மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
चेदिराजकुले जातख्यक्ष एष चतुर्भुजः ।
रासभारावसदृशं ररास च ननाद च ॥ २.६६.१ ॥
சேதி மன்னனின் குலத்தில் பிறந்த இந்த நான்கு கரங்கள் கொண்டவன் கழுதையின் கத்தலைப் போல் கத்தி முழங்கினான்.
2.66.2
तेनास्य मातापितरौ त्रेसतुस्तौ सबान्धवौ ।
वैकृतं तस्यत तौ दृष्ट्वा त्यागायाकुरुतां मतिम् ॥ २.६६.२ ॥
அதனால் அவனுடைய தாயும் தந்தையும் உறவினருடன் அஞ்சினார்கள். அவனது குறையைக் கண்ட அவர்கள் அவனைக் கைவிட முடிவு செய்தனர்.
2.66.3
ततः सभार्यं नृपतिं सामात्यं सपुरोहितम् ।
चिन्तासंमूढहृदयं वागुवाचाशरीरेणी ॥ २.६६.३ ॥
பின்னர் மனைவி, அமைச்சர்கள், புரோகிதருடன் இருந்த, கவலையால் குழம்பிய மனமுடைய அந்த மன்னனிடம் ஓர் உருவமற்ற குரல் பேசியது.
2.66.4
एष ते नृपते पुत्रः श्रीमाञ्जातो बलाधिकः ।
तस्मादस्मान्न भेतव्यमव्यग्रः पाहि वै शिशुम् ॥ २.६६.४ ॥
ஓ மன்னா, இந்த ஒளிமிக்க, வலிமை மிகுந்த மகன் உனக்குப் பிறந்துள்ளான். ஆகவே இவனைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டாம்; கலக்கமின்றி இந்தக் குழந்தையைக் காப்பாயாக.
2.66.5
न च वै तस्य मृत्युस्त्वं न कालः प्रत्युपस्थितः ।
यश्च शस्त्रेण हन्ताऽस्य स चोत्पन्नो नराधिप ॥ २.६६.५ ॥
ஓ மனிதர்களின் தலைவா, அவனுடைய மரணம் உன்னால் இல்லை; அவனுக்கான காலமும் இன்னும் வரவில்லை. அவனை ஆயுதத்தால் கொல்பவனும் பிறந்துவிட்டான்.
2.66.6
संश्रुत्योदाहृतं वाक्यं भूतमन्तर्हितं ततः ।
पुत्रस्नेहाभिसन्तप्ता जननी वाक्यमब्रवीत् ॥ २.६६.६ ॥
மறைந்திருந்த அந்த உயிரியின் சொல்லைக் கேட்ட பின், மகன் மீதான பாசத்தால் வெந்த அவனுடைய தாய் இவ்வாறு சொன்னாள்.
2.66.7
येनेदमीरितं वाक्यं ममैतं तनयं प्रति ।
प्राञ्जलिस्तं नमस्यामि ब्रवीतु स पुनर्वचः ॥ २.६६.७ ॥
என் இந்த மகனைப் பற்றி இந்த வார்த்தையைச் சொன்னவருக்கு, கைகூப்பி வணங்குகிறேன்; அவர் மீண்டும் வார்த்தையைச் சொல்லட்டும்.
2.66.8
याथातथ्येन भगवान्देवो वा यदि वेतरः ।
श्रोतुमिच्छामि पुत्रस्य कोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ॥ २.६६.८ ॥
ஐயனாக இருந்தாலும், தேவனாக இருந்தாலும், அல்லது வேறு யாராக இருந்தாலும், உண்மையாக இவன் மகனுக்கு மரணம் எப்படி வரும் என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
2.66.9
अन्तर्भूतं ततो भूतमुवाचेदं पुनर्वचः ।
यस्योत्सङ्गे गृहीतस्य भुजावभ्यधिकावुभौ ॥ २.६६.९ ॥
பின்னர் மறைந்திருந்த பூதம் மீண்டும் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னது: மடியில் எடுக்கப்பட்டவனின் இரண்டு கைகளும் மிக நீளமாக இருக்கும்.
2.66.10
पतिष्यतः क्षितितले पञ्चशीर्षाविवोरगौ ।
तृतीयमेतद्बालस्य ललाटस्थं तु लोचनम् ॥ २.६६.१० ॥
நிலத்தின் மேல் விழும்போது, ஐந்து தலைகளைக் கொண்ட இரண்டு பாம்புகள் போல; இந்தக் குழந்தையின் நெற்றியில் உள்ள இது மூன்றாவது கண்.
2.66.11
निमज्जिष्यति यं दृष्ट्वा सोऽस्य मृत्युर्भविष्यति ।
त्र्यक्षं चतुर्भुजं श्रुत्वा तथा च समुदाहृतम् ॥ २.६६.११ ॥
எவரைக் கண்டு இவன் மூழ்குவானோ, அவனே இவனுக்கு மரணமாகும். முக்கண்ணனையும் நான்கு கரங்களையும் கேட்டு, இவ்வாறே சொல்லப்பட்டது.
2.66.12
पृथिव्यां पार्थिवाः सर्वे अभ्यागच्छन्दिदृक्षवः ।
तान्पूजयित्वा सम्प्राप्तान्यथार्हं स महीपतिः ॥ २.६६.१२ ॥
பூமியிலுள்ள அனைத்து அரசர்களும் காண விரும்பி அங்கு வந்தனர்; வந்தடைந்த அவர்கள் அனைவரையும் தகுதிக்கேற்ப உபசரித்து அந்த மன்னன்.
2.66.13
एकैकस्य नृपस्याङ्के पुत्रमारोपयत्तदा ।
एवं राजसहस्राणा पृथक्त्वेन यथाक्रमम् ॥ २.६६.१३ ॥
அப்போது ஒவ்வொரு அரசனின் மடியிலும் அவன் மகனை அமர்த்தினான். இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களை முறையாகத் தனித்தனியாக.
2.66.14
शिशुरङ्के समारूढो न तत्प्राय निदर्शनम् ।
एतदेव तु संश्रुत्य द्वारवत्यां महाबलौ ॥ २.६६.१४ ॥
மடியில் ஏறி அமர்ந்த குழந்தை — அது பெரும்பாலும் அடையாளம் அல்ல. ஆனால் துவாரவதியில் இதைக் கேட்டு அந்த இரு மகாபலசாலிகளும்—
2.66.15
ततश्चेदिपुरं प्राप्तौ सङ्कर्षणजनार्दनौ ।
यादवौ यादवीं द्रुष्टुं स्वसारं तौ पितुस्तदा ॥ २.६६.१५ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் — சங்கர்ஷணனும் ஜனார்தனனும் — சேதியின் நகரை அடைந்தனர். யாதவர்களான அவர்கள், தங்கள் தந்தையின் மகளான சகோதரியைக் காண, அப்போது.
2.66.16
अभिवाद्य यथान्यायं यथाश्रेष्ठं नृपं च ताम् ।
कुशलानामयं पृष्ट्वा निषण्णौ रामकेशवौ ॥ २.६६.१६ ॥
முறைப்படியும் தகுதிக்கேற்பவும் அரசனையும் அவளையும் வணங்கி, நலன் விசாரித்து, ராமனும் கேசவனும் அமர்ந்தனர்.
2.66.17
साऽभ्यर्च्य तौ तदा वीरौ प्रीत्या चाभ्यधिकं ततः ।
पुत्रं दामोदरोत्सङ्गे देवी संन्यदधात्स्वयम् ॥ २.६६.१७ ॥
அந்தத் தேவி அப்போது அந்த இரு வீரர்களையும் உபசரித்து, பேரன்பால் மிகுந்து, தானே தன் மகனைத் தாமோதரனின் மடியில் வைத்தாள்.
2.66.18
न्यस्तमात्रस्य तस्याङ्के भुजावभ्यधिकावुभौ ।
पेततुस्तच्च नयनं न्यमज्जत ललाटजम् ॥ २.६६.१८ ॥
அவனை அவன் மடியில் வைத்தவுடனேயே, அவனுடைய இரு நீண்ட கைகளும் கீழே விழுந்தன; நெற்றியில் பிறந்த அந்தக் கண் மூழ்கியது.
2.66.19
तद्दृष्ट्वा व्यथिता त्रस्ता वरं कृष्णमयाचत ।
ददस्व मे वरं कृष्ण भयार्ताया महाभुज ॥ २.६६.१९ ॥
அதைக் கண்டு துன்புற்றும் அஞ்சியும் அவள் கிருஷ்ணனிடம் வரம் கேட்டாள். மகாபாகுவான கிருஷ்ணா, பயத்தால் வாடும் எனக்கு ஒரு வரம் கொடு.
2.66.20
त्वं ह्यार्तानां समाश्वासो भीतानामभयप्रदः ।
एवमुक्तस्ततः कृष्णः सोऽब्रवीद्यदुनन्दनः ॥ २.६६.२० ॥
துன்புறுவோருக்கு ஆறுதலும், அஞ்சுவோருக்கு அபயமும் அளிப்பவன் நீயே. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணன் பதிலளித்தான்.
2.66.21
मा भैस्त्वं देवि धर्मज्ञे न मत्तोऽस्ति भयं तव ।
ददामि कं वरं किं च करवाणि पितृष्वसः ॥ २.६६.२१ ॥
தேவியே, தர்மத்தை அறிந்தவளே, அஞ்சாதே; என்னிடமிருந்து உனக்கு எந்த பயமும் இல்லை. அத்தையே, நான் உனக்கு என்ன வரம் தரட்டும், என்ன செய்யட்டும்?
2.66.22
शक्यं वा यदि वाऽशक्यं करिष्याणि वचस्तव ।
एवमुक्ता ततः कृष्णमब्रवीद्यदुनन्दनम् ॥ २.६६.२२ ॥
சாத்தியமானாலும் அல்லது இயலாததானாலும், உன் சொல்லை நான் நிறைவேற்றுவேன். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவள் யாதவ மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணனிடம் சொன்னாள்.
2.66.23
शिशुपालस्यापराधान्क्षमेथास्त्वं महाबल ।
मत्कृते यदुशार्दूल विद्ध्येनं मे वरं प्रभो ॥ २.६६.२३ ॥
மகாபலனே, யாதவர்களின் புலியே, சிசுபாலனின் குற்றங்களை நீ பொறுத்தருள்வாயாக. பிரபுவே, என்பொருட்டு இவனை எனக்கு வரமாக அருள்வாயாக.
2.66.24
अपराधशतं क्षाम्यं मया ह्यस्य पितृष्वसः ।
पुत्रस्य ते वधार्हस्य मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ २.६६.२४ ॥
அத்தையே, இவனுடைய நூறு குற்றங்களை நான் பொறுத்துக்கொள்வேன். உன் மகன் கொல்லப்பட வேண்டியவன்; ஆகையால் துயரில் உன் மனத்தை வைக்காதே.
2.66.25
स जानन्नात्मनो मृत्युं कृष्णं यदुसुखावहम् ।
एवमेष नृपः पापः शिशुपाः सुमन्दधीः।
त्वां समाह्वयते वीर गोविन्दवरदर्पितः ॥ २.६६.२५ ॥
தன் மரணத்தை அறியாத அவன், யாதவர்களுக்கு இன்பம் தருபவரான கிருஷ்ணனை அறியாமல், இவ்வாறு அந்தப் பாவியான அரசன் சிசுபாலன், மிகவும் மந்த புத்தியுடையவன், கோவிந்தனின் வரத்தால் செருக்குற்று, வீரனே, உன்னை அறைகூவுகிறான்.