Mahābhārata · Adhyāya 2.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.39.1
ततोऽभिषेचनीयेऽह्नि ब्राह्मणा राजभिः सह ।
अन्तर्वेदीं प्रविविशुः सत्कारार्हा महर्षयः ॥ २.३९.१ ॥
Dann, am Tag der Weihe, traten die Brahmanen zusammen mit den Königen und den großen Weisen, die der Ehre würdig waren, in den inneren Opferbezirk ein.
2.39.2
नारदप्रमुखास्तस्यामन्तर्वेद्यां महात्मनः ।
समासीनाः शुशुभिरे सहराजर्षिभिस्तदा ॥ २.३९.२ ॥
In jenem inneren Bezirk des Großherzigen glänzten Nārada und die übrigen, zusammen mit den königlichen Weisen sitzend, damals.
2.39.3
समेता ब्रह्मभवने देवा देवर्षयस्तथा ।
कर्मान्तरमुपासन्तो जजल्पुरमितौजसः ॥ २.३९.३ ॥
Die Götter und göttlichen Weisen, im Haus Brahmās versammelt und auf die Pause im Ritus wartend, von unermesslicher Strahlkraft, begannen miteinander zu reden.
2.39.4
एवमेतन्न चाप्येवमेवं चैतन्न चान्यथा ।
इत्यूचुर्बहवस्तत्र वितण्डां वै परस्परम् ॥ २.३९.४ ॥
»Es ist so, und es ist nicht so; es ist so, und es ist nicht anders« — so sprachen dort viele und stritten sich gegenseitig in fruchtlosem Wortgefecht.
2.39.5
कृशानर्थांस्ततः केचिदकृशांस्तत्र कुर्वते ।
अकृशांश्च कृशांश्चक्रुर्हेतुभिः शास्त्रनिश्चयैः ॥ २.३९.५ ॥
Dann machten einige dort die schwachen Punkte stark und die starken schwach; durch Gründe und schriftgemäße Schlüsse taten sie das.
2.39.6
तत्र मेधाविनः केचिदर्थमन्यैरुदीरितम् ।
विचिक्षिपुर्यथा श्येना नभोगतमिवामिषम् ॥ २.३९.६ ॥
Dort warfen einige kluge Männer die von anderen vorgebrachte Sache beiseite, wie Falken das Fleisch, das hoch am Himmel schwebt, von sich schleudern.
2.39.7
केचिद्धर्मार्थकुशलाः केचित्तत्र महाव्रताः ।
रेमिरे कथयन्तश्च सर्वभाष्यविदां वराः ॥ २.३९.७ ॥
Einige dort waren kundig in Dharma und Artha, andere hielten große Gelübde; die Besten unter den Kennern aller Rede freuten sich am Gespräch.
2.39.8
सा वेदिर्वेदसम्पन्नैर्देवद्विजमहर्षिभिः ।
आबभासे समाकीर्णा नक्षत्रैर्द्यौरिवायता ॥ २.३९.८ ॥
Jener Altar, dicht gefüllt mit Göttern, Zweimalgeborenen und großen Weisen, die die Veden besaßen, strahlte wie der weite Himmel voller Sterne.
2.39.9
न तस्यां सन्निधौ शूद्रः कश्चिदासीन्न चाव्रती ।
अन्तर्वेद्यां तदा राजन्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.३९.९ ॥
O König, damals in Yudhiṣṭhiras Wohnung, nahe jenem inneren Altar, war kein Śūdra und niemand ohne Gelübde da.
2.39.10
तां तु लक्ष्मीवतो लक्ष्मीं तदा यज्ञविधानजाम् ।
तुतोष नारदः पश्यन्धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.३९.१० ॥
Da freute sich Nārada, als er jenen Wohlstand sah, der aus dem Opferritual des glücklichen Königs hervorgegangen war, und betrachtete die Pracht des weisen Dharma-Königs.
2.39.11
अथ चिन्तां समापेदे स मुनिर्मनुजाधिप ।
नारदस्तु तदा पश्यन्सर्वक्षत्रसमागमम् ॥ २.३९.११ ॥
Da, o Herr der Menschen, versank der Weise Nārada in Gedanken, als er die Versammlung aller Kṣatriyas sah.
2.39.12
सस्मार च पुरावृत्तां कथां तां पुरुषर्षभ ।
अंशावतरणे याऽसौ ब्रह्मणो भवनेऽभवत् ॥ २.३९.१२ ॥
O Stier unter den Menschen, er erinnerte sich an jene alte Erzählung, die im Haus Brahmās bei der Herabkunft der Teile (der Götter) geschehen war.
2.39.13
देवानां सङ्गमं तं तु विज्ञाय कुरुनन्दन ।
नारदः पुण्डरीकाक्षं सस्मार मनसा हरिम् ॥ २.३९.१३ ॥
O Freude der Kurus, Nārada, als er von jener Versammlung der Götter erfuhr, gedachte er im Geiste Haris, des lotusäugigen.
2.39.14
साक्षात्स विबुधारिघ्नः क्षत्रे नारायणो विभुः ।
प्रतिज्ञां पालयंश्चेमां जातः परपुरञ्जयः ॥ २.३९.१४ ॥
Dieser allgegenwärtige Nārāyaṇa, Vernichter der Feinde der Götter, erfüllte dieses Gelübde und wurde leibhaftig in der Kriegerkaste geboren, Eroberer feindlicher Städte.
2.39.15
न्दिदेश पुरा योऽसौ विबुधान्भूतकृत्स्वयम् ।
न्योन्यमभिनिघ्नन्तः पुनर्लोकानवाप्स्यथ ॥ २.३९.१५ ॥
…Er, der einst selbst der Schöpfer der Wesen war, befahl den Göttern: Indem ihr einander erschlagt, werdet ihr die Welten wiedererlangen.
2.39.16
इति नारायणः शम्भुर्भगवान्भूतभावनः ।
आदिश्य विबुधान्सर्वानजायत यदुक्षये ॥ २.३९.१६ ॥
So wurde der erhabene Nārāyaṇa, Śambhu, Nährer der Wesen, nachdem er alle Götter befohlen hatte, bei der Vernichtung der Yadus geboren.
2.39.17
क्षितावन्धकवृष्णीनां वंशे वंशभृतां वरः ।
परया शुशुभे लक्ष्म्या नक्षत्राणामिवोडुराट् ॥ २.३९.१७ ॥
Auf der Erde, im Geschlecht der Andhaka und Vṛṣṇi, strahlte der Beste unter den Stammhaltern mit höchster Pracht, wie der Mond unter den Sternen.
2.39.18
यस्य बाहुबलं सेन्द्राः सुराः सर्व उपासते ।
सोयं मानुषवन्नाम हरिरास्तेऽरिमर्दनः ॥ २.३९.१८ ॥
Dessen Armeskraft alle Götter mit Indra verehren: dieser Hari, der Feindvernichter, weilt unter einem menschenähnlichen Namen.
2.39.19
अहो बत महद्भूतं स्वयम्भूर्यदिदं स्वयम् ।
आदास्यति पुनः क्षत्रमेवं बलसमन्वितम् ॥ २.३९.१९ ॥
Ah, welch ein Wunder! Der Selbstexistente selbst wird die kriegerische Kaste erneut annehmen, mit Kraft begabt.
2.39.20
इत्येतां नारदश्चिन्तां चिन्तयामास सर्ववित् ।
हरिं नारायणं ज्ञात्वा यज्ञैरीज्यं तमीश्वरम् ॥ २.३९.२० ॥
So sann Nārada, der Allwissende, über diesen Gedanken nach und erkannte Hari Nārāyaṇa, den durch Opfer zu verehrenden Herrn.
2.39.21
तस्मिन्धर्मविदां श्रेष्ठो धर्मराजस्य धीमतः ।
महाध्वरे महाबुद्धिस्तस्थौ स बहुमानतः ॥ २.३९.२१ ॥
Bei diesem großen Opfer des weisen Dharma-Königs stand Nārada, der Beste unter den Kennern des Dharma und von großem Verstand, mit großer Ehre da.
2.39.22
ततः समुदिता मुख्यैर्गुणैर्गुणवतां वराः ।
बहवो भावितात्मानः पृथक्पृथगरिन्दमाः ॥ २.३९.२२ ॥
Da versammelten sich, jeder für sich, viele der Besten unter den Tugendhaften, mit den höchsten Eigenschaften begabt, reinen Geistes, Bezwinger der Feinde.
2.39.23
आत्मकृत्यमिति ज्ञात्वा पाञ्चालास्तत्र सर्वशः ।
समीयुर्वृष्णयश्चैव तदाऽनीकाग्रहारिणः ॥ २.३९.२३ ॥
In dem Wissen, dass es ihre eigene Angelegenheit sei, kamen dort alle Pañcālas und Vṛṣṇis zusammen, zusammen mit den Führern der Vorhut des Heeres.
2.39.24
दाराः सजनामात्या वहन्तो रत्नसञ्चयान् ।
विकृष्टत्वाच्च देशस्य गुरुभारतया च ते ॥ २.३९.२४ ॥
Ihre Gattinnen, ihr Volk und ihre Minister kamen und trugen Haufen von Juwelen, da das Land fern und die Last schwer war.
2.39.25
ययुः प्रमुदिताः पश्चाद्भगवन्तं समन्वयुः ।
बलशेषं समुदितं परिगृह्य समन्ततः ॥ २.३९.२५ ॥
Erfreut zogen sie los und folgten dem Gesegneten, nachdem sie das übrige Heer von allen Seiten versammelt hatten.
2.39.26
अजश्चक्रायुधः शौरिरमित्रगणमर्दनः ।
बलाधिकारे निक्षिप्य संमान्यानकदुन्दुभिम् ॥ २.३९.२६ ॥
Der Ungeborene, Diskusträger, Sohn Śūras, Zermalmer feindlicher Scharen, übergab das Heerkommando und ehrte Ānakadundubhi.
2.39.27
सम्प्रायाद्यादवश्रेष्ठो जयमाने युधिष्ठिरे ।
उच्चावचमुपादाय धर्मराजाय माधवः ॥ २.३९.२७ ॥
Mādhava, der Beste der Yādava, brach zum König des Dharma Yudhiṣṭhira auf, als dieser siegte, und nahm Gaben aller Art mit.
2.39.28
धनौघं पुरतः कृत्वा खाण्डवप्रस्थमाययौ ।
तत्र यज्ञगतान्पश्यंश्चैद्यवर्गसमागतान् ॥ २.३९.२८ ॥
Einen Strom von Reichtum vor sich her führend, kam er nach Khāṇḍavaprastha und betrachtete die zum Opfer versammelten Könige der Caidya-Linie und andere.
2.39.29
भूमिपालगणान्सर्वान्सप्रभानिव तोयदान् ।
घकायान्निवसतो यूथपानिव यूथपः ॥ २.३९.२९ ॥
Alle Scharen der Erdbeschützer, strahlend wie Wolken, wie Herdenführer, die im Wald wohnen.
2.39.30
बलिनः सिंहसङ्काशान्महीमावृत्य तिष्ठतः ।
ततो जनौघसम्बाधं राजसागरमव्ययम् ॥ २.३९.३० ॥
Die Mächtigen, Löwen gleich, die stehend die Erde bedeckten; dann das unerschöpfliche Meer der Könige, gedrängt voll von Menschenmengen.
2.39.31
नादयन्रथघोषेण ह्युपायान्मधुसूदनः ।
असूर्यमिव सूर्येण निवातमिव वायुना ॥ २.३९.३१ ॥
Madhusūdana kam, den Donner seines Streitwagens widerhallen lassend, wie ein Ort ohne Sonne oder eine Windstille.
2.39.32
कृष्णेन समुपेतेन जहर्षे भारतं पुरम् ।
ब्राह्मणक्षत्रियाणां तु पूजार्थं ह्यर्थधर्मवित् ॥ २.३९.३२ ॥
Als Kṛṣṇa eintraf, freute sich die Stadt der Bhāratas, um die Brahmanen und Kṣatriyas zu ehren, die Reichtum und Pflicht kennen.
2.39.33
सहदेवो विशेषज्ञो माद्रीपुत्रः कृतोऽभवत् ।
भगवन्तं तु भूतानां भास्वन्तमिव तेजसा ॥ २.३९.३३ ॥
Sahadeva, der Sohn Mādrīs, kundig im Unterscheiden, wurde eingesetzt; er glich dem erhabenen Herrn der Wesen, leuchtend an Glanz wie die Sonne.
2.39.34
विशन्तं यज्ञभूमिं तां सितस्यावरजं प्रभुम् ।
तेजोराशिमृषिं विप्रमदृश्यं वै विजानताम् ॥ २.३९.३४ ॥
Als er jenen Opferplatz betrat: der jüngere Bruder des Sita, der Herr, eine Masse des Glanzes, ein Seher und Brahmane, selbst für Wissende unsichtbar.
2.39.35
वयोधिकानां वृद्धानां मार्गमात्मनि तिष्ठताम् ।
जगतस्तस्थुषश्चैव प्रभवाप्ययमच्युतम् ॥ २.३९.३५ ॥
Er, der in sich selbst verweilt, der Weg der an Jahren älteren Ältesten; Ursprung und Auflösung der bewegten und unbewegten Welt, der Unvergängliche.
2.39.36
अनन्तमन्तं शत्रूणाममित्रगणमर्दनम् ।
प्रभवं सर्वभूतानामापत्स्वभयमच्युतम् ॥ २.३९.३६ ॥
Obwohl unendlich, ist er das Ende der Feinde, der Zermalmer feindlicher Scharen, der Ursprung aller Wesen, die furchtlose Zuflucht im Unglück, der Unvergängliche.
2.39.37
भविष्यं भावनं भूतं द्वारवत्यामरिन्दमम् ।
स दृष्ट्वा कृष्णमायान्तं प्रतिपूज्यामितौजसम् ॥ २.३९.३७ ॥
Als er in Dvāravatī Kṛṣṇa kommen sah, den Ursprung von Zukunft, Gegenwart und Vergangenheit, den Bezwinger der Feinde von grenzenloser Macht, ehrte er ihn gebührend.
2.39.38
यथार्हं केशवे वृत्तिं प्रत्यपद्यत पाण्डवः ।
ज्यैष्ठ्यकानिष्ठ्यसंयोगं सम्प्रधार्य गुणागुणैः ॥ २.३९.३८ ॥
Der Pāṇḍava wog das Verhältnis von Älterem und Jüngerem nach Vorzügen und Mängeln ab und verhielt sich gegenüber Keśava angemessen.
2.39.39
आरिराधयिषुर्धर्मः पूजयित्वा द्विजोत्तमान् ।
महदादित्यसङ्काशमासनं च जगत्पतेः। ॥ २.३९.३९ ॥
Dharma, der den Herrn der Welt erfreuen wollte, ehrte die Besten der Zweimalgeborenen und bot dem Herrn der Welt einen Sitz dar, der wie die große Sonne strahlte.
2.39.40
ददौ नासादितं कैश्चित्तस्मिन्नुपविवेश सः ।
ततो भीष्मोऽब्रवीद्राजन्धर्मराजं युधिष्ठिरम्।
क्रियतामर्हणं राज्ञां यथार्हमिति भारत ॥ २.३९.४० ॥
Man gab ihm einen Sitz, den niemand erlangt hatte, und er setzte sich darauf. Da sprach Bhīṣma zu König Dharmarāja Yudhiṣṭhira: "O König, man erweise den Königen die gebührende Ehre, o Bhārata."
2.39.41
आचार्यमृत्विजं चैव संयुजं च युधिष्ठिर ।
स्नातकं च प्रियं प्राहुः षडर्घार्हान्नृपं तथा ॥ २.३९.४१ ॥
O Yudhiṣṭhira, einen Lehrer, einen amtierenden Priester, einen Verwandten, einen Absolventen des Vedastudiums, einen lieben Freund und einen König nennt man würdig der sechs Ehrengaben.
2.39.42
एतानर्घ्यानभिगतानाहुः संवत्सरोषितान् ।
त इमे कालपूगस्य महतोऽस्मानुपागताः ॥ २.३९.४२ ॥
Diejenigen, die kommen und ein volles Jahr verweilt haben, nennt man würdig der Opfergabe. Diese sind nach einer sehr langen Zeitspanne zu uns gekommen.
2.39.43
एषामेकैकशो राजन्नर्घ आनीयतामिति ।
अथ तैषां वरिष्ठाय समर्थायोपनीयताम् ॥ २.३९.४३ ॥
O König, es werde für jeden von ihnen einzeln eine Ehrengabe gebracht; dann werde sie dem Vornehmsten und Würdigsten unter ihnen dargebracht.
2.39.44
कस्मै भवान्मन्यतेऽर्घमेकस्मै कुरुनन्दन ।
उपनीयमानं युक्तं च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.३९.४४ ॥
Wem, o Freude der Kurus, hältst du diese Ehrengabe für angemessen? Sage mir, was zu überreichen recht ist, o Großvater.
2.39.45
ततो भीष्मः शान्तनवो बुद्ध्या निश्चित्य वीर्यवान् ।
वार्ष्णेयं मन्यते कृष्णमर्हणीयतमं भुवि ॥ २.३९.४५ ॥
Da hielt Bhīṣma, der Sohn Śantanus, der Mächtige, nach seinem Urteil entschieden Kṛṣṇa, den Nachkommen Vṛṣṇis, für den auf Erden am meisten Ehrwürdigen.
2.39.46
एष ह्येषां समस्तानां तेजोबलपराक्रमैः ।
मध्ये तपन्निवाभाति ज्योतिषामिव भास्करः ॥ २.३९.४६ ॥
Dieser da leuchtet mitten unter ihnen allen durch Glanz, Kraft und Tapferkeit, wie die brennende Sonne unter den Lichtern.
2.39.47
असूर्यमिव सूर्येण निर्वातमिव वायुना ।
भासितं ह्लादितं चैव कृष्णेनेदं सदो हि नः ॥ २.३९.४७ ॥
Wie ein Ort ohne Sonne von der Sonne erhellt wird und ein windstiller Ort vom Wind erfreut wird, so ist diese unsere Versammlung durch Kṛṣṇa erleuchtet und erfreut worden.
2.39.48
तस्मै भीष्माभ्यनुज्ञातः सहदेवः प्रतापवान् ।
उपजह्रेऽथ विधिवद्वार्ष्णेयायार्घ्यमुत्तमम् ॥ २.३९.४८ ॥
Von Bhīṣma dazu ermächtigt, überreichte der mächtige Sahadeva dann nach Vorschrift die vortreffliche Ehrengabe dem Nachkommen Vṛṣṇis.
2.39.49
गामर्घ्यं मधुपर्कं च ह्यानीयोपाहरत्तदा ।
एतस्मिन्नन्तरे राजन्निदमासीत्तदाऽद्भुतम् ॥ २.३९.४९ ॥
Er brachte eine Kuh, die Arghya-Gabe der Ehre und den Madhuparka und überreichte sie damals. O König, inzwischen geschah dieses Wunderbare.
2.39.50
तां दृष्ट्वा क्षत्रियाः सर्वे पूजां कृष्णस्य भूयसीम् ।
सम्प्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ २.३९.५० ॥
Als alle Kṣatriyas dies sahen, saßen sie einander anblickend da und behielten jene große Ehrung Kṛṣṇas in ihren Herzen.
2.39.51
प्रतिजग्राह तां कृष्णः शास्त्रदृष्टेन कर्मणा ।
शिशुपालस्तु तां पूजां वासुदेवे न चक्षमे ॥ २.३९.५१ ॥
Kṛṣṇa nahm es nach dem von der Schrift vorgeschriebenen Ritus an; doch Śiśupāla konnte jene Ehrung für Vāsudeva nicht ertragen.
2.39.52
उपालभ्य स भीष्मं च धर्मराजं च संसदि ।
अवाक्षिपद्वासुदेवं चेदिराजो महाबलः ॥ २.३९.५२ ॥
Nachdem er Bhīṣma und den König Dharma in der Versammlung getadelt hatte, schmähte der mächtige König der Cedi Vāsudeva.
2.39.53
तेषामाकारभावज्ञः सहदेवो न चक्षमे ।
मानिनां बलिनां राज्ञां पुरुः सन्दर्शिते पदे ॥ २.३९.५३ ॥
Sahadeva, der ihre Absicht und Gesinnung erkannte, ertrug es nicht, dass ihm vor den stolzen und mächtigen Königen sein Platz gewiesen wurde.
2.39.54
पुष्पवृष्टिर्महत्यासीत्सहदेवस्य मूर्धनि ।
जन्मप्रभृति वृष्णीना सुनीथः शत्रुरब्रवीत् ॥ २.३९.५४ ॥
Ein großer Blütenregen fiel auf Sahadevas Haupt; da sprach Sunītha, von Geburt an ein Feind der Vṛṣṇi.
2.39.55
प्रष्टा वियोनिजो राजा प्रतिवक्ता नदीसुतः ।
प्रतिग्रहीता गोपालः प्रदाता च वियोनिजः ॥ २.३९.५५ ॥
Der Fragende ist der nicht aus dem Schoß geborene König; der Antwortende ist der Sohn des Flusses; der Empfänger der Gabe ist der Hirte, und auch der Geber ist nicht aus dem Schoß geboren.
2.39.56
सदस्या मूकवत्सर्वे आसतेऽत्र किमुच्यते ।
इत्युक्त्वा स विहस्याशु पाण्डुं पुनरब्रवीत् ॥ २.३९.५६ ॥
Alle Mitglieder der Versammlung sitzen hier wie Stumme; was soll man dazu sagen? So sprach er lachend und wandte sich schnell wieder an den Sohn Pāṇḍus.
2.39.57
अतिपश्यसि वा सर्वान्न वा पश्यसि पाण्डव ।
तिष्ठत्स्वन्येषु पूज्येषु गोपमर्चितवानसि ॥ २.३९.५७ ॥
Sohn Pāṇḍus, siehst du alle, oder siehst du nicht? Während andere Würdige anwesend bleiben, hast du den Hirten geehrt.
2.39.58
एते चैवोभये तात कार्यस्य तु विनाशके ।
अतिदृष्टिरदृष्टिर्वा तयोः किं त्वं समास्थितः ॥ २.३९.५८ ॥
Lieber Sohn, beide zerstören die Angelegenheit. Zu viel Sehen oder Nichtsehen: welches von beiden hast du angenommen?