மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.47.1
पुरा त्रेतायुगे राजन्बलिर्वैरोजनोऽभवत् ।
दैत्यानां पार्थिवो वीरो बलेनाप्रतिमो बली ॥ २.४७.१ ॥
அரசே, பண்டைய திரேதா யுகத்தில் விரோசனின் மகனான பலி தைத்தியர்களின் வீரமிக்க அரசனாக இருந்தான்; அவனது வலிமைக்கு நிகர் எவரும் இல்லை, அவன் பெரும் பலசாலியாக இருந்தான்.
2.47.2
तदा बलिर्महाराज दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
विजेतुं तरसा शक्रमिन्द्रस्थानमवाप सः ॥ २.४७.२ ॥
அப்போது, மகாராஜனே, தைத்தியப் படைகளால் சூழப்பட்ட பலி இந்திரனை விரைவாக வெல்வதற்காக இந்திரனின் இடத்தைக் கைப்பற்றினான்.
2.47.3
तेन वित्रासिता देवा बलिनाऽऽखण्डलादयः ।
ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य गत्वा क्षीरोदधिं तदा ॥ २.४७.३ ॥
பலியால் அச்சமடைந்த தேவர்கள், ஆகண்டலன் (இந்திரன்) முதலானோருடன், பிரம்மாவை முன்னிட்டுக்கொண்டு அப்போது பாற்கடலுக்குச் சென்றனர்.
2.47.4
तुष्टुवुः सहिताः सर्वे देवं नारायणं प्रभुम् ।
स तेषां दर्शनं चक्रे विबुधानां हरिस्तदा ॥ २.४७.४ ॥
அனைவரும் சேர்ந்து பிரபுவான தேவன் நாராயணனைத் துதித்தனர்; அப்போது ஹரி அந்த தேவர்களுக்குத் தரிசனம் அளித்தார்.
2.47.5
प्रसादजं तस्य विभोरदित्यां जन्म उच्यते ।
अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दनः ॥ २.४७.५ ॥
அந்த எங்கும் வியாபித்த பிரபுவின் பிறப்பு அருளால் அதிதியிடமிருந்து நிகழ்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது; அதிதியின் மகனாக வந்து அவன் யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியானவன் ஆனான்.
2.47.6
एष विष्णुरिति ख्यात इन्द्रस्यावरजोऽभवत् ।
तस्मिन्नेव च काले तु दैत्येन्द्रो बलवीर्यवान् ॥ २.४७.६ ॥
இவன் விஷ்ணு என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று இந்திரனின் இளைய சகோதரனானான்; அதே காலத்தில் வலிமையும் வீரமும் கொண்ட தைத்தியர் தலைவன் (பலி) இருந்தான்.
2.47.7
अश्वमेधं क्रतुश्रेष्ठमाहर्तुमुपचक्रमे ।
वर्तमाने तदा यज्ञे दैत्येन्द्रस्य युधिष्ठिर ॥ २.४७.७ ॥
யுதிஷ்டிரா, அப்போது தைத்தியர்களின் தலைவன் சிறந்த யாகமான அசுவமேதத்தைத் தொடங்கினான்; அந்த யாகம் நடந்துகொண்டிருந்தபோது…
2.47.8
स विष्णुर्मानवो भूत्वा प्रच्छन्नो ब्रह्मसंवृतः ।
मुण्डो यत्रोपवीती च कृष्णाजिनधरः शिखी ॥ २.४७.८ ॥
அந்த விஷ்ணு மனித உருவெடுத்து, பிராமணக் கோலத்தில் மறைந்து, மொட்டைத் தலையும் பூணூலும் கருப்பு மான்தோலும் சிகையுமாக வந்தான்.
2.47.9
पालाशदण्डं सङ्गृह्य वामनोऽद्भुतदर्शनः ।
विश्य स बलेर्यज्ञे वर्तमानो च दक्षिणाम् ॥ २.४७.९ ॥
பலாச மரக் கோலைப் பிடித்து, வியக்கத்தக்க தோற்றமுடைய வாமனன் பலியின் யாகத்தில் நுழைந்து, தட்சிணை பெறும் வேளையில் அங்கே இருந்தான்.
2.47.10
देहीत्युवाच दैत्येन्द्रं विक्रमांस्त्रीनिहैव ह ।
दीयतां त्रिपदीमात्रमित्ययाचन्महासुरम् ॥ २.४७.१० ॥
அவன் தைத்தியர் தலைவனிடம், ‘இங்கேயே எனக்கு மூன்று அடிகள் கொடு’ என்றான்; ‘மூன்று அடி நிலம் மட்டும் கொடுக்கப்படட்டும்’ என்று அந்த மகாசுரனிடம் யாசித்தான்.
2.47.11
स तथेति प्रतिश्रुत्य प्रददौ विष्णवे तदा ।
तेन लब्ध्वा हिरर्भूमिं जृम्भयामास वै भृशम् ॥ २.४७.११ ॥
அவன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று உறுதியளித்து, அப்போது விஷ்ணுவுக்குக் கொடுத்தான்; அவன் நிலத்தைப் பெற்றதும் உண்மையிலேயே பெரிதாக விரிவடைந்தான்.
2.47.12
स शिशुः सदिवं खं च पृथिवीं वच विशाम्पते ।
त्रिभिर्विक्रमणैश्चैव सर्वमाक्रमताभिभूः ॥ २.४७.१२ ॥
மக்களின் அரசனே, அந்தச் சிறுவன் (விஷ்ணு) மூன்று அடிகளால் சொர்க்கம், ஆகாயம், பூமி, சொல் ஆகிய அனைத்தையும் ஆக்கிரமித்து வென்றான்; அவனே எல்லாவற்றையும் வெல்பவன்.
2.47.13
बलेर्बलवतो यज्ञे बलिना विष्णुना पुरा ।
विक्रमैस्त्रिभिरक्षोभ्याः क्षोभितास्ते महासुराः ॥ २.४७.१३ ॥
முன்பொரு காலத்தில் பலியின் யாகத்தில், பலிமிக்க பலியின் மகத்தான அசுரர்கள் அசைக்க முடியாத விஷ்ணுவின் மூன்று அடிகளால் கலங்கடிக்கப்பட்டனர்.
2.47.14
विप्रचित्तिमुखाः क्रुद्धाः सर्वसङ्घा महासुराः ।
नानावक्रा महाकाया नानावेषधरा नृप ॥ २.४७.१४ ॥
விப்ரசித்தியை முன்னிட்ட, கோபங்கொண்ட அனைத்து அணிகளைக் கொண்ட மகா அசுரர்கள் பல்வேறு வளைந்த வடிவங்களும் பெரிய உடல்களும் பல்வேறு வேடங்களும் கொண்டிருந்தனர், அரசே.
2.47.15
नानाप्रहरणा रौद्रा नानामाल्यानुलेपनाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य प्रदीप्ता इव तेजसा ॥ २.४७.१५ ॥
பல்வேறு ஆயுதங்களைக் கொண்ட, கொடூரமான, பல்வேறு மாலைகளும் சந்தனக் கலவைகளும் அணிந்த, தங்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு தேஜஸால் ஒளிரும் போல இருந்தனர்.
2.47.16
क्रममाणं हरि तत्र उपावर्तन्त भारत ।
प्रमथ्य सर्वान्दैतेयान्पादहस्ततलैस्तु तान् ॥ २.४७.१६ ॥
அங்கே அடியெடுத்து வைத்த ஹரியை நோக்கி அவர்கள் திரும்பினர், பாரதா. கால்களாலும் கைகளாலும் உள்ளங்கைகளாலும் அந்த தைத்தியர்கள் அனைவரையும் நசுக்கி.
2.47.17
रूपं कृत्वा महाभीमं जहाराशु स मेदिनीम् ।
सम्प्राप्य दिवमाकाशमादित्यसदने स्थितः ॥ २.४७.१७ ॥
மிகக் கொடூரமான வடிவம் கொண்டு அவர் விரைவில் பூமியைக் கைப்பற்றினார். சொர்க்கத்தையும் ஆகாயத்தையும் அடைந்து சூரியனின் இருப்பிடத்தில் நின்றார்.
2.47.18
अत्यरोचत भूतात्मा आदित्यस्यैव तेजसा ।
प्रकाशयन्दिशः सर्वाः प्रदिशश्च महायशाः ॥ २.४७.१८ ॥
உயிர்களின் ஆத்மாவாகிய மகாபுகழ் பெற்றவர் சூரியனின் தேஜஸாலேயே மிகவும் ஒளிர்ந்து, எல்லாத் திசைகளையும் உபதிசைகளையும் ஒளிரச்செய்தார்.
2.47.19
शुशुभे स महाबाहुः सर्वलोकान्प्रकाशयन् ।
तस्य विक्रमतो भूमिं चन्द्रादित्यौ स्तनान्तरे ॥ २.४७.१९ ॥
அந்த மகாபாகு அனைத்து உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்தபடி விளங்கினார். அவர் நிலத்தை அளந்தபோது சந்திரனும் சூரியனும் அவருடைய மார்பின் இடையில் இருந்தனர்.
2.47.20
नभस्तु क्रममाणस्य नाभ्यां किल तदा स्थितौ ।
परमाक्रममाणस्य नानुभ्यां तौ व्यवस्थितौ ॥ २.४७.२० ॥
வானத்தைக் கடந்து சென்றபோது, அவருடைய தொப்புளில் அவ்விருவரும் அப்போது நிலைபெற்றிருந்தனர். பேரளவில் கடந்தவருக்கு அவர்கள் இருவரும் சிறியவற்றில் அல்ல, நிலையாக அமைந்திருந்தனர்.
2.47.21
विष्णोरमितवीर्यस्य वदन्त्येवं द्विजातयः ।
अथास्य पादाक्रमणात्पफालाण्डो युधिष्ठिरः ॥ २.४७.२१ ॥
அளவற்ற வீரம் கொண்ட விஷ்ணுவைப் பற்றி இருபிறப்பாளர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர். அப்போது அவருடைய கால் பதிந்ததால் அண்டம் பிளந்தது, யுதிஷ்டிரரே.
2.47.22
तच्छिद्रात्स्यन्दिनी तस्य पादभ्रष्टा तु निम्नगा ।
ससार सागरं सा तु पावनी सागरंगमा ॥ २.४७.२२ ॥
அந்த துளையிலிருந்து அவருடைய பாதத்திலிருந்து விழுந்த ஓடும் ஆறு பாய்ந்தது. தூய்மைப்படுத்தும் அந்த ஆறு கடலை நோக்கி சென்று கடலைச் சேர்ந்தது.
2.47.23
जहार मेदिनीं सर्वां हत्वा दानवपुङ्गवान् ।
आसुरी श्रियमाहृत्य त्रील्लोकान्स जनार्दन ॥ २.४७.२३ ॥
தானவர்களில் சிறந்தவர்களைக் கொன்று அவர் முழு பூமியையும் கைப்பற்றினார். ஜனார்தனா, அசுரர்களின் செல்வத்தைக் கைக்கொண்டு அவர் மூன்று உலகங்களையும் பெற்றார்.
2.47.24
सपुत्रदारानसुरान्पाताले संन्यवेशयत् ।
नमुचिः शम्बरश्चैव प्रह्लादश्च महामनाः ॥ २.४७.२४ ॥
மகன்கள் மனைவியருடன் அசுரர்களைப் பாதாளத்தில் குடியமர்த்தினார். நமுசி, சம்பரன், மகாமனம் கொண்ட பிரஹ்லாதனும் ஆவர்.
2.47.25
महाभूतानि भूतात्मा सविशेषानि वै हरिः ।
कालं च सकलं राजन्गात्रभूतान्यदर्शयत् ॥ २.४७.२५ ॥
அரசனே, உயிர்களின் ஆன்மாவான ஹரி, பெரும் பூதங்களையும் அவற்றின் தனி வடிவங்களையும், முழு காலத்தையும், தன் உடலின் அங்கங்களாகக் காட்டினார்.
2.47.26
तस्य गात्रे जगत्सर्वमानीतमधिपश्यति ।
न किञ्चिदस्ति लोकेषु यदनाप्तं महात्मना ॥ २.४७.२६ ॥
அவருடைய உடலில் முழு உலகமும் கொண்டுவரப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. உலகங்களில் அந்த மகாத்மாவால் அடையப்படாத எதுவும் இல்லை.
2.47.27
तद्धि रूपमुपेन्द्रस्य देवदानवमानवाः ।
दृष्ट्वा संमुमुहुः सर्वे विष्णुतेजोऽभिपीडिताः ॥ २.४७.२७ ॥
உபேந்திரனின் (விஷ்ணுவின்) அந்த வடிவத்தைக் கண்டு, தேவர்களும், தானவர்களும், மனிதர்களும் அனைவரும் விஷ்ணுவின் ஒளியால் வருத்தப்பட்டு மயங்கினர்.
2.47.28
बलिर्बद्धोऽभिमानी च यज्ञवाटे महात्मना ।
विरोचनकुलं सर्वं पाताले विनिवेशितम् ॥ २.४७.२८ ॥
யாகசாலையில் பெருமிதமுள்ள பலி அந்த மகாத்மாவால் கட்டப்பட்டான்; விரோசனனின் குலம் முழுவதும் பாதாளத்தில் இருத்தப்பட்டது.
2.47.29
एवंविधानि कर्माणि कृत्वा गरुडावाहनः ।
न विस्मयमुपागच्छत्पारमेष्ठ्येन तेजसा ॥ २.४७.२९ ॥
இத்தகைய செயல்களைச் செய்தும், கருடவாகனனான அவர் தம் உயர் தேஜஸால் வியப்பை அடையவில்லை.
2.47.30
स सर्वमसुरैश्वर्यं सम्प्रदाय शचीपतेः ।
त्रैलोक्यं च ददौ शक्रे विष्णुर्दानवसूदनः ॥ २.४७.३० ॥
அசுரர்களின் அனைத்து ஐசுவரியத்தையும் சசியின் கணவனிடம் ஒப்படைத்து, மூவுலகையும் சக்கிரனுக்குக் கொடுத்தார்; தானவர்களை அழித்த விஷ்ணு அவ்வாறு செய்தார்.
2.47.31
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावो महात्मनः ।
वेदविद्भिर्द्विजैरेतच्छ्रूयते वैष्णवं यशः।
मानुषेषु ततो विष्णोः प्रादुर्भावांस्तथा शृणु ॥ २.४७.३१ ॥
இது மகாத்மாவான விஷ்ணுவின் வாமனன் என்ற அவதாரம். வேதம் அறிந்த துவிஜர்களால் இந்த வைஷ்ணவ புகழ் கேட்கப்படுகிறது. பின்னர் மனிதர்களிடையே விஷ்ணுவின் பிற அவதாரங்களையும் கேள்.