மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.73.1
अनुसंसार्य नृपतीन्पाण्डवाः पाण्डवाग्रजम् ।
अभिजग्मुर्महेष्वासा धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.७३.१ ॥
பாண்டவர்கள் மன்னர்களைச் சந்தித்த பின், பாண்டவர்களின் மூத்தவரான தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரிடம் சென்றனர்; அவர்கள் மாபெரும் வில்லாளிகள்.
2.73.2
सोऽनुमेने महाबाहुर्भातॄंश्च सुहृदस्तथा ।
शिष्यैः परिवृतो व्यासः पुरस्तात्समपद्यत ॥ २.७३.२ ॥
பெரும்புயம் கொண்டவர் சகோதரர்களையும் நண்பர்களையும் ஒப்புக்கொண்டார்; சீடர்களால் சூழப்பட்ட வியாசர் அவர்களின் முன் தோன்றினார்.
2.73.3
सोऽभ्ययादासनात्तूर्णं भ्रातृभिः परिवारितः ।
पाद्येनासनदानेन पितामहमपूजयत् ॥ २.७३.३ ॥
சகோதரர்களால் சூழப்பட்டவர் விரைவாக இருக்கையிலிருந்து எழுந்து சென்று, பாதநீரும் ஆசனமும் அளித்துப் பிதாமகரை வழிபட்டார்.
2.73.4
अथोपविश्य भगवान्काञ्चने परमासने ।
आस्यतामिति चोवाच धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ २.७३.४ ॥
பின்னர் பகவான் பொன்னாலான உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, 'அமருங்கள்' என்று தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினார்.
2.73.5
अथोपविष्टं राजानं भ्रातृभिः परिवारितम् ।
उवाच भगवान्व्यासस्तत्तद्वाक्यविशारदः ॥ २.७३.५ ॥
பின்னர் சகோதரர்களால் சூழ அமர்ந்திருந்த மன்னரிடம், எல்லா வகைப் பேச்சுக்களிலும் வல்லவரான பகவான் வியாசர் பேசினார்.
2.73.6
दिष्ट्या वर्धसि कौन्तेय साम्राज्यं प्राप्य दुर्लभम् ।
वर्धिताः कुरवः सर्वे त्वया कुरुकुलोद्वह ॥ २.७३.६ ॥
'குந்தியின் மகனே, நற்பேறாக அரிய பேரரசைப் பெற்று நீ வளம்பெறுகிறாய்; குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே, உன்னால் குருக்கள் அனைவரும் வளம் பெற்றனர்.'
2.73.7
आपृच्छे त्वां गमिष्यामि पूजितोऽस्मि विशाम्पते ।
एवमुक्तः स कृष्णेन धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ २.७३.७ ॥
ஓ மக்களின் தலைவரே, நான் உம்மிடம் விடைபெற்றுச் செல்கிறேன்; நான் கௌரவிக்கப்பட்டேன். கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியபோது, தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன்…
2.73.8
अभिवाद्योपसङ्गृह्य पितामहमथाब्रवीत् ॥ २.७३.८ ॥
பாட்டனை வணங்கி, அவரது பாதங்களைத் தொட்டுப் பின்னர் அவர் கூறினார்.
2.73.9
संशयो द्विपदां श्रेष्ठ ममोत्पन्नः सुदुर्लभः ।
तस्य नान्योऽस्ति वक्ता वै त्वामृते द्विजपुङ्गव ॥ २.७३.९ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு மிகக் கடினமான ஒரு ஐயம் எழுந்துள்ளது. இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, உம்மையன்றி அதை விளக்குபவர் வேறு எவரும் இல்லை.
2.73.10
उत्पातांस्त्रिविधान्प्राह नारदो भगवानृषिः ।
दिव्यांश्चैवान्तरिक्षांश्च पार्थिवांश्च पितामह ॥ २.७३.१० ॥
பகவான் முனிவர் நாரதர் மூவகை அபசகுனங்களைக் கூறியுள்ளார் — தெய்வீகமானவை, வானுலகத்தவை, நிலத்தவை. பாட்டனே!
2.73.11
सुमहच्च फलं तेषां भवितेति न संशयः ।
अपि चैद्यस्य पतनाच्छान्तमौत्पातिकं महत् ॥ २.७३.११ ॥
அவற்றின் பலன் மிகப் பெரியதாக இருக்கும்; இதில் ஐயமில்லை. சைத்தியனின் (சிசுபாலனின்) வீழ்ச்சியால் அந்தப் பெரிய அபசகுனம் அடங்கிவிட்டது.
2.73.12
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
कृष्णद्वैपायनो व्यास इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७३.१२ ॥
அரசனின் சொற்களைக் கேட்டு, பராசரரின் மகனும் இறைவனுமான கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
2.73.13
त्रयोदश समा राजन्नुत्पातानां फलं महत् ।
सर्वक्षत्रविनाशाय भविष्यति विशाम्पते ॥ २.७३.१३ ॥
அரசனே, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் நிமித்தங்களின் பெரும் விளைவு உண்டாகும்; மக்களின் தலைவனே, அது அனைத்து க்ஷத்திரியர்களின் அழிவுக்காக இருக்கும்.
2.73.14
त्वामेकं कारणं कृत्वा कालेन भरतर्षभ ।
समेतं पार्थिवं क्षत्रं क्षयं यास्यति भारत।
दुर्योधनापराधेन भीमार्जुनबलेन च ॥ २.७३.१४ ॥
பரதரில் சிறந்தவனே, உன்னையே ஒரே காரணமாகக் கொண்டு காலப்போக்கில், பாரதனே, ஒன்றுகூடிய அரசர்களின் க்ஷத்திரியர் கூட்டம் துரியோதனனின் குற்றத்தாலும் பீமன், அர்ஜுனனின் வலிமையாலும் அழிவை அடையும்.
2.73.15
स्वप्नं द्रक्ष्यसि राजेन्द्र तस्मिन्काल उपस्थिते ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ २.७३.१५ ॥
அரசர்களின் அரசனே, அந்தக் காலம் வரும்போது நீ ஒரு கனவைக் காண்பாய்; அதை நான் உனக்கு முழுமையாகச் சொல்வேன், யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
2.73.16
यान्तं द्रक्ष्यसि राजेन्द्र क्षपान्ते त्वं वृषध्वजम् ।
नीलकण्ठं भवं स्थाणुं कपालिं त्रिपुरान्तकम् ॥ २.७३.१६ ॥
அரசர்களின் அரசனே, இரவின் முடிவில் நீ வ்ருஷத்வஜனை (சிவனை) செல்லக் காண்பாய் — நீலகண்டன், பவன், ஸ்தாணு, கபாலி, திரிபுராந்தகன்.
2.73.17
उग्रं रुद्रं पशुपतिं महादेवमुमापतिम् ।
हरं शर्वं वृषं शूलं पिनाकिं कृत्तिवाससम् ॥ २.७३.१७ ॥
உக்ரனான ருத்ரன், பசுபதி, மகாதேவன், உமாபதி, ஹரன், சர்வன், விருஷன், சூலதாரி, பினாகி, கிருத்திவாசஸ் (யானைத்தோலை உடுத்தவன்).
2.73.18
कैलासकूडप्रतिमे वृषभेऽवस्थितं शिवम् ।
निरीक्षमाणं सततं पितृराजाश्रितां दिशम् ॥ २.७३.१८ ॥
கைலாச சிகரம் போன்ற காளையின்மீது அமர்ந்த சிவன், பித்ருராஜனால் (யமனால்) காக்கப்படும் திசையை (தெற்கை) எப்போதும் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறான்.
2.73.19
एवमीदृशकं स्वप्नं द्रक्ष्यसि त्वं विशाम्पते ।
मा तत्कृते ह्यनुध्याहि कालो हि दुरतिक्रमः ॥ २.७३.१९ ॥
இவ்வாறு, மக்கள் தலைவனே, இத்தகைய கனவை நீ காண்பாய். அதைப் பற்றி கவலைப்படாதே; காலத்தை வெல்வது கடினம்.
2.73.20
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि कैलासं पर्वतं प्रति ।
अप्रमत्तः स्थितो दान्तः पृथिवीं परिपालय ॥ २.७३.२० ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நான் கைலாச மலையை நோக்கிச் செல்கிறேன். கவனமாகவும் அடக்கமாகவும் இருந்து பூமியைக் காத்திடு.
2.73.21
एवमुक्त्वा स भगवान्कैलासं पर्वतं ययौ ।
कृष्णद्वैपायनो व्यासः सह शिष्यैः सहानुगैः ॥ २.७३.२१ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அந்த பகவான் கிருஷ்ண-த்வைபாயன வ்யாசர் சீடர்களும் பரிவாரங்களுடனும் கைலாச மலைக்குச் சென்றார்.
2.73.22
गते पितामहे राजा चिन्ताशोकसमन्वितः ।
निः श्वसन्नुष्णमसकृत्तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ २.७३.२२ ॥
பிதாமகர் சென்றபின், அரசன் கவலையும் துயரும் நிறைந்தவனாய், பலமுறை சூடான பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு அதே விஷயத்தைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
2.73.23
कथं तु दैवं शक्येत पौरुषेण प्रबाधितुम् ।
अवश्यमेव भविता यदुक्तं परमर्षिणा ॥ २.७३.२३ ॥
விதியை மனித முயற்சியால் எப்படித் தடுக்க முடியும்? பெரிய முனிவர் சொன்னது நிச்சயம் நடந்தே தீரும்.
2.73.24
ततोऽब्रवीन्महातेजाः सर्वान्भ्रातॄन्युधिष्ठिरः ।
श्रुतं वै पुरुषव्याघ्रा यन्मां द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ २.७३.२४ ॥
அப்போது மிகுந்த தேஜஸ்வியான யுதிஷ்டிரன் எல்லா சகோதரர்களிடமும் சொன்னான்: புருஷ வியாக்ரர்களே, த்வைபாயனர் எனக்கு என்ன சொன்னார் என்பதை நீங்கள் கேட்டீர்கள்.
2.73.25
तदा तद्वचनं श्रुत्वा मरणे निश्चिता मतिः ।
सर्वक्षत्रस्य निधने यद्यहं हेतुरीप्सितः ॥ २.७३.२५ ॥
அப்போது அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மரணத்தில் அவரது மனம் உறுதியானது; அனைத்து க்ஷத்திரியர்களின் அழிவுக்கு நானே காரணம் என்றால்.
2.73.26
कालेन निर्मितस्तात को ममार्थोऽस्ति जीवतः ।
एवं ब्रुवन्तं राजानं फाल्गुनः प्रत्यभाषत ॥ २.७३.२६ ॥
"அன்பனே, காலத்தால் படைக்கப்பட்ட நான் உயிருடன் இருப்பதால் எனக்கு என்ன பயன் உள்ளது?" என்று அரசனிடம் கூறியவருக்கு பால்குனன் பதிலளித்தான்.
2.73.27
मा राजन्कश्मलं घोरं प्रविशो बुद्धिनाशनम् ।
सम्प्रधार्य महाराज यत्क्षमं तत्समाचर ॥ २.७३.२७ ॥
"அரசனே, அறிவை அழிக்கும் கொடிய மயக்கத்தில் புகாதே. மகாராஜனே, நன்கு ஆலோசித்து எது தகுதியானதோ அதைச் செய்."
2.73.28
ततोऽब्रवीत्सत्यधृतिर्भ्रातॄन्सर्वान्युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनस्य वचनं तत्रैव समचिन्तयत् ॥ २.७३.२८ ॥
அப்போது சத்தியத்தில் உறுதியான யுதிஷ்டிரன் தன் சகோதரர்கள் அனைவரிடமும் கூறினான். அங்கேயே த்வைபாயனரின் (வ்யாசரின்) வார்த்தையை அவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.
2.73.29
अद्यप्रभृति भद्रं वः प्रतिज्ञां मे निबोधत ।
त्रयोदश समास्तात को ममार्थो ऽस्ति जीवतः ॥ २.७३.२९ ॥
"இன்று முதல் உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; என் சபதத்தைக் கேளுங்கள். அன்பனே, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் உயிருடன் இருப்பதால் எனக்கு என்ன பயன்?"
2.73.30
न प्रवक्ष्यामि परुषं भ्रातॄनन्यांश्च पार्थिवान् ।
स्थितो निदेशे ज्ञातीनां योक्ष्ये तत्सुमुदाहरन् ॥ २.७३.३० ॥
"என் சகோதரர்களிடமும் பிற அரசர்களிடமும் கடுஞ்சொல் கூறமாட்டேன். உறவினர்களின் கட்டளையில் நின்று, நல்ல வார்த்தைகளையே பேசி அவ்வாறே நடப்பேன்."
2.73.31
एवं मे वर्तमानस्य स्वसुतेऽष्वितरेषु च ।
भेदो न भविता लोके भेदमूलो हि विग्रहः ॥ २.७३.३१ ॥
இவ்விதம் நடந்துகொள்வதால் என் சொந்த மகன்களிலும் மற்றவர்களிலும் உலகில் பிளவு இருக்காது; பிளவே சண்டையின் வேர்.
2.73.32
विग्रहं दूरतो रक्षन्प्रियाण्येव समाचरन् ।
वाच्यतां न गमिष्यामि लोकेषु मनुजर्षभाः ॥ २.७३.३२ ॥
சண்டையைத் தொலைவிலிருந்தே தடுத்து, இனிய செயல்களையே செய்து, மனிதர்களில் சிறந்தவர்களே, மக்களிடையே நான் பழிக்கு ஆளாக மாட்டேன்.
2.73.33
भ्रातृर्ज्येष्ठस्य वचनं पाण्डवाः संनिशम्य तत ।
तमेव समवर्तन्त धर्मराजहिते रताः ॥ २.७३.३३ ॥
பாண்டவர்கள் மூத்த சகோதரனின் சொல்லைக் கவனமாகக் கேட்டு, தருமராஜனின் நன்மையில் ஈடுபட்டவர்களாக அதன்படியே நடந்தனர்.
2.73.34
संसत्सु समयं कृत्वा धर्मराड्भ्रातृभिः सह ।
पितॄंस्तर्प्य यथान्यायं देवताश्च विशाम्पते ॥ २.७३.३४ ॥
தருமராஜன் சகோதரர்களுடன் சபைகளில் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, முறைப்படி முன்னோர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்தார், மக்களின் அதிபதியே.
2.73.35
कृतमङ्गलकल्यामो भ्रातृभिः पिरवारितः ।
गतेषु क्षत्रियेन्द्रेषु सर्वेषु भरतर्षभ ॥ २.७३.३५ ॥
மங்கல நற்செயல்களை முடித்து, சகோதரர்களால் சூழப்பட்டவராக, பரதர்களில் சிறந்தவரே, அனைத்து க்ஷத்திரிய தலைவர்களும் சென்ற பின்னர்.
2.73.36
युधिष्ठिरः सहामात्यः प्रविवेश पुरोत्तमम् ।
दुर्योधनो महाराज शकुनिश्चापि सौबलः।
सभायां समणीयायां तत्रैवास्ते नराधिप ॥ २.७३.३६ ॥
யுதிட்டிரர் அமைச்சர்களுடன் சிறந்த நகரில் நுழைந்தார்; மகாராஜனே, துரியோதனனும் சுபலனின் மகன் சகுனியும் அழகிய அந்தச் சபையிலேயே அங்கு தங்கியிருந்தனர், நராதிபனே.