Mahābhārata · Adhyāya 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
एवमुक्ते तु कौन्तेयस्ततः कौरवनन्दनः ।
आबभाषे पुनर्भीष्णे धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.५१.१ ॥
Assim dito, Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, alegria dos Kurus, rei do dharma, falou novamente a Bhīṣma.
2.51.2
भूय एव मनुष्येन्द्र उपेन्द्रस्य यशस्विनः ।
जन्म वृष्णिषु विज्ञातुमिच्छामि वदतां वर ॥ २.५१.२ ॥
Senhor dos homens, melhor dos oradores, desejo conhecer novamente o nascimento do glorioso Upendra entre os Vṛṣṇis.
2.51.3
यथैव भगवाञ्जातः क्षिताविह जनार्दनः ।
माधवेषु महाबुद्धिस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.५१.३ ॥
Diz-me, avô, como o bem-aventurado Janārdana nasceu aqui na terra entre os Mādhavas, ele de grande intelecto.
2.51.4
एवमुक्तस्ततो भीष्मः केशवस्य महात्मनः ।
माधवेषु तथा जन्म कथयामास वीर्यवान् ॥ २.५१.४ ॥
Assim interpelado, o poderoso Bhīṣma então narrou o nascimento do magnânimo Keśava entre os Mādhavas.
2.51.5
हन्त ते कथयिष्यामि युधिष्ठिर यथातथम् ।
यतो नारायणस्येह जन्म वृष्णिषु कौरव ॥ २.५१.५ ॥
Muito bem, Yudhiṣṭhira, eu te direi exatamente como Nārāyaṇa nasceu aqui entre os Vṛṣṇis, ó Kaurava.
2.51.6
पुरा लोके महाराज वर्तमाने कृते युगे ।
आसीत्रैलोक्यविख्यातः सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ २.५१.६ ॥
Há muito tempo, ó grande rei, enquanto a era Kṛta decorria, houve no mundo uma batalha, famosa nos três mundos, a respeito de Tāraka.
2.51.7
विरोचनो मयस्तारो वराहः श्वेत एव च ।
विप्रचित्तिः प्रलम्बश्च वृत्रजम्भबलादयः ॥ २.५१.७ ॥
Virocana, Maya, Tāra, Varāha, Śveta, Vipracitti, Pralamba, e Vṛtra, Jambha, Bala e outros.
2.51.8
नमुचिः कालनेमिश्च प्रह्लाद इति विश्रुतः ।
लम्बः किशोरः स्वर्भानुररिष्टो राक्षसेश्वरः ॥ २.५१.८ ॥
Namuci, Kālanemi, o renomado Prahlāda, Lamba, Kiśora, Svarbhānu e Ariṣṭa, senhor dos rākṣasas.
2.51.9
एते चान्ये च बहवो दैत्यसङ्घाः सहस्रशः ।
नानाशस्त्रधरा राजन्नानाभूषणवाहनाः ॥ २.५१.९ ॥
Estes e muitos outros bandos de daityas, aos milhares, ó rei, portando diversas armas, adornados com diversos ornamentos e montados em diversas montarias.
2.51.10
देवतानामभिमुखास्तस्थुर्दैतेयदानवाः ।
देवास्तु युध्यमानास्ते दानवानभ्ययू रणे ॥ २.५१.१० ॥
Os daiteyas e dānavas puseram-se frente aos deuses; e os deuses, combatendo, avançaram na batalha contra os dānavas.
2.51.11
आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः ।
इन्द्रो यमश्च वरुणश्चन्द्रश्चैव धनेश्वरः ॥ २.५१.११ ॥
Os Ādityas, Vasus, Rudras, Sādhyas, Viśvedevas e as hostes dos Maruts; Indra, Yama, Varuṇa, Candra e Dhaneśvara, senhor da riqueza.
2.51.12
अश्विनौ च महावीर्यौ ये चान्ये देवतागणाः ।
चक्रुर्युद्धं महाघोरं दानवैश्च यथाक्रमम् ॥ २.५१.१२ ॥
Os dois Aśvins de grande vigor e as demais hostes de deuses travaram uma batalha terrível contra os dānavas, em ordem devida.
2.51.13
युध्यमानाः समेयुश्च देवा दैतेयदानवैः ।
तद्युद्धमभवद्घोरं देवदानवसङ्कुलम् ॥ २.५१.१३ ॥
Enquanto lutavam, os deuses encontraram os Daityas e Dānavas, e aquela batalha tornou-se terrível, cheia de deuses e Dānavas.
2.51.14
ताभ्यां बलाभ्यां सञ्जज्ञे तुमुलो विग्रहस्तदा ।
तीक्ष्णशस्त्रैः किरन्तोऽथ अभ्ययुर्देवदानवाः ॥ २.५१.१४ ॥
Então surgiu um choque tumultuoso entre aquelas duas forças, e os deuses e Dānavas avançaram, chovendo armas afiadas.
2.51.15
घ्रन्ति देवान्सगन्धर्वान्सयक्षोरगचारणान् ।
ते वध्यमाना दैतेयैर्देवसङ्घास्तदा रणे ॥ २.५१.१५ ॥
Os Daityas abatiam os deuses junto com os Gandharvas, Yakṣas, serpentes e Cāraṇas; e então, na batalha, as hostes dos deuses eram abatidas pelos Daityas.
2.51.16
त्रातारं मनसा जग्मुर्देवं नारायमं प्रभुम् ।
एतस्मिन्नन्तरे तत्र जगाम हरिरीश्वरः ॥ २.५१.१६ ॥
Em seus corações buscaram refúgio no deus Nārāyaṇa, o senhor protetor; e entretanto Hari, o Senhor, chegou ali.
2.51.17
दीपयञ्ज्योतिषा भूमिं शङ्खचक्रगदाधरः ।
तमागतं सुपर्णस्थं विष्णुं लोकनमस्कृतम् ॥ २.५१.१७ ॥
Iluminando a terra com seu esplendor, portando a concha, o disco e a maça, sentado sobre Garuḍa, chegara Viṣṇu, reverenciado pelos mundos.
2.51.18
दृष्ट्वा मुदा युताः सर्वे भयं त्यक्त्वा रमे सुराः ।
चक्रुर्युद्धं पुनः सर्वे देवा दैतेयदानवैः ॥ २.५१.१८ ॥
Ao vê-lo, todos os deuses, cheios de alegria e livres do medo, ó Rāma, voltaram a travar batalha contra os Daityas e Dānavas.
2.51.19
तद्युद्धमभवद्घोरमचिन्त्यं रोमहर्षणम् ।
जघ्रुर्दैत्यान्त्रणे घोराः सर्वे शक्रपुरोगमाः ॥ २.५१.१९ ॥
Aquela batalha foi terrível, inconcebível e arrepiante. Todos os deuses ferozes, liderados por Śakra, feriram os Daityas na luta.
2.51.20
ते बाध्यमाना बिबुधैर्दुद्रुवुदैत्यदानवाः ॥ २.५१.२० ॥
Pressionados pelos deuses, aqueles Daityas e Dānavas fugiram.
2.51.21
विद्रुतान्दानवान्दृष्ट्वा तदा भारत संयुगे ।
कालनेमिरिति ख्यातो दानवः प्रत्यदृश्यता ॥ २.५१.२१ ॥
Ó Bhārata, ao ver os Dānavas fugindo na batalha, então apareceu o Dānava renomado como Kālanemi.
2.51.22
शत्रुप्रहरणे घोरः शतबाहुः शताननः ।
शतशीर्षः स्थितः श्रीमाञ्छतशृङ्गं इवाचलः ॥ २.५१.२२ ॥
Terrível em abater inimigos, de cem braços, cem rostos e cem cabeças, aquele glorioso estava como uma montanha de cem picos.
2.51.23
भास्कराकारमुकुटः शिञ्जिताभरणाङ्गदः ।
धूम्रकेतुर्हरिश्मश्रुर्निर्दष्टोष्ठपुटाननः ॥ २.५१.२३ ॥
De coroa como o sol, com adornos e braceletes tilintantes, de estandarte de fumaça, barba loira, com os lábios e a boca mordidos.
2.51.24
त्रैलोक्यान्तरविस्तारं धारयन्विपुलं वपुः ।
तर्जयन्वै रणे देवाञ्छादयन्वै दिशो दश ॥ २.५१.२४ ॥
Portando um corpo vasto que se estendia pelo espaço entre os três mundos, ameaçando os deuses na batalha e cobrindo as dez direções.
2.51.25
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो व्यादितास्य इवान्तकः ।
तत्र शस्त्रप्रतानैश्च देवान्धर्षितवान्त्रणे ॥ २.५१.२५ ॥
Muito irado, avançou como a Morte de boca aberta, e ali, na batalha, atacou os deuses com uma chuva de armas.
2.51.26
अभ्याययुः सुरान्सर्वान्पुनस्ते दैत्यदानवाः ।
आपीडयन्त्रणे क्रुद्धास्ततो देवान्युधिष्ठिर ॥ २.५१.२६ ॥
De novo os Daitya e os Dānava atacaram todos os deuses, enfurecidos; e então, na batalha, ó Yudhiṣṭhira, atormentaram os deuses.
2.51.27
ते वध्यमाना विबुधाः समरे कालनेमिना ।
दैत्यैश्चैव महाराज दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ २.५१.२७ ॥
Aqueles deuses, sendo mortos na batalha por Kālanemi e pelos Daitya, ó grande rei, fugiram para as dez direções.
2.51.28
विबुधान्विद्रुतान्दृष्ट्वा कालनेमिर्महा।ञसुरः ।
इन्द्रं यमं च वरुणं वायुं च धनदं रविम् ॥ २.५१.२८ ॥
Vendo os deuses fugindo, o grande asura Kālanemi voltou os olhos para Indra, Yama, Varuṇa, Vāyu, Kubera, doador de riquezas, e o Sol.
2.51.29
एतांश्चान्यान्बलाञ्जित्वा तेषां कार्याण्यवाप सः ।
तान्सर्वान्सहसा जित्वा कालनेमिर्महासुरः ॥ २.५१.२९ ॥
Tendo vencido pela força estes e os outros, assumiu as suas funções; Kālanemi, o grande asura, tendo subitamente vencido todos eles.
2.51.30
ददर्श गगने विष्णुं सुपर्णस्थं महाद्युतिम् ।
तं दृष्ट्वा क्रोधताम्राक्षस्तर्जयन्नभ्ययात्तदा ॥ २.५१.३० ॥
Viu no céu Viṣṇu, de grande esplendor, de pé sobre Garuḍa; ao vê-lo, de olhos vermelhos de ira, avançou então ameaçando-o.
2.51.31
स बाहुशतमुद्यम्य सर्वास्त्रग्रहणं रणे ।
रोषाद्भारत दैत्येन्द्रो विष्णोरुरसि पातयत् ॥ २.५१.३१ ॥
Erguendo cem braços que empunhavam todas as armas na batalha, ó Bhārata, o senhor dos Daitya, com fúria, golpeou Viṣṇu no peito.
2.51.32
दैत्याश्च दानवाश्चैव सर्वे मयपुरोगमाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य सर्वे विष्णुमुपाद्रवन् ॥ २.५१.३२ ॥
Os Daitya e os Dānava, todos liderados por Maya, tomando as suas próprias armas, todos avançaram contra Viṣṇu.
2.51.33
स ताड्यमानो।ञतिबलैर्दैत्यैः सर्वायुघोद्यतैः ।
न चचाल हरिर्युद्धेऽकम्पमान इवाचलः ॥ २.५१.३३ ॥
Embora atingido pelos poderosíssimos Daitya, todos erguendo as suas armas, Hari não vacilou na batalha, como uma montanha imóvel.
2.51.34
पुनरुद्यम्य सङ्क्रुद्धः कालनेमिर्दृढां गदाम् ।
जघान गदया राजंस्तं विष्णुं गरुडं च वै ॥ २.५१.३४ ॥
Novamente, enfurecido, Kālanemi ergueu uma maça firme e, com ela, ó rei, golpeou Viṣṇu e também Garuḍa.
2.51.35
तं दृष्ट्वा गुरडं श्रान्तं चक्रमुद्यस्य वै हरिः ।
शतं शिरांसि बाहूंश्च सोच्छिनत्कालनेमिनः ॥ २.५१.३५ ॥
Ao ver Garuḍa exausto, Hari ergueu o seu disco e cortou as cem cabeças e braços de Kālanemi.
2.51.36
जघानान्यांस्च तान्सर्वान्समरे दैत्यदानवान् ।
विबुधानामृषीणां च स्वानि स्थानानि वै ददौ ॥ २.५१.३६ ॥
Abateu na batalha todos os outros Daitya e Dānava, e devolveu os seus próprios lugares aos deuses e aos sábios.
2.51.37
दत्त्वा सुराणां सुग्रीतो योग्यकर्माणि भारत ।
जगाम ब्रह्मणा सार्धं ब्रह्मलोकं तदा हरिः ॥ २.५१.३७ ॥
Tendo dado aos deuses os lugares que lhes eram devidos, muito satisfeito, ó Bhārata, Hari então partiu para o mundo de Brahmā junto com Brahmā.
2.51.38
ब्रह्मलोकं प्रविश्याश्च प्राप्य नारायणः प्रभुः ।
पौराणं ब्रह्मसदनं दिव्यं नारायणाश्रयम् ॥ २.५१.३८ ॥
Ao entrar no mundo de Brahmā, o senhor Nārāyaṇa chegou à antiga morada divina de Brahmā, que era o refúgio de Nārāyaṇa.
2.51.39
स प्रविश्य तदा देवः स्तूयमानो महर्षिभिः ।
सहस्रशीर्षा भूत्वा च शयनायोपचक्रमे ॥ २.५१.३९ ॥
Ao entrar ali, o deus, louvado pelos grandes sábios, assumiu uma forma de mil cabeças e preparou-se para se deitar.
2.51.40
आदिदेवः पुराणात्मा निद्रावशमुपागतः ।
शेते सुखं सदा विष्णुर्मोहयञ्जगदव्ययः ॥ २.५१.४० ॥
O deus primordial, o eu antigo, caindo sob o poder do sono, repousa feliz: Viṣṇu, o imperecível, sempre desorientando o mundo.
2.51.41
जग्मुस्तस्याथ वर्षाणि शयानस्य महात्मनः ।
षट्त्रिंशच्छतसाहस्रं मानुषेणेह सङ्ख्यया ॥ २.५१.४१ ॥
Para aquele grande espírito que dormia, passaram-se aqui anos: trinta e seis vezes cem mil, contados em termos humanos.
2.51.42
जग्मुः कृतयुगत्रेताद्वापरान्ते बुबोध ह ।
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानः सुरैश्चापि सहर्षिभिः ॥ २.५१.४२ ॥
No fim das eras Kṛta, Tretā e Dvāpara ele despertou, louvado por Brahmā e os demais, pelos deuses e também pelos grandes sábios.
2.51.43
उत्पत्य शयनाद्विष्णुर्ब्रह्मणा विबुधैः सह ।
देवानां च हितार्थाय ययौ देवसभां प्रति ॥ २.५१.४३ ॥
Viṣṇu levantou-se do leito e, com Brahmā e os deuses, foi à assembleia dos deuses para o bem dos devas.
2.51.44
मेरोः शिरसि विन्यस्तां ज्वलन्तीं तां शुभां सभाम् ।
विविशुस्ते सुराः सर्वे ब्रह्मणा सह भारत ॥ २.५१.४४ ॥
Ó Bhārata, todos aqueles deuses, junto com Brahmā, entraram naquele salão de assembleia resplandecente e belo situado no cume do Meru.
2.51.45
जग्मुस्तत्र निषेदुस्ते सा निःशब्दा ह्यभूत्तदा ।
तत्र भूमिरुवाचाथ खेदात्करुणभाषिणी ॥ २.५१.४५ ॥
Foram até lá e sentaram-se; então aquela assembleia ficou em silêncio. Ali, falando com voz compassiva por causa da angústia, a Terra então falou.
2.51.46
राज्ञां बलैर्बलवतां खिन्नास्मि भृशपीडिता ।
नित्यं भारपरिश्रान्ता दुःखं जीवाम्यहं सुराः ॥ २.५१.४६ ॥
Estou exausta e gravemente oprimida pelos exércitos dos reis poderosos. Constantemente esgotada pelo peso, ó deuses, vivo em sofrimento.
2.51.47
पुरे पुरे च नृपतिः कोटिसङ्ख्यैर्बलैर्वृतः ।
राष्ट्रे राष्ट्रे च शतशो ग्रामाः कुलसहस्रिणः ॥ २.५१.४७ ॥
Em cada cidade há um rei cercado de exércitos que chegam a dezenas de milhões, e em cada reino há centenas de aldeias, cada uma com milhares de famílias.
2.51.48
भूमिपानां सहस्रैश्च तेषां च बिलनां बलैः ।
ग्रामायुतैः पुरै राष्ट्रैरहं निर्विवरीकृता ॥ २.५१.४८ ॥
Estou tão cheia, por milhares de senhores da terra e seus exércitos, e por dezenas de milhares de aldeias, cidades e reinos, que não resta em mim espaço vazio.
2.51.49
तस्माद्धारयितुं शक्त्या न क्षमासि जनानहम् ।
दैत्यैश्च बाध्यमानास्ताः प्राज नित्यं दुरात्मभिः ॥ २.५१.४९ ॥
Portanto, não tens força para me sustentar. Constantemente oprimida pelos Daityas, os de alma perversa, eu…
2.51.50
भूमेस्तु वचनं श्रुत्वा देवो नारायणस्तदा ।
व्यादिश्य तान्सुरान्सर्वान्क्षितौ वस्तुं मनो दधे ॥ २.५१.५० ॥
Ao ouvir as palavras da Terra, então o deus Nārāyaṇa, após instruir todos aqueles deuses, resolveu em seu coração morar sobre a terra.