Mahābhārata · Adhyāya 2.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.41.1
ततो युधिष्ठिरो राजा शिशुपालमुपाद्रवत् ।
उवाच चैनं मधुरं सान्त्वपूर्वमिदं वचः ॥ २.४१.१ ॥
Da eilte König Yudhiṣṭhira zu Śiśupāla und sprach ihn mit diesen sanften, zunächst versöhnlichen Worten an.
2.41.2
नेदं युक्तं महीपाल यादृशं वै त्वमुक्तवान् ।
अधर्मश्च परो राजन्पारुष्यं च निरर्थकम् ॥ २.४१.२ ॥
O Beschützer der Erde, was du gesagt hast, ist nicht angemessen. O König, es ist großes Unrecht und sinnlose Härte.
2.41.3
न हि धर्मं परं जातु नावबुध्येत पार्थिवः ।
भीष्मः शान्तनवस्त्वेनं मावमंस्थास्त्वमन्यथा ॥ २.४१.३ ॥
Kein König würde das höchste Dharma jemals erfassen. Doch verachte Bhīṣma, den Sohn Śantanus, nicht auf andere Weise.
2.41.4
पश्य चैतान्महीपालांस्त्वत्तो वृद्धतरान्बहून् ।
मृष्यन्ते चार्हणां कृष्णे तद्वत्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ २.४१.४ ॥
Sieh, viele Könige, älter als du, ertragen die Ehre, die Kṛṣṇa erwiesen wird; so solltest auch du sie ertragen.
2.41.5
वेद तत्त्वेन कृष्णं हि भीष्णश्चेदिपते भृशम् ।
न ह्येनं त्वं तथा यथैनं वेद कौरवः ॥ २.४१.५ ॥
O Herr von Cedi, Bhīṣma kennt Kṛṣṇa in Wahrheit vollkommen; du aber kennst ihn nicht so, wie ihn der Kaurava kennt.
2.41.6
नास्मै देयो ह्यनुनयो नायमर्हति सान्त्वनम् ।
लोकवृद्धतमे कृष्णे योऽर्हणां नाभिमन्यते ॥ २.४१.६ ॥
Man sollte ihm keine Versöhnung anbieten; er verdient keinen Trost, da er die Ehre nicht annimmt, die Kṛṣṇa, dem Ältesten der Welten, erwiesen wird.
2.41.7
क्षत्रियः क्षत्रियं जित्वा रणे रणकृतां वरः ।
यो मुञ्चति वशे कृत्वा गुरुर्भवति तस्य सः ॥ २.४१.७ ॥
Ein Kṣatriya, der im Kampf einen anderen Kṣatriya besiegt, ihn unterwirft und dann freilässt, wird sein Lehrer – er ist der Beste unter den Kämpfern.
2.41.8
अस्यां हि समितौ राज्ञामेकमप्यजितं युधि ।
न पश्यामि महीपालं सात्वतीपुत्रतेजसा ॥ २.४१.८ ॥
In dieser Versammlung sehe ich keinen einzigen König, der im Kampf unbesiegt geblieben wäre gegen den Glanz des Sohnes der Sātvatī.
2.41.9
न हि केवलमस्माकमयमर्च्यतमोऽच्युतः ।
त्रयाणामपि लोकानामर्चनीयो महाभुजः ॥ २.४१.९ ॥
Nicht nur für uns ist dieser Acyuta der am meisten Verehrungswürdige; der Starkarmige ist für alle drei Welten verehrungswürdig.
2.41.10
कृष्णेन हि जिता युद्धे बहवः क्षत्रियर्षभाः ।
जगत्सर्वं च वार्ष्णेये निखिलेन प्रतिष्ठितम् ॥ २.४१.१० ॥
Durch Kṛṣṇa wurden im Kampf viele Stiere unter den Kṣatriyas besiegt, und die ganze Welt ist ganz im Nachkommen Vṛṣṇis gegründet.
2.41.11
तस्मात्सत्स्वपि वृद्धेषु कृष्णमर्चाम नेतरान् ।
एवं वक्तुं न चार्हस्त्वं मा तेऽभूद्बुद्धिरीदृशी ॥ २.४१.११ ॥
Deshalb wollen wir, auch wenn Ältere anwesend sind, Kṛṣṇa ehren und keine anderen. Es ziemt dir nicht, so zu reden; möge dir solch ein Gedanke nicht kommen.
2.41.12
ज्ञानवृद्धा मया राजन्बहवः पर्युपासिताः ।
यस्य राजन्प्रभावज्ञाः पुरा सर्वे च रक्षिताः।
तेषां कथयतां शौरेरहं गुणवतो गुणान् ॥ २.४१.१२ ॥
O König, ich habe viele an Weisheit Ältere verehrt, die, seine Macht kennend, einst alle beschützten. Von denen, die davon sprachen, habe ich die Tugenden Śauris, des Tugendhaften, gehört.
2.41.13
समागतानामश्रौषं बहून्बहुमतान्सताम् ।
कर्माण्यपि च यान्यस्य जन्मप्रभृति धीमतः ॥ २.४१.१३ ॥
Ich habe von vielen angesehenen Guten, die hier versammelt waren, gehört, auch die Taten dieses Weisen von seiner Geburt an.
2.41.14
बहृशः कथ्यमानानि नरैर्भूयः श्रुतानि मे ।
न केवलं वयं कामाच्चेदिगज जनार्दनम् ॥ २.४१.१४ ॥
Diese Dinge, die von Menschen immer wieder erzählt wurden, habe ich wiederholt gehört. Nicht nur aus Begierde ehren wir, wenn…, Janārdana.
2.41.15
न सम्बन्धं पुरस्कृत्य कृतार्थं वा कथञ्चन ।
अर्चामहेऽर्चितं सद्भिर्भुवि भूतसुखावहम् ॥ २.४१.१५ ॥
Nicht weil wir die Verwandtschaft voranstellen, noch auf irgendeine Weise um unseres Zieles willen, verehren wir ihn – ihn, der von den Guten geehrt wird und den Wesen auf Erden Glück bringt.
2.41.16
यशः शौर्यं जयं चास्य विज्ञायार्चां प्रयुञ्ज्महे ।
न च कश्चिदिहास्माभिः सुवालोप्यपरीक्षितः ॥ २.४१.१६ ॥
In Kenntnis seines Ruhmes, seiner Tapferkeit und seines Sieges vollziehen wir die Verehrung; und hier hat keiner von uns ungeprüft bleiben dürfen…
2.41.17
गुणैर्वृद्धानतिक्रम्य हरिरर्च्यतमो मतः ।
ज्ञानवृद्धो द्विजातीनां क्षत्रियाणां बलाधिकः ॥ २.४१.१७ ॥
Die Alten an Tugenden übertreffend, gilt Hari als am meisten verehrungswürdig – an Weisheit älter unter den zweimal Geborenen, an Stärke überlegen unter den Kṣatriyas.
2.41.18
वैश्यानां धान्यधनवाञ्शूद्राणामेव जन्मतः ।
पूज्यतायां च गोविन्दे हेतू द्वावपि संस्थितौ ॥ २.४१.१८ ॥
Unter den Vaiśyas der an Getreide und Reichtum Reiche, und unter den Śūdras durch die Geburt allein – in Govindas Verehrungswürdigkeit bestehen diese beiden Gründe fest.
2.41.19
वेदवेदाङ्गविज्ञानं बलं चाभ्यधिकं तथा ।
नृणां लोके हि कोऽन्योस्ति विशिष्टः केशवादृते ॥ २.४१.१९ ॥
Das Wissen um die Veden und ihre Glieder und ebenso größere Kraft: Wer unter den Menschen in der Welt ist außer Keśava hervorragend?
2.41.20
दानं दाक्ष्यं श्रुतं शौर्यं ह्रीः कीर्तिर्बुद्धिरुत्तमा ।
संनतिः श्रीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिश्च नियताऽच्युते ॥ २.४१.२० ॥
Freigebigkeit, Geschick, Gelehrsamkeit, Tapferkeit, Scham, Ruhm, höchste Einsicht, Demut, Glück, Standhaftigkeit, Zufriedenheit und Gedeihen — alles dies ruht beständig im Unvergänglichen.
2.41.21
तमिमं लोकसम्पन्नमाचार्यं पितरं गुरुम् ।
अर्घ्यमर्चितमर्चामः सर्वे सङ्क्षन्तुमर्हथ ॥ २.४१.२१ ॥
Lasst uns alle diesen Lehrer, Vater und Guru ehren, mit den Vorzügen der Welt ausgestattet, der Opfergabe würdig und verehrt; ihr alle solltet verzeihen.
2.41.22
ऋत्विग्गुरुर्विवाह्यश्च स्नातको नृपतिः प्रियः ।
सर्वमेतद्धृषीकेशस्तस्मादभ्यर्चितोऽच्युतः ॥ २.४१.२२ ॥
Der Opferpriester, der Lehrer, der heiratsfähige Schwiegersohn, der Studienabgänger, der König und der Geliebte — alle diese ist Hṛṣīkeśa; darum wird Acyuta verehrt.
2.41.23
कृष्ण एव हि लोकानामुत्पत्तिरपि चाप्ययः ।
कृष्णस्य हि कृते विश्वमिदं भूतं चराचरम् ॥ २.४१.२३ ॥
Kṛṣṇa ist wahrlich der Ursprung und auch das Vergehen der Welten; um Kṛṣṇas willen ist dieses ganze Weltall der beweglichen und unbeweglichen Wesen entstanden.
2.41.24
एष प्रकृतिरव्यक्ता कर्ता चैव सनातनः ।
परश्च सर्वभूतेभ्यस्तस्मात्पूज्यतमोऽच्युतः ॥ २.४१.२४ ॥
Er ist die unmanifeste Urnatur, der ewige Urheber und höher als alle Wesen; darum ist Acyuta der verehrungswürdigste.
2.41.25
द्धिर्मनो महद्वायुस्तेजोऽभः खं मही च या ।
चतुर्विधं च यद्भूतं सर्वं कृष्णे प्रतिष्ठितम् ॥ २.४१.२५ ॥
Verstand, Geist, das große Prinzip, Luft, Feuer, Wasser, Äther und Erde sowie die vierfache Ordnung der Wesen – alles ist in Kṛṣṇa gegründet.
2.41.26
आदित्यश्चन्द्रमाश्चैव नक्षत्राणि ग्रहाश्च ये ।
दिशश्च विदिशश्चैव सर्वं कृष्णे प्रतिष्ठितम् ॥ २.४१.२६ ॥
Sonne und Mond, die Sterne und Planeten, die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen – alles ist in Kṛṣṇa gegründet.
2.41.27
एष रुद्रश्च सर्वात्मा ब्रह्मा चैव सनातनः ।
अक्षरं क्षररूपेण मानुषत्वमुपागतः ॥ २.४१.२७ ॥
Er ist Rudra und das Selbst aller, und er ist auch der ewige Brahmā. Obwohl unvergänglich, hat er in vergänglicher Gestalt das Menschsein angenommen.
2.41.28
अग्निहोत्रमुखा वेदा गायत्री च्छन्दसां मुखम् ।
राजा मुखं मनुष्याणां नदीनां सागरो मुखम् ॥ २.४१.२८ ॥
Die Veden, deren Antlitz das Feueropfer ist; die Gāyatrī ist das Antlitz der Metren; der König ist das Antlitz der Menschen; der Ozean ist das Antlitz der Flüsse.
2.41.29
नक्षत्राणां मुखं चन्द्र आदित्यस्तेजसां मुखम् ।
पर्वतानां मुखं मेरुर्गरुडः पततां मुखम् ॥ २.४१.२९ ॥
Der Mond ist das Antlitz der Sterne; die Sonne das Antlitz der Lichter; der Meru das Antlitz der Berge; Garuḍa das Antlitz der Vögel.
2.41.30
ऊर्ध्वं तिर्यगधश्चैव यावती जगतो गतिः ।
सदेवकेषु लोकेषु भगवान्केशवो मुखम् ॥ २.४१.३० ॥
Oben, quer und unten – soweit der Lauf der Welt reicht, in den Welten samt den Göttern ist der Erhabene Keśava das Antlitz.
2.41.31
अयं तु पुरुषो बालः शिशुपालो न बुध्यते ।
सर्वत्र सर्वदा कृष्णं तस्मादेवं प्रभाषते ॥ २.४१.३१ ॥
Doch dieser kindische Mann Śiśupāla begreift nicht; darum spricht er so über Kṛṣṇa, überall und immer.
2.41.32
यो हि धर्मं विचिनुयादुत्कृष्टं मतिमान्नरः ।
स वै पश्येद्यथा धर्मं न तथा चेदिराडयम् ॥ २.४१.३२ ॥
Der weise Mensch, der das höchste Dharma recht erkennt, sieht das Dharma, wie es ist; dieser König von Cedi sieht es nicht so.
2.41.33
सवृद्धबालेष्वथवा पार्थिवेषु महात्मसु ।
को नार्हं मन्यते कृष्णं को वाप्येनं न पूजयेत् ॥ २.४१.३३ ॥
Unter den Alten und den Jungen oder unter den großmütigen Königen: Wer würde Kṛṣṇa nicht für würdig halten? Oder wer würde ihn nicht ehren?
2.41.34
अथैनां दुष्कृतां पूजां शिशुपालो व्यवस्यति ।
दुष्कृतायां यथान्यायं तथाऽयं कर्तुमर्हति ॥ २.४१.३४ ॥
Nun beschließt Śiśupāla, diese falsche Ehre zu erweisen; wie es dem Übeltäter gegenüber der Gerechtigkeit nach gebührt, so soll auch er handeln.