மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.68
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.68.1
वचः श्रुत्वैव भीष्मस्य चेदिराडुरुविक्रमः ।
युयुत्सुर्वासुदेवेन वासुदेवमुवाच ह ॥ २.६८.१ ॥
பீஷ்மரின் சொற்களைக் கேட்டதும், பெரும் வீரனான சேதிநாட்டு அரசன் போரை விரும்பி வாசுதேவரிடம் பேசினான்.
2.68.2
आह्वये त्वां रणं गच्छ मया सार्धं जनार्दन ।
यावदद्य निहन्मि त्वां सहितं सर्वपाण्डवैः ॥ २.६८.२ ॥
ஜனார்த்தனா, நான் உன்னைப் போருக்கு அழைக்கிறேன்; என்னுடன் வா. இன்றே உன்னையும் எல்லா பாண்டவர்களுடனும் சேர்த்துக் கொல்வேன்.
2.68.3
सह त्वया हि मे वध्याः सर्वथा कृष्ण पाण्डवाः ।
नृपतीन्समतिक्रम्य यैरराजा त्वमर्चितः ॥ २.६८.३ ॥
கிருஷ்ணா, உன்னுடன் பாண்டவர்கள் அனைவரும் என்னால் நிச்சயம் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள்; அரசர்கள் அனைவரையும் புறக்கணித்து, அரசன் அல்லாத உன்னை அவர்கள் கௌரவித்தனர்.
2.68.4
ये त्वां दासमराजानं बाल्यादर्चन्ति दुर्मतिम् ।
अनर्हमर्हवत्कृष्ण वध्यास्त इति मे मतिः ॥ २.६८.४ ॥
அடிமையும் அரசன் அல்லாதவனுமான உன்னை, சிறுவயதின் அறியாமையால் வழிபடுபவர்கள், கிருஷ்ணா, தகுதியற்ற உன்னைத் தகுதியுள்ளவனைப் போல் வணங்கியவர்கள் — அவர்களும் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களே என்பது என் கருத்து.
2.68.5
इत्युक्त्वा राजशार्दूल शार्दूल इव नादयन् ।
पश्यतां सर्वभूतानां शिशुपालः प्रतापवान् ॥ २.६८.५ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அரசர்களில் புலியான பெருவீரன் சிசுபாலன், புலியைப் போல் முழங்கிக்கொண்டே, எல்லா உயிர்களும் பார்த்திருக்க நின்றான்.
2.68.6
स रणायैव सङ्क्रुद्धः सन्नद्धः सर्वराजभिः ।
सुनीथः प्रययौ क्षिप्रं पार्थयज्ञजिघांसया ॥ २.६८.६ ॥
அவன், கோபத்தால் நிரம்பி, போருக்கு ஆயத்தமாகி, எல்லா அரசர்களுடனும், சுநீதன் எனும் சிசுபாலன், பார்த்தனின் யாகத்தை அழிக்கும் விருப்பத்துடன் விரைந்து சென்றான்.
2.68.7
ततश्चक्रगदापाणिः केशवः केशिहा हरिः ।
सध्वजं रथमास्थाय दारुकेण सुसत्कृतम्।
भीष्मेण दत्तहस्तोऽसावारुहोह रथोत्तमम् ॥ २.६८.७ ॥
பின்னர் சக்கரமும் கதையும் கரத்தில் ஏந்திய கேசவன், கேசியைக் கொன்ற ஹரி, கொடியுடன் கூடிய சிறந்த தேரில் தாருகனால் நன்கு உபசரிக்கப்பட்டு ஏறினான்; பீஷ்மன் கை கொடுத்து அவனை உயர்ந்த தேரில் ஏற்றினார்.
2.68.8
तेन पापस्वभावेन कोपितान्सर्वपार्थिवान् ।
आससाद रणे कृष्णः सज्जितैकरथः स्थितः ॥ २.६८.८ ॥
அந்தப் பாவியால் கோபமுற்ற எல்லா அரசர்களையும் நோக்கி, ஒரே தேரை ஆயத்தப்படுத்தி நின்ற கிருஷ்ணன் போர்க்களத்தில் சென்றடைந்தான்.
2.68.9
ततः पुष्करपत्राक्षं तार्क्ष्यध्वजरथे स्थितम् ।
दिवाकरमिवोद्यन्तं ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ २.६८.९ ॥
அப்போது எல்லா அரசர்களும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவனை, கருடக்கொடி தேரில் நின்றிருந்தவனை, உதிக்கும் சூரியனைப் போல் கண்டனர்.
2.68.10
आरोपयन्तं ज्यां कृष्णं प्रतपन्तमिवौजसा ।
स्थितं पुष्परथे दिव्ये पुष्पकेतुमिवापरम् ॥ २.६८.१० ॥
வலிமையால் ஒளிர்ந்து நாண் ஏற்றிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணன், திவ்ய மலர்த் தேரில் நின்றான்; மற்றொரு புஷ்பகேதுவைப் போல்.
2.68.11
दृष्ट्वा कृष्णं तथा यान्तं प्रतपन्तमिवौजसा ।
यथार्हं केशवे वृत्तिमवशाः प्रतिपेदिरे ॥ २.६८.११ ॥
கிருஷ்ணன் இவ்வாறு வலிமையால் ஒளிர்ந்து வருவதைக் கண்டு, வேறு வழியின்றி அரசர்கள் கேசவனிடம் தகுந்த நடத்தையை மேற்கொண்டனர்.
2.68.12
तानुवाच महाबाहुर्महाऽसुरनिबर्हणः ।
वृष्णिवीरस्तदा राजन्सान्त्वयन्परवीरहा ॥ २.६८.१२ ॥
அப்போது மகாபாகுவும், பெரிய அசுரர்களை அழித்தவனும், விருஷ்ணி வீரனும், பகைவீரரைக் கொல்பவனுமான அவன் அவர்களிடம் பேசினான்; ஓ அரசே, அவர்களைத் தேற்றியபடி.
2.68.13
अपेत सबलाः सर्व आस्वस्ता मम शासनात् ।
मा दृष्टो दूषयेत्पाप एष वः सर्वपार्थिपाः ॥ २.६८.१३ ॥
அனைத்து அரசர்களே, உங்கள் படைகளுடன் திரும்பிச் செல்லுங்கள்; என் ஆணையால் நிம்மதியாக இருங்கள். இந்தப் பாவி உங்களைக் கண்டு கறைப்படுத்த வேண்டாம்.
2.68.14
एष नः शत्रुरत्यन्तमेष वृष्णिविमर्दनः ।
सात्वतां सात्वतीपुत्रो वैरं चरति शाश्वतम् ॥ २.६८.१४ ॥
இவனே நமக்கு மிகப் பெரிய பகைவன்; இவன் விருஷ்ணிகளை அழிப்பவன். சாத்வதர்களின் சாத்வதீ மகனான இவன் நிலையான பகையைத் தொடர்கிறான்.
2.68.15
प्राग्ज्योतिषपुरं यातानस्माञ्ज्ञात्वा नृशंसकृत् ।
अदहद्द्वारकामेष स्वस्त्रीयः सन्नराधिपाः ॥ २.६८.१५ ॥
மன்னர்களே, நாங்கள் பிராக்ஜ்யோதிஷபுரம் சென்றிருந்ததை அறிந்து, இந்தக் கொடியவன் — என் சகோதரியின் மகன் — துவாரகையை எரித்தான்.
2.68.16
क्रीडतो भोजराजस्य एव रैवतके गिरौ ।
हत्वा बध्वा च तान्सार्वानुपायात्स्वपुरं पुरा ॥ २.६८.१६ ॥
போஜ மன்னன் ரைவதக மலையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர்கள் அனைவரையும் கொன்று, கட்டி, முன்பு தன் நகருக்குத் திரும்பினான்.
2.68.17
अश्वमेधे हयं मेध्यमुत्सृष्टं रक्षिभिर्वृतम् ।
पितुर्मे यज्ञविघ्नार्थमहरत्पापनिश्चयः ॥ २.६८.१७ ॥
அஸ்வமேதத்தில் விடப்பட்ட யாகக் குதிரையை, காவலர்களால் சூழப்பட்டிருந்தபோதும், என் தந்தையின் யாகத்தைத் தடுக்கும் நோக்கத்துடன் பாவ எண்ணம் கொண்ட இவன் கவர்ந்தான்.
2.68.18
सौवीरान्प्रतियातां च बभ्रोरेष तपस्विनः ।
भार्यामभ्यहरन्मोहादकामां तामितो गताम् ॥ २.६८.१८ ॥
சௌவீரர்களை நோக்கித் திரும்பிக்கொண்டிருந்த தபஸ்வி பப்ருவின் மனைவியை, மோகத்தால் இவன் கவர்ந்தான் — அவள் விரும்பவில்லை, அங்கிருந்து சென்றுவிட்டிருந்தாள்.
2.68.19
एष मायाप्रतिच्छन्नः कारूशार्थे तपस्विनीम् ।
जहार भद्रां वैशालीं मातुलस्य नृशंसकृत् ॥ २.६८.१९ ॥
மாயையால் மறைந்த இவன், கார்ūśa-ன் பொருட்டு தவத்தில் நின்ற பெண்ணான பத்ரா வைஶாலியை, தன் மாமனுக்குக் கொடுமை செய்பவனாக, கவர்ந்து சென்றான்.
2.68.20
वृष्णिदारान्विलाप्यैव हत्वा च कुकुरान्धकान् ।
पापाबुद्धिरुपातिष्ठत्स प्रविश्य ससम्भ्रमम् ॥ २.६८.२० ॥
விருஷ்ணிகளின் மனைவியரை புலம்பச் செய்து, குகுரர்களையும் அந்தகர்களையும் கொன்று, அந்த பாவ புத்தியுடையவன் பதற்றத்துடன் நுழைந்து அருகில் வந்தான்.
2.68.21
विशालराज्ञो दुहितां मम पित्रा वृतां सतीम् ।
अनेन कृत्वा सन्धानं करूशेन जिगीषया ॥ २.६८.२१ ॥
என் தந்தையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விஶால அரசனின் மகளான சதியை, வெற்றியின் விருப்பத்தால் கார்ūśa-வுடன் உடன்படிக்கை செய்து இவன் கவர்ந்தான்.
2.68.22
जरासन्धं समाश्रित्य कृतवान्विप्रियाणि मे ।
तानि सर्वाणि सङ्ख्यातुं न शक्नोमि नराधिपाः ॥ २.६८.२२ ॥
ஜராசந்தனை அடைக்கலமாகக் கொண்டு இவன் எனக்கு பல தீங்குகளைச் செய்துள்ளான். ஓ மன்னர்களே, அவை அனைத்தையும் எண்ணி முடிக்க நான் இயலேன்.
2.68.23
एवमेतदपर्यन्तमेष वृष्णिषु किल्बिषी ।
अस्माकमयमारम्भांश्चकार परभानृजुः ॥ २.६८.२३ ॥
இவ்வாறு இவன் விருஷ்ணிகளிடையே எல்லையற்ற பாவியாவான். எங்களுக்கு எதிராக இவன் இம்முயற்சிகளைச் செய்தான்; பகைவனிடம் நேராக நடப்பவன் இவன்.
2.68.24
शतं क्षन्तव्यमस्माभिर्वधार्हाणां किलागसाम् ।
बद्धोऽस्मि समयैर्घोरैर्मातुरस्यैव सङ्गरे ॥ २.६८.२४ ॥
வதத்திற்குத் தகுதியான நூறு குற்றங்களையும் நாங்கள் மன்னிக்க வேண்டும். மாமனின் போரில் கொடிய சபதங்களால் நான் கட்டுண்டுள்ளேன்.
2.68.25
तत्तथा शतमस्माकं क्षान्तं क्षयकरं मया ।
द्वौ तु मे वधकालेऽस्मिन्न क्षन्तव्यौ कथञ्चन ॥ २.६८.२५ ॥
இவ்வாறு நாங்கள் அழிவுக்குக் காரணமான நூறு குற்றங்களை மன்னித்தோம். ஆனால் இந்தக் கொலைக்குரிய வேளையில் எனக்கு இரண்டு குற்றங்கள் எவ்வகையிலும் மன்னிக்கத் தக்கவை அல்ல.
2.68.26
यज्ञविघ्नकरं हन्यां पाण्डवानां च दुर्हृदम् ।
इति मे वर्तते भावस्तमतीयां कथं न्वहम् ॥ २.६८.२६ ॥
யாகத்திற்கு இடையூறு செய்பவனையும் பாண்டவர்களின் பகைவனையும் நான் கொல்ல வேண்டும் என்பதே என் எண்ணம். அப்படியிருக்க அவனை நான் எப்படி விட்டுவிட முடியும்?
2.68.27
पितृष्वसुः कृते दुःखं सुमहन्मर्षयाम्यहम् ।
दिष्ट्या हीदं सर्वराज्ञां सन्निधावद्य वर्तते ॥ २.६८.२७ ॥
என் அத்தையின் பொருட்டு மிகப் பெரிய துன்பத்தை நான் பொறுத்துக் கொள்கிறேன். நல்வாய்ப்பாக இன்று இது எல்லா அரசர்களின் முன்னிலையிலேயே நடக்கிறது.
2.68.28
पश्यन्ति हि भवन्तोऽद्य मय्यतीव व्यतिक्रमम् ।
कृतानि तु परोक्षं मे यानि तानि निबोधत ॥ २.६८.२८ ॥
நீங்கள் இன்று என் மீது மிகுந்த குற்றத்தைக் காண்கிறீர்கள். ஆனால் என் கண் முன் இல்லாத நிலையில் எனக்கு எதிராகச் செய்யப்பட்ட குற்றங்களையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
2.68.29
इमं त्वस्य न शक्ष्यामि क्षन्तुमद्य व्यतिक्रमम् ।
अवलेपाद्वधार्हस्य समग्रे राजमण्डले ॥ २.६८.२९ ॥
ஆனால் இவனுடைய இந்தக் குற்றத்தை — செருக்கினால் விளைந்ததும் கொலைக்குத் தகுதியானதுமான இதை — எல்லா அரசர் கூட்டத்தின் முன்னிலையில் இன்று என்னால் மன்னிக்க இயலாது.
2.68.30
रुक्मिण्यामस्य मूढस्य प्रार्थनाऽऽसीन्मुमूर्षतः ।
न च तां प्राप्तवान्मूढः शूद्रो वेदश्रुतीमिव ॥ २.६८.३० ॥
இந்த மூடனின் வேண்டுதல் ருக்மிணிக்காக இருந்தது — சாகத் துணிந்தவனுடையது அது. ஆனால் இந்த மூடன் அவளை அடையவில்லை; சூத்திரன் வேதத்தின் சுருதியை அடையாததைப் போல.
2.68.31
एवमादि ततः सर्वे सहितास्ते नराधिपाः ।
गर्हणं शिशुपालस्य वासुदेवेन विश्रुतः ॥ २.६८.३१ ॥
இவ்வாறு வாசுதேவரால் சிசுபாலனின் நிந்தனை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டபோது, ஒன்றுகூடியிருந்த அரசர்கள் அனைவரும் இவ்வாறே பேசினர்.
2.68.32
वासुदेववचः श्रुत्वा चेदिराजं व्यगर्हयन् ।
रथोपस्थे धनुष्मन्तं शरान्सन्दधतं रुषा ॥ २.६८.३२ ॥
வாசுதேவரின் சொற்களைக் கேட்டு அவர்கள் சேதிநாட்டு அரசனை நிந்தித்தனர்; அவன் தேரில் அமர்ந்து கோபத்துடன் வில்லை ஏந்தி அம்புகளைப் பூட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
2.68.33
श्रुत्वाऽपि च विलोक्याशु दुद्रुवुः सर्वपार्थिवाः ।
विहाय परमोद्विग्नाश्चेदिराजं चमूमुखे ॥ २.६८.३३ ॥
இதைக் கேட்டும் கண்டும் அனைத்து அரசர்களும் பெரும் அச்சத்துடன் படையின் முன்பகுதியில் இருந்த சேதிநாட்டு அரசனை விட்டு விரைவில் ஓடினர்.
2.68.34
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शिशुपालः प्रतापवान् ।
जहास स्वनवद्धासं वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ २.६८.३४ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு வலிமைமிக்க சிசுபாலன் இடிபோல் முழங்க சிரித்து இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.68.35
मत्पूर्वां रुक्मिणीं कृष्ण संसत्सु परिकीर्तयन् ।
विशेषतः पार्थिवेषु व्रीडां न कुरुषे कथम् ॥ २.६८.३५ ॥
கிருஷ்ணா, சபைகளில், குறிப்பாக அரசர்கள் முன்னிலையில், எனக்கு முன்னர் உரியவளான ருக்மிணியை புகழ்ந்து பேசும்போது நீ வெட்கப்படாமல் இருப்பது எப்படி?
2.68.36
मन्यमानो हि कः सत्सु पुरुषः परिकीर्तयेत् ।
अन्यपूर्वा स्त्रियं जातु त्वदन्यो मधूसूदन ॥ २.६८.३६ ॥
மதுசூதனா, உன்னைத் தவிர வேறு எந்த ஆடவன் சான்றோர் சபையில் முன்னர் வேறொருவருக்கு உரியவளான பெண்ணை புகழ்ந்து பேசுவான்?
2.68.37
क्षमा वा यदि ते श्रद्धा मा वा कृष्ण मम क्षम ।
क्रुद्धाद्वापि प्रसन्नाद्वा किं मे त्वत्तो भविष्यते ॥ २.६८.३७ ॥
கிருஷ்ணா, உனக்கு மன்னிப்போ நம்பிக்கையோ இருந்தால் என்னை மன்னி; இல்லையேல் மன்னிக்காதே. கோபத்தாலோ மகிழ்ச்சியாலோ, உன்னிடமிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கப்போகிறது?
2.68.38
स तांस्तु विद्रुतान्सर्वान्साश्वपत्तिरथद्विपान् ।
कृष्णतेजोहतान्सर्वान्समीक्ष्य वसुधाधिपान् ॥ २.६८.३८ ॥
சிசுபாலன் அனைத்து ஓடிப்போகும் மன்னர்களையும்—குதிரை, காலாட்படை, தேர், யானைகளுடன்—கிருஷ்ணனின் தேஜஸால் தாக்குண்டவர்களாக கண்டான்.
2.68.39
शिशुपालो रथेनैकः प्रत्युपायात्स केशवम् ।
रुषा ताम्रेक्षणो राजञ्छलभः पावकं यथा ॥ २.६८.३९ ॥
அரசே, சிசுபாலன் தனியாக தேரில் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் கேசவனை நோக்கி முன்னேறினான், விட்டில் நெருப்பை நோக்குவது போல.