Mahābhārata · Adhyāya 2.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.47.1
पुरा त्रेतायुगे राजन्बलिर्वैरोजनोऽभवत् ।
दैत्यानां पार्थिवो वीरो बलेनाप्रतिमो बली ॥ २.४७.१ ॥
Vor langer Zeit, o König, im Tretā-Zeitalter, wurde Bali, der Sohn Virocanas, der heldenhafte Herrscher der Daityas, an Kraft unvergleichlich, fürwahr mächtig.
2.47.2
तदा बलिर्महाराज दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
विजेतुं तरसा शक्रमिन्द्रस्थानमवाप सः ॥ २.४७.२ ॥
Da, o großer König, umgeben von Heerscharen der Daityas, gelangte Bali rasch auf den Sitz Indras, um Śakra zu besiegen.
2.47.3
तेन वित्रासिता देवा बलिनाऽऽखण्डलादयः ।
ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य गत्वा क्षीरोदधिं तदा ॥ २.४७.३ ॥
Die von Bali in Schrecken versetzten Götter, angeführt von Ākhaṇḍala (Indra) und den anderen, mit Brahmā an der Spitze, gingen da zum Milchozean.
2.47.4
तुष्टुवुः सहिताः सर्वे देवं नारायणं प्रभुम् ।
स तेषां दर्शनं चक्रे विबुधानां हरिस्तदा ॥ २.४७.४ ॥
Alle zusammen priesen den Herrn, den Gott Nārāyaṇa; da ließ Hari sich den Göttern sehen.
2.47.5
प्रसादजं तस्य विभोरदित्यां जन्म उच्यते ।
अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दनः ॥ २.४७.५ ॥
Seine Geburt, aus der Gnade des allgegenwärtigen Herrn, wird Aditi zugeschrieben; als Sohn der Aditi geworden, wurde er die Freude der Yādavas.
2.47.6
एष विष्णुरिति ख्यात इन्द्रस्यावरजोऽभवत् ।
तस्मिन्नेव च काले तु दैत्येन्द्रो बलवीर्यवान् ॥ २.४७.६ ॥
Dieser, bekannt als Viṣṇu, wurde der jüngere Bruder Indras; und zur selben Zeit gab es den Herrscher der Daityas, begabt mit Kraft und Tapferkeit.
2.47.7
अश्वमेधं क्रतुश्रेष्ठमाहर्तुमुपचक्रमे ।
वर्तमाने तदा यज्ञे दैत्येन्द्रस्य युधिष्ठिर ॥ २.४७.७ ॥
O Yudhiṣṭhira, da begann der Herr der Daityas das Aśvamedha, das beste aller Opfer; während dieses Opfer vollzogen wurde…
2.47.8
स विष्णुर्मानवो भूत्वा प्रच्छन्नो ब्रह्मसंवृतः ।
मुण्डो यत्रोपवीती च कृष्णाजिनधरः शिखी ॥ २.४७.८ ॥
Dieser Viṣṇu nahm menschliche Gestalt an, verbarg sich im Gewand eines Brahmanen und kam mit geschorenem Kopf, heiliger Schnur, schwarzem Antilopenfell und Haarschopf.
2.47.9
पालाशदण्डं सङ्गृह्य वामनोऽद्भुतदर्शनः ।
विश्य स बलेर्यज्ञे वर्तमानो च दक्षिणाम् ॥ २.४७.९ ॥
Mit einem Stab aus Palāśa-Holz in der Hand trat der Zwerg von wunderbarer Gestalt in Balis Opfer ein und war dort zur Zeit der Opfergabe anwesend.
2.47.10
देहीत्युवाच दैत्येन्द्रं विक्रमांस्त्रीनिहैव ह ।
दीयतां त्रिपदीमात्रमित्ययाचन्महासुरम् ॥ २.४७.१० ॥
Er sprach zum Herrn der Daityas: »Gib mir hier drei Schritte.« »Mögen mir nur drei Schritte Land gegeben werden«, so bat er jenen großen Asura.
2.47.11
स तथेति प्रतिश्रुत्य प्रददौ विष्णवे तदा ।
तेन लब्ध्वा हिरर्भूमिं जृम्भयामास वै भृशम् ॥ २.४७.११ ॥
Er versprach es mit den Worten »So sei es« und gab es dann Viṣṇu; nachdem er das Land erlangt hatte, dehnte er sich in der Tat gewaltig aus.
2.47.12
स शिशुः सदिवं खं च पृथिवीं वच विशाम्पते ।
त्रिभिर्विक्रमणैश्चैव सर्वमाक्रमताभिभूः ॥ २.४७.१२ ॥
O Herr der Menschen, jenes Kind (Viṣṇu) umfasste und eroberte alles — Himmel, Luftraum, Erde und Rede — mit drei Schritten; er war der Allbezwinger.
2.47.13
बलेर्बलवतो यज्ञे बलिना विष्णुना पुरा ।
विक्रमैस्त्रिभिरक्षोभ्याः क्षोभितास्ते महासुराः ॥ २.४७.१३ ॥
In alter Zeit wurden bei dem Opfer des mächtigen Bali die großen Asuras von den drei Schritten des unerschütterlichen Viṣṇu erschüttert.
2.47.14
विप्रचित्तिमुखाः क्रुद्धाः सर्वसङ्घा महासुराः ।
नानावक्रा महाकाया नानावेषधरा नृप ॥ २.४७.१४ ॥
Die großen Asuras, angeführt von Vipracitti, zornig und mit allen ihren Scharen, hatten mannigfaltig verzerrte Gestalten, riesige Körper und trugen vielerlei Verkleidungen, o König.
2.47.15
नानाप्रहरणा रौद्रा नानामाल्यानुलेपनाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य प्रदीप्ता इव तेजसा ॥ २.४७.१५ ॥
Grimmig, mit vielerlei Waffen, geschmückt mit mannigfaltigen Girlanden und Salben, ihre eigenen Waffen ergriffen, leuchtend wie von Glanz.
2.47.16
क्रममाणं हरि तत्र उपावर्तन्त भारत ।
प्रमथ्य सर्वान्दैतेयान्पादहस्ततलैस्तु तान् ॥ २.४७.१६ ॥
Sie wandten sich gegen Hari, der dort einherschritt, o Bhārata, und zermalmten alle jene Daityas mit Füßen, Händen und Handflächen.
2.47.17
रूपं कृत्वा महाभीमं जहाराशु स मेदिनीम् ।
सम्प्राप्य दिवमाकाशमादित्यसदने स्थितः ॥ २.४७.१७ ॥
Eine überaus schreckliche Gestalt annehmend, raubte er rasch die Erde; nachdem er Himmel und Luftraum erreicht hatte, stand er in der Wohnung der Sonne.
2.47.18
अत्यरोचत भूतात्मा आदित्यस्यैव तेजसा ।
प्रकाशयन्दिशः सर्वाः प्रदिशश्च महायशाः ॥ २.४७.१८ ॥
Die Seele aller Wesen, von großem Ruhm, strahlte überaus hell mit eben dem Glanz der Sonne und erleuchtete alle Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen.
2.47.19
शुशुभे स महाबाहुः सर्वलोकान्प्रकाशयन् ।
तस्य विक्रमतो भूमिं चन्द्रादित्यौ स्तनान्तरे ॥ २.४७.१९ ॥
Jener Starkarmige strahlte und erleuchtete alle Welten. Als er über die Erde schritt, befanden sich Mond und Sonne zwischen seinen Brüsten.
2.47.20
नभस्तु क्रममाणस्य नाभ्यां किल तदा स्थितौ ।
परमाक्रममाणस्य नानुभ्यां तौ व्यवस्थितौ ॥ २.४७.२० ॥
Als er den Himmel durchschritt, befanden sich die beiden damals an seinem Nabel; für den, der höchst ausschritt, waren sie fest gesetzt, nicht auf den Geringeren.
2.47.21
विष्णोरमितवीर्यस्य वदन्त्येवं द्विजातयः ।
अथास्य पादाक्रमणात्पफालाण्डो युधिष्ठिरः ॥ २.४७.२१ ॥
So sprechen die Zweimalgeborenen über Viṣṇu von unermesslicher Kraft. Dann wurde durch das Ausschreiten seines Fußes das Weltei gespalten, o Yudhiṣṭhira.
2.47.22
तच्छिद्रात्स्यन्दिनी तस्य पादभ्रष्टा तु निम्नगा ।
ससार सागरं सा तु पावनी सागरंगमा ॥ २.४७.२२ ॥
Aus jenem Loch floss ein Fluss, vom Fuß herabgefallen. Jener reinigende Fluss strömte zum Ozean und erreichte das Meer.
2.47.23
जहार मेदिनीं सर्वां हत्वा दानवपुङ्गवान् ।
आसुरी श्रियमाहृत्य त्रील्लोकान्स जनार्दन ॥ २.४७.२३ ॥
Nachdem er die vorzüglichsten Dānavas erschlagen hatte, nahm er die ganze Erde. O Janārdana, nachdem er die Pracht der Asuras genommen hatte, ergriff er die drei Welten.
2.47.24
सपुत्रदारानसुरान्पाताले संन्यवेशयत् ।
नमुचिः शम्बरश्चैव प्रह्लादश्च महामनाः ॥ २.४७.२४ ॥
Er ließ die Asuras mit ihren Söhnen und Frauen in Pātāla sich niederlassen. Namuci, Śambara und der hochherzige Prahlāda ebenso.
2.47.25
महाभूतानि भूतात्मा सविशेषानि वै हरिः ।
कालं च सकलं राजन्गात्रभूतान्यदर्शयत् ॥ २.४७.२५ ॥
O König, Hari, die Seele der Wesen, zeigte die großen Elemente mit ihren Unterschieden und die ganze Zeit als Glieder seines Leibes.
2.47.26
तस्य गात्रे जगत्सर्वमानीतमधिपश्यति ।
न किञ्चिदस्ति लोकेषु यदनाप्तं महात्मना ॥ २.४७.२६ ॥
In seinem Leib erscheint die ganze Welt zusammengebracht. In den Welten gibt es nichts, was jener Großseelige nicht erreicht hätte.
2.47.27
तद्धि रूपमुपेन्द्रस्य देवदानवमानवाः ।
दृष्ट्वा संमुमुहुः सर्वे विष्णुतेजोऽभिपीडिताः ॥ २.४७.२७ ॥
Als sie jene Gestalt Upendras sahen, gerieten Götter, Dämonen und Menschen alle in Verwirrung, überwältigt vom Glanz Viṣṇus.
2.47.28
बलिर्बद्धोऽभिमानी च यज्ञवाटे महात्मना ।
विरोचनकुलं सर्वं पाताले विनिवेशितम् ॥ २.४७.२८ ॥
Im Opferbezirk wurde der stolze Bali von jenem Großseeligen gebunden, und das ganze Geschlecht Virocanas wurde in die Unterwelt gebracht.
2.47.29
एवंविधानि कर्माणि कृत्वा गरुडावाहनः ।
न विस्मयमुपागच्छत्पारमेष्ठ्येन तेजसा ॥ २.४७.२९ ॥
Obwohl er solche Taten vollbracht hatte, geriet der Garuḍa-Reiter durch seinen höchsten herrscherlichen Glanz nicht in Staunen.
2.47.30
स सर्वमसुरैश्वर्यं सम्प्रदाय शचीपतेः ।
त्रैलोक्यं च ददौ शक्रे विष्णुर्दानवसूदनः ॥ २.४७.३० ॥
Nachdem er die ganze Herrschaft der Asuras dem Herrn der Śacī übergeben hatte, gab Viṣṇu, der Vernichter der Dānavas, den drei Welten an Śakra.
2.47.31
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावो महात्मनः ।
वेदविद्भिर्द्विजैरेतच्छ्रूयते वैष्णवं यशः।
मानुषेषु ततो विष्णोः प्रादुर्भावांस्तथा शृणु ॥ २.४७.३१ ॥
Dies ist die Erscheinung des Großseeligen namens Vāmana. Der Ruhm Viṣṇus wird so von den zweimal Geborenen, die den Veda kennen, gehört. Nun höre von den übrigen Erscheinungen Viṣṇus unter den Menschen.