ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 2.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.67.1
नैषा चेदिपतेर्बुद्धिर्यया त्वाह्वयतेऽच्युतम् ।
नूनमेव जगद्भर्तुः कृष्णस्यैव विनिश्चयः। ॥ २.६७.१ ॥
ଏହା ଚେଦିରାଜଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ନୁହେଁ, ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ସେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଜଗତ୍ଧାରକ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହିଁ ନିଶ୍ଚୟ।
2.67.2
को हि मां भीमसेनाद्य क्षितावर्हति पार्थिवः ।
क्षेप्तुं कालपरीतात्मा यथैष कुलपांसनः ॥ २.६७.२ ॥
ଆଜି ଭୀମସେନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ରାଜା ମୋତେ ଅପମାନ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ? କାଳଗ୍ରସ୍ତ ମନର, କୁଳକଳଙ୍କ ଏହି ଲୋକ ଏପରି କରୁଛି।
2.67.3
एष ह्यस्य महाबाहुस्तेर्जोशश्च हरेर्ध्रुवम् ।
तमेव पुनरादातुं कुरुतेऽत्र मतिं हरिः ॥ २.६७.३ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ଏ ସେହି ମହାବାହୁ ହରିଙ୍କ ତେଜର ଅଂଶ। ହରି ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ନେବାର ବିଚାର ଏଠାରେ କରୁଛନ୍ତି।
2.67.4
येनैष कुरुशार्दूल शार्दूल इव चेदिराट् ।
गर्जत्यतीव दुर्बुद्धिः सर्वानस्मानचिन्तयन् ॥ २.६७.४ ॥
ହେ କୁରୁଶାର୍ଦ୍ଦୁଳ, ଯାହାର ବଳରେ ଏହି ଚେଦିରାଜ ବାଘ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗଣନା ନ କରି।
2.67.5
ततो न ममृषे चैद्यस्तद्भीष्मवचनं तदा ।
उवाच चैन सङ्क्रुद्धः पुनर्भीष्ममथोत्तरम् ॥ २.६७.५ ॥
ତେବେ ଚୈଦ୍ୟ (ଶିଶୁପାଳ) ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ସହିଲେ ନାହିଁ; ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ତରରେ କହିଲେ।
2.67.6
द्विषतां नोऽस्तु भीष्मैष प्रभावः केशवस्य यः ।
यस्य संस्तववक्ता त्वं बन्दिवत्सततोत्थितः ॥ २.६७.६ ॥
ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଏହି କେଶବଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ହେଉ; ଯାହାର ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତା ତୁମେ, ସଦା ବନ୍ଦୀ ପରି ଉଠି ରହୁଥିବା।
2.67.7
संस्तवे चमनो भीष्म परेषां रमते यदि ।
तदा संस्तुहि राज्ञस्त्वमिमं हित्वा जनार्दनम् ॥ २.६७.७ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଯଦି ତୁମର ମନ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ରମେ, ତେବେ ଏହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
2.67.8
दरदं स्तुहि बाह्लीकमिमं पार्थिवसत्तमम् ।
जायमानेन येनेयभवद्दारिता मही ॥ २.६७.८ ॥
ଦରଦ ଓ ବାହ୍ଲୀକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଚିରି ଯାଇଥିଲା।
2.67.9
वङ्गाङ्गविषयाध्यक्षं सहस्राक्षसमं बले ।
स्तुहि कर्णमिमं भीष्म महाचापविकर्षणम् ॥ २.६७.९ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ବଙ୍ଗ ଓ ଅଙ୍ଗ ଦେଶର ଅଧିପତି, ବଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ମହାଧନୁ ଟାଣୁଥିବା ଏହି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
2.67.10
यस्येमे कुण्डले दिव्ये सहजे देवनिर्मिते ।
कवचं च महाबाहो बालार्कसदृशप्रभम् ॥ २.६७.१० ॥
ଯାହାର ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଜନ୍ମଜାତ, ଦେବନିର୍ମିତ କୁଣ୍ଡଳ; ହେ ମହାବାହୁ, ବାଳସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତି ଥିବା କବଚ।
2.67.11
वासवप्रतिमो येन जरासन्धोऽतिदुर्जयः ।
विजितो बाहुयुद्धेन देहभेदं च लम्भितः ॥ २.६७.११ ॥
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବାହୁଯୁଦ୍ଧରେ ଜିଣି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଚିରାଇଥିଲେ।
2.67.12
द्रोणं द्रौणिं च साधु त्वं पितापुत्रौ महारथौ ।
स्तुहि स्तुत्यावुभौ भीष्म सततं द्विजसत्तमौ ॥ २.६७.१२ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଦ୍ରୌଣିଙ୍କୁ—ଏହି ପିତାପୁତ୍ର ମହାରଥୀଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କର; ଦୁଇ ଜଣ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
2.67.13
ययोरन्यतरो भीष्म सङ्क्रुद्धः सचराचराम् ।
इमां वसुमतीं कुर्यान्निः शेषामिति मे मतिः ॥ २.६७.१३ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଚରାଚର ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ କରିପାରନ୍ତି, ଏହା ମୋ ମତ।
2.67.14
द्रोणस्य हि समं युद्धे न पश्यामि नराधिपम् ।
नाश्वत्थाम्नः समं भीष्म न च तौ स्तोतुमिच्छसि ॥ २.६७.१४ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖେ ନାହିଁ; ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କ ସମାନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ତଥାପି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର ନାହିଁ।
2.67.15
पृथिव्यां सागरान्तायां यो वैप्रतिसमो भवेत् ।
दुर्योधनं त्वं राजेन्द्रमतिक्रम्य महाभुजम् ॥ २.६७.१५ ॥
ସାଗର ସୀମିତ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ତାଙ୍କ ସମାନ ହେବେ, ସେହି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମହାବାହୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମେ କାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?
2.67.16
जयद्रथं च राजानं कृतास्त्रं दृढविक्रमम् ।
द्रुमं किम्पुरुषाचार्यं लोके प्रथितविक्रमम्।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१६ ॥
ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ଦୃଢ଼ ପରାକ୍ରମୀ ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଲୋକପ୍ରସିଦ୍ଧ ପରାକ୍ରମୀ ଦ୍ରୁମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ କେଶବଙ୍କୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?
2.67.17
वृद्धं च भरताचार्यं तथा शारद्वतं कृपम् ।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१७ ॥
ବୃଦ୍ଧ, ଭରତବଂଶର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଶାରଦ୍ୱତ କୃପଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ କେଶବଙ୍କୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?
2.67.18
धनुर्धराणां प्रवरं रुक्मिणं पुरुषोत्तमम् ।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१८ ॥
ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ କେଶବଙ୍କୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?
2.67.19
भीष्मकं च महावीर्यं दन्तवक्त्रं च भूमिपम् ।
भगदत्तं यूपकेथु जयत्सेनं च मागधम् ॥ २.६७.१९ ॥
ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ଭୀଷ୍ମକ, ଭୂପତି ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ଭଗଦତ୍ତ, ଯୂପକେତୁ ଓ ମଗଧର ଜୟତ୍ସେନ।
2.67.20
विराटद्रुपदौ चोभौ शकुनिं च बहद्बलम् ।
विन्दानुविन्दावावन्त्यौ पाण्ड्यं श्वेतमथोत्तमम् ॥ २.६७.२० ॥
ବିରାଟ ଓ ଦ୍ରୁପଦ ଉଭୟ, ବୃହଦ୍ବଳ ଶକୁନି, ଅବନ୍ତୀର ବିନ୍ଦ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଶ୍ୱେତ।
2.67.21
शङ्खं च सुमहाभागं वृषसेनं च मानिनम् ।
एकलव्यं च विक्रान्तं कालिङ्गं च महारथम् ॥ २.६७.२१ ॥
ଅତି ଭାଗ୍ୟବାନ ଶଙ୍ଖ, ମାନୀ ବୃଷସେନ, ବିକ୍ରାନ୍ତ ଏକଲବ୍ୟ ଓ କଳିଙ୍ଗର ମହାରଥୀ।
2.67.22
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंसति केशवम् ।
शल्यादीनपि कस्मात्त्वं न स्तौषि वसुधाधिपान्।
स्तवाय यदि ते बुद्धिर्वर्तते भीष्म वसुधाधिपान्। ॥ २.६७.२२ ॥
ମହାବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କାହିଁକି କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ? ଶଲ୍ୟ ପ୍ରଭୃତି ଭୂପତିମାନଙ୍କୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁନାହଁ? ହେ ଭୀଷ୍ମ, ପ୍ରଶଂସା କରିବାର ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ଭୂପତିମାନଙ୍କୁ କର।
2.67.23
किं हि शक्यं मया कर्तुं यद्वृद्धानां त्वया नृप ।
पुरा कथयतां नूनं न श्रुतं धर्मवादिनाम् ॥ २.६७.२३ ॥
ହେ ରାଜନ, ତୁମେ କହିଥିବା ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ କଥା ମୁଁ କିପରି କରିପାରିବି? ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମବାଦୀମାନେ କହିଥିବା କଥା ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣିନାହଁ।
2.67.24
आत्मनिन्दात्मपूजा च परनिन्दा परस्तवः ।
अनाचरितमार्याणामिति ते भीष्म न श्रुतम् ॥ २.६७.२४ ॥
ଆତ୍ମନିନ୍ଦା, ଆତ୍ମପୂଜା, ପରନିନ୍ଦା ଓ ପରସ୍ତୁତି — ଏସବ ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ ଆଚରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଭୀଷ୍ମ, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିନାହଁ କି?
2.67.25
यदस्तव्यमिमं शश्वन्मोहात्संस्तौषि भक्तितः ।
केशवं तच्च ते भीष्म न कश्चिदनुमन्यते ॥ २.६७.२५ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ମୋହବଶତଃ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ତୁମେ ଏହି କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତାହା ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କେହି ତାହା ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ।
2.67.26
कथं भोजस्य पुरुषे वत्सपाले दुरात्मनि ।
समावेशयसे सर्वं जगत्केवलकाम्यया ॥ २.६७.२६ ॥
ଭୋଜର ସେଇ ଲୋକରେ, ବାଛୁରୀ ଚରାଉଥିବା ସେଇ ଦୁରାତ୍ମାରେ, କେବଳ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ କିପରି ସ୍ଥାପନ କର?
2.67.27
अथ चैषा न ते बुद्धिः प्रकृतिं याति भारत ।
मयैव कथितं पूर्वं कुलिङ्गशकुनिर्यथा ॥ २.६७.२७ ॥
ହେ ଭାରତ, ଯଦି ତୁମର ଏହି ବୁଦ୍ଧି ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଫେରେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କୁଲିଙ୍ଗ ପକ୍ଷୀ ବିଷୟରେ କହିଛି ସେପରି।
2.67.28
कुलिङ्गशकुनिर्नाम पार्श्वे हिमवतः परे ।
भी तस्याः सदा वाचः श्रूयन्तेऽर्थविगर्हिताः ॥ २.६७.२८ ॥
ହିମାଳୟର ପାର୍ଶ୍ୱରେ କୁଲିଙ୍ଗ ନାମକ ପକ୍ଷୀ ଅଛି; ତାହାର ବାଣୀ ସଦା ଭୟଜନକ ଓ ଅର୍ଥରେ ନିନ୍ଦିତ ଶୁଣାଯାଏ।
2.67.29
मा साहसमितीदं सा सततं वाशते किल ।
साहसं चात्मनातीव चरन्ती नावबुध्यते ॥ २.६७.२९ ॥
"ସାହସ କରନା" — ଏହା ହିଁ ସେ ସଦା କହେ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ସାହସରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଚାଲିବାରେ ସେ ତାହା ବୁଝେ ନାହିଁ।
2.67.30
सा हि मांसार्गलं भीष्म मुखात्सिंहस्य खादतः ।
दन्तान्तरविलग्नं यत्तदादत्तेऽल्पचेतना ॥ २.६७.३० ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ସେ ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ପକ୍ଷୀ ସିଂହ ଖାଉଥିବା ବେଳେ ତାହାର ମୁଖରୁ ଦାନ୍ତ ମଝିରେ ଫସିଥିବା ମାଂସଖଣ୍ଡ ନେଇଯାଏ।
2.67.31
इच्छतः सा हि सिंहस्य भीष्म जीवत्यसंशयम् ।
तद्वत्त्वमप्यधर्मिष्ठ सदा वाचः प्रभाषसे ॥ २.६७.३१ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଇଚ୍ଛାକାରୀ ସିଂହର ସେହି ଇଚ୍ଛା ନିଃସନ୍ଦେହରେ ବଞ୍ଚିଥାଏ। ସେହିପରି, ହେ ଅଧର୍ମିଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ବାକ୍ୟ କହୁଛ।
2.67.32
इच्छतां भूमिपालानां भीष्म जीवस्यसंशयम् ।
लोकविद्विष्टकर्मा हि नान्योऽस्ति भवता समः ॥ २.६७.३२ ॥
ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଇଚ୍ଛାକାରୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ନିଃସନ୍ଦେହରେ ବଞ୍ଚିଛ। ଲୋକଦ୍ୱେଷୀ କର୍ମ କରୁଥିବା ତୁମ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
2.67.33
ततश्चेदिपतेः श्रुत्वा भीष्मः स कटुकं वचः ।
उवाचेदं वचो राजंश्चेदिराजस्य शृण्वतः ॥ २.६७.३३ ॥
ତା'ପରେ ଚେଦିପତିଙ୍କର ସେହି କଟୁ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଭୀଷ୍ମ, ହେ ରାଜନ୍, ଚେଦିରାଜ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
2.67.34
इच्छतां किल नामाहं जीवाम्येषां महीक्षिताम् ।
सोऽहं न गणयाम्येतांस्तृणेनापि नराधिपान् ॥ २.६७.३४ ॥
"ଇଚ୍ଛାକାରୀ ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ହିଁ ବଞ୍ଚିଛି। ସେହି ମୁଁ ଏହି ନରାଧିପମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ତୃଣ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରେ ନାହିଁ।"
2.67.35
एवमुक्ते तु भीष्मेण ततः सञ्चुक्रुशुर्नृपाः ।
केचिज्जहृषिरे तत्र केचिद्भीष्मं जगर्हिरे ॥ २.६७.३५ ॥
ଭୀଷ୍ମ ଏହିପରି କହିବାରୁ ସେତେବେଳେ କେତେକ ରାଜା ଚିତ୍କାର କଲେ; ସେଠାରେ କେହି କେହି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କେହି କେହି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
2.67.36
केचिदूचुर्महेष्वासाः श्रुत्वा भीष्मस्य यद्वचः ।
पापोऽवलिप्तो वृद्धश्च नायं भीष्मोऽर्हति क्षमाम् ॥ २.६७.३६ ॥
ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି କେତେକ ମହାଧନୁର୍ଧର କହିଲେ, "ଏହି ପାପୀ, ଅହଂକାରୀ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଭୀଷ୍ମ କ୍ଷମାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି।"
2.67.37
हन्यतां दुर्मतिर्भीष्मः पशुवत्साध्वयं नृपाः ।
सर्वैः समेत्य संरब्धैर्दह्यतां वा कटाग्निना ॥ २.६७.३७ ॥
ହେ ରାଜାମାନେ, ଏହି ଦୁର୍ମତି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପଶୁ ପରି ବଧ କର; ଅଥବା ସମସ୍ତେ ମିଳି, କ୍ରୋଧରେ, କଟାଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କର।
2.67.38
इति तेषां वचः श्रुत्वा ततः कुरुपितामहः ।
उवाच मतिमान्भीष्मस्तानेव वसुधाधिपान् ॥ २.६७.३८ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁରୁପିତାମହ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୀଷ୍ମ ସେହି ଭୂପତିମାନଙ୍କୁ ହିଁ କହିଲେ।
2.67.39
उक्तस्योक्तस्य नेहान्तमहं समुपलक्षये ।
यत्तु वक्ष्यामि तत्सर्वं शृणुध्वं वसुधाधिपाः ॥ २.६७.३९ ॥
କହିସାରିବା ପରେ କହିବାର ଶେଷ ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେଖେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ହେ ଭୂପତିମାନେ, ମୁଁ ଯାହା କହିବି ତାହା ସବୁ ଶୁଣ।
2.67.40
पशुवद्घातनं वा मे दहनं वा कटाग्निना ।
क्रियतां मूर्ध्नि वो न्यस्तं मयेदं सकलं पदम् ॥ २.६७.४० ॥
ମୋତେ ପଶୁ ପରି ବଧ କର, କିମ୍ବା କଟାଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କର; ମୋର ଏହି ସମଗ୍ର ପଦକୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ରଖିଲି।
2.67.41
एष तिष्ठति गोविन्दः पूजितोऽस्माभिरच्युतः ।
यस्य वस्त्वरते बुद्धिर्मरणाय स माधवम् ॥ २.६७.४१ ॥
ଏଇ ଗୋବିନ୍ଦ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରିଛୁ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ। ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ମରଣରେ ବିମୁଖ, ସେ ମାଧବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ।
2.67.42
कृष्णमाह्वयतामद्य युद्धे चक्रगदाधरम् ।
यादवस्यैव देवस्य देहं विशतु पातितः ॥ २.६७.४२ ॥
ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କର; ପତିତ ଯେ, ସେ ଯାଦବ ଦେବଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ।