Mahābhārata · Adhyāya 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवमुक्त्वा ततो भीष्णो विरराम महाबलः ।
व्याजहारोत्तरं तत्र सहदेवोऽर्थवद्वचः ॥ २.६२.१ ॥
So gesprochen, verstummte der mächtige Bhīṣma. Darauf erwiderte Sahadeva dort sinnvolle Worte.
2.62.2
केशवं केशिहन्तारमप्रमेयपराक्रमम् ।
पूज्यमानं मया यो वः कृष्णं न सहते नृपाः ॥ २.६२.२ ॥
O Könige, ihr ertragt Keśava nicht – Kṛṣṇa, den Töter Keśins, von unermesslicher Tapferkeit, den ich geehrt habe.
2.62.3
सर्वेषां बलिनां मूर्ध्नि मयेदं निहितं पदम् ।
एवमुक्ते मया सम्यगुत्तरं प्रब्रवीतु सः ॥ २.६२.३ ॥
Auf die Häupter aller Starken habe ich diesen Platz gesetzt. Wenn ich so gesprochen habe, möge er angemessen antworten.
2.62.4
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशयः ।
मतिमन्तश्च ये केचिदाचार्यं पितरं गुरुम् ॥ २.६२.४ ॥
Er wird gewiss von mir erschlagen werden, daran ist kein Zweifel. Und wer unter den Weisen einen Lehrer, Vater oder Ältesten ehrt…
2.62.5
अर्च्यमर्चितमर्घार्हमनुजानन्तु ते नृपाः ।
ततो न व्याजहारैषां कश्चिद्बुद्धिमतां सताम् ॥ २.६२.५ ॥
Mögen jene Könige zustimmen, den Verehrungswürdigen, den Geehrten, den Würdigen der Opfergabe zu ehren. Da sprach keiner dieser weisen und guten Männer ein Wort.
2.62.6
मानिनां बलिनां राज्ञां मध्ये वै दर्शिते पदे ।
ततोऽपतत्पुष्पवृष्टिः सहदेवस्य मूर्धनि ॥ २.६२.६ ॥
Als jener Platz inmitten der stolzen und starken Könige gezeigt wurde, fiel ein Blumenregen auf Sahadevas Haupt.
2.62.7
अदृश्यरूपा वाचश्चाप्यब्रुवन्साधुसाध्विति ।
अविध्यदजिनं कृष्णं भविष्यद्भूतजल्पनः ॥ २.६२.७ ॥
Unsichtbare Stimmen riefen ebenfalls: »Gut, gut!«. Der Verkünder des Künftigen und Vergangenen durchbohrte Kṛṣṇa, in Antilopenfell gekleidet, mit seinem Blick.
2.62.8
सर्वसंशयनिर्मोक्ता नारदः सर्वलोकवित् ।
उवाचाखिलभूतानां मध्ये स्पष्टतरं वचः ॥ २.६२.८ ॥
Nārada, von allen Zweifeln befreit und alle Welten kennend, sprach inmitten aller Wesen klarere Worte.
2.62.9
कृष्णं कमलपत्राक्षं नार्चयिष्यन्ति ये नराः ।
जीवन्मृतास्तु ते ज्ञेया न सभाष्याः कदाचना ॥ २.६२.९ ॥
Männer, die Kṛṣṇa, den lotosblättrigäugigen, nicht verehren werden, sind als lebende Tote zu erkennen; man soll sie niemals ansprechen.
2.62.10
पूजयित्वा च पूजार्हान्ब्रह्मक्षत्रविशेषवित् ।
सहदेवो नृणां देवः समापयत कर्म तत् ॥ २.६२.१० ॥
Sahadeva, der den Unterschied zwischen Brahmanen und Kṣatriyas kannte, ehrte die Verehrungswürdigen und vollendete jene Handlung als Gott unter den Menschen.
2.62.11
तस्मिन्नभ्यर्चिते कृष्णे सुनीथः शत्रुकर्षणः ।
अतिताम्रेक्षणः कोपादुवाच मनुजाधिपान् ॥ २.६२.११ ॥
Als Kṛṣṇa so geehrt worden war, sprach Sunītha, der Peiniger der Feinde, mit sehr geröteten Augen im Zorn zu den Herren der Menschen.
2.62.12
स्थितः सेनापतिर्योऽहं मन्वध्वं किं तु साम्प्रतम् ।
युधि तिष्ठाम सन्नह्य समेतान्वृष्णिपाण्डवान् ॥ २.६२.१२ ॥
»Ich stehe als Heerführer da; was denkt ihr nun? Lasst uns gerüstet im Kampf standhalten und den versammelten Vṛṣṇi und Pāṇḍava entgegentreten.«
2.62.13
इति सर्वान्समुत्साद्य राज्ञस्तांशअचेदिपुङ्गवः ।
यज्ञोपघाताय ततः सोऽमन्त्रतय राजभिः ॥ २.६२.१३ ॥
So wiegelte Śiśupāla, der Beste unter ihnen, alle Könige auf und beriet sich dann mit den Königen, um das Opfer zu stören.
2.62.14
तत्राहूतागताः सर्वे सुनीथप्रमुखा गणाः ।
समदृश्यन्त सङ्क्रुद्धा विवर्णवदनास्तथा ॥ २.६२.१४ ॥
Dort erschienen alle herbeigerufenen und angekommenen Scharen, angeführt von Sunītha, zornig und mit bleichen Gesichtern.
2.62.15
युधिष्ठिराभिषेकं च वासुदेवस्य चार्हणम् ।
न स्याद्यथा तथा कार्यमेवं सर्वे तदाऽब्रुवन् ॥ २.६२.१५ ॥
Die Salbung Yudhiṣṭhiras und die Ehrung Vāsudevas sollen nicht stattfinden; so sollte man handeln, sagten da alle.
2.62.16
निष्कर्षान्निश्चयात्सर्वे राजानः क्रोधमूर्छिताः ।
अब्रुवंस्तत्र राजानो निर्वेदादात्मनिश्चयात् ॥ २.६२.१६ ॥
Aus ihrem Entschluss und festem Vorsatz sprachen alle Könige, von Zorn übermannt, dort aus Verzweiflung und eigenem Entschluss.
2.62.17
सुहृद्भिर्वार्यमाणानां तेषां हि वपुराबभौ ।
आमिषादपकृष्टानां सिहानामिव गर्जताम् ॥ २.६२.१७ ॥
Ihre Körper, von Freunden zurückgehalten, leuchteten wie brüllende Löwen, die von der Beute weggezerrt werden.
2.62.18
तं बलौघमपर्यन्तं राजसागारमक्षयम् ।
कुर्वाणं समयं कृष्णो युद्धाय बुबुधे तदा ॥ २.६२.१८ ॥
Kṛṣṇa erkannte da, dass jene grenzenlose Flut von Truppen, jenes unerschöpfliche Königsmeer, einen Bund für den Krieg schloss.