Mahābhārata · Adhyāya 2.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.60.1
द्वारकायां ततः कृष्णः स्वदारेषु दिवानिशम् ।
सुखं लब्ध्वा महाराज प्रमुमोद महायशाः ॥ २.६०.१ ॥
Großer König, da freute sich in Dvārakā der ruhmreiche Kṛṣṇa, der Tag und Nacht Glück bei seinen eigenen Gattinnen fand.
2.60.2
पौत्रस्य कारणाच्चक्रे विबुधानां प्रियं तदा ।
सावसवैः सुरैः सर्वैर्दुष्करं भरतर्षभ ॥ २.६०.२ ॥
Bester der Bharatas, damals tat er um seines Enkels willen den Göttern eine ihnen liebe Gunst, die selbst den Āsavas und allen Göttern schwer gewesen wäre.
2.60.3
बाणो नामाऽभवद्राजा बलेर्ज्येष्ठसुतो बली ।
वीर्यवान्भरतश्रेष्ठ स च बाहुसहस्रवान् ॥ २.६०.३ ॥
Es gab einen König namens Bāṇa, den ältesten Sohn Balis, stark und tapfer; o Bester der Bharatas, er hatte tausend Arme.
2.60.4
ततस्तेपे तपस्तीव्रं सत्वेन मनसा नृप ।
रुद्रमाराधयामास स च बाणः समा बहु ॥ २.६०.४ ॥
Dann, o König, übte Bāṇa mit standhaftem Geist und Willen strenge Askese und verehrte viele Jahre lang Rudra.
2.60.5
तस्मै बहुवरा दत्ताः शङ्करेण महात्मना ।
तांश्च लब्ध्वा वरान्बाणो दुर्लभानसुरैर्भुवि ॥ २.६०.५ ॥
Der hochherzige Śaṅkara gewährte ihm viele Gunstbeweise; nachdem Bāṇa diese Gaben erlangt hatte, die selbst den Asuras auf Erden schwer zu erlangen waren,
2.60.6
स शोणितपुरे राज्यं चकाराप्रतिमो बली ।
त्रासिताश्च सुराः सर्वे तेन बाणेन पाण्डव ॥ २.६०.६ ॥
Er, unvergleichlich mächtig, regierte das Reich in der Stadt Śoṇita; und alle Götter wurden von jenem Bāṇa in Schrecken versetzt, o Pāṇḍava.
2.60.7
विजित्य विबुधान्सेन्द्रान्बाणः संवत्सरान्बहून् ।
अशासत महद्राज्यं कुबेर इव भारत ॥ २.६०.७ ॥
Nachdem er die Götter samt Indra besiegt hatte, herrschte Bāṇa viele Jahre über ein großes Reich, wie Kubera, o Bhārata.
2.60.8
ततो राजन्नुषा नाम बाणस्य दुहिता यथा ।
येनोपायेन कौन्तेय अनिरुद्धो महाद्युतिः ॥ २.६०.८ ॥
Dann, o König, hatte Bāṇa eine Tochter namens Uṣā; durch welches Mittel, o Sohn der Kuntī, der strahlende Aniruddha (zu ihr gelangte).
2.60.9
प्राद्युम्निस्तामुषां प्राप्य प्रच्छन्नः प्रमुमोद ह ।
अथ बाणो महातेजास्तदा तत्र युधिष्ठिर ॥ २.६०.९ ॥
Der Sohn Pradyumnas (Aniruddha) erlangte sie und freute sich heimlich. Dann, o Yudhiṣṭhira, erfuhr der mächtige Bāṇa dort zu jener Zeit davon.
2.60.10
तं गृह्यनिलयं ज्ञात्वा प्राद्युम्निं सुतया तदा ।
गृहीत्वा कारयामास वस्तुं कारागृहे बलात् ॥ २.६०.१० ॥
Als er erfuhr, dass er im Haus (Uṣās) wohnte, ergriff er damals den Sohn Pradyumnas durch seine Tochter und zwang ihn mit Gewalt, im Gefängnis zu bleiben.
2.60.11
स कुमारः सुखार्होऽथ तदा दुःखसमन्वितः ।
बामेन घातितो राजन्ननिरुद्धो मुमोह च ॥ २.६०.११ ॥
Jener Jüngling, des Glücks würdig, war damals voller Kummer. O König, von der linken Hand getroffen, verlor Aniruddha das Bewusstsein.
2.60.12
एतस्मिन्नेव काले तु नारदो मुनिपुङ्गवः ।
द्वारकां प्राप्य कौन्तेय कृष्णं दृष्ट्वा वचोऽब्रवीत् ॥ २.६०.१२ ॥
Genau zu jener Zeit kam Nārada, der beste der Weisen, nach Dvārakā; o Sohn der Kuntī, als er Kṛṣṇa sah, sprach er diese Worte.
2.60.13
कृष्ण कृष्ण महाबाहो यदूनां कीर्तिवर्धन ।
पौत्रस्ते बाध्यमानोऽत्र बाणेनामिततेजसा ॥ २.६०.१३ ॥
Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, Starkarmiger, Mehrer des Ruhmes der Yadus! Dein Enkel wird hier von Bāṇa bedrängt, dessen Glanz unermesslich ist.
2.60.14
कृच्छ्रं प्राप्तोऽनिरुद्धो वै शेते कारागृहे सदा ।
एतदुक्त्वा सुरर्षिर्वै बाणस्याथ पुरं ययौ ॥ २.६०.१४ ॥
Aniruddha, in Not geraten, liegt stets im Kerker. Nachdem er dies gesagt hatte, ging der göttliche Weise in die Stadt Bāṇas.
2.60.15
नारदस्य वचः श्रुत्वा ततो राजञ्जनार्दनः ।
जाहूय बलदेवं हि प्रद्युम्नं च महाद्युतिम् ॥ २.६०.१५ ॥
Als Janārdana die Worte Nāradas gehört hatte, o König, rief er Balarāma und auch den überaus glänzenden Pradyumna herbei.
2.60.16
आरुरोह गरुत्मन्तं ताभ्यां सह जनार्दनः ।
ततः सुपर्णमारुह्य जयाय भरतर्षभ ॥ २.६०.१६ ॥
Janārdana bestieg zusammen mit jenen beiden Garuḍa. Dann, o Stier der Bharatas, bestieg er den Geflügelten zum Sieg,
2.60.17
जग्मुः क्रुधा महावीर्या बाणस्य नगरं प्रति ।
अथासाद्य महाराज तत्पुरं ददृशुश्च ते ॥ २.६०.१७ ॥
Jene von großer Tapferkeit zogen im Zorn zur Stadt Bāṇas. Dann, o großer König, als sie jene Stadt erreicht hatten, betrachteten sie sie.
2.60.18
ताम्रप्राकारसङ्गुप्तां हेमप्रासादसङ्कुलाम् ।
दृष्ट्वा मुदा युताः सर्वे विस्मयं परमं ययुः ॥ २.६०.१८ ॥
Als sie jene Stadt sahen, gut bewacht durch kupferne Mauern und überfüllt mit goldenen Palästen, wurden alle mit Freude erfüllt und gerieten in höchstes Staunen.
2.60.19
तथा बाणपुरस्यासन्द्वारस्था देवताः सदा ।
महेश्वरो गुहश्चैव भद्रकाली विनायकः ॥ २.६०.१९ ॥
Ebenso standen an den Toren von Bāṇapura stets die Gottheiten: Maheśvara, Guha, Bhadrakālī und Vināyaka.
2.60.20
अथ कृष्णो बलाज्जित्वा द्वारपालान्युधिष्ठिर ।
सुसङ्क्रुद्धो महातेजाः शङ्खचक्रगदासिभृत् ॥ २.६०.२० ॥
Dann, Yudhiṣṭhira, besiegte Kṛṣṇa die Torwächter mit Gewalt; hochzornig und von großem Glanz, Muschelhorn, Diskus, Keule und Schwert tragend.
2.60.21
आससादोत्तरद्वारं शङ्करेणाभिरक्षितम् ।
तत्र तस्थौ महातेजाः शूलपाणिर्महेश्वरः ॥ २.६०.२१ ॥
Er erreichte das Nordtor, das von Śaṅkara bewacht wurde; dort stand Maheśvara, von großem Glanz, mit dem Dreizack in der Hand.
2.60.22
पिनाकं सशरं गृह्य बाणस्य हितकाम्यया ।
ज्ञात्वा तमागतं कृष्णं व्यादितास्यमिवान्तकम् ॥ २.६०.२२ ॥
Im Wunsch nach Bāṇas Wohl, den Bogen Pināka mit Pfeilen ergreifend, da er wusste, dass Kṛṣṇa gekommen war — wie der Tod mit geöffnetem Rachen.
2.60.23
ततस्तौ चक्रतुर्युद्धं वासुदेवमहेश्वरौ ।
तद्युद्धमभवद्घोरमचिन्त्यं रोमहर्षणम् ॥ २.६०.२३ ॥
Dann kämpften Vāsudeva und Maheśvara; jener Kampf wurde furchtbar, unvorstellbar und haarsträubend.
2.60.24
अन्योन्यं तौ ततक्षाते अन्योन्यजयकाङ्क्षिणौ ।
दिव्यान्यस्त्राणि तौ देवौ क्रुद्धौ मुमुचतुस्तदा ॥ २.६०.२४ ॥
Begierig, einander zu besiegen, schlugen die beiden aufeinander ein; da entfesselten die beiden zornigen Götter göttliche Waffen.
2.60.25
ततः कृष्णो रणं कृत्वा मुहूर्तं शूलपाणिना ।
विजित्य तं महादेवं ततो युद्धे शूलपाणिना।
अन्यांश्च जित्वा द्वारस्थान्प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ २.६०.२५ ॥
Dann kämpfte Kṛṣṇa einen Augenblick mit Śūlapāṇi. Nachdem er den großen Gott besiegt, im Kampf mit Śūlapāṇi, und auch die anderen, die am Tor standen, besiegt hatte, betrat er die vorzügliche Stadt.
2.60.26
प्रविश्य बाणमासाद्य स तत्राथ जनार्दनः ।
चक्रे युद्धं महाक्रुद्धस्तेन बाणेन भरतर्षभ। ॥ २.६०.२६ ॥
Nachdem er eingetreten und zu Bāṇa gelangt war, führte dort Janārdana, zornerfüllt, den Kampf gegen ihn, o Stier der Bharatas.
2.60.27
बाणोऽपि सर्वशस्त्राणि शितानि भरतर्षभ ।
सुसङ्क्रुद्धस्तदा युद्धे पातयामास केशवे ॥ २.६०.२७ ॥
Auch Bāṇa, o Stier der Bharatas, zornentbrannt, ließ damals im Kampf alle seine scharfen Waffen auf Keśava niederfallen.
2.60.28
पुनरुद्यम्य शस्त्राणि सहस्रं सर्वबाहुभिः ।
मुमोच बाणः सङ्क्रुद्धः कृष्णं प्रति रणाजिरे ॥ २.६०.२८ ॥
Wieder hob Bāṇa mit allen seinen Armen tausend Waffen empor und schleuderte sie, zornentbrannt, auf dem Schlachtfeld gegen Kṛṣṇa.
2.60.29
ततः कृष्णस्तदा कृत्त्वा तानि सर्वाणि भारत ।
कृत्त्वा मुहूर्तं बाणेन युद्धं राजन्नगोक्षजः ॥ २.६०.२९ ॥
Da schnitt Kṛṣṇa all diese nieder und kämpfte einen Augenblick mit Bāṇa, o Nachkomme des Bharata, o König, Agokṣaja (Kṛṣṇa).
2.60.30
चक्रमुद्यम्य रोषाद्वै दिव्यं शस्त्रोत्तमं ततः ।
सहस्रबाहूंश्चिच्छेद बाणस्यामिततेजसः ॥ २.६०.३० ॥
Dann erhob er zornig die göttliche, höchste Waffe, den Wurfdiskus, und schlug Bāṇa, dem an Glanz Unermesslichen, die tausend Arme ab.
2.60.31
ततो बाणो महाराज कृष्णेन भृशपीडितः ।
भिन्नबाहुः पपाताशु विशाख इव पादपः ॥ २.६०.३१ ॥
Da fiel, o großer König, Bāṇa, von Kṛṣṇa schwer bedrängt, mit gebrochenen Armen rasch wie ein Viśākha-Baum.
2.60.32
स पातयित्वा बाणैस्तं बाणं कृष्णस्त्वरान्वितः ।
प्राद्युम्निं मोचयामास क्षिप्रं राजगृहात्तदा ॥ २.६०.३२ ॥
Nachdem er jenen Bāṇa mit Pfeilen niedergestreckt hatte, befreite Kṛṣṇa eilends damals rasch den Sohn Pradyumnas aus dem königlichen Palast.
2.60.33
मोक्षयित्वाऽथ गोविन्दः प्राद्युम्निं सह भार्यया ।
बाणस्य सर्वरत्नानि असङ्ख्यानि जहार सः ॥ २.६०.३३ ॥
Nachdem Govinda den Sohn Pradyumnas samt seiner Gattin befreit hatte, raubte er alle unzähligen Juwelen Bāṇas.
2.60.34
गोधनानि च सर्वस्वं स बाणस्यालये बलात् ।
जहार च हृषीकेशो यदूनां कुलवर्धनः ॥ २.६०.३४ ॥
Und aus Bāṇas Wohnsitz nahm Hṛṣīkeśa gewaltsam die Viehherden und das ganze Vermögen; er ist der Mehrer des Yadu-Geschlechts.
2.60.35
ततः स सर्वरत्नानि चाहृत्य मधुसूदनः ।
क्षिप्रमारोपयाञ्चक्रे सर्वस्वं गरुडोपरि ॥ २.६०.३५ ॥
Dann nahm Madhusūdana alle Juwelen, und rasch lud er alle Schätze auf Garuḍa.
2.60.36
त्वरयाऽथ स कौन्तेय बलदेवं महाबलम् ।
प्रादुम्निं च महावीर्यमनिरुद्धं महाद्युतिम् ॥ २.६०.३६ ॥
Dann nahm der Sohn Kuntīs eilends den starken Balarāma, den Sohn Pradyumnas von großer Tapferkeit und den strahlenden Aniruddha mit.
2.60.37
उषां च सुन्दरीं राजन्भृत्यदारगणैः सह ।
सर्वानेतान्समारोप्य गरुडोपरि वीर्यवान् ॥ २.६०.३७ ॥
O König, der Mächtige, nachdem er die schöne Uṣā zusammen mit der Schar der Diener und Gattinnen, sie alle, auf Garuḍa gesetzt hatte,
2.60.38
मुदा युक्तो महातेजाः पीताम्बरधरो बली ।
दिव्याभरमचित्राङ्गः शङ्कचक्रगदासिभृत्।
आरुरोह गरुत्मन्तमुदयं भास्करो यथा ॥ २.६०.३८ ॥
Voller Freude, von großem Glanz, in gelbe Gewänder gekleidet, der Starke, mit einem durch göttliche Schmuckstücke geschmückten Körper, Muschel, Diskus, Keule und Schwert tragend, bestieg er Garuḍa wie die Sonne den aufsteigenden Berg.