9
वारुणश्च महाशङ्खो देवदत्तः सुघोषवान् ।
सर्वमेतत्प्रदास्यामि भवते नात्र संशयः ॥ २.३.९ ॥
வருணனின் பெரிய சங்கமும், இனிய ஒலியுடைய தேவதத்தமும் — இவை அனைத்தையும் உமக்குத் தருவேன்; இதில் ஐயமில்லை.
2.3.10
इत्युक्त्वा सोऽसुरः पार्थं प्रागुदीचीं दिशं गतः ।
अथोत्तरेण कैलासान्मैनाकं पर्वतं प्रति ॥ २.३.१० ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த அசுரன் பார்த்தனிடம் வடகிழக்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றான்; பின்னர் கைலாசத்தின் வடக்கே மைநாக மலையை நோக்கி.
2.3.11
हिरण्यशृङ्गः सुमहान्महामणिमयो गिरिः ।
रम्यं बिन्दुसरो नाम यत्र राजा भगीरथः ॥ २.३.११ ॥
பொன் சிகரங்களுடைய, மிகப் பெரிய, பெரும் மணிகளால் ஆன மலை — அங்கே பிந்துசரஸ் என்ற இனிய ஏரி உள்ளது, அங்கே மன்னன் பகீரதன் இருந்தான்।
2.3.12
द्रुष्टुं भागीरथीं गङ्गामुवास बहुलाः समाः ।
यत्रेष्टं सर्वभूतानामीश्वरेण महात्मना ॥ २.३.१२ ॥
பாகீரதி கங்கையைக் காண்பதற்காக அவர் பல ஆண்டுகள் அங்கே வசித்தார்; அங்கே மகாத்மாவான ஈஸ்வரனால் எல்லா உயிர்களுக்கும் உகந்த யாகம் நடத்தப்பட்டது.
2.3.13
आहृताः क्रतवो मुख्याः शतं भरतसत्तम ।
यत्र यूपा मणिमयाश्चैत्याश्चापि हिरण्मयाः ॥ २.३.१३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே நூறு முக்கிய யாகங்கள் நடத்தப்பட்டன; அங்கே மணிகளாலான யூபங்களும் பொன்மயமான சைத்தியங்களும் இருந்தன.
2.3.14
शोभार्थं विहितास्तत्र न तु दृष्टान्ततः कृताः ।
यत्रेष्ट्वा स गतः सिद्धिं सहस्राक्षः शचीपतिः ॥ २.३.१४ ॥
அவை அங்கே அழகுக்காக அமைக்கப்பட்டவை; உவமைக்காக உருவாக்கப்படவில்லை. அங்கேயே யாகம் செய்து ஆயிரங்கண்ணனான சசியின் கணவன் இந்திரன் சித்தியை அடைந்தான்.
2.3.15
यत्र भूतपतिः सृष्ट्वा सर्वाँल्लोकान्सनातनः ।
अपस्यते तिग्मतेजाः स्थितो भूतैः सहस्रशः ॥ २.३.१५ ॥
அங்கே எல்லா உலகங்களையும் படைத்த நித்தியனான உயிர்களின் தலைவன், கூர்மையான ஒளியுடையவனாய், ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களுடன் நின்று காணப்படுகிறான்.
2.3.16
नरनारायणौ ब्रह्मा यमः स्थाणुश्च पञ्चमः ।
उपासते यत्र परं सहस्रयुगपर्यये ॥ २.३.१६ ॥
நர-நாராயணர்கள், பிரம்மா, யமன், ஐந்தாவதாக ஸ்தாணு ஆகியோர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் அங்கே பரமனை வழிபடுகின்றனர்.
2.3.17
यत्रेष्टं वासुदेवेन सत्त्रैर्वर्षगणान्बहून् ।
श्रद्दधानेन सततं धर्मसम्प्रतिपत्तये ॥ २.३.१७ ॥
அங்கே வாசுதேவன் தர்மத்தை அடைவதற்காக நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் சத்திர யாகங்களால் யஜனம் செய்தான்.
2.3.18
सुवर्णमालिनो यूपाश्चैत्याश्चाप्यतिभास्वराः ।
ददौ यत्र सहस्राणि प्रयुतानि च केशवः ॥ २.३.१८ ॥
பொன் மாலைகள் அணிந்த யூபங்களும் மிக ஒளிரும் சைத்தியங்களும் இருந்தன; அங்கே கேசவன் ஆயிரங்களையும் பிரயுதங்களையும் தானமாகக் கொடுத்தான்.
2.3.19
तत्र गत्वा स जग्राह गदां शङ्खं च भारत ।
तस्माद्गिरेरुपादाय शिलाः सुरुचिरावहाः।
स्फाटिकं च सभाद्रव्यं यदासीद्वृषपर्वणः ॥ २.३.१९ ॥
அங்கு சென்று அவன், பாரதா, கதையையும் சங்கையும் எடுத்துக்கொண்டான். அந்த மலையிலிருந்து அழகிய கற்களையும், வ்ருஷபர்வனுடைய சபைக்குரிய பளிங்கு முதலிய பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டான்.
2.3.20
किङ्करैः सह रक्षोभिर्यदरक्षन्महद्धनम् ।
तदगृह्णान्मयस्तत्र गत्वा सर्वं महाऽसुरः ॥ २.३.२० ॥
ஏவலர்களும் ராக்ஷசர்களும் சேர்ந்து காத்துக்கொண்டிருந்த அந்த பெரும் செல்வம் அனைத்தையும், மஹாஸுரன் மயன் அங்கு சென்று எடுத்துக்கொண்டான்.
2.3.21
तदाहृत्य च तां चक्रे सोऽसुरोऽप्रतिमां सभाम् ।
विश्रुतां त्रिषु लोकेषु दिव्यां मणिमयीं शुभाम् ॥ २.३.२१ ॥
அவற்றைக் கொண்டுவந்து அந்த அசுரன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற, தெய்வீகமான, மணிமயமான, சுபமான ஒப்பற்ற ஒரு சபையை உருவாக்கினான்.
2.3.22
गदां च भीमसेनाय प्रवरां प्रददौ तदा ।
देवदत्तं चार्जुनाय शङ्खप्रवरमुत्तमम् ॥ २.३.२२ ॥
அப்போது அவன் பீமசேனனுக்கு சிறந்த கதையைக் கொடுத்தான்; அர்ஜுனனுக்கு தேவதத்தம் என்ற உயர்ந்த சிறந்த சங்கைக் கொடுத்தான்.
2.3.23
यस्य शङ्खस्य नादेन भूतानि प्रचकम्पिरे ।
स कालं कञ्चिदाश्वस्य विश्वकर्मा विचिन्त्य च ॥ २.३.२३ ॥
எந்த சங்கின் ஒலியால் உயிர்கள் அனைத்தும் நடுங்கின, அந்த விஸ்வகர்மா சிறிது காலம் ஓய்வெடுத்து, சிந்தித்த பின்...
2.3.24
सभां प्रचक्रमे कर्तुं पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अभिप्रायेण पार्थानां कृष्णस्य च महात्मनः ॥ २.३.२४ ॥
மஹாத்மாக்களான பாண்டவர்களுக்கு ஒரு சபையை உருவாக்கத் தொடங்கினான்; மஹாத்மாவான கிருஷ்ணனும் பார்த்தர்களும் விரும்பியபடி.
2.3.25
सर्वर्तुगुणसम्पन्नां दिव्यरूपामलङ्कृताम् ।
तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पायसेन सहस्रशः।
सभा च सा महाराज शातकुम्भमयद्रुमा ॥ २.३.२५ ॥
எல்லாப் பருவங்களின் குணங்களும் நிறைந்து, தெய்வீக வடிவமும் அலங்காரமும் கொண்ட அந்த சபை, ஆயிரக்கணக்கான சிறந்த துவிஜர்களை பாயசத்தால் திருப்தி செய்தது. மகாராஜனே, அதன் மரங்கள் பொன்னால் ஆனவை.
2.3.26
दशकिष्कुसहस्राणि समन्तादायताभवत् ।
यथा वह्नेर्यथार्कस्य सोमस्य च यथा सभा ॥ २.३.२६ ॥
பத்தாயிரம் கிஷ்குகள் வரை அந்த சபை நாற்புறமும் விரிந்திருந்தது; நெருப்பு, சூரியன், சந்திரன் போல அந்த சபை இருந்தது.
2.3.27
भ्राजमाना तथाऽत्यर्थं दधार परमं वपुः ।
अभिघ्नतीव प्रभया प्रभामर्कस्य भास्वराम् ॥ २.३.२७ ॥
இவ்வாறு மிகவும் ஒளிர்ந்த அந்த சபை உயர்ந்த வடிவம் கொண்டிருந்தது; தன் ஒளியால் சூரியனின் பிரகாசமான ஒளியையே மறைப்பது போல் இருந்தது.
2.3.28
प्रबभौ ज्वलमानेव दिव्या दिव्येन वर्चसा ।
नवमेघप्रतीकाशा दिवमाकृत्य विष्ठिता।
आयता विपुला रम्या विपाप्मा विगतक्लमा ॥ २.३.२८ ॥
அந்த தெய்வீக சபை தெய்வீக ஒளியால் எரிவது போல ஒளிர்ந்தது; புதிய மேகம் போல வானத்தை மூடி நின்றது; விரிந்தும் பெரியதும் அழகியதும் பாவமற்றதும் சோர்வற்றதுமாக இருந்தது.
2.3.29
उत्तमद्रव्यसम्पन्ना रत्नप्राकारतोरणा ।
बहुचित्रा बहुधना सुकृता विश्वकर्मणा ॥ २.३.२९ ॥
சிறந்த பொருட்கள் நிறைந்து, ரத்தின மதில்களும் தோரணங்களும் கொண்டு, மிகவும் வியப்பூட்டும் வகையில், செல்வம் நிறைந்து, விஸ்வகர்மாவால் நன்கு கட்டப்பட்டது.
2.3.30
न दाशार्ही सुधर्मा वा ब्रह्मणो वाथ तादृशी ।
सभा रूपेण सम्पन्ना यां चक्रे मतिमान्मयः ॥ २.३.३० ॥
தாசார்ஹர்களின் சுதர்மையோ, பிரம்மாவின் சபையோ, அவற்றில் எதுவும் அறிவுள்ள மயன் உருவாக்கிய அந்த சபைக்கு ஒப்பான வடிவம் உடையதல்ல.
2.3.31
तां स्म तत्र मयेनोक्ता रक्षन्ति च वहन्ति च ।
सभामष्टौ सहस्राणि किङ्करा नाम राक्षसाः ॥ २.३.३१ ॥
மயனால் அமைக்கப்பட்ட அந்த சபையை எட்டாயிரம் கிங்கர என்ற ராட்சசர்கள் காத்தும் சுமந்தும் வந்தனர்.
2.3.32
अन्तरिक्षचरा घोरा महाकाया महाबलाः ।
रक्ताक्षाः पिङ्गलाक्षाश्च शुक्तिकर्णाः प्रहारिणः ॥ २.३.३२ ॥
ஆகாயத்தில் சஞ்சரிப்பவர்கள், பயங்கரர்கள், பெரிய உடலுடையவர்கள், மகா பலசாலிகள், சிவந்த கண்களும் பிங்கல கண்களும் சங்கு போன்ற காதுகளும் உடையவர்கள், தாக்குபவர்கள்.
2.3.33
तस्यां सभायां नलिनीं चकाराप्रतिमां मयः ।
वैदूर्यपत्रविततां मणिनालमयाम्बुजाम् ॥ २.३.३३ ॥
அந்த சபையில் மயன் ஒரு ஒப்பற்ற தாமரைக் குளத்தை அமைத்தான்; அதன் இலைகள் வைடூரியத்தாலும் தண்டுகள் மணிகளாலும் ஆனவை.
2.3.34
पद्मसौगन्धिकवतीं नानाद्विजगणायुताम् ।
पुष्पितैः पङ्कजैश्चित्रां कूर्मैर्मत्स्यैश्च काञ्चनैः।
चित्रस्फटिकसोपानां निष्पङ्कसलिलां शुभाम् ॥ २.३.३४ ॥
தாமரைகளும் சௌகந்திக மலர்களும் மணம் வீசும் அது, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்தது; மலர்ந்த தாமரைகளால் அழகாக, தங்கக் ஆமைகளும் மீன்களுமாக, வண்ணமயமான ஸ்படிகப் படிக்கட்டுகளுடன், சேறில்லாத நீருடன் அழகானது.
2.3.35
मन्दानिलसमुद्धूतां मुक्ताबिन्दुभिराचिताम् ।
महामणिशिलापट्टबद्धपर्यन्तवेदिकाम् ॥ २.३.३५ ॥
மென்மையான காற்றால் அசைக்கப்பட்டு, முத்துத் துளிகளால் மூடப்பட்டு, விளிம்பில் பெரிய மணிக்கற்களின் பலகைகளால் கட்டப்பட்ட மேடையுடன் கூடியது.
2.3.36
मणिरत्नचितां तां तु केचिदभ्येत्य पार्थिवाः ।
दृष्ट्वापि नाभ्यजानन्त तेऽज्ञानात्प्रपतन्त्युत ॥ २.३.३६ ॥
மணிகளும் ரத்தினங்களும் அலங்கரித்த அந்த (சபை)யை அடைந்த சில அரசர்கள் அதைப் பார்த்தும் அறியவில்லை; அறியாமையால் அவர்கள் (நீரில்) விழுகிறார்கள்.
2.3.37
तां सभामभितो नित्यं पुष्पवन्तो महाद्रुमाः ।
आसन्नानाविधा लोलाः शीतच्छाया मनोरमाः ॥ २.३.३७ ॥
அந்தச் சபையைச் சுற்றிலும் எப்போதும் மலர்கள் நிறைந்த பெரிய மரங்கள் இருந்தன; பல வகையான, அசைந்தாடும், குளிர்ந்த நிழல் தரும், மனதை மயக்கும் மரங்கள்.
2.3.38
काननानि सुगन्धीनि पुष्करिण्यश्च सर्वशः ।
हंसकारण्डवोपेताश्चक्रवाकोपशोभिताः ॥ २.३.३८ ॥
நறுமணமுள்ள சோலைகளும், எங்கும் தாமரைக் குளங்களும் இருந்தன; அன்னப்பறவைகளும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, சக்ரவாகப் பறவைகளால் அழகுபெற்றவை.
2.3.39
जलजानां च पद्मानां स्थलजानां च सर्वशः ।
मारुतो गन्धमादाय पाण्डवान्स्म निषेवते ॥ २.३.३९ ॥
நீரில் பிறந்த தாமரைகளினதும் நிலத்தில் பிறந்த மலர்களினதும் நறுமணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, காற்று பாண்டவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தது.
2.3.40
ईदृशीं तां सभां कृत्वा मासैः परिचतुर्दशैः ।
निष्ठितां धर्मराजाय मयो राजन्न्यवेदयत् ॥ २.३.४० ॥
அத்தகைய அந்தச் சபையை ஏறத்தாழ பதினான்கு மாதங்களில் கட்டி முடித்து, அரசே, மயன் தர்மராஜனிடம் அறிவித்தான்.