Mahābhārata · Adhyāya 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
चेदिराजकुले जातख्यक्ष एष चतुर्भुजः ।
रासभारावसदृशं ररास च ननाद च ॥ २.६६.१ ॥
Im königlichen Haus des Cedi-Königs geboren, schrie dieses vierarmige Kind wie ein Esel und brüllte.
2.66.2
तेनास्य मातापितरौ त्रेसतुस्तौ सबान्धवौ ।
वैकृतं तस्यत तौ दृष्ट्वा त्यागायाकुरुतां मतिम् ॥ २.६६.२ ॥
Wegen ihm erschraken seine Eltern und Verwandten; als sie seine Missgestalt sahen, beschlossen die beiden, ihn zu verlassen.
2.66.3
ततः सभार्यं नृपतिं सामात्यं सपुरोहितम् ।
चिन्तासंमूढहृदयं वागुवाचाशरीरेणी ॥ २.६६.३ ॥
Da sprach eine körperlose Stimme zu dem König, dessen Herz von Sorge verwirrt war, zusammen mit seiner Gemahlin, seinen Ministern und seinem Priester.
2.66.4
एष ते नृपते पुत्रः श्रीमाञ्जातो बलाधिकः ।
तस्मादस्मान्न भेतव्यमव्यग्रः पाहि वै शिशुम् ॥ २.६६.४ ॥
O König, dieser herrliche Sohn von dir, mächtiger als andere, ist geboren. Darum fürchte ihn nicht; beschütze das Kind ohne Sorge.
2.66.5
न च वै तस्य मृत्युस्त्वं न कालः प्रत्युपस्थितः ।
यश्च शस्त्रेण हन्ताऽस्य स चोत्पन्नो नराधिप ॥ २.६६.५ ॥
O Herr der Menschen, sein Tod liegt nicht bei dir, und seine Zeit ist noch nicht gekommen. Der, der ihn mit einer Waffe töten wird, ist ebenfalls schon geboren.
2.66.6
संश्रुत्योदाहृतं वाक्यं भूतमन्तर्हितं ततः ।
पुत्रस्नेहाभिसन्तप्ता जननी वाक्यमब्रवीत् ॥ २.६६.६ ॥
Nachdem sie die Worte des verborgenen Wesens gehört hatte, sprach die Mutter, von Liebe zu ihrem Sohn gequält, diese Worte.
2.66.7
येनेदमीरितं वाक्यं ममैतं तनयं प्रति ।
प्राञ्जलिस्तं नमस्यामि ब्रवीतु स पुनर्वचः ॥ २.६६.७ ॥
Dem, der diese Worte über diesen meinen Sohn gesprochen hat, verneige ich mich mit gefalteten Händen; er möge die Worte noch einmal sprechen.
2.66.8
याथातथ्येन भगवान्देवो वा यदि वेतरः ।
श्रोतुमिच्छामि पुत्रस्य कोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ॥ २.६६.८ ॥
Ob er der Erhabene ist, ein Gott oder ein anderer, ich möchte wahrhaftig hören, wie der Tod dieses Sohnes sein wird.
2.66.9
अन्तर्भूतं ततो भूतमुवाचेदं पुनर्वचः ।
यस्योत्सङ्गे गृहीतस्य भुजावभ्यधिकावुभौ ॥ २.६६.९ ॥
Da sprach der verborgene Geist abermals diese Worte: Der, auf dessen Schoß gehalten, beide Arme über die Maßen lang werden.
2.66.10
पतिष्यतः क्षितितले पञ्चशीर्षाविवोरगौ ।
तृतीयमेतद्बालस्य ललाटस्थं तु लोचनम् ॥ २.६६.१० ॥
Wie zwei fünfköpfige Schlangen, die zu Boden fallen; und dieses dritte Auge auf der Stirn des Kindes.
2.66.11
निमज्जिष्यति यं दृष्ट्वा सोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ।
त्र्यक्षं चतुर्भुजं श्रुत्वा तथा च समुदाहृतम् ॥ २.६६.११ ॥
Der, bei dessen Anblick er versinken wird, der wird sein Tod sein. Nachdem man vom Dreiäugigen und vom Vierarmigen gehört hat, und wie es verkündet wurde.
2.66.12
पृथिव्यां पार्थिवाः सर्वे अभ्यागच्छन्दिदृक्षवः ।
तान्पूजयित्वा सम्प्राप्तान्यथार्हं स महीपतिः ॥ २.६६.१२ ॥
Alle Könige der Erde kamen dorthin, begierig zu sehen; nachdem er sie, die angekommen waren, gebührend geehrt hatte, dieser Herr der Erde.
2.66.13
एकैकस्य नृपस्याङ्के पुत्रमारोपयत्तदा ।
एवं राजसहस्राणा पृथक्त्वेन यथाक्रमम् ॥ २.६६.१३ ॥
Dann setzte er den Sohn eines jeden Königs auf dessen Schoß, so bei den tausenden Königen, einzeln und der Reihe nach.
2.66.14
शिशुरङ्के समारूढो न तत्प्राय निदर्शनम् ।
एतदेव तु संश्रुत्य द्वारवत्यां महाबलौ ॥ २.६६.१४ ॥
Ein auf dem Schoß sitzendes Kind war meist kein Zeichen. Doch als die beiden Mächtigen dies in Dvāravatī gehört hatten—
2.66.15
ततश्चेदिपुरं प्राप्तौ सङ्कर्षणजनार्दनौ ।
यादवौ यादवीं द्रुष्टुं स्वसारं तौ पितुस्तदा ॥ २.६६.१५ ॥
Dann erreichten die beiden, Saṅkarṣaṇa und Janārdana, die Stadt Cedi, die beiden Yādavas, um ihre Schwester, die Tochter des Vaters, damals zu sehen.
2.66.16
अभिवाद्य यथान्यायं यथाश्रेष्ठं नृपं च ताम् ।
कुशलानामयं पृष्ट्वा निषण्णौ रामकेशवौ ॥ २.६६.१६ ॥
Nachdem sie den König und sie gemäß Brauch und Rang begrüßt und nach ihrem Wohlergehen gefragt hatten, setzten sich Rāma und Keśava.
2.66.17
साऽभ्यर्च्य तौ तदा वीरौ प्रीत्या चाभ्यधिकं ततः ।
पुत्रं दामोदरोत्सङ्गे देवी संन्यदधात्स्वयम् ॥ २.६६.१७ ॥
Da ehrte die Königin die beiden Helden, und überströmend vor Zuneigung setzte sie selbst ihren Sohn in den Schoß Dāmodaras.
2.66.18
न्यस्तमात्रस्य तस्याङ्के भुजावभ्यधिकावुभौ ।
पेततुस्तच्च नयनं न्यमज्जत ललाटजम् ॥ २.६६.१८ ॥
Kaum hatte man ihn in ihren Schoß gelegt, fielen seine beiden überzähligen Arme herab, und das auf seiner Stirn geborene Auge sank hinab.
2.66.19
तद्दृष्ट्वा व्यथिता त्रस्ता वरं कृष्णमयाचत ।
ददस्व मे वरं कृष्ण भयार्ताया महाभुज ॥ २.६६.१९ ॥
Als sie dies sah, betrübt und verängstigt, bat sie Kṛṣṇa um eine Gabe: "Gewähre mir eine Gunst, o Kṛṣṇa mit den mächtigen Armen, die ich von Furcht gequält bin."
2.66.20
त्वं ह्यार्तानां समाश्वासो भीतानामभयप्रदः ।
एवमुक्तस्ततः कृष्णः सोऽब्रवीद्यदुनन्दनः ॥ २.६६.२० ॥
Du bist der Trost der Bedrängten und der Spender der Furchtlosigkeit für die Verängstigten. So angesprochen antwortete Kṛṣṇa, die Freude der Yadus.
2.66.21
मा भैस्त्वं देवि धर्मज्ञे न मत्तोऽस्ति भयं तव ।
ददामि कं वरं किं च करवाणि पितृष्वसः ॥ २.६६.२१ ॥
Fürchte dich nicht, o Göttin, Kennerin des Dharma; du hast nichts von mir zu befürchten. Welche Gabe soll ich dir geben, o Tante väterlicherseits, und was soll ich tun?
2.66.22
शक्यं वा यदि वाऽशक्यं करिष्याणि वचस्तव ।
एवमुक्ता ततः कृष्णमब्रवीद्यदुनन्दनम् ॥ २.६६.२२ ॥
Ob möglich oder unmöglich, ich werde dein Wort erfüllen. So angesprochen wandte sie sich an Kṛṣṇa, die Freude der Yadus.
2.66.23
शिशुपालस्यापराधान्क्षमेथास्त्वं महाबल ।
मत्कृते यदुशार्दूल विद्ध्येनं मे वरं प्रभो ॥ २.६६.२३ ॥
Vergib die Vergehen Śiśupālas, o Mächtiger, o Tiger der Yadus. Gewähre ihn mir um meinetwillen als Gabe, o Herr.
2.66.24
अपराधशतं क्षाम्यं मया ह्यस्य पितृष्वसः ।
पुत्रस्य ते वधार्हस्य मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ २.६६.२४ ॥
Ich werde hundert seiner Vergehen verzeihen, o Tante väterlicherseits. Dein Sohn verdient den Tod; richte deinen Geist nicht auf Kummer.
2.66.25
स जानन्नात्मनो मृत्युं कृष्णं यदुसुखावहम् ।
एवमेष नृपः पापः शिशुपाः सुमन्दधीः।
त्वां समाह्वयते वीर गोविन्दवरदर्पितः ॥ २.६६.२५ ॥
Ohne seinen eigenen Tod zu kennen, fordert dich dieser sündige König Śiśupāla, geistig sehr beschränkt und vom Segen Govindas aufgeblasen, o Held, heraus, obwohl Kṛṣṇa den Yadus Freude bringt.