மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.39.1
ततोऽभिषेचनीयेऽह्नि ब्राह्मणा राजभिः सह ।
अन्तर्वेदीं प्रविविशुः सत्कारार्हा महर्षयः ॥ २.३९.१ ॥
பின்னர் அபிஷேசனீய நாளில், அரசர்களுடன் பிராமணர்களும் மரியாதைக்குரிய மகாரிஷிகளும் அந்தர்வேதியில் நுழைந்தனர்.
2.39.2
नारदप्रमुखास्तस्यामन्तर्वेद्यां महात्मनः ।
समासीनाः शुशुभिरे सहराजर्षिभिस्तदा ॥ २.३९.२ ॥
அந்த மகாத்மாவின் அந்தர்வேதியில் நாரதர் முதலானோர் ராஜரிஷிகளுடன் அமர்ந்து அப்போது பிரகாசித்தனர்.
2.39.3
समेता ब्रह्मभवने देवा देवर्षयस्तथा ।
कर्मान्तरमुपासन्तो जजल्पुरमितौजसः ॥ २.३९.३ ॥
பிரம்மாவின் மாளிகையில் கூடிய தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் சடங்கின் இடைவேளையை எதிர்பார்த்து, அளவற்ற ஒளியுடையோராய்ப் பேசினர்.
2.39.4
एवमेतन्न चाप्येवमेवं चैतन्न चान्यथा ।
इत्यूचुर्बहवस्तत्र वितण्डां वै परस्परम् ॥ २.३९.४ ॥
"இது இப்படித்தான், ஆனால் இப்படி இல்லை; இது இப்படியே, அதுவும் வேறுவிதமாக இல்லை" என்று அங்கு பலர் ஒருவருக்கொருவர் வீண் தர்க்கம் செய்தனர்.
2.39.5
कृशानर्थांस्ततः केचिदकृशांस्तत्र कुर्वते ।
अकृशांश्च कृशांश्चक्रुर्हेतुभिः शास्त्रनिश्चयैः ॥ २.३९.५ ॥
பின்னர் அங்கு சிலர் வலுவற்ற கருத்துகளை வலுவுள்ளவையாக்கினர்; வலுவுள்ளவற்றை வலுவற்றவையாக்கினர்; காரணங்களாலும் சாஸ்திர முடிவுகளாலும் இவ்வாறு செய்தனர்.
2.39.6
तत्र मेधाविनः केचिदर्थमन्यैरुदीरितम् ।
विचिक्षिपुर्यथा श्येना नभोगतमिवामिषम् ॥ २.३९.६ ॥
அங்கு சில அறிவுடையோர் மற்றவர்கள் சொன்ன கருத்தை, வானில் பறக்கும் இறைச்சியைப் பருந்துகள் கவ்வி எறிவது போல், தூக்கி எறிந்தனர்.
2.39.7
केचिद्धर्मार्थकुशलाः केचित्तत्र महाव्रताः ।
रेमिरे कथयन्तश्च सर्वभाष्यविदां वराः ॥ २.३९.७ ॥
அங்கு சிலர் தர்மத்திலும் பொருளிலும் திறமையுள்ளவர்கள், சிலர் பெரிய விரதம் பூண்டவர்கள்; எல்லா உரையாடல்களையும் அறிந்த சிறந்தவர்கள் அவர்கள் உரையாடி மகிழ்ந்தனர்.
2.39.8
सा वेदिर्वेदसम्पन्नैर्देवद्विजमहर्षिभिः ।
आबभासे समाकीर्णा नक्षत्रैर्द्यौरिवायता ॥ २.३९.८ ॥
வேதங்களில் நிறைந்த தேவர்களாலும் துவிஜர்களாலும் மகரிஷிகளாலும் நிரம்பிய அந்த வேதி, நட்சத்திரங்களால் நிறைந்த விரிந்த வானம் போல ஒளிர்ந்தது.
2.39.9
न तस्यां सन्निधौ शूद्रः कश्चिदासीन्न चाव्रती ।
अन्तर्वेद्यां तदा राजन्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.३९.९ ॥
அப்போது, அரசே, யுதிஷ்டிரரின் இல்லத்தில் அந்த உள்வேதியின் அருகில் எந்த சூத்திரனும் இல்லை, விரதமற்றவனும் இல்லை.
2.39.10
तां तु लक्ष्मीवतो लक्ष्मीं तदा यज्ञविधानजाम् ।
तुतोष नारदः पश्यन्धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.३९.१० ॥
அப்போது செல்வம் நிறைந்தவரின், யாகவிதியால் விளைந்த அந்தச் செல்வத்தை, அறிவுள்ள தர்மராஜனின் அதைக் கண்டு நாரதர் மகிழ்ந்தார்.
2.39.11
अथ चिन्तां समापेदे स मुनिर्मनुजाधिप ।
नारदस्तु तदा पश्यन्सर्वक्षत्रसमागमम् ॥ २.३९.११ ॥
அப்போது, மனிதர்களின் தலைவனே, அந்த முனிவர் நாரதர் எல்லா க்ஷத்திரியர்களின் சங்கமத்தைக் கண்டு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.
2.39.12
सस्मार च पुरावृत्तां कथां तां पुरुषर्षभ ।
अंशावतरणे याऽसौ ब्रह्मणो भवनेऽभवत् ॥ २.३९.१२ ॥
புருஷர்ஷபமே, பிரம்மாவின் இல்லத்தில் அம்சாவதரணத்தின்போது நிகழ்ந்த அந்தப் பழங்கதையை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
2.39.13
देवानां सङ्गमं तं तु विज्ञाय कुरुनन्दन ।
नारदः पुण्डरीकाक्षं सस्मार मनसा हरिम् ॥ २.३९.१३ ॥
குருநந்தனா, தேவர்களின் அந்தக் கூட்டத்தை அறிந்து நாரதர் தாமரைக்கண்ணனான ஹரியை மனத்தால் நினைத்தார்.
2.39.14
साक्षात्स विबुधारिघ्नः क्षत्रे नारायणो विभुः ।
प्रतिज्ञां पालयंश्चेमां जातः परपुरञ्जयः ॥ २.३९.१४ ॥
தேவர்களின் எதிரிகளை அழிப்பவனும், எதிரிகளின் நகரங்களை வெல்பவனுமான அந்த வியாபித நாராயணன், தன் சபதத்தைக் காத்தவனாக க்ஷத்திரிய குலத்தில் நேரில் பிறந்தான்.
2.39.15
न्दिदेश पुरा योऽसौ विबुधान्भूतकृत्स्वयम् ।
न्योन्यमभिनिघ्नन्तः पुनर्लोकानवाप्स्यथ ॥ २.३९.१५ ॥
…முன்பு படைப்பாளியான அவனே தேவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டான்; ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்டு நீங்கள் மீண்டும் உலகங்களை அடைவீர்கள்.
2.39.16
इति नारायणः शम्भुर्भगवान्भूतभावनः ।
आदिश्य विबुधान्सर्वानजायत यदुक्षये ॥ २.३९.१६ ॥
இவ்வாறு பகவான் நாராயணன், சம்புவாகிய பூதங்களை வளர்ப்பவன், எல்லா தேவர்களுக்கும் கட்டளையிட்டு யாதவர்களின் அழிவுக் காலத்தில் பிறந்தான்.
2.39.17
क्षितावन्धकवृष्णीनां वंशे वंशभृतां वरः ।
परया शुशुभे लक्ष्म्या नक्षत्राणामिवोडुराट् ॥ २.३९.१७ ॥
பூமியில் அந்தகர், விருஷ்ணிகளின் குலத்தில், குலம் தாங்குவோரில் சிறந்தவன், நட்சத்திரங்களுக்கிடையே சந்திரனைப் போல பெரும் ஒளியுடன் விளங்கினான்.
2.39.18
यस्य बाहुबलं सेन्द्राः सुराः सर्व उपासते ।
सोयं मानुषवन्नाम हरिरास्तेऽरिमर्दनः ॥ २.३९.१८ ॥
எவனுடைய புயபலத்தை இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும் வழிபடுகின்றனரோ, அந்த எதிரிகளை அழிப்பவனான ஹரி மனிதனைப் போன்ற பெயருடன் வாழ்கிறான்.
2.39.19
अहो बत महद्भूतं स्वयम्भूर्यदिदं स्वयम् ।
आदास्यति पुनः क्षत्रमेवं बलसमन्वितम् ॥ २.३९.१९ ॥
ஆ! இது மிகப் பெரிய அற்புதம்; சுயம்பூ தாமே மீண்டும் வலிமை பொருந்திய க்ஷத்ரிய குலத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்.
2.39.20
इत्येतां नारदश्चिन्तां चिन्तयामास सर्ववित् ।
हरिं नारायणं ज्ञात्वा यज्ञैरीज्यं तमीश्वरम् ॥ २.३९.२० ॥
இவ்வாறு எல்லாம் அறிந்த நாரதர் இந்தக் கவலையை எண்ணினார்; யஜ்ஞங்களால் வணங்கத்தக்க ஈசுவரனான ஹரி நாராயணனை அறிந்து.
2.39.21
तस्मिन्धर्मविदां श्रेष्ठो धर्मराजस्य धीमतः ।
महाध्वरे महाबुद्धिस्तस्थौ स बहुमानतः ॥ २.३९.२१ ॥
அந்த மகா யாகத்தில், தர்மம் அறிந்தோரில் சிறந்தவரும் பெரும் அறிவுடையவருமான அவர், தர்மராஜனின் அறிவுள்ள யாகத்தில் மிகுந்த மரியாதையுடன் நின்றார்.
2.39.22
ततः समुदिता मुख्यैर्गुणैर्गुणवतां वराः ।
बहवो भावितात्मानः पृथक्पृथगरिन्दमाः ॥ २.३९.२२ ॥
அதன்பின் முக்கியமான குணங்களால் குணவான்களில் சிறந்தவர்களும், தூய மனமுடையவர்களும், பகைவரை அடக்குபவர்களுமான பலர் தனித்தனியாக ஒன்று கூடினர்.
2.39.23
आत्मकृत्यमिति ज्ञात्वा पाञ्चालास्तत्र सर्वशः ।
समीयुर्वृष्णयश्चैव तदाऽनीकाग्रहारिणः ॥ २.३९.२३ ॥
'இது நம் சொந்த காரியம்' என்று அறிந்து, அங்கே பாஞ்சாலர்களும் விருஷ்ணிகளும் அனைவரும் கூடினர்; அப்போது படையின் முன்னணியைக் கைப்பற்றுபவர்களும் வந்தனர்.
2.39.24
दाराः सजनामात्या वहन्तो रत्नसञ्चयान् ।
विकृष्टत्वाच्च देशस्य गुरुभारतया च ते ॥ २.३९.२४ ॥
மனைவியரும் மக்களும் அமைச்சர்களும் ரத்தினக் குவியல்களைச் சுமந்து வந்தனர்; தேசம் தொலைவில் இருந்ததாலும் சுமை கனமாக இருந்ததாலும்.
2.39.25
ययुः प्रमुदिताः पश्चाद्भगवन्तं समन्वयुः ।
बलशेषं समुदितं परिगृह्य समन्ततः ॥ २.३९.२५ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் சென்றனர்; பகவானைப் பின்தொடர்ந்தனர்; எஞ்சிய படையை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஒன்று திரட்டி.
2.39.26
अजश्चक्रायुधः शौरिरमित्रगणमर्दनः ।
बलाधिकारे निक्षिप्य संमान्यानकदुन्दुभिम् ॥ २.३९.२६ ॥
பிறப்பற்றவரும், சக்கரம் ஏந்தியவரும், சூரனின் மகனும், பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவருமான அவர், படைத் தலைமையில் வைத்து ஆனகதுந்துபியை கௌரவித்தார்.
2.39.27
सम्प्रायाद्यादवश्रेष्ठो जयमाने युधिष्ठिरे ।
उच्चावचमुपादाय धर्मराजाय माधवः ॥ २.३९.२७ ॥
யாதவர்களில் சிறந்த மாதவன், யுதிஷ்டிரரின் வெற்றியின்போது பலவகைப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு தர்மராஜருக்காகச் சென்றார்.
2.39.28
धनौघं पुरतः कृत्वा खाण्डवप्रस्थमाययौ ।
तत्र यज्ञगतान्पश्यंश्चैद्यवर्गसमागतान् ॥ २.३९.२८ ॥
செல்வப் பெருக்கை முன்னிட்டுக்கொண்டு காண்டவப்ரஸ்தத்திற்கு வந்தார்; அங்கே யாகத்திற்கு வந்த சேதிவம்ச அரசர்களையும் பிறரையும் கண்டவாறே.
2.39.29
भूमिपालगणान्सर्वान्सप्रभानिव तोयदान् ।
घकायान्निवसतो यूथपानिव यूथपः ॥ २.३९.२९ ॥
ஒளியுடன் விளங்கும் மேகங்களைப் போன்ற எல்லா நிலமன்னர்களையும், காட்டில் வாழும் யூதபதிகளைப் போன்ற அவர்களையும்.
2.39.30
बलिनः सिंहसङ्काशान्महीमावृत्य तिष्ठतः ।
ततो जनौघसम्बाधं राजसागरमव्ययम् ॥ २.३९.३० ॥
சிங்கங்களைப் போன்ற வலிமையுடையவர்கள், பூமியை மறைத்து நிற்பவர்கள்; பின்னர் மக்கள் திரளால் நெருக்கப்பட்ட அந்த அழியாத அரச சாகரத்தை.
2.39.31
नादयन्रथघोषेण ह्युपायान्मधुसूदनः ।
असूर्यमिव सूर्येण निवातमिव वायुना ॥ २.३९.३१ ॥
தேர் முழக்கத்தால் எதிரொலிக்கச் செய்தபடி மதுசூதனன் வந்தடைந்தான். சூரியனால் ஒளிபெற்ற இடம் போலும், காற்றால் அசையும் வெளி போலும்.
2.39.32
कृष्णेन समुपेतेन जहर्षे भारतं पुरम् ।
ब्राह्मणक्षत्रियाणां तु पूजार्थं ह्यर्थधर्मवित् ॥ २.३९.३२ ॥
கிருஷ்ணன் வந்ததால் பாரத நகரம் மகிழ்ந்தது. பிராமணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் கௌரவிக்க, அறமும் பொருளும் அறிந்தவர்கள் அவர்கள்.
2.39.33
सहदेवो विशेषज्ञो माद्रीपुत्रः कृतोऽभवत् ।
भगवन्तं तु भूतानां भास्वन्तमिव तेजसा ॥ २.३९.३३ ॥
விசேஷங்களை அறிந்த மாத்ரியின் மகன் சகதேவன் நியமிக்கப்பட்டான். அவன் உயிர்களின் பகவானைப் போல், ஒளியால் ஒளிரும் சூரியனைப் போல் இருந்தான்.
2.39.34
विशन्तं यज्ञभूमिं तां सितस्यावरजं प्रभुम् ।
तेजोराशिमृषिं विप्रमदृश्यं वै विजानताम् ॥ २.३९.३४ ॥
அந்த யாகபூமியில் நுழைந்த, சிதனின் இளைய சகோதரனான, தேஜோராசியான, முனிவரும் பிராமணருமான பிரபுவை, அறிந்தவர்களுக்கும் காணப்பட முடியாதவரை.
2.39.35
वयोधिकानां वृद्धानां मार्गमात्मनि तिष्ठताम् ।
जगतस्तस्थुषश्चैव प्रभवाप्ययमच्युतम् ॥ २.३९.३५ ॥
தன்னுள் நிலைத்த, வயதில் மூத்த பெரியோரின் வழி; அசையும், அசையாத உலகின் தோற்றமும் ஒடுக்கமுமான அச்சுதன்.
2.39.36
अनन्तमन्तं शत्रूणाममित्रगणमर्दनम् ।
प्रभवं सर्वभूतानामापत्स्वभयमच्युतम् ॥ २.३९.३६ ॥
முடிவற்றவன், பகைவர்களுக்கு முடிவானவன், பகை கூட்டத்தை நசுக்குபவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் மூலம், ஆபத்துகளில் அபயம் அளிப்பவன், அச்சுதன்.
2.39.37
भविष्यं भावनं भूतं द्वारवत्यामरिन्दमम् ।
स दृष्ट्वा कृष्णमायान्तं प्रतिपूज्यामितौजसम् ॥ २.३९.३७ ॥
துவாரவதியில் எதிர்காலமும் நிகழ்காலமும் கடந்தகாலமுமான மூலமாகிய, எதிரிகளை அடக்குபவரும், அளவற்ற ஆற்றல் கொண்டவருமான கிருஷ்ணர் வருவதைக் கண்டு, அவரை முறையாக வணங்கி உபசரித்தார்.
2.39.38
यथार्हं केशवे वृत्तिं प्रत्यपद्यत पाण्डवः ।
ज्यैष्ठ्यकानिष्ठ्यसंयोगं सम्प्रधार्य गुणागुणैः ॥ २.३९.३८ ॥
பாண்டவர் குணங்கள், குறைகள் ஆகியவற்றையும், மூத்தோர் இளையோர் உறவையும் ஆராய்ந்து, கேசவரிடம் தகுந்த முறையில் நடந்துகொண்டார்.
2.39.39
आरिराधयिषुर्धर्मः पूजयित्वा द्विजोत्तमान् ।
महदादित्यसङ्काशमासनं च जगत्पतेः। ॥ २.३९.३९ ॥
தர்மன் உலகநாதரை மகிழ்விக்க விரும்பி, சிறந்த அந்தணர்களை வணங்கி, பெரிய சூரியனைப் போல் ஒளிரும் ஆசனத்தை உலகநாதருக்கு அளித்தார்.
2.39.40
ददौ नासादितं कैश्चित्तस्मिन्नुपविवेश सः ।
ततो भीष्मोऽब्रवीद्राजन्धर्मराजं युधिष्ठिरम्।
क्रियतामर्हणं राज्ञां यथार्हमिति भारत ॥ २.३९.४० ॥
யாரும் பெறாத அந்த ஆசனத்தை அவர் அளித்தார்; அதில் அவர் அமர்ந்தார். பின்னர் பீஷ்மர் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரிடம், "ஓ அரசே, பாரதா, அரசர்களுக்குத் தகுந்த மரியாதை செய்யப்படட்டும்" என்றார்.
2.39.41
आचार्यमृत्विजं चैव संयुजं च युधिष्ठिर ।
स्नातकं च प्रियं प्राहुः षडर्घार्हान्नृपं तथा ॥ २.३९.४१ ॥
ஓ யுதிஷ்டிரா, ஆசிரியர், ருத்விஜர், உறவினர், ஸ்நாதகர், அன்புக்குரியவர், அரசர் ஆகியோர் ஆறு அர்க்கியங்களுக்குத் தகுதியானவர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது.
2.39.42
एतानर्घ्यानभिगतानाहुः संवत्सरोषितान् ।
त इमे कालपूगस्य महतोऽस्मानुपागताः ॥ २.३९.४२ ॥
வந்து ஓராண்டு தங்கியவர்களை அர்க்கியத்திற்குத் தகுதியானவர்கள் என்று சொல்கிறார்கள். இவர்கள் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் நம்மிடம் வந்திருக்கிறார்கள்.
2.39.43
एषामेकैकशो राजन्नर्घ आनीयतामिति ।
अथ तैषां वरिष्ठाय समर्थायोपनीयताम् ॥ २.३९.४३ ॥
அரசே, இவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் அர்க்கியம் கொண்டுவரப்படட்டும். பின்னர் அவர்களில் சிறந்தவனும் தகுதியுடையவனுமானவனுக்கு அது அளிக்கப்படட்டும்.
2.39.44
कस्मै भवान्मन्यतेऽर्घमेकस्मै कुरुनन्दन ।
उपनीयमानं युक्तं च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.३९.४४ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, அர்க்கியத்தை எவ்வொருவருக்கு அளிப்பதை நீங்கள் சரியென்று கருதுகிறீர்கள்? அளிக்கத்தக்கதும் பொருத்தமானதுமானதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
2.39.45
ततो भीष्मः शान्तनवो बुद्ध्या निश्चित्य वीर्यवान् ।
वार्ष्णेयं मन्यते कृष्णमर्हणीयतमं भुवि ॥ २.३९.४५ ॥
பின்னர் வீரியம் மிக்க சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், அறிவால் தீர்மானித்து, பூமியிலேயே மிக அதிகமாக மதிக்கத் தகுந்தவராக விருஷ்ணி குலத்து கிருஷ்ணரைக் கருதினார்.
2.39.46
एष ह्येषां समस्तानां तेजोबलपराक्रमैः ।
मध्ये तपन्निवाभाति ज्योतिषामिव भास्करः ॥ २.३९.४६ ॥
இவர் இவர்கள் அனைவருக்கும் நடுவில், தேஜஸ், பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றால், ஒளிகளுக்கு நடுவில் சுடர்விடும் சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கிறார்.
2.39.47
असूर्यमिव सूर्येण निर्वातमिव वायुना ।
भासितं ह्लादितं चैव कृष्णेनेदं सदो हि नः ॥ २.३९.४७ ॥
சூரியனால் ஒளிபெறும் இடம் போல, காற்றால் குளிர்ச்சி பெறும் காற்றில்லாத இடம் போல, கிருஷ்ணரால் நம் இந்த சபை ஒளியும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றுள்ளது.
2.39.48
तस्मै भीष्माभ्यनुज्ञातः सहदेवः प्रतापवान् ।
उपजह्रेऽथ विधिवद्वार्ष्णेयायार्घ्यमुत्तमम् ॥ २.३९.४८ ॥
பீஷ்மரின் அனுமதி பெற்ற வலிமைமிக்க சஹதேவன், விதிப்படி அந்த விருஷ்ணி குலத்தவருக்கு சிறந்த அர்க்கியத்தை அளித்தான்.
2.39.49
गामर्घ्यं मधुपर्कं च ह्यानीयोपाहरत्तदा ।
एतस्मिन्नन्तरे राजन्निदमासीत्तदाऽद्भुतम् ॥ २.३९.४९ ॥
பசுவையும், அர்க்கியத்தையும், மதுபர்க்கத்தையும் கொண்டுவந்து அவர் அளித்தார். அரசே, அந்த நேரத்தில் இது அற்புதமாக நிகழ்ந்தது.
2.39.50
तां दृष्ट्वा क्षत्रियाः सर्वे पूजां कृष्णस्य भूयसीम् ।
सम्प्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ २.३९.५० ॥
அதைக் கண்ட எல்லா க்ஷத்திரியர்களும் கிருஷ்ணனுக்குச் செய்யப்பட்ட அந்தப் பெரும் மரியாதையைப் பார்த்து, ஒருவரை ஒருவர் நோக்கியபடி அமர்ந்து, அதை மனதில் கொண்டனர்.
2.39.51
प्रतिजग्राह तां कृष्णः शास्त्रदृष्टेन कर्मणा ।
शिशुपालस्तु तां पूजां वासुदेवे न चक्षमे ॥ २.३९.५१ ॥
சாஸ்திர விதிப்படி கிருஷ்ணன் அதை ஏற்றுக்கொண்டான். ஆனால் சிசுபாலன் வாசுதேவனுக்குச் செய்யப்பட்ட அந்த மரியாதையைப் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை.
2.39.52
उपालभ्य स भीष्मं च धर्मराजं च संसदि ।
अवाक्षिपद्वासुदेवं चेदिराजो महाबलः ॥ २.३९.५२ ॥
சபையில் பீஷ்மரையும் தர்மராஜரையும் கடிந்துகொண்டு, அந்த மகாபலசாலியான சேதிராஜன் வாசுதேவனை இகழ்ந்தான்.
2.39.53
तेषामाकारभावज्ञः सहदेवो न चक्षमे ।
मानिनां बलिनां राज्ञां पुरुः सन्दर्शिते पदे ॥ २.३९.५३ ॥
அவர்களின் உள்ளக்கருத்தை அறிந்த சஹதேவன், பெருமை கொண்ட வலிமைமிக்க அரசர்களுக்கு முன்னால் தனக்குரிய இடம் காட்டப்பட்டதைப் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை.
2.39.54
पुष्पवृष्टिर्महत्यासीत्सहदेवस्य मूर्धनि ।
जन्मप्रभृति वृष्णीना सुनीथः शत्रुरब्रवीत् ॥ २.३९.५४ ॥
சஹதேவனின் தலையில் பெரும் மலர் மழை பொழிந்தது. அப்போது பிறப்பிலிருந்தே வ்ருஷ்ணிகளின் பகைவனான சுனீதன் பேசினான்.
2.39.55
प्रष्टा वियोनिजो राजा प्रतिवक्ता नदीसुतः ।
प्रतिग्रहीता गोपालः प्रदाता च वियोनिजः ॥ २.३९.५५ ॥
கேள்வி கேட்பவன் கருவில் பிறவாத அரசன்; பதில் சொல்பவன் நதியின் மகன்; தானம் பெறுபவன் இடையன்; தானம் அளிப்பவனும் கருவில் பிறவாதவன்.
2.39.56
सदस्या मूकवत्सर्वे आसतेऽत्र किमुच्यते ।
इत्युक्त्वा स विहस्याशु पाण्डुं पुनरब्रवीत् ॥ २.३९.५६ ॥
இங்கு அவையினர் அனைவரும் ஊமையரைப் போல அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; இதில் என்ன சொல்வது? இவ்வாறு கூறி அவன் நகைத்துவிட்டு விரைவாக பாண்டுவின் மகனிடம் மீண்டும் பேசினான்.
2.39.57
अतिपश्यसि वा सर्वान्न वा पश्यसि पाण्डव ।
तिष्ठत्स्वन्येषु पूज्येषु गोपमर्चितवानसि ॥ २.३९.५७ ॥
பாண்டவனே, நீ அனைவரையும் காண்கிறாயா அல்லது காணவில்லையா? மற்ற மதிப்புக்குரியவர்கள் இருக்கும்போதே நீ இடையனைப் போற்றினாய்.
2.39.58
एते चैवोभये तात कार्यस्य तु विनाशके ।
अतिदृष्टिरदृष्टिर्वा तयोः किं त्वं समास्थितः ॥ २.३९.५८ ॥
மகனே, இவ்விரண்டும் காரியத்தை அழிப்பவை. அதீத பார்வையோ, பார்வையின்மையோ, இவ்விரண்டில் எதை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய்?