മഹാഭാരതം · അധ്യായം 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
चेदिराजकुले जातख्यक्ष एष चतुर्भुजः ।
रासभारावसदृशं ररास च ननाद च ॥ २.६६.१ ॥
ചേദി രാജവംശത്തിൽ ജനിച്ച ഈ നാലുകൈയ്യൻ കഴുതയുടെ കരച്ചിൽ പോലെ കരഞ്ഞ് ഗർജ്ജിച്ചു.
2.66.2
तेनास्य मातापितरौ त्रेसतुस्तौ सबान्धवौ ।
वैकृतं तस्यत तौ दृष्ट्वा त्यागायाकुरुतां मतिम् ॥ २.६६.२ ॥
അതിനാൽ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളും ബന്ധുക്കളും ഭയന്നു. അവന്റെ വൈകൃതം കണ്ട് അവർ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
2.66.3
ततः सभार्यं नृपतिं सामात्यं सपुरोहितम् ।
चिन्तासंमूढहृदयं वागुवाचाशरीरेणी ॥ २.६६.३ ॥
അപ്പോൾ ഭാര്യയോടും മന്ത്രിമാരോടും പുരോഹിതനോടുമൊപ്പമുള്ള, ചിന്തകൊണ്ട് മനം മയങ്ങിയ ആ രാജാവിനോട് ഒരു അശരീരി വാക്ക് പറഞ്ഞു.
2.66.4
एष ते नृपते पुत्रः श्रीमाञ्जातो बलाधिकः ।
तस्मादस्मान्न भेतव्यमव्यग्रः पाहि वै शिशुम् ॥ २.६६.४ ॥
ഹേ രാജാവേ, തേജസ്വിയും അത്യന്തം ബലവാനുമായ നിന്റെ പുത്രൻ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇവനെ ഭയപ്പെടേണ്ട; കലക്കമില്ലാതെ ഈ ശിശുവിനെ സംരക്ഷിക്കുക.
2.66.5
न च वै तस्य मृत्युस्त्वं न कालः प्रत्युपस्थितः ।
यश्च शस्त्रेण हन्ताऽस्य स चोत्पन्नो नराधिप ॥ २.६६.५ ॥
ഹേ നരാധിപാ, അവന്റെ മരണം നിന്നാൽ അല്ല; അവന്റെ കാലവും ഇതുവരെ എത്തിയിട്ടില്ല. ആയുധംകൊണ്ട് അവനെ വധിക്കുന്നവനും ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.
2.66.6
संश्रुत्योदाहृतं वाक्यं भूतमन्तर्हितं ततः ।
पुत्रस्नेहाभिसन्तप्ता जननी वाक्यमब्रवीत् ॥ २.६६.६ ॥
മറഞ്ഞിരുന്ന ആ ജീവി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പുത്രസ്നേഹത്താൽ വെന്തുരുകിയ അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
2.66.7
येनेदमीरितं वाक्यं ममैतं तनयं प्रति ।
प्राञ्जलिस्तं नमस्यामि ब्रवीतु स पुनर्वचः ॥ २.६६.७ ॥
എന്റെ ഈ പുത്രനെക്കുറിച്ച് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞവനെ ഞാൻ കൈകൂപ്പി നമസ്കരിക്കുന്നു; അവൻ വീണ്ടും വാക്ക് പറയട്ടെ.
2.66.8
याथातथ्येन भगवान्देवो वा यदि वेतरः ।
श्रोतुमिच्छामि पुत्रस्य कोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ॥ २.६६.८ ॥
ഭഗവാനോ ദേവനോ മറ്റാരോ ആകട്ടെ, ഈ പുത്രന്റെ മരണം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് യഥാർഥമായി കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
2.66.9
अन्तर्भूतं ततो भूतमुवाचेदं पुनर्वचः ।
यस्योत्सङ्गे गृहीतस्य भुजावभ्यधिकावुभौ ॥ २.६६.९ ॥
അപ്പോൾ മറഞ്ഞിരുന്ന ഭൂതം വീണ്ടും ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു: മടിയിൽ പിടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ആരുടെ രണ്ടു കൈകളും അധികമായി നീളുന്നുവോ.
2.66.10
पतिष्यतः क्षितितले पञ्चशीर्षाविवोरगौ ।
तृतीयमेतद्बालस्य ललाटस्थं तु लोचनम् ॥ २.६६.१० ॥
നിലത്തു വീഴുമ്പോൾ അഞ്ചു തലയുള്ള രണ്ടു സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ; ഈ കുട്ടിയുടെ നെറ്റിയിലുള്ളത് മൂന്നാമത്തെ കണ്ണാണ്.
2.66.11
निमज्जिष्यति यं दृष्ट्वा सोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ।
त्र्यक्षं चतुर्भुजं श्रुत्वा तथा च समुदाहृतम् ॥ २.६६.११ ॥
ആരെ കണ്ടിട്ട് ഇവൻ മുങ്ങുമോ, അവനാണ് ഇവന്റെ മരണമാകുന്നത്. ത്ര്യക്ഷനും ചതുർഭുജനും എന്ന് കേട്ടിട്ട്, അപ്രകാരം പറയപ്പെട്ടതുപോലെ.
2.66.12
पृथिव्यां पार्थिवाः सर्वे अभ्यागच्छन्दिदृक्षवः ।
तान्पूजयित्वा सम्प्राप्तान्यथार्हं स महीपतिः ॥ २.६६.१२ ॥
ഭൂമിയിലെ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവിടെ വന്നു; വന്നുചേർന്ന അവരെ യോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് ആദരിച്ച് ആ മഹീപതി.
2.66.13
एकैकस्य नृपस्याङ्के पुत्रमारोपयत्तदा ।
एवं राजसहस्राणा पृथक्त्वेन यथाक्रमम् ॥ २.६६.१३ ॥
അപ്പോൾ ഓരോ രാജാവിന്റെയും മടിയിൽ അവൻ മകനെ ഇരുത്തി. ഇങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാരെ ക്രമമായി, വെവ്വേറെ.
2.66.14
शिशुरङ्के समारूढो न तत्प्राय निदर्शनम् ।
एतदेव तु संश्रुत्य द्वारवत्यां महाबलौ ॥ २.६६.१४ ॥
മടിയിൽ കയറിയിരുന്ന ശിശു — അത് പൊതുവെ ഒരു ലക്ഷണമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ദ്വാരവതിയിൽ ഇതു കേട്ട് ആ രണ്ട് മഹാബലശാലികൾ—
2.66.15
ततश्चेदिपुरं प्राप्तौ सङ्कर्षणजनार्दनौ ।
यादवौ यादवीं द्रुष्टुं स्वसारं तौ पितुस्तदा ॥ २.६६.१५ ॥
അപ്പോൾ ആ രണ്ടുപേർ — സങ്കർഷണനും ജനാർദ്ദനനും — ചേദിനഗരത്തിൽ എത്തി. യാദവരായ അവർ, പിതാവിന്റെ മകളായ സഹോദരിയെ കാണാൻ, അന്ന്.
2.66.16
अभिवाद्य यथान्यायं यथाश्रेष्ठं नृपं च ताम् ।
कुशलानामयं पृष्ट्वा निषण्णौ रामकेशवौ ॥ २.६६.१६ ॥
ന്യായപ്രകാരവും യോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ചും രാജാവിനെയും അവളെയും വണങ്ങി, ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ച്, രാമനും കേശവനും ഇരുന്നു.
2.66.17
साऽभ्यर्च्य तौ तदा वीरौ प्रीत्या चाभ्यधिकं ततः ।
पुत्रं दामोदरोत्सङ्गे देवी संन्यदधात्स्वयम् ॥ २.६६.१७ ॥
ആ ദേവി അപ്പോൾ ആ രണ്ടു വീരന്മാരെയും സത്കരിച്ച്, അധികസ്നേഹത്തോടെ, സ്വയം തന്റെ മകനെ ദാമോദരന്റെ മടിയിൽ വെച്ചു.
2.66.18
न्यस्तमात्रस्य तस्याङ्के भुजावभ्यधिकावुभौ ।
पेततुस्तच्च नयनं न्यमज्जत ललाटजम् ॥ २.६६.१८ ॥
അവനെ അവളുടെ മടിയിൽ വെച്ചപ്പോഴേക്കും, അവന്റെ രണ്ട് അധികമായ കൈകൾ വീണു; നെറ്റിയിൽ ജനിച്ച ആ കണ്ണ് താണുപോയി.
2.66.19
तद्दृष्ट्वा व्यथिता त्रस्ता वरं कृष्णमयाचत ।
ददस्व मे वरं कृष्ण भयार्ताया महाभुज ॥ २.६६.१९ ॥
അതു കണ്ട് ദുഃഖിതയും ഭയന്നവളുമായ അവൾ കൃഷ്ണനോട് ഒരു വരം ചോദിച്ചു. മഹാബാഹോ കൃഷ്ണാ, ഭയാർത്തയായ എനിക്ക് ഒരു വരം തരൂ.
2.66.20
त्वं ह्यार्तानां समाश्वासो भीतानामभयप्रदः ।
एवमुक्तस्ततः कृष्णः सोऽब्रवीद्यदुनन्दनः ॥ २.६६.२० ॥
പീഡിതർക്ക് ആശ്വാസവും ഭയമുള്ളവർക്ക് അഭയവും നൽകുന്നത് നീ തന്നെ. അങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ യദുനന്ദനനായ കൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
2.66.21
मा भैस्त्वं देवि धर्मज्ञे न मत्तोऽस्ति भयं तव ।
ददामि कं वरं किं च करवाणि पितृष्वसः ॥ २.६६.२१ ॥
ദേവീ, ധർമ്മജ്ഞേ, ഭയപ്പെടേണ്ട; എന്നിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ഭയമില്ല. പിതൃഷ്വസേ, ഞാൻ നിനക്ക് ഏത് വരം തരണം, എന്ത് ചെയ്യണം?
2.66.22
शक्यं वा यदि वाऽशक्यं करिष्याणि वचस्तव ।
एवमुक्ता ततः कृष्णमब्रवीद्यदुनन्दनम् ॥ २.६६.२२ ॥
സാധ്യമായാലും അസാധ്യമായാലും ഞാൻ നിന്റെ വാക്ക് നിറവേറ്റും. അങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ യദുനന്ദനനായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു.
2.66.23
शिशुपालस्यापराधान्क्षमेथास्त्वं महाबल ।
मत्कृते यदुशार्दूल विद्ध्येनं मे वरं प्रभो ॥ २.६६.२३ ॥
മഹാബലനേ, യദുവ്യാഘ്രമേ, ശിശുപാലന്റെ അപരാധങ്ങൾ നീ ക്ഷമിക്കണം. പ്രഭോ, എനിക്കുവേണ്ടി ഇവനെ എനിക്ക് വരമായി തരൂ.
2.66.24
अपराधशतं क्षाम्यं मया ह्यस्य पितृष्वसः ।
पुत्रस्य ते वधार्हस्य मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ २.६६.२४ ॥
പിതൃഷ്വസേ, ഇവന്റെ നൂറ് അപരാധങ്ങൾ ഞാൻ ക്ഷമിക്കാം. നിന്റെ പുത്രൻ വധാർഹനാണ്; അതിനാൽ ദുഃഖത്തിൽ മനസ്സു വയ്ക്കരുത്.
2.66.25
स जानन्नात्मनो मृत्युं कृष्णं यदुसुखावहम् ।
एवमेष नृपः पापः शिशुपाः सुमन्दधीः।
त्वां समाह्वयते वीर गोविन्दवरदर्पितः ॥ २.६६.२५ ॥
തന്റെ മരണം അറിയാതെ, യാദവർക്ക് സുഖം നൽകുന്ന കൃഷ്ണനെ മറന്ന്, ഈ പാപിയായ രാജാവ് ശിശുപാലൻ, മന്ദബുദ്ധിയായി, ഗോവിന്ദന്റെ വരത്താൽ അഹങ്കരിച്ച്, വീരാ, നിന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.