Mahābhārata · Adhyāya 2.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.73.1
अनुसंसार्य नृपतीन्पाण्डवाः पाण्डवाग्रजम् ।
अभिजग्मुर्महेष्वासा धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.७३.१ ॥
Nachdem sie die Könige besucht hatten, traten die Pāṇḍavas, große Bogenschützen, vor Yudhiṣṭhira, den älteren Bruder der Pāṇḍavas, den König des Dharma.
2.73.2
सोऽनुमेने महाबाहुर्भातॄंश्च सुहृदस्तथा ।
शिष्यैः परिवृतो व्यासः पुरस्तात्समपद्यत ॥ २.७३.२ ॥
Der Starkarmige stimmte seinen Brüdern und Freunden zu; Vyāsa, von seinen Schülern umgeben, erschien vor ihnen.
2.73.3
सोऽभ्ययादासनात्तूर्णं भ्रातृभिः परिवारितः ।
पाद्येनासनदानेन पितामहमपूजयत् ॥ २.७३.३ ॥
Von seinen Brüdern umgeben, erhob er sich rasch von seinem Sitz, ging ihm entgegen und ehrte den Großvater mit Wasser für die Füße und der Darbietung eines Sitzes.
2.73.4
अथोपविश्य भगवान्काञ्चने परमासने ।
आस्यतामिति चोवाच धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.७३.४ ॥
Dann setzte sich der Ehrwürdige auf den erhabenen goldenen Sitz und sprach zu Yudhiṣṭhira, dem König des Dharma: 'Setz dich.'
2.73.5
अथोपविष्टं राजानं भ्रातृभिः परिवारितम् ।
उवाच भगवान्व्यासस्तत्तद्वाक्यविशारदः ॥ २.७३.५ ॥
Da sprach Vyāsa, der Ehrwürdige, in allen Arten der Rede erfahren, zu dem sitzenden König, der von seinen Brüdern umgeben war.
2.73.6
दिष्ट्या वर्धसि कौन्तेय साम्राज्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
वर्धिताः कुरवः सर्वे त्वया कुरुकुलोद्वह ॥ २.७३.६ ॥
'Sohn der Kuntī, durch Glück gedeihst du, nachdem du eine schwer zu erlangende Herrschaft gewonnen hast; Träger des Kuru-Geschlechts, alle Kurus wurden durch dich zum Gedeihen gebracht.'
2.73.7
आपृच्छे त्वां गमिष्यामि पूजितोऽस्मि विशाम्पते ।
एवमुक्तः स कृष्णेन धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.७३.७ ॥
»Ich nehme Abschied von dir und gehe; ich bin geehrt worden, o Herr der Völker.« So von Kṛṣṇa angesprochen, sprach der König des Dharma, Yudhiṣṭhira…
2.73.8
अभिवाद्योपसङ्गृह्य पितामहमथाब्रवीत् ॥ २.७३.८ ॥
Nachdem er den Großvater ehrerbietig gegrüßt und seine Füße berührt hatte, sprach er.
2.73.9
संशयो द्विपदां श्रेष्ठ ममोत्पन्नः सुदुर्लभः ।
तस्य नान्योऽस्ति वक्ता वै त्वामृते द्विजपुङ्गव ॥ २.७३.९ ॥
»O Bester der Zweibeiner, in mir ist ein sehr schwer zu lösender Zweifel aufgekommen. Außer dir gibt es keinen anderen, der ihn erklären kann, o Bester der Zweimalgeborenen.«
2.73.10
उत्पातांस्त्रिविधान्प्राह नारदो भगवानृषिः ।
दिव्यांश्चैवान्तरिक्षांश्च पार्थिवांश्च पितामह ॥ २.७३.१० ॥
»Der ehrwürdige Weise Nārada verkündete Vorzeichen dreierlei Art: göttliche, luftige und irdische, o Großvater.«
2.73.11
सुमहच्च फलं तेषां भवितेति न संशयः ।
अपि चैद्यस्य पतनाच्छान्तमौत्पातिकं महत् ॥ २.७३.११ ॥
»Ihr Ergebnis wird gewiss sehr groß sein, daran gibt es keinen Zweifel. Doch jenes große Vorzeichen hat sich mit dem Fall des Caidya, Śiśupāla, beruhigt.«
2.73.12
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
कृष्णद्वैपायनो व्यास इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७३.१२ ॥
Als er die Worte des Königs gehört hatte, sprach der Herr Vyāsa Kṛṣṇa Dvaipāyana, der Sohn des Parāśara, diese Worte.
2.73.13
त्रयोदश समा राजन्नुत्पातानां फलं महत् ।
सर्वक्षत्रविनाशाय भविष्यति विशाम्पते ॥ २.७३.१३ ॥
O König, dreizehn Jahre lang wird die große Frucht dieser Vorzeichen kommen, o Herr der Völker, zur Vernichtung der gesamten Kriegerkaste.
2.73.14
त्वामेकं कारणं कृत्वा कालेन भरतर्षभ ।
समेतं पार्थिवं क्षत्रं क्षयं यास्यति भारत।
दुर्योधनापराधेन भीमार्जुनबलेन च ॥ २.७३.१४ ॥
O Bester der Bharatas, du allein als Ursache, mit der Zeit, o Bhārata, wird die versammelte Königskriegerkaste durch Duryodhanas Schuld und durch die Kraft Bhīmas und Arjunas untergehen.
2.73.15
स्वप्नं द्रक्ष्यसि राजेन्द्र तस्मिन्काल उपस्थिते ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ २.७३.१५ ॥
O Herr der Könige, wenn jene Zeit gekommen ist, wirst du einen Traum sehen; ich werde dir ihn vollständig erzählen, Yudhiṣṭhira, höre ihn an.
2.73.16
यान्तं द्रक्ष्यसि राजेन्द्र क्षपान्ते त्वं वृषध्वजम् ।
नीलकण्ठं भवं स्थाणुं कपालिं त्रिपुरान्तकम् ॥ २.७३.१६ ॥
O Herr der Könige, am Ende der Nacht wirst du den Stierbannerträger davongehen sehen — den Blaukehligen, Bhava, den Unbeweglichen, den Schädelträger, den Vernichter der drei Städte.
2.73.17
उग्रं रुद्रं पशुपतिं महादेवमुमापतिम् ।
हरं शर्वं वृषं शूलं पिनाकिं कृत्तिवाससम् ॥ २.७३.१७ ॥
Der grimmige Rudra, Herr der Wesen, großer Gott, Gemahl Umās, der Entführer, Śarva, der Stier, Dreizackträger, Träger des Pināka-Bogens, mit Elefantenhaut bekleidet.
2.73.18
कैलासकूडप्रतिमे वृषभेऽवस्थितं शिवम् ।
निरीक्षमाणं सततं पितृराजाश्रितां दिशम् ॥ २.७३.१८ ॥
Śiva, auf dem Stier sitzend, der einem Gipfel des Kailāsa gleicht, blickt unablässig in die Richtung, die dem König der Ahnen (dem Süden) untersteht.
2.73.19
एवमीदृशकं स्वप्नं द्रक्ष्यसि त्वं विशाम्पते ।
मा तत्कृते ह्यनुध्याहि कालो हि दुरतिक्रमः ॥ २.७३.१९ ॥
So wirst du, Herr der Völker, einen solchen Traum sehen. Grüble nicht darüber nach, denn die Zeit ist schwer zu überwinden.
2.73.20
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि कैलासं पर्वतं प्रति ।
अप्रमत्तः स्थितो दान्तः पृथिवीं परिपालय ॥ २.७३.२० ॥
Möge es dir wohlergehen. Ich gehe zum Berg Kailāsa. Bleibe wachsam und beherrscht und beschütze die Erde.
2.73.21
एवमुक्त्वा स भगवान्कैलासं पर्वतं ययौ ।
कृष्णद्वैपायनो व्यासः सह शिष्यैः सहानुगैः ॥ २.७३.२१ ॥
So sprechend, ging der ehrwürdige Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa zum Berg Kailāsa, zusammen mit seinen Schülern und Gefolgsleuten.
2.73.22
गते पितामहे राजा चिन्ताशोकसमन्वितः ।
निः श्वसन्नुष्णमसकृत्तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ २.७३.२२ ॥
Als der Großvater gegangen war, seufzte der König, von Sorge und Kummer erfüllt, immer wieder heiß auf und grübelte über genau diese Sache nach.
2.73.23
कथं तु दैवं शक्येत पौरुषेण प्रबाधितुम् ।
अवश्यमेव भविता यदुक्तं परमर्षिणा ॥ २.७३.२३ ॥
Wie könnte das Schicksal durch menschliche Anstrengung zurückgehalten werden? Was der große Weise gesagt hat, wird gewiss geschehen.
2.73.24
ततोऽब्रवीन्महातेजाः सर्वान्भ्रातॄन्युधिष्ठिरः ।
श्रुतं वै पुरुषव्याघ्रा यन्मां द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ २.७३.२४ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira, von großer Strahlkraft, zu allen seinen Brüdern: Tiger unter den Menschen, ihr habt gehört, was Dvaipāyana zu mir gesagt hat.
2.73.25
तदा तद्वचनं श्रुत्वा मरणे निश्चिता मतिः ।
सर्वक्षत्रस्य निधने यद्यहं हेतुरीप्सितः ॥ २.७३.२५ ॥
Als er diese Worte hörte, war sein Entschluss zum Tod gefasst: Wenn ich die gewünschte Ursache für den Untergang der ganzen Kriegerklasse bin.
2.73.26
कालेन निर्मितस्तात को ममार्थोऽस्ति जीवतः ।
एवं ब्रुवन्तं राजानं फाल्गुनः प्रत्यभाषत ॥ २.७३.२६ ॥
"Lieber, von der Zeit erschaffen, welchen Zweck hat mein Leben?" Als der König so sprach, antwortete Phālguna (Arjuna).
2.73.27
मा राजन्कश्मलं घोरं प्रविशो बुद्धिनाशनम् ।
सम्प्रधार्य महाराज यत्क्षमं तत्समाचर ॥ २.७३.२७ ॥
"Gerate nicht, o König, in diese schreckliche Verwirrung, die den Verstand zerstört. Großer König, bedenke wohl und tue, was angemessen ist."
2.73.28
ततोऽब्रवीत्सत्यधृतिर्भ्रातॄन्सर्वान्युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनस्य वचनं तत्रैव समचिन्तयत् ॥ २.७३.२८ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira, standhaft in der Wahrheit, zu allen seinen Brüdern, und dort bedachte er die Worte Dvaipāyanas (Vyāsas).
2.73.29
अद्यप्रभृति भद्रं वः प्रतिज्ञां मे निबोधत ।
त्रयोदश समास्तात को ममार्थो ऽस्ति जीवतः ॥ २.७३.२९ ॥
"Von heute an möge es euch wohlergehen; hört mein Gelübde. Lieber, welchen Zweck hat es, dreizehn Jahre zu leben?"
2.73.30
न प्रवक्ष्यामि परुषं भ्रातॄनन्यांश्च पार्थिवान् ।
स्थितो निदेशे ज्ञातीनां योक्ष्ये तत्सुमुदाहरन् ॥ २.७३.३० ॥
"Ich werde weder zu meinen Brüdern noch zu anderen Königen harte Worte sprechen. Unter dem Gebot meiner Verwandten bleibend und nur Gutes sagend, werde ich so handeln."
2.73.31
एवं मे वर्तमानस्य स्वसुतेऽष्वितरेषु च ।
भेदो न भविता लोके भेदमूलो हि विग्रहः ॥ २.७३.३१ ॥
Wenn ich so handle, wird es in der Welt keine Spaltung zwischen meinen eigenen Söhnen und den anderen geben, denn Spaltung ist die Wurzel des Streites.
2.73.32
विग्रहं दूरतो रक्षन्प्रियाण्येव समाचरन् ।
वाच्यतां न गमिष्यामि लोकेषु मनुजर्षभाः ॥ २.७३.३२ ॥
Indem ich den Streit von mir fernhalte und nur das Angenehme tue, werde ich bei den Menschen nicht getadelt werden, ihr Stiere unter den Menschen.
2.73.33
भ्रातृर्ज्येष्ठस्य वचनं पाण्डवाः संनिशम्य तत ।
तमेव समवर्तन्त धर्मराजहिते रताः ॥ २.७३.३३ ॥
Die Pāṇḍavas hörten die Worte ihres ältesten Bruders aufmerksam an und handelten danach, am Wohl des Dharma-Königs Freude findend.
2.73.34
संसत्सु समयं कृत्वा धर्मराड्भ्रातृभिः सह ।
पितॄंस्तर्प्य यथान्यायं देवताश्च विशाम्पते ॥ २.७३.३४ ॥
Nachdem der Dharma-König mit seinen Brüdern in den Versammlungen eine Übereinkunft getroffen hatte, brachte er, o Herr des Volkes, den Ahnen und den Göttern ordnungsgemäß die Trankopfer dar.
2.73.35
कृतमङ्गलकल्यामो भ्रातृभिः पिरवारितः ।
गतेषु क्षत्रियेन्द्रेषु सर्वेषु भरतर्षभ ॥ २.७३.३५ ॥
Nachdem er die glückverheißenden Riten vollzogen hatte, von seinen Brüdern umgeben, o Stier der Bharatas, und nachdem alle Herrscher der Krieger fortgegangen waren.
2.73.36
युधिष्ठिरः सहामात्यः प्रविवेश पुरोत्तमम् ।
दुर्योधनो महाराज शकुनिश्चापि सौबलः।
सभायां समणीयायां तत्रैवास्ते नराधिप ॥ २.७३.३६ ॥
Yudhiṣṭhira zog mit seinen Ministern in die vorzügliche Stadt ein. O großer König, Duryodhana und Śakuni, der Sohn des Subala, blieben ebenfalls dort in jener erfreulichen Versammlungshalle, o Herr der Menschen.