மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
एवमुक्ते तु कौन्तेयस्ततः कौरवनन्दनः ।
आबभाषे पुनर्भीष्णे धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.५१.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், குந்தியின் மகனும் கௌரவர்களின் மகிழ்ச்சியுமான தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் பீஷ்மரிடம் பேசினான்.
2.51.2
भूय एव मनुष्येन्द्र उपेन्द्रस्य यशस्विनः ।
जन्म वृष्णिषु विज्ञातुमिच्छामि वदतां वर ॥ २.५१.२ ॥
மனிதர்களின் இந்திரனே, பேசுபவர்களில் சிறந்தவனே! புகழ்மிக்க உபேந்திரனின் (கிருஷ்ணனின்) விருஷ்ணி குலத்தில் பிறப்பை மீண்டும் அறிய விரும்புகிறேன்.
2.51.3
यथैव भगवाञ्जातः क्षिताविह जनार्दनः ।
माधवेषु महाबुद्धिस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.५१.३ ॥
பகவான் ஜனார்த்தனன் இந்த பூமியில் மாதவர்களிடையே, மிக்க அறிவுடையவனாக, எவ்வாறு பிறந்தான் என்பதை, பிதாமகரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
2.51.4
एवमुक्तस्ततो भीष्मः केशवस्य महात्मनः ।
माधवेषु तथा जन्म कथयामास वीर्यवान् ॥ २.५१.४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், வீரியம் மிக்க பீஷ்மர் மகாத்மாவான கேசவனின் மாதவர்களிடையேயான பிறப்பை இவ்வாறு விவரித்தார்.
2.51.5
हन्त ते कथयिष्यामि युधिष्ठिर यथातथम् ।
यतो नारायणस्येह जन्म वृष्णिषु कौरव ॥ २.५१.५ ॥
சரி, யுதிஷ்டிரா, நான் உனக்கு உண்மையுள்ளபடி சொல்கிறேன், நாராயணன் இங்கு விருஷ்ணிகளில் பிறந்த விதத்தை, கௌரவனே.
2.51.6
पुरा लोके महाराज वर्तमाने कृते युगे ।
आसीत्रैलोक्यविख्यातः सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ २.५१.६ ॥
மகாராஜாவே, முன்பொரு காலத்தில், கிருத யுகம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, உலகில் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற தாரகனைப் பற்றிய ஒரு போர் இருந்தது.
2.51.7
विरोचनो मयस्तारो वराहः श्वेत एव च ।
विप्रचित्तिः प्रलम्बश्च वृत्रजम्भबलादयः ॥ २.५१.७ ॥
விரோசனன், மயன், தாரன், வராகன், சுவேதன், விப்ரசித்தி, பிரலம்பன், விருத்திரன், ஜம்பன், பலன் முதலானோர்.
2.51.8
नमुचिः कालनेमिश्च प्रह्लाद इति विश्रुतः ।
लम्बः किशोरः स्वर्भानुररिष्टो राक्षसेश्वरः ॥ २.५१.८ ॥
நமுசி, காலநேமி, புகழ்பெற்ற பிரஹ்லாதன், லம்பன், கிசோரன், ஸ்வர்பானு, அரிஷ்டன் என்ற ராக்ஷஸேசுவரன்.
2.51.9
एते चान्ये च बहवो दैत्यसङ्घाः सहस्रशः ।
नानाशस्त्रधरा राजन्नानाभूषणवाहनाः ॥ २.५१.९ ॥
இவரும் வேறு பலரும், ஆயிரக்கணக்கான தைத்திய கூட்டங்கள், அரசே, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, பலவகை அணிகலன்களும் வாகனங்களும் கொண்டிருந்தனர்.
2.51.10
देवतानामभिमुखास्तस्थुर्दैतेयदानवाः ।
देवास्तु युध्यमानास्ते दानवानभ्ययू रणे ॥ २.५१.१० ॥
தைத்தியர்களும் தானவர்களும் தேவர்களுக்கு எதிரே நின்றனர்; தேவர்களோ போரிட்டுக்கொண்டு போர்க்களத்தில் தானவர்களை நோக்கி முன்னேறினர்.
2.51.11
आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः ।
इन्द्रो यमश्च वरुणश्चन्द्रश्चैव धनेश्वरः ॥ २.५१.११ ॥
ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்திரர், சாத்தியர், விஸ்வதேவர், மருத்கணங்கள்; இந்திரன், யமன், வருணன், சந்திரன், செல்வக் கடவுளான குபேரன்.
2.51.12
अश्विनौ च महावीर्यौ ये चान्ये देवतागणाः ।
चक्रुर्युद्धं महाघोरं दानवैश्च यथाक्रमम् ॥ २.५१.१२ ॥
பெரும் வீரியமுள்ள இரு அஸ்வினிகளும், மற்ற தேவகணங்களும் தானவர்களுடன் முறைப்படி மிகக் கொடிய போரை நடத்தினர்.
2.51.13
युध्यमानाः समेयुश्च देवा दैतेयदानवैः ।
तद्युद्धमभवद्घोरं देवदानवसङ्कुलम् ॥ २.५१.१३ ॥
போரிட்ட தேவர்கள் தைத்தியர்களும் தானவர்களும் கொண்ட படையுடன் மோதினர். தேவர்களும் தானவர்களும் நிறைந்த அந்தப் போர் கொடுமையானதாக ஆனது.
2.51.14
ताभ्यां बलाभ्यां सञ्जज्ञे तुमुलो विग्रहस्तदा ।
तीक्ष्णशस्त्रैः किरन्तोऽथ अभ्ययुर्देवदानवाः ॥ २.५१.१४ ॥
அந்த இரு படைகளுக்கிடையே அப்போது கடும் போர் மூண்டது. கூரிய ஆயுதங்களைப் பொழிந்தவாறு தேவர்களும் தானவர்களும் முன்னேறினர்.
2.51.15
घ्रन्ति देवान्सगन्धर्वान्सयक्षोरगचारणान् ।
ते वध्यमाना दैतेयैर्देवसङ्घास्तदा रणे ॥ २.५१.१५ ॥
தைத்தியர்கள் கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், சாரணர்களுடன் தேவர்களைக் கொன்றனர். அப்போது போர்க்களத்தில் தைத்தியர்களால் வதைக்கப்பட்ட தேவக் கூட்டங்கள்.
2.51.16
त्रातारं मनसा जग्मुर्देवं नारायमं प्रभुम् ।
एतस्मिन्नन्तरे तत्र जगाम हरिरीश्वरः ॥ २.५१.१६ ॥
மனத்தால் காவலனாகிய தேவன் நாராயணனாகிய அதிபதியை அடைந்தனர். இதற்கிடையில் அங்கே ஈசுவரனாகிய ஹரி வந்தார்.
2.51.17
दीपयञ्ज्योतिषा भूमिं शङ्खचक्रगदाधरः ।
तमागतं सुपर्णस्थं विष्णुं लोकनमस्कृतम् ॥ २.५१.१७ ॥
ஒளியால் பூமியை விளக்கியவராய், சங்கு சக்ர கதை தாங்கியவராய் கருடன் மீது அமர்ந்து வந்த, உலகோரால் வணங்கப்படும் விஷ்ணுவை.
2.51.18
दृष्ट्वा मुदा युताः सर्वे भयं त्यक्त्वा रमे सुराः ।
चक्रुर्युद्धं पुनः सर्वे देवा दैतेयदानवैः ॥ २.५१.१८ ॥
அவரைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுற்ற தேவர்கள் அனைவரும் பயத்தை விட்டு, ராமா, மீண்டும் தைத்தியர்களுடனும் தானவர்களுடனும் போரிட்டனர்.
2.51.19
तद्युद्धमभवद्घोरमचिन्त्यं रोमहर्षणम् ।
जघ्रुर्दैत्यान्त्रणे घोराः सर्वे शक्रपुरोगमाः ॥ २.५१.१९ ॥
அது பயங்கரமானதும் கற்பனைக்கெட்டாததும் மயிர்சிலிர்க்கச் செய்வதுமான போராக இருந்தது. இந்திரனை முன்னிட்டு வந்த அனைத்து உக்கிரமான தேவர்களும் போரில் தைத்யர்களைத் தாக்கினர்.
2.51.20
ते बाध्यमाना बिबुधैर्दुद्रुवुदैत्यदानवाः ॥ २.५१.२० ॥
தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்தத் தைத்யர்களும் தானவர்களும் ஓடினர்.
2.51.21
विद्रुतान्दानवान्दृष्ट्वा तदा भारत संयुगे ।
कालनेमिरिति ख्यातो दानवः प्रत्यदृश्यता ॥ २.५१.२१ ॥
பரதரின் வழித்தோன்றலே! போரில் தானவர்கள் ஓடுவதைக் கண்டு, அப்போது காலநேமி எனப் புகழ்பெற்ற தானவன் தோன்றினான்.
2.51.22
शत्रुप्रहरणे घोरः शतबाहुः शताननः ।
शतशीर्षः स्थितः श्रीमाञ्छतशृङ्गं इवाचलः ॥ २.५१.२२ ॥
எதிரிகளைத் தாக்குவதில் பயங்கரனாகிய, நூறு கரங்களும் நூறு முகங்களும் நூறு தலைகளும் கொண்ட அந்த ஒளிமிக்கவன், நூறு சிகரங்கள் கொண்ட மலைபோல நின்றான்.
2.51.23
भास्कराकारमुकुटः शिञ्जिताभरणाङ्गदः ।
धूम्रकेतुर्हरिश्मश्रुर्निर्दष्टोष्ठपुटाननः ॥ २.५१.२३ ॥
சூரியனைப் போன்ற கிரீடம் அணிந்தவன், ஒலிக்கும் அணிகலன்களும் தோள்வளைகளும் அணிந்தவன், புகைக்கொடி உடையவன், பொன்னிறத் தாடியுடையவன், பற்களால் கடிக்கப்பட்ட உதடுகளும் வாயும் உடையவன்.
2.51.24
त्रैलोक्यान्तरविस्तारं धारयन्विपुलं वपुः ।
तर्जयन्वै रणे देवाञ्छादयन्वै दिशो दश ॥ २.५१.२४ ॥
மூன்று உலகங்களுக்கும் இடையே விரிந்த பெரிய உடலைத் தாங்கி, போரில் தேவர்களை அச்சுறுத்தி, பத்துத் திசைகளையும் மறைத்தவனாய்.
2.51.25
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो व्यादितास्य इवान्तकः ।
तत्र शस्त्रप्रतानैश्च देवान्धर्षितवान्त्रणे ॥ २.५१.२५ ॥
மிகுந்த சினத்துடன் திறந்த வாயுடைய யமனைப் போல அவன் பாய்ந்தான்; அங்கே போரில் ஆயுதப் பெருமழையால் தேவர்களைத் தாக்கினான்.
2.51.26
अभ्याययुः सुरान्सर्वान्पुनस्ते दैत्यदानवाः ।
आपीडयन्त्रणे क्रुद्धास्ततो देवान्युधिष्ठिर ॥ २.५१.२६ ॥
மீண்டும் அந்த தைத்தியர்களும் தானவர்களும் சினந்து எல்லா தேவர்களையும் தாக்கினர்; யுதிஷ்டிரா, போரில் தேவர்களை வருத்தினர்.
2.51.27
ते वध्यमाना विबुधाः समरे कालनेमिना ।
दैत्यैश्चैव महाराज दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ २.५१.२७ ॥
போரில் காலநேமியாலும் தைத்தியர்களாலும் கொல்லப்பட்ட அந்த தேவர்கள், மகாராஜனே, பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்.
2.51.28
विबुधान्विद्रुतान्दृष्ट्वा कालनेमिर्महा।ञसुरः ।
इन्द्रं यमं च वरुणं वायुं च धनदं रविम् ॥ २.५१.२८ ॥
தேவர்கள் ஓடுவதைக் கண்ட பெரிய அசுரன் காலநேமி, இந்திரனையும் யமனையும் வருணனையும் வாயுவையும் குபேரனையும் சூரியனையும் கண்டான்.
2.51.29
एतांश्चान्यान्बलाञ्जित्वा तेषां कार्याण्यवाप सः ।
तान्सर्वान्सहसा जित्वा कालनेमिर्महासुरः ॥ २.५१.२९ ॥
இவர்களையும் மற்றவர்களையும் பலத்தால் வென்று, அவர்களின் கடமைகளை அவன் கைப்பற்றினான்; அவர்கள் அனைவரையும் திடீரென வென்ற மகாசுரன் காலநேமி அவ்வாறு செய்தான்.
2.51.30
ददर्श गगने विष्णुं सुपर्णस्थं महाद्युतिम् ।
तं दृष्ट्वा क्रोधताम्राक्षस्तर्जयन्नभ्ययात्तदा ॥ २.५१.३० ॥
ஆகாயத்தில் கருடன் மீது நின்ற பேரொளியுடைய விஷ்ணுவைக் கண்டான்; அவரைக் கண்டதும் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் அவரை அச்சுறுத்தியபடி அப்போது அணுகினான்.
2.51.31
स बाहुशतमुद्यम्य सर्वास्त्रग्रहणं रणे ।
रोषाद्भारत दैत्येन्द्रो विष्णोरुरसि पातयत् ॥ २.५१.३१ ॥
போரில் அனைத்து ஆயுதங்களைப் பற்றிய நூறு கரங்களை உயர்த்தி, பாரதா, கோபத்தால் தைத்திய அரசன் விஷ்ணுவின் மார்பில் அடித்தான்.
2.51.32
दैत्याश्च दानवाश्चैव सर्वे मयपुरोगमाः ।
स्वान्यायुधानि सङ्गृह्य सर्वे विष्णुमुपाद्रवन् ॥ २.५१.३२ ॥
தைத்தியர்களும் தானவர்களும், மயனை முன்னிட்டு அனைவரும் தம் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு விஷ்ணுவை நோக்கி விரைந்தனர்.
2.51.33
स ताड्यमानो।ञतिबलैर्दैत्यैः सर्वायुघोद्यतैः ।
न चचाल हरिर्युद्धेऽकम्पमान इवाचलः ॥ २.५१.३३ ॥
அனைத்து ஆயுதங்களையும் உயர்த்திய மிகு வலிமையான தைத்தியர்களால் தாக்கப்பட்டும், ஹரி போரில் அசையவில்லை; நடுங்காத மலையைப் போல.
2.51.34
पुनरुद्यम्य सङ्क्रुद्धः कालनेमिर्दृढां गदाम् ।
जघान गदया राजंस्तं विष्णुं गरुडं च वै ॥ २.५१.३४ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற காலநேமி உறுதியான கதையை உயர்த்தி, அரசே, அந்தக் கதையால் விஷ்ணுவையும் கருடனையும் தாக்கினான்.
2.51.35
तं दृष्ट्वा गुरडं श्रान्तं चक्रमुद्यस्य वै हरिः ।
शतं शिरांसि बाहूंश्च सोच्छिनत्कालनेमिनः ॥ २.५१.३५ ॥
கருடன் களைத்திருப்பதைக் கண்ட ஹரி சக்கரத்தை உயர்த்தி, காலநேமியின் நூறு தலைகளையும் கரங்களையும் அறுத்தான்.
2.51.36
जघानान्यांस्च तान्सर्वान्समरे दैत्यदानवान् ।
विबुधानामृषीणां च स्वानि स्थानानि वै ददौ ॥ २.५१.३६ ॥
போரில் மற்ற அனைத்து தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் கொன்றான்; தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் அவர்களின் தமது இடங்களைத் திரும்பக் கொடுத்தான்.
2.51.37
दत्त्वा सुराणां सुग्रीतो योग्यकर्माणि भारत ।
जगाम ब्रह्मणा सार्धं ब्रह्मलोकं तदा हरिः ॥ २.५१.३७ ॥
பாரதா, தேவர்களுக்கு அவர்களுக்குரிய இடங்களை அளித்து மிகவும் மகிழ்ந்த ஹரி, அப்போது பிரம்மாவுடன் பிரம்மலோகம் சென்றார்।
2.51.38
ब्रह्मलोकं प्रविश्याश्च प्राप्य नारायणः प्रभुः ।
पौराणं ब्रह्मसदनं दिव्यं नारायणाश्रयम् ॥ २.५१.३८ ॥
பிரம்மலோகத்தில் நுழைந்து, பிரபுவான நாராயணர் பிரம்மாவின் அந்தப் பழமையான, தெய்வீக இருப்பிடத்தை அடைந்தார்; அது நாராயணரின் புகலிடம்.
2.51.39
स प्रविश्य तदा देवः स्तूयमानो महर्षिभिः ।
सहस्रशीर्षा भूत्वा च शयनायोपचक्रमे ॥ २.५१.३९ ॥
அந்த தேவர் அங்கு நுழைந்து, மகரிஷிகளால் துதிக்கப்பட்டவராய், ஆயிரம் தலைகளுடைய வடிவம் கொண்டு உறங்குவதற்கு ஆயத்தமானார்।
2.51.40
आदिदेवः पुराणात्मा निद्रावशमुपागतः ।
शेते सुखं सदा विष्णुर्मोहयञ्जगदव्ययः ॥ २.५१.४० ॥
ஆதிதேவரான, பழமையான ஆத்மாவான விஷ்ணு, உறக்கத்தின் வசப்பட்டவராய், அழியாதவராய், உலகை மயக்கியபடி எப்போதும் சுகமாக உறங்குகிறார்।
2.51.41
जग्मुस्तस्याथ वर्षाणि शयानस्य महात्मनः ।
षट्त्रिंशच्छतसाहस्रं मानुषेणेह सङ्ख्यया ॥ २.५१.४१ ॥
உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாவுக்கு மனித கணக்கின்படி இங்கு முப்பத்தாறு லட்சம் ஆண்டுகள் கழிந்தன.
2.51.42
जग्मुः कृतयुगत्रेताद्वापरान्ते बुबोध ह ।
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानः सुरैश्चापि सहर्षिभिः ॥ २.५१.४२ ॥
கிருத, திரேதா, த்வாபர யுகங்களின் முடிவில் அவர் விழித்தெழுந்தார்; பிரம்மா முதலானோராலும், தேவர்களாலும், மகரிஷிகளாலும் துதிக்கப்பட்டவராய்.
2.51.43
उत्पत्य शयनाद्विष्णुर्ब्रह्मणा विबुधैः सह ।
देवानां च हितार्थाय ययौ देवसभां प्रति ॥ २.५१.४३ ॥
விஷ்ணு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து பிரம்மா மற்றும் தேவர்களுடன் தேவர்களின் நலனுக்காக தேவசபையை நோக்கிச் சென்றார்.
2.51.44
मेरोः शिरसि विन्यस्तां ज्वलन्तीं तां शुभां सभाम् ।
विविशुस्ते सुराः सर्वे ब्रह्मणा सह भारत ॥ २.५१.४४ ॥
பரதா, மேருவின் உச்சியில் அமைந்திருந்த அந்த ஒளிரும் சுபமான சபைக்குள் பிரம்மாவுடன் அனைத்துத் தேவர்களும் நுழைந்தனர்.
2.51.45
जग्मुस्तत्र निषेदुस्ते सा निःशब्दा ह्यभूत्तदा ।
तत्र भूमिरुवाचाथ खेदात्करुणभाषिणी ॥ २.५१.४५ ॥
அவர்கள் அங்கே சென்று அமர்ந்தனர்; அப்போது அந்தச் சபை அமைதியாயிற்று. அங்கு துயரால் உருகிய குரலில் பூமிதேவி பேசத் தொடங்கினாள்.
2.51.46
राज्ञां बलैर्बलवतां खिन्नास्मि भृशपीडिता ।
नित्यं भारपरिश्रान्ता दुःखं जीवाम्यहं सुराः ॥ २.५१.४६ ॥
வலிமைமிக்க அரசர்களின் படைகளால் நான் சோர்வடைந்து மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். எப்போதும் சுமையால் களைத்து, தேவர்களே, நான் துயரத்தோடு வாழ்கிறேன்.
2.51.47
पुरे पुरे च नृपतिः कोटिसङ्ख्यैर्बलैर्वृतः ।
राष्ट्रे राष्ट्रे च शतशो ग्रामाः कुलसहस्रिणः ॥ २.५१.४७ ॥
ஒவ்வொரு நகரிலும் கோடிக்கணக்கான படைகளால் சூழப்பட்ட ஓர் அரசன் இருக்கிறான்; ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் வாழும் நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்கள் உள்ளன.
2.51.48
भूमिपानां सहस्रैश्च तेषां च बिलनां बलैः ।
ग्रामायुतैः पुरै राष्ट्रैरहं निर्विवरीकृता ॥ २.५१.४८ ॥
ஆயிரக்கணக்கான நிலமன்னர்களாலும், அவர்களது படைகளாலும், பதினாயிரக்கணக்கான கிராமங்கள், நகரங்கள், நாடுகளாலும் நான் இடைவெளியே இல்லாதபடி நிரப்பப்பட்டுள்ளேன்.
2.51.49
तस्माद्धारयितुं शक्त्या न क्षमासि जनानहम् ।
दैत्यैश्च बाध्यमानास्ताः प्राज नित्यं दुरात्मभिः ॥ २.५१.४९ ॥
ஆகவே உன் வலிமையால் என்னைத் தாங்க உன்னால் இயலாது. தீய உள்ளம் கொண்ட தைத்தியர்களால் நித்தமும் துன்புறுத்தப்பட்டு…
2.51.50
भूमेस्तु वचनं श्रुत्वा देवो नारायणस्तदा ।
व्यादिश्य तान्सुरान्सर्वान्क्षितौ वस्तुं मनो दधे ॥ २.५१.५० ॥
பூமியின் சொற்களைக் கேட்டு, அப்போது தேவன் நாராயணன் அந்த தேவர்கள் அனைவருக்கும் ஆணையிட்டு பூமியில் வசிக்க மனம் கொண்டார்.