Mahābhārata · Adhyāya 2.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.47.1
पुरा त्रेतायुगे राजन्बलिर्वैरोजनोऽभवत् ।
दैत्यानां पार्थिवो वीरो बलेनाप्रतिमो बली ॥ २.४७.१ ॥
Outrora, ó rei, na era de Tretā, Bali, filho de Virocana, tornou-se o herói soberano dos Daityas, sem igual em força, de fato poderoso.
2.47.2
तदा बलिर्महाराज दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
विजेतुं तरसा शक्रमिन्द्रस्थानमवाप सः ॥ २.४७.२ ॥
Então, ó grande rei, cercado por hostes de Daityas, Bali alcançou rapidamente o trono de Indra para conquistar Śakra.
2.47.3
तेन वित्रासिता देवा बलिनाऽऽखण्डलादयः ।
ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य गत्वा क्षीरोदधिं तदा ॥ २.४७.३ ॥
Os deuses, aterrorizados por Bali, liderados por Ākhaṇḍala (Indra) e os demais, pondo Brahmā à frente, então foram ao oceano de leite.
2.47.4
तुष्टुवुः सहिताः सर्वे देवं नारायणं प्रभुम् ।
स तेषां दर्शनं चक्रे विबुधानां हरिस्तदा ॥ २.४७.४ ॥
Todos juntos louvaram o senhor, o deus Nārāyaṇa; então Hari concedeu aos deuses a sua visão.
2.47.5
प्रसादजं तस्य विभोरदित्यां जन्म उच्यते ।
अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दनः ॥ २.४७.५ ॥
Diz-se que o seu nascimento, fruto da graça do senhor onipresente, foi de Aditi; tornando-se também filho de Aditi, tornou-se a alegria dos Yādava.
2.47.6
एष विष्णुरिति ख्यात इन्द्रस्यावरजोऽभवत् ।
तस्मिन्नेव च काले तु दैत्येन्द्रो बलवीर्यवान् ॥ २.४७.६ ॥
Este, conhecido como Viṣṇu, tornou-se o irmão mais novo de Indra; e naquele mesmo tempo havia o senhor dos Daityas, dotado de força e valor.
2.47.7
अश्वमेधं क्रतुश्रेष्ठमाहर्तुमुपचक्रमे ।
वर्तमाने तदा यज्ञे दैत्येन्द्रस्य युधिष्ठिर ॥ २.४७.७ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, então o senhor dos Daityas iniciou o Aśvamedha, o melhor dos sacrifícios; enquanto esse sacrifício decorria…
2.47.8
स विष्णुर्मानवो भूत्वा प्रच्छन्नो ब्रह्मसंवृतः ।
मुण्डो यत्रोपवीती च कृष्णाजिनधरः शिखी ॥ २.४७.८ ॥
Aquele Viṣṇu, assumindo forma humana e oculto na aparência de um brâmane, veio com a cabeça raspada, o cordão sagrado, uma pele de antílope negro e um topete.
2.47.9
पालाशदण्डं सङ्गृह्य वामनोऽद्भुतदर्शनः ।
विश्य स बलेर्यज्ञे वर्तमानो च दक्षिणाम् ॥ २.४७.९ ॥
Tomando um bastão de madeira de palāśa, o anão de aspecto maravilhoso entrou no sacrifício de Bali e ali esteve presente no momento da dakṣiṇā.
2.47.10
देहीत्युवाच दैत्येन्द्रं विक्रमांस्त्रीनिहैव ह ।
दीयतां त्रिपदीमात्रमित्ययाचन्महासुरम् ॥ २.४७.१० ॥
Disse ao senhor dos Daityas: «Dá-me aqui três passos.» «Que me seja dado apenas o espaço de três passos», assim pediu àquele grande asura.
2.47.11
स तथेति प्रतिश्रुत्य प्रददौ विष्णवे तदा ।
तेन लब्ध्वा हिरर्भूमिं जृम्भयामास वै भृशम् ॥ २.४७.११ ॥
Ele prometeu, dizendo «Assim seja», e então deu a Viṣṇu; tendo obtido a terra, na verdade ele se expandiu enormemente.
2.47.12
स शिशुः सदिवं खं च पृथिवीं वच विशाम्पते ।
त्रिभिर्विक्रमणैश्चैव सर्वमाक्रमताभिभूः ॥ २.४७.१२ ॥
Ó senhor dos homens, aquela criança (Viṣṇu) abrangeu e conquistou tudo — céu, espaço, terra e palavra — com três passadas; ele era o todo-poderoso.
2.47.13
बलेर्बलवतो यज्ञे बलिना विष्णुना पुरा ।
विक्रमैस्त्रिभिरक्षोभ्याः क्षोभितास्ते महासुराः ॥ २.४७.१३ ॥
Outrora, no sacrifício do poderoso Bali, os grandes asuras foram abalados pelos três passos do inabalável Viṣṇu.
2.47.14
विप्रचित्तिमुखाः क्रुद्धाः सर्वसङ्घा महासुराः ।
नानावक्रा महाकाया नानावेषधरा नृप ॥ २.४७.१४ ॥
Os grandes asuras, liderados por Vipracitti, irados e com todas as suas hostes, tinham formas tortas de muitos tipos, corpos enormes e usavam muitos disfarces, ó rei.
2.47.15
नानाप्रहरणा रौद्रा नानामाल्यानुलेपनाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य प्रदीप्ता इव तेजसा ॥ २.४७.१५ ॥
Ferozes, portando diversas armas, adornados com variadas guirlandas e unguentos, tendo tomado suas próprias armas, resplandecentes como de esplendor.
2.47.16
क्रममाणं हरि तत्र उपावर्तन्त भारत ।
प्रमथ्य सर्वान्दैतेयान्पादहस्ततलैस्तु तान् ॥ २.४७.१६ ॥
Voltaram-se para Hari, que avançava ali, ó Bhārata, esmagando todos aqueles daityas com pés, mãos e palmas.
2.47.17
रूपं कृत्वा महाभीमं जहाराशु स मेदिनीम् ।
सम्प्राप्य दिवमाकाशमादित्यसदने स्थितः ॥ २.४७.१७ ॥
Tomando uma forma terrível, arrebatou rapidamente a terra; tendo alcançado o céu e o firmamento, permaneceu na morada do sol.
2.47.18
अत्यरोचत भूतात्मा आदित्यस्यैव तेजसा ।
प्रकाशयन्दिशः सर्वाः प्रदिशश्च महायशाः ॥ २.४७.१८ ॥
A alma de todos os seres, de grande fama, brilhou intensamente com o próprio esplendor do sol, iluminando todas as direções e direções intermediárias.
2.47.19
शुशुभे स महाबाहुः सर्वलोकान्प्रकाशयन् ।
तस्य विक्रमतो भूमिं चन्द्रादित्यौ स्तनान्तरे ॥ २.४७.१९ ॥
Aquele de braços poderosos resplandecia, iluminando todos os mundos. Ao dar seus passos sobre a terra, a lua e o sol estavam entre seus seios.
2.47.20
नभस्तु क्रममाणस्य नाभ्यां किल तदा स्थितौ ।
परमाक्रममाणस्य नानुभ्यां तौ व्यवस्थितौ ॥ २.४७.२० ॥
Ao cruzar o céu, os dois estavam então colocados em seu umbigo; para aquele que avançava supremamente, eles estavam firmemente fixados, não sobre os menores.
2.47.21
विष्णोरमितवीर्यस्य वदन्त्येवं द्विजातयः ।
अथास्य पादाक्रमणात्पफालाण्डो युधिष्ठिरः ॥ २.४७.२१ ॥
Assim falam os dvijas sobre Viṣṇu, de poder imensurável. Então, pelo passo de seu pé, o ovo cósmico se partiu, ó Yudhiṣṭhira.
2.47.22
तच्छिद्रात्स्यन्दिनी तस्य पादभ्रष्टा तु निम्नगा ।
ससार सागरं सा तु पावनी सागरंगमा ॥ २.४७.२२ ॥
Daquele orifício fluiu um rio, caído de seu pé. Aquele rio purificador seguiu para o oceano e alcançou o mar.
2.47.23
जहार मेदिनीं सर्वां हत्वा दानवपुङ्गवान् ।
आसुरी श्रियमाहृत्य त्रील्लोकान्स जनार्दन ॥ २.४७.२३ ॥
Tendo matado os melhores dos dānavas, tomou toda a terra. Ó Janārdana, tomando o esplendor dos asuras, apoderou-se dos três mundos.
2.47.24
सपुत्रदारानसुरान्पाताले संन्यवेशयत् ।
नमुचिः शम्बरश्चैव प्रह्लादश्च महामनाः ॥ २.४७.२४ ॥
Ele estabeleceu os asuras, com seus filhos e esposas, em Pātāla. Namuci, Śambara e o magnânimo Prahlāda também.
2.47.25
महाभूतानि भूतात्मा सविशेषानि वै हरिः ।
कालं च सकलं राजन्गात्रभूतान्यदर्शयत् ॥ २.४७.२५ ॥
Ó rei, Hari, a alma dos seres, mostrou os grandes elementos com suas distinções e todo o tempo como membros de seu corpo.
2.47.26
तस्य गात्रे जगत्सर्वमानीतमधिपश्यति ।
न किञ्चिदस्ति लोकेषु यदनाप्तं महात्मना ॥ २.४७.२६ ॥
Em seu corpo vê-se o mundo inteiro reunido. Nos mundos não há nada que aquele de grande alma não tenha alcançado.
2.47.27
तद्धि रूपमुपेन्द्रस्य देवदानवमानवाः ।
दृष्ट्वा संमुमुहुः सर्वे विष्णुतेजोऽभिपीडिताः ॥ २.४७.२७ ॥
Ao ver aquela própria forma de Upendra, deuses, demônios e humanos ficaram todos atordoados, oprimidos pelo esplendor de Viṣṇu.
2.47.28
बलिर्बद्धोऽभिमानी च यज्ञवाटे महात्मना ।
विरोचनकुलं सर्वं पाताले विनिवेशितम् ॥ २.४७.२८ ॥
No recinto do sacrifício, o orgulhoso Bali foi amarrado por aquele de grande alma, e toda a família de Virocana foi colocada no submundo.
2.47.29
एवंविधानि कर्माणि कृत्वा गरुडावाहनः ।
न विस्मयमुपागच्छत्पारमेष्ठ्येन तेजसा ॥ २.४७.२९ ॥
Tendo realizado tais feitos, aquele de montaria Garuḍa não se espantou, por seu esplendor de soberania suprema.
2.47.30
स सर्वमसुरैश्वर्यं सम्प्रदाय शचीपतेः ।
त्रैलोक्यं च ददौ शक्रे विष्णुर्दानवसूदनः ॥ २.४७.३० ॥
Tendo entregado todo o poder dos asuras ao senhor de Śacī, Viṣṇu, destruidor dos Dānavas, deu os três mundos a Śakra.
2.47.31
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावो महात्मनः ।
वेदविद्भिर्द्विजैरेतच्छ्रूयते वैष्णवं यशः।
मानुषेषु ततो विष्णोः प्रादुर्भावांस्तथा शृणु ॥ २.४७.३१ ॥
Esta é a manifestação do magnânimo chamada Vāmana. A glória de Viṣṇu assim é ouvida dos duas vezes nascidos que conhecem o Veda. Agora ouve as outras manifestações de Viṣṇu entre os seres humanos.