மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.67.1
नैषा चेदिपतेर्बुद्धिर्यया त्वाह्वयतेऽच्युतम् ।
नूनमेव जगद्भर्तुः कृष्णस्यैव विनिश्चयः। ॥ २.६७.१ ॥
சேதியின் அரசனின் இந்த எண்ணம் அல்ல, இதனால் அவன் அச்யுதனை சவால் விடுகிறான். நிச்சயமாக இது உலகைத் தாங்கும் கிருஷ்ணனின் தீர்மானமே.
2.67.2
को हि मां भीमसेनाद्य क्षितावर्हति पार्थिवः ।
क्षेप्तुं कालपरीतात्मा यथैष कुलपांसनः ॥ २.६७.२ ॥
இன்று பீமசேனன் முன்னிலையில், பூமியில் எந்த அரசன் என்னை அவமதிக்கத் தகுதி பெறுவான்? காலத்தால் சூழப்பட்ட மனமுடையவனும், குலத்தை இழிவுபடுத்துபவனுமான இவன் இப்படிச் செய்கிறான்.
2.67.3
एष ह्यस्य महाबाहुस्तेर्जोशश्च हरेर्ध्रुवम् ।
तमेव पुनरादातुं कुरुतेऽत्र मतिं हरिः ॥ २.६७.३ ॥
நிச்சயமாக இவன் அவனுடைய, மகாபாகுவான ஹரியின் தேஜஸின் அம்சம். ஹரி அவனை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளும் எண்ணத்தை இங்கே கொள்கிறார்.
2.67.4
येनैष कुरुशार्दूल शार्दूल इव चेदिराट् ।
गर्जत्यतीव दुर्बुद्धिः सर्वानस्मानचिन्तयन् ॥ २.६७.४ ॥
குருக்களின் புலியே, இந்தச் சேதியரசன் புலியைப்போல் பெரிதும் முழங்குகிறான்; இந்தத் தீய புத்தியுடையவன் நம் அனைவரையும் கருதாமல்.
2.67.5
ततो न ममृषे चैद्यस्तद्भीष्मवचनं तदा ।
उवाच चैन सङ्क्रुद्धः पुनर्भीष्ममथोत्तरम् ॥ २.६७.५ ॥
அப்போது சைத்யன் (சிசுபாலன்) பீஷ்மரின் அந்த வார்த்தைகளைப் பொறுக்கவில்லை; பெரிதும் கோபமடைந்து அவருக்குப் பதிலாக மீண்டும் பேசினான்.
2.67.6
द्विषतां नोऽस्तु भीष्मैष प्रभावः केशवस्य यः ।
यस्य संस्तववक्ता त्वं बन्दिवत्सततोत्थितः ॥ २.६७.६ ॥
எங்கள் எதிரிகளுக்கு, பீஷ்மா, இதுவே கேசவனின் ஆற்றலாக இருக்கட்டும்; அதன் புகழ் பாடுபவன் நீ, எப்போதும் துதிபாடி போல் எழுந்து நிற்பவன்.
2.67.7
संस्तवे चमनो भीष्म परेषां रमते यदि ।
तदा संस्तुहि राज्ञस्त्वमिमं हित्वा जनार्दनम् ॥ २.६७.७ ॥
பீஷ்மரே, உங்கள் மனம் பிறரைப் புகழ்வதில் மகிழ்ந்தால், ஜனார்த்தனனை விட்டுவிட்டு அரசர்களைப் புகழுங்கள்.
2.67.8
दरदं स्तुहि बाह्लीकमिमं पार्थिवसत्तमम् ।
जायमानेन येनेयभवद्दारिता मही ॥ २.६७.८ ॥
தரதனையும் பாஹ்லீகனையும் புகழுங்கள், இந்த அரசர்களில் சிறந்தவனை; பிறக்கும்போதே இந்தப் பூமி பிளக்கப்பட்டது.
2.67.9
वङ्गाङ्गविषयाध्यक्षं सहस्राक्षसमं बले ।
स्तुहि कर्णमिमं भीष्म महाचापविकर्षणम् ॥ २.६७.९ ॥
பீஷ்மரே, வங்க அங்க நாடுகளின் அதிபதியும், வலிமையில் இந்திரனுக்கு நிகரானவனும், பெரிய வில்லை இழுப்பவனுமான இந்தக் கர்ணனைப் புகழுங்கள்.
2.67.10
यस्येमे कुण्डले दिव्ये सहजे देवनिर्मिते ।
कवचं च महाबाहो बालार्कसदृशप्रभम् ॥ २.६७.१० ॥
இவனுடைய இந்தத் தெய்வீகமான, பிறவியிலேயே உள்ள, தேவர்களால் படைக்கப்பட்ட குண்டலங்கள்; ஓ மகாபாகுவே, இளம்சூரியனைப் போல ஒளிரும் கவசமும்.
2.67.11
वासवप्रतिमो येन जरासन्धोऽतिदुर्जयः ।
विजितो बाहुयुद्धेन देहभेदं च लम्भितः ॥ २.६७.११ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரானவனும், மிகவும் வெல்லற்கரிய ஜராசந்தனை மற்போரில் வென்று, அவனது உடலைப் பிளக்கச் செய்தவன்.
2.67.12
द्रोणं द्रौणिं च साधु त्वं पितापुत्रौ महारथौ ।
स्तुहि स्तुत्यावुभौ भीष्म सततं द्विजसत्तमौ ॥ २.६७.१२ ॥
பீஷ்மரே, துரோணரையும் துரோணியையும்—தந்தை மகனான இரு மகாரதர்களையும்—நன்றாகப் புகழுங்கள்; இருவரும் புகழத்தக்கவர்கள், பிராமணர்களில் சிறந்தவர்கள்.
2.67.13
ययोरन्यतरो भीष्म सङ्क्रुद्धः सचराचराम् ।
इमां वसुमतीं कुर्यान्निः शेषामिति मे मतिः ॥ २.६७.१३ ॥
பீஷ்மரே, இவர்களில் ஒருவர் கோபமுற்றால் அசையும் அசையாத உயிர்களுடன் இந்த பூமியை முழுவதுமாக அழித்துவிடுவார் என்பது என் கருத்து.
2.67.14
द्रोणस्य हि समं युद्धे न पश्यामि नराधिपम् ।
नाश्वत्थाम्नः समं भीष्म न च तौ स्तोतुमिच्छसि ॥ २.६७.१४ ॥
பீஷ்மரே, போரில் துரோணருக்கு இணையான ஒரு அரசனையும் நான் காணவில்லை; அஸ்வத்தாமனுக்கு இணையானவரையும் காணவில்லை. ஆனால் அவ்விருவரையும் நீர் புகழ விரும்புவதில்லை.
2.67.15
पृथिव्यां सागरान्तायां यो वैप्रतिसमो भवेत् ।
दुर्योधनं त्वं राजेन्द्रमतिक्रम्य महाभुजम् ॥ २.६७.१५ ॥
கடல் எல்லையுடைய இப்பூமியில் அவருக்கு இணையானவன் யார்? அந்த அரசர்களின் அரசனும் பெரும்புயவனுமான துரியோதனனையும் கடந்து நீர் யாரைப் புகழ்கிறீர்?
2.67.16
जयद्रथं च राजानं कृतास्त्रं दृढविक्रमम् ।
द्रुमं किम्पुरुषाचार्यं लोके प्रथितविक्रमम्।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१६ ॥
அஸ்திரவித்தையில் வல்லவனும் உறுதியான வீரமுடையவனுமான ஜயத்ரதனையும், உலகில் புகழ்பெற்ற வீரனும் கிம்புருஷர்களின் ஆசானுமான துருமனையும் கடந்து, பெரும் ஆற்றலுள்ள கேசவனை ஏன் புகழ்கிறாய்?
2.67.17
वृद्धं च भरताचार्यं तथा शारद्वतं कृपम् ।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१७ ॥
முதியவரும் பரதர்களின் ஆசானுமான சாரத்வதன் மகன் கிருபரையும் கடந்து, பெரும் ஆற்றலுள்ள கேசவனை ஏன் புகழ்கிறாய்?
2.67.18
धनुर्धराणां प्रवरं रुक्मिणं पुरुषोत्तमम् ।
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंससि केशवम् ॥ २.६७.१८ ॥
வில்வீரர்களில் சிறந்தவனும் புருஷோத்தமனுமான ருக்மியையும் கடந்து, பெரும் ஆற்றலுள்ள கேசவனை ஏன் புகழ்கிறாய்?
2.67.19
भीष्मकं च महावीर्यं दन्तवक्त्रं च भूमिपम् ।
भगदत्तं यूपकेथु जयत्सेनं च मागधम् ॥ २.६७.१९ ॥
மகாபராக்கிரமமுள்ள பீஷ்மகனும், பூமிபதியான தந்தவக்த்திரனும், பகதத்தனும், யூபகேதுவும், மாகதனான ஜயத்சேனனும்.
2.67.20
विराटद्रुपदौ चोभौ शकुनिं च बहद्बलम् ।
विन्दानुविन्दावावन्त्यौ पाण्ड्यं श्वेतमथोत्तमम् ॥ २.६७.२० ॥
விராடனும் துருபதனும் ஆகிய இருவரும், பெரும்படையுடைய சகுனியும், அவந்தியின் விந்தனும் அனுவிந்தனும், பாண்டியனும், சிறந்த ஸ்வேதனும்.
2.67.21
शङ्खं च सुमहाभागं वृषसेनं च मानिनम् ।
एकलव्यं च विक्रान्तं कालिङ्गं च महारथम् ॥ २.६७.२१ ॥
மிகுந்த பாக்கியமுள்ள சங்கனும், பெருமிதமுள்ள விருஷசேனனும், வீரனான ஏகலவ்யனும், கலிங்கனான மகாரதனும்.
2.67.22
अतिक्रम्य महावीर्यं किं प्रशंसति केशवम् ।
शल्यादीनपि कस्मात्त्वं न स्तौषि वसुधाधिपान्।
स्तवाय यदि ते बुद्धिर्वर्तते भीष्म वसुधाधिपान्। ॥ २.६७.२२ ॥
மகாவீர்யனை விட்டுவிட்டு கேசவனை ஏன் புகழ்கிறாய்? சல்யன் முதலிய அரசர்களையும் நீ ஏன் புகழவில்லை? பீஷ்மா, உன் மனம் புகழ்வதில் இருந்தால் அரசர்களைப் புகழ்.
2.67.23
किं हि शक्यं मया कर्तुं यद्वृद्धानां त्वया नृप ।
पुरा कथयतां नूनं न श्रुतं धर्मवादिनाम् ॥ २.६७.२३ ॥
அரசே, நீ பெரியோர்களின் சொல்லை என்னால் எவ்வாறு செய்ய முடியும்? முன்பு தர்மம் பேசுபவர்கள் சொன்னதை நீ நிச்சயம் கேட்கவில்லை போலும்.
2.67.24
आत्मनिन्दात्मपूजा च परनिन्दा परस्तवः ।
अनाचरितमार्याणामिति ते भीष्म न श्रुतम् ॥ २.६७.२४ ॥
சுயநிந்தை, சுயபூஜை, பிறர்நிந்தை, பிறர்ஸ்துதி — இவை ஆரியர்களால் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை என்பது பீஷ்மா, உனக்குக் கேட்கவில்லையா?
2.67.25
यदस्तव्यमिमं शश्वन्मोहात्संस्तौषि भक्तितः ।
केशवं तच्च ते भीष्म न कश्चिदनुमन्यते ॥ २.६७.२५ ॥
பீஷ்மா, மோகத்தால் எப்போதும் பக்தியுடன் இவனை நீ புகழ்கிறாய்; அது புகழத்தக்கதல்ல, அதை யாரும் ஏற்பதில்லை — கேசவனை (கிருஷ்ணனை) நீ புகழ்வது.
2.67.26
कथं भोजस्य पुरुषे वत्सपाले दुरात्मनि ।
समावेशयसे सर्वं जगत्केवलकाम्यया ॥ २.६७.२६ ॥
போஜனின் ஆள், கன்றுமேய்க்கும் அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்டவனிடத்தில், வெறும் விருப்பத்தால் எப்படி உலகம் முழுவதையும் நீ நிலைநிறுத்துகிறாய்?
2.67.27
अथ चैषा न ते बुद्धिः प्रकृतिं याति भारत ।
मयैव कथितं पूर्वं कुलिङ्गशकुनिर्यथा ॥ २.६७.२७ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, உன் இந்த புத்தி தன் இயல்பு நிலைக்கு வராவிட்டால், முன்பு குலிங்க பறவையைப் பற்றி நான் சொன்னதுபோல்.
2.67.28
कुलिङ्गशकुनिर्नाम पार्श्वे हिमवतः परे ।
भी तस्याः सदा वाचः श्रूयन्तेऽर्थविगर्हिताः ॥ २.६७.२८ ॥
இமயமலைக்கு அப்பால், குலிங்க என்ற பறவை வாழ்கிறது; அதன் பேச்சுகள் எப்போதும் பயமூட்டுவதாகவும் பொருளில் இகழத்தக்கதாகவும் கேட்கப்படுகின்றன.
2.67.29
मा साहसमितीदं सा सततं वाशते किल ।
साहसं चात्मनातीव चरन्ती नावबुध्यते ॥ २.६७.२९ ॥
"துணிச்சல் வேண்டாம்" — இதுவே அவள் எப்போதும் கத்துகிறாள்; தானே மிகுந்த துணிச்சலுடன் செல்கையில், அதை அவள் உணர்வதில்லை.
2.67.30
सा हि मांसार्गलं भीष्म मुखात्सिंहस्य खादतः ।
दन्तान्तरविलग्नं यत्तदादत्तेऽल्पचेतना ॥ २.६७.३० ॥
பீஷ்மா, அந்தக் குறைந்த உணர்வுடைய பறவை, சிங்கம் உண்ணும்போது அதன் வாயிலிருந்து பற்களுக்கிடையே சிக்கிய இறைச்சித் துண்டை எடுத்துக்கொள்கிறது.
2.67.31
इच्छतः सा हि सिंहस्य भीष्म जीवत्यसंशयम् ।
तद्वत्त्वमप्यधर्मिष्ठ सदा वाचः प्रभाषसे ॥ २.६७.३१ ॥
பீஷ்மரே, விரும்பும் சிங்கத்தின் அது நிச்சயமாக வாழ்கிறது. அதுபோலவே, அதர்மிஷ்டரே, நீரும் எப்போதும் வார்த்தைகளைப் பேசுகிறீர்.
2.67.32
इच्छतां भूमिपालानां भीष्म जीवस्यसंशयम् ।
लोकविद्विष्टकर्मा हि नान्योऽस्ति भवता समः ॥ २.६७.३२ ॥
பீஷ்மரே, விரும்பும் அரசர்களின் நடுவில் நீர் நிச்சயமாக வாழ்கிறீர். உலகம் வெறுக்கும் செயல் செய்யும் உம்மைப் போன்றவர் வேறு எவரும் இல்லை.
2.67.33
ततश्चेदिपतेः श्रुत्वा भीष्मः स कटुकं वचः ।
उवाचेदं वचो राजंश्चेदिराजस्य शृण्वतः ॥ २.६७.३३ ॥
பின்னர் சேதிபதியின் அந்த கடுஞ்சொற்களைக் கேட்ட பீஷ்மர், அரசே, சேதி மன்னன் கேட்கும்படி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
2.67.34
इच्छतां किल नामाहं जीवाम्येषां महीक्षिताम् ।
सोऽहं न गणयाम्येतांस्तृणेनापि नराधिपान् ॥ २.६७.३४ ॥
"விரும்பும் இந்த மன்னர்களின் நடுவில் நான் வாழ்கிறேன். அந்த நான் இந்த மனிதர்களின் தலைவர்களை ஒரு புல் துரும்பாகக் கூட கருதுவதில்லை."
2.67.35
एवमुक्ते तु भीष्मेण ततः सञ्चुक्रुशुर्नृपाः ।
केचिज्जहृषिरे तत्र केचिद्भीष्मं जगर्हिरे ॥ २.६७.३५ ॥
பீஷ்மர் இவ்வாறு சொன்னதும், அப்போது சில அரசர்கள் கூச்சலிட்டனர்; அங்கு சிலர் மகிழ்ந்தனர், சிலர் பீஷ்மரை நிந்தித்தனர்.
2.67.36
केचिदूचुर्महेष्वासाः श्रुत्वा भीष्मस्य यद्वचः ।
पापोऽवलिप्तो वृद्धश्च नायं भीष्मोऽर्हति क्षमाम् ॥ २.६७.३६ ॥
பீஷ்மரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சில பெரிய வில்வீரர்கள், "இந்தப் பாவியும் அகந்தையுள்ளவரும் முதியவருமான பீஷ்மர் பொறுமைக்குத் தகுதியானவர் அல்லர்" என்றனர்.
2.67.37
हन्यतां दुर्मतिर्भीष्मः पशुवत्साध्वयं नृपाः ।
सर्वैः समेत्य संरब्धैर्दह्यतां वा कटाग्निना ॥ २.६७.३७ ॥
அரசர்களே, இந்தத் தீய மனமுடைய பீஷ்மரை விலங்கைப் போல் கொல்லுங்கள்; அல்லது அனைவரும் கூடி, சினத்துடன் இவரை நாணற்புல் தீயில் எரியுங்கள்.
2.67.38
इति तेषां वचः श्रुत्वा ततः कुरुपितामहः ।
उवाच मतिमान्भीष्मस्तानेव वसुधाधिपान् ॥ २.६७.३८ ॥
அவர்களின் இத்தகு சொற்களைக் கேட்டு, குருக்களின் பிதாமகரான அறிவுள்ள பீஷ்மர், அந்த நிலமன்னர்களிடமே பேசினார்.
2.67.39
उक्तस्योक्तस्य नेहान्तमहं समुपलक्षये ।
यत्तु वक्ष्यामि तत्सर्वं शृणुध्वं वसुधाधिपाः ॥ २.६७.३९ ॥
சொல்லப்பட்டதற்குப் பின் சொல்லப்படுவதற்கு இங்கு முடிவை நான் காணவில்லை; ஆனால் நான் சொல்லப்போவதை எல்லாம் கேளுங்கள், நிலமன்னர்களே.
2.67.40
पशुवद्घातनं वा मे दहनं वा कटाग्निना ।
क्रियतां मूर्ध्नि वो न्यस्तं मयेदं सकलं पदम् ॥ २.६७.४० ॥
என்னை விலங்கைப் போல் கொல்லுங்கள், அல்லது நாணற்புல் தீயில் எரியுங்கள்; இந்த என் முழு நிலையை நான் உங்கள் தலையின் மீது வைத்தேன்.
2.67.41
एष तिष्ठति गोविन्दः पूजितोऽस्माभिरच्युतः ।
यस्य वस्त्वरते बुद्धिर्मरणाय स माधवम् ॥ २.६७.४१ ॥
இதோ கோவிந்தர் நிற்கிறார்; நாம் வணங்கிய அச்சுதர் இவர். உங்களில் எவருடைய மனம் மரணத்திற்காக வெறுக்கிறதோ, அவர் மாதவரிடம் செல்லட்டும்.
2.67.42
कृष्णमाह्वयतामद्य युद्धे चक्रगदाधरम् ।
यादवस्यैव देवस्य देहं विशतु पातितः ॥ २.६७.४२ ॥
இன்று போரில் சக்கரமும் கதையும் ஏந்திய கிருஷ்ணரை சவால் விடுங்கள்; வீழ்த்தப்பட்டவன் யாதவ தேவரின் உடலில் புகட்டும்.