Mahābhārata · Adhyāya 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
एवमुक्ते तु कौन्तेयस्ततः कौरवनन्दनः ।
आबभाषे पुनर्भीष्णे धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.५१.१ ॥
Als dies gesagt war, sprach Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, die Freude der Kurus, der König des Dharma, wieder zu Bhīṣma.
2.51.2
भूय एव मनुष्येन्द्र उपेन्द्रस्य यशस्विनः ।
जन्म वृष्णिषु विज्ञातुमिच्छामि वदतां वर ॥ २.५१.२ ॥
Herr der Menschen, Bester der Redner, ich möchte die Geburt des ruhmreichen Upendra unter den Vṛṣṇis erneut erfahren.
2.51.3
यथैव भगवाञ्जातः क्षिताविह जनार्दनः ।
माधवेषु महाबुद्धिस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.५१.३ ॥
Sag mir, Großvater, wie der erhabene Janārdana hier auf der Erde unter den Mādhavas geboren wurde, er von großem Verstand.
2.51.4
एवमुक्तस्ततो भीष्मः केशवस्य महात्मनः ।
माधवेषु तथा जन्म कथयामास वीर्यवान् ॥ २.५१.४ ॥
So angesprochen, erzählte der mächtige Bhīṣma dann die Geburt des großmütigen Keśava unter den Mādhavas.
2.51.5
हन्त ते कथयिष्यामि युधिष्ठिर यथातथम् ।
यतो नारायणस्येह जन्म वृष्णिषु कौरव ॥ २.५१.५ ॥
Gut, Yudhiṣṭhira, ich werde dir genau erzählen, wie Nārāyaṇa hier unter den Vṛṣṇis geboren wurde, o Kaurava.
2.51.6
पुरा लोके महाराज वर्तमाने कृते युगे ।
आसीत्रैलोक्यविख्यातः सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ २.५१.६ ॥
Vor langer Zeit, o großer König, als das Kṛta-Zeitalter andauerte, gab es in der Welt eine Schlacht, berühmt in den drei Welten, um Tāraka.
2.51.7
विरोचनो मयस्तारो वराहः श्वेत एव च ।
विप्रचित्तिः प्रलम्बश्च वृत्रजम्भबलादयः ॥ २.५१.७ ॥
Virocana, Maya, Tāra, Varāha, Śveta, Vipracitti, Pralamba, und Vṛtra, Jambha, Bala und andere.
2.51.8
नमुचिः कालनेमिश्च प्रह्लाद इति विश्रुतः ।
लम्बः किशोरः स्वर्भानुररिष्टो राक्षसेश्वरः ॥ २.५१.८ ॥
Namuci, Kālanemi, der berühmte Prahlāda, Lamba, Kiśora, Svarbhānu und Ariṣṭa, der Herr der Rākṣasas.
2.51.9
एते चान्ये च बहवो दैत्यसङ्घाः सहस्रशः ।
नानाशस्त्रधरा राजन्नानाभूषणवाहनाः ॥ २.५१.९ ॥
Diese und viele andere Scharen von Daityas, zu Tausenden, o König, mit verschiedenen Waffen, mit mannigfachem Schmuck und Gefährten.
2.51.10
देवतानामभिमुखास्तस्थुर्दैतेयदानवाः ।
देवास्तु युध्यमानास्ते दानवानभ्ययू रणे ॥ २.५१.१० ॥
Die Daiteyas und Dānavas stellten sich den Göttern entgegen; und die Götter rückten kämpfend in der Schlacht gegen die Dānavas vor.
2.51.11
आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः ।
इन्द्रो यमश्च वरुणश्चन्द्रश्चैव धनेश्वरः ॥ २.५१.११ ॥
Die Ādityas, Vasus, Rudras, Sādhyas, Viśvedevas und die Scharen der Maruts; Indra, Yama, Varuṇa, Candra und Dhaneśvara, der Herr des Reichtums.
2.51.12
अश्विनौ च महावीर्यौ ये चान्ये देवतागणाः ।
चक्रुर्युद्धं महाघोरं दानवैश्च यथाक्रमम् ॥ २.५१.१२ ॥
Die beiden Aśvins von großer Kraft und die übrigen Scharen der Götter lieferten den Dānavas eine überaus furchtbare Schlacht, der Reihe nach.
2.51.13
युध्यमानाः समेयुश्च देवा दैतेयदानवैः ।
तद्युद्धमभवद्घोरं देवदानवसङ्कुलम् ॥ २.५१.१३ ॥
Die kämpfenden Götter stießen mit den Daitya und Dānava zusammen, und jener Kampf wurde schrecklich, voller Götter und Dānava.
2.51.14
ताभ्यां बलाभ्यां सञ्जज्ञे तुमुलो विग्रहस्तदा ।
तीक्ष्णशस्त्रैः किरन्तोऽथ अभ्ययुर्देवदानवाः ॥ २.५१.१४ ॥
Da entbrannte ein tosender Zusammenstoß zwischen jenen beiden Heeren, und Götter und Dānava rückten vor und überschütteten einander mit scharfen Waffen.
2.51.15
घ्रन्ति देवान्सगन्धर्वान्सयक्षोरगचारणान् ।
ते वध्यमाना दैतेयैर्देवसङ्घास्तदा रणे ॥ २.५१.१५ ॥
Die Daitya erschlugen die Götter samt den Gandharva, Yakṣa, Schlangen und Cāraṇa; und damals wurden im Kampf die Scharen der Götter von den Daitya niedergemetzelt.
2.51.16
त्रातारं मनसा जग्मुर्देवं नारायमं प्रभुम् ।
एतस्मिन्नन्तरे तत्र जगाम हरिरीश्वरः ॥ २.५१.१६ ॥
In ihrem Sinn suchten sie Zuflucht bei dem Gott Nārāyaṇa, dem schützenden Herrn; inzwischen kam dort Hari, der Herr, an.
2.51.17
दीपयञ्ज्योतिषा भूमिं शङ्खचक्रगदाधरः ।
तमागतं सुपर्णस्थं विष्णुं लोकनमस्कृतम् ॥ २.५१.१७ ॥
Die Erde mit seinem Glanz erhellend, Muschel, Diskus und Keule tragend, auf Garuḍa sitzend, war Viṣṇu gekommen, von den Welten verehrt.
2.51.18
दृष्ट्वा मुदा युताः सर्वे भयं त्यक्त्वा रमे सुराः ।
चक्रुर्युद्धं पुनः सर्वे देवा दैतेयदानवैः ॥ २.५१.१८ ॥
Als sie ihn sahen, wurden alle Götter voller Freude und legten die Furcht ab, o Rāma, und kämpften wieder gegen die Daitya und Dānava.
2.51.19
तद्युद्धमभवद्घोरमचिन्त्यं रोमहर्षणम् ।
जघ्रुर्दैत्यान्त्रणे घोराः सर्वे शक्रपुरोगमाः ॥ २.५१.१९ ॥
Jene Schlacht war furchtbar, unvorstellbar und haarsträubend. Alle grimmigen Götter, angeführt von Śakra, schlugen im Kampf auf die Daityas ein.
2.51.20
ते बाध्यमाना बिबुधैर्दुद्रुवुदैत्यदानवाः ॥ २.५१.२० ॥
Von den Göttern bedrängt, flohen jene Daityas und Dānavas.
2.51.21
विद्रुतान्दानवान्दृष्ट्वा तदा भारत संयुगे ।
कालनेमिरिति ख्यातो दानवः प्रत्यदृश्यता ॥ २.५१.२१ ॥
O Bhārata, als er die Dānavas im Kampf fliehen sah, erschien da der als Kālanemi bekannte Dānava.
2.51.22
शत्रुप्रहरणे घोरः शतबाहुः शताननः ।
शतशीर्षः स्थितः श्रीमाञ्छतशृङ्गं इवाचलः ॥ २.५१.२२ ॥
Furchtbar im Niederschlagen der Feinde, hundertarmig, hundertgesichtig, hundertköpfig, stand jener Glanzvolle da wie ein Berg mit hundert Gipfeln.
2.51.23
भास्कराकारमुकुटः शिञ्जिताभरणाङ्गदः ।
धूम्रकेतुर्हरिश्मश्रुर्निर्दष्टोष्ठपुटाननः ॥ २.५१.२३ ॥
Mit einer Krone wie die Sonne, klirrenden Schmuckstücken und Armreifen, mit rauchfarbenem Banner, rotblondem Bart, mit zerbissenen Lippen und Mund.
2.51.24
त्रैलोक्यान्तरविस्तारं धारयन्विपुलं वपुः ।
तर्जयन्वै रणे देवाञ्छादयन्वै दिशो दश ॥ २.५१.२४ ॥
Einen gewaltigen Leib tragend, der sich über den Raum zwischen den drei Welten erstreckte, die Götter im Kampf bedrohend und alle zehn Richtungen bedeckend.
2.51.25
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो व्यादितास्य इवान्तकः ।
तत्र शस्त्रप्रतानैश्च देवान्धर्षितवान्त्रणे ॥ २.५१.२५ ॥
Äußerst erzürnt stürzte er sich wie der Tod mit geöffnetem Rachen vor, und dort im Kampf bedrängte er die Götter mit einem Hagel von Waffen.
2.51.26
अभ्याययुः सुरान्सर्वान्पुनस्ते दैत्यदानवाः ।
आपीडयन्त्रणे क्रुद्धास्ततो देवान्युधिष्ठिर ॥ २.५१.२६ ॥
Erneut fielen die Daitya und Dānava in Zorn über alle Götter her; und dann bedrängten sie im Kampf, o Yudhiṣṭhira, die Götter.
2.51.27
ते वध्यमाना विबुधाः समरे कालनेमिना ।
दैत्यैश्चैव महाराज दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ २.५१.२७ ॥
Jene Götter, die im Kampf von Kālanemi und den Daitya erschlagen wurden, flohen, o großer König, in alle zehn Richtungen.
2.51.28
विबुधान्विद्रुतान्दृष्ट्वा कालनेमिर्महा।ञसुरः ।
इन्द्रं यमं च वरुणं वायुं च धनदं रविम् ॥ २.५१.२८ ॥
Als er die fliehenden Götter sah, blickte der große Asura Kālanemi auf Indra, Yama, Varuṇa, Vāyu, Kubera, den Geber des Reichtums, und die Sonne.
2.51.29
एतांश्चान्यान्बलाञ्जित्वा तेषां कार्याण्यवाप सः ।
तान्सर्वान्सहसा जित्वा कालनेमिर्महासुरः ॥ २.५१.२९ ॥
Nachdem er diese und die anderen mit Gewalt besiegt hatte, übernahm er ihre Aufgaben; Kālanemi, der große Asura, hatte sie alle plötzlich besiegt.
2.51.30
ददर्श गगने विष्णुं सुपर्णस्थं महाद्युतिम् ।
तं दृष्ट्वा क्रोधताम्राक्षस्तर्जयन्नभ्ययात्तदा ॥ २.५१.३० ॥
Er sah am Himmel Viṣṇu von großer Pracht, stehend auf Garuḍa; als er ihn sah, mit zornrot geröteten Augen, rückte er da drohend vor.
2.51.31
स बाहुशतमुद्यम्य सर्वास्त्रग्रहणं रणे ।
रोषाद्भारत दैत्येन्द्रो विष्णोरुरसि पातयत् ॥ २.५१.३१ ॥
Er erhob hundert Arme, die alle Waffen im Kampf hielten, und der Herr der Daityas schlug in seinem Zorn, o Bhārata, Viṣṇu auf die Brust.
2.51.32
दैत्याश्च दानवाश्चैव सर्वे मयपुरोगमाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य सर्वे विष्णुमुपाद्रवन् ॥ २.५१.३२ ॥
Die Daityas und Dānavas, alle angeführt von Maya, ergriffen ihre eigenen Waffen und stürmten alle auf Viṣṇu zu.
2.51.33
स ताड्यमानो।ञतिबलैर्दैत्यैः सर्वायुघोद्यतैः ।
न चचाल हरिर्युद्धेऽकम्पमान इवाचलः ॥ २.५१.३३ ॥
Obwohl von den überaus starken Daityas geschlagen, die alle ihre Waffen erhoben, wankte Hari im Kampf nicht, wie ein unerschütterlicher Berg.
2.51.34
पुनरुद्यम्य सङ्क्रुद्धः कालनेमिर्दृढां गदाम् ।
जघान गदया राजंस्तं विष्णुं गरुडं च वै ॥ २.५१.३४ ॥
Erneut, voller Zorn, erhob Kālanemi eine feste Keule und schlug damit, o König, Viṣṇu und auch Garuḍa.
2.51.35
तं दृष्ट्वा गुरडं श्रान्तं चक्रमुद्यस्य वै हरिः ।
शतं शिरांसि बाहूंश्च सोच्छिनत्कालनेमिनः ॥ २.५१.३५ ॥
Als Hari Garuḍa erschöpft sah, erhob er den Discus und schlug Kālanemi die hundert Häupter und Arme ab.
2.51.36
जघानान्यांस्च तान्सर्वान्समरे दैत्यदानवान् ।
विबुधानामृषीणां च स्वानि स्थानानि वै ददौ ॥ २.५१.३६ ॥
Er erschlug im Kampf alle übrigen Daityas und Dānavas und gab den Göttern und Weisen ihre eigenen Plätze zurück.
2.51.37
दत्त्वा सुराणां सुग्रीतो योग्यकर्माणि भारत ।
जगाम ब्रह्मणा सार्धं ब्रह्मलोकं तदा हरिः ॥ २.५१.३७ ॥
Nachdem er den Göttern ihre gebührenden Plätze gegeben hatte, sehr zufrieden, o Bhārata, ging Hari damals mit Brahmā in die Welt Brahmās.
2.51.38
ब्रह्मलोकं प्रविश्याश्च प्राप्य नारायणः प्रभुः ।
पौराणं ब्रह्मसदनं दिव्यं नारायणाश्रयम् ॥ २.५१.३८ ॥
Nachdem er die Welt Brahmās betreten hatte, erreichte der Herr Nārāyaṇa die uralte göttliche Wohnstätte Brahmās, die Zuflucht Nārāyaṇas war.
2.51.39
स प्रविश्य तदा देवः स्तूयमानो महर्षिभिः ।
सहस्रशीर्षा भूत्वा च शयनायोपचक्रमे ॥ २.५१.३९ ॥
Nachdem er dort eingetreten war, von den großen Weisen gepriesen, nahm der Gott eine tausendköpfige Gestalt an und machte sich daran, sich niederzulegen.
2.51.40
आदिदेवः पुराणात्मा निद्रावशमुपागतः ।
शेते सुखं सदा विष्णुर्मोहयञ्जगदव्ययः ॥ २.५१.४० ॥
Der Urgott, das uralte Selbst, unter die Macht des Schlafes geraten, ruht glücklich: Viṣṇu, der Unvergängliche, der stets die Welt verwirrt.
2.51.41
जग्मुस्तस्याथ वर्षाणि शयानस्य महात्मनः ।
षट्त्रिंशच्छतसाहस्रं मानुषेणेह सङ्ख्यया ॥ २.५१.४१ ॥
Für jenen großherzigen Schlafenden vergingen hier Jahre, nach menschlicher Rechnung sechsunddreißigmal hunderttausend.
2.51.42
जग्मुः कृतयुगत्रेताद्वापरान्ते बुबोध ह ।
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानः सुरैश्चापि सहर्षिभिः ॥ २.५१.४२ ॥
Am Ende der Zeitalter Kṛta, Tretā und Dvāpara erwachte er, von Brahmā und den anderen gepriesen, von den Göttern und auch von den großen Weisen.
2.51.43
उत्पत्य शयनाद्विष्णुर्ब्रह्मणा विबुधैः सह ।
देवानां च हितार्थाय ययौ देवसभां प्रति ॥ २.५१.४३ ॥
Viṣṇu erhob sich von seinem Lager und ging mit Brahmā und den Göttern zur Versammlung der Götter zum Wohle der Devas.
2.51.44
मेरोः शिरसि विन्यस्तां ज्वलन्तीं तां शुभां सभाम् ।
विविशुस्ते सुराः सर्वे ब्रह्मणा सह भारत ॥ २.५१.४४ ॥
O Bhārata, alle diese Götter traten zusammen mit Brahmā in jene leuchtende, prächtige Versammlungshalle ein, die auf dem Gipfel des Meru errichtet war.
2.51.45
जग्मुस्तत्र निषेदुस्ते सा निःशब्दा ह्यभूत्तदा ।
तत्र भूमिरुवाचाथ खेदात्करुणभाषिणी ॥ २.५१.४५ ॥
Sie gingen dorthin und setzten sich; da wurde jene Versammlung still. Dort sprach nun die Erde aus Kummer mit klagender Stimme.
2.51.46
राज्ञां बलैर्बलवतां खिन्नास्मि भृशपीडिता ।
नित्यं भारपरिश्रान्ता दुःखं जीवाम्यहं सुराः ॥ २.५१.४६ ॥
Ich bin ermüdet und schwer bedrängt von den Heeren mächtiger Könige. Ständig erschöpft von der Last, o Götter, lebe ich in Kummer.
2.51.47
पुरे पुरे च नृपतिः कोटिसङ्ख्यैर्बलैर्वृतः ।
राष्ट्रे राष्ट्रे च शतशो ग्रामाः कुलसहस्रिणः ॥ २.५१.४७ ॥
In jeder Stadt gibt es einen König, umgeben von Heeren, die nach Millionen zählen, und in jedem Reich gibt es Hunderte von Dörfern mit Tausenden von Familien.
2.51.48
भूमिपानां सहस्रैश्च तेषां च बिलनां बलैः ।
ग्रामायुतैः पुरै राष्ट्रैरहं निर्विवरीकृता ॥ २.५१.४८ ॥
Ich bin so angefüllt von Tausenden Herrschern der Erde und ihren Heeren, von Zehntausenden Dörfern, Städten und Reichen, dass in mir kein leerer Raum mehr bleibt.
2.51.49
तस्माद्धारयितुं शक्त्या न क्षमासि जनानहम् ।
दैत्यैश्च बाध्यमानास्ताः प्राज नित्यं दुरात्मभिः ॥ २.५१.४९ ॥
Darum vermagst du mich nicht mit deiner Kraft zu tragen. Ständig von den Daityas, den Bösgesinnten, bedrängt, bin ich…
2.51.50
भूमेस्तु वचनं श्रुत्वा देवो नारायणस्तदा ।
व्यादिश्य तान्सुरान्सर्वान्क्षितौ वस्तुं मनो दधे ॥ २.५१.५० ॥
Als er die Worte der Erde vernommen hatte, beschloss Gott Nārāyaṇa, nachdem er alle jene Götter angewiesen hatte, in seinem Sinn, auf der Erde zu wohnen.