Mahābhārata · Adhyāya 2.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.81.1
यस्य नास्ति निजा प्रज्ञा केवलं तु बहुश्रुतः ।
न स जानाति शास्त्रार्थं दर्वी सूपरसानिव ॥ २.८१.१ ॥
Wer keine eigene Weisheit besitzt, sondern nur viel gehört hat, kennt den Sinn der Schriften nicht, so wie die Kelle die Aromen der Brühe nicht kennt.
2.81.2
जानन्वै मोहयति मां नावि नौरिव संयता ।
स्वार्थे किं नावधानं ते उताहो द्वेष्टि मां भवान् ॥ २.८१.२ ॥
Obwohl du es weißt, verwirrst du mich, wie zwei zusammengebundene Boote. Warum achtest du nicht auf deinen eigenen Vorteil? Oder hasst du mich?
2.81.3
न सन्तीमे धार्तराष्ट्रा येषां त्वमनुशासिता ।
भविष्यमर्थमाख्यासि सर्वदा कृत्यमात्मनः ॥ २.८१.३ ॥
Diese Söhne Dhṛtarāṣṭras, denen du Lehrer bist, sind nicht hier; du sprichst stets von der Zukunft, was die eigene Pflicht ist.
2.81.4
परनेयोऽग्रणीर्यस्य स मार्गान्प्रतिमुह्यति ।
पन्थानमनुगच्छेयुः कथं तस्य पदानुगाः ॥ २.८१.४ ॥
Wenn der vorderste Führer, der hinüberleitet, selbst auf den Wegen irrt, wie sollen dann seine Gefolgsleute auf diesem Pfad gehen?
2.81.5
राजन्परिणतप्रज्ञो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः ।
प्रतिपन्नान्स्वकार्येषु संमोहयसि नो भृशम् ॥ २.८१.५ ॥
O König, du von reifer Weisheit, der du den Alten dienst und die Sinne bezwungen hast, dennoch verwirrst du uns, die wir in unseren eigenen Angelegenheiten gefangen sind, sehr.
2.81.6
लोकवृत्ताद्राजवृत्तमन्यदाह बृहस्पतिः ।
तस्माद्राज्ञाऽप्रमत्तेन स्वार्थश्चिन्त्यः सदैव हि ॥ २.८१.६ ॥
Bṛhaspati hat ein Verhalten der Könige gelehrt, das anders ist als das der gewöhnlichen Menschen; deshalb muss der König wachsam stets seinen eigenen Vorteil bedenken.
2.81.7
क्षत्रियस्य महाराज जये वृत्तिः समाहिता ।
स वै धर्मस्त्वधर्मो वा स्ववृत्तौ का परीक्षणा ॥ २.८१.७ ॥
O großer König, die Lebensweise des Kṣatriya ist im Sieg festgelegt. Ob es Dharma oder Adharma ist, was gibt es in der eigenen Lebensweise zu prüfen?
2.81.8
प्रकालयेद्दिशः सर्वाः प्रतोदेनेव सारथिः ।
प्रत्यमित्रश्रियं दीप्तां जिघृक्षुर्भरतर्षभ ॥ २.८१.८ ॥
Wie ein Wagenlenker die Pferde mit dem Stachel antreibt, so soll man alle Himmelsrichtungen säubern. O Bester der Bharatas, so möge handeln, wer den strahlenden Ruhm des Feindes ergreifen will.
2.81.9
प्रच्छन्नो वा प्रकाशो वा योगो योऽरिं प्रबाधते ।
तद्वै शस्त्रं शस्त्रविदां न शस्त्रं छेदनं स्मृतम् ॥ २.८१.९ ॥
Ob verborgen oder offen, die List, die den Feind bedrängt, das ist wahrlich die Waffe; unter den Kundigen der Waffen gilt ein schneidendes Werkzeug nicht als Waffe.
2.81.10
शत्रुश्चैव हि मित्रं च न लेख्यं न च मातृका ।
यो वै सन्तापयति यं स शत्रुः प्रोच्यते नृप ॥ २.८१.१० ॥
Weder Feind noch Freund soll man schriftlich festhalten oder in eine Liste eintragen. O König, wer einen anderen quält, der heißt Feind.
2.81.11
असन्तोषः श्रियो मूलं तस्मात्तं कामयाम्यहम् ।
समुच्छ्रये यो यतते स राजन्परमो नयः ॥ २.८१.११ ॥
Unzufriedenheit ist die Wurzel des Wohlstands, darum begehre ich sie. O König, wer nach Erhöhung strebt, folgt der höchsten Staatskunst.
2.81.12
ममत्वं हि न कर्तव्यमैश्वर्ये वा धनेऽपि वा ।
पूर्वावाप्तं हरन्त्यन्ये राजध्रमं हि तं विदुः ॥ २.८१.१२ ॥
Man soll weder an der Herrschaft noch am Reichtum festhalten. Was man früher erlangt hat, nehmen andere fort; das nennt man die Pflicht der Könige.
2.81.13
अद्रोहसमंय कृत्वा चिच्छेद नमुचेः शिरः ।
शक्रः साऽभिमता तस्य रिपौ वृत्तिः सनातनी ॥ २.८१.१३ ॥
Obwohl er ein Abkommen der Feindseligkeitslosigkeit geschlossen hatte, schlug Indra Namuci den Kopf ab. Ein solches Verhalten gegenüber einem Feind gilt für ihn als ewig angemessen.
2.81.14
द्वावेतौ ग्रसते भूमिः सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ २.८१.१४ ॥
Wie eine Schlange, die in ihrem Bau liegt, verschlingt, so verschlingt die Erde diese beiden: den König, der nicht widersteht, und den Brahmanen, der nicht in die Fremde zieht.
2.81.15
नास्ति वै जातितः शत्रुः पुरुषस्य विशाम्पते ।
येन साधारणी वृत्तिः स शत्रुर्नेतरो जनः ॥ २.८१.१५ ॥
O Herr der Völker, von Geburt an hat niemand einen Feind. Feind ist nur, wessen Lebensunterhalt derselbe ist wie der eigene; kein anderer Mensch ist es.
2.81.16
शत्रुपक्षं समृध्यन्तं यो मोहात्समुपेक्षते ।
व्याधिराप्यायित इव तस्य मूलं छिनत्ति सः ॥ २.८१.१६ ॥
Wer aus Verblendung die feindliche Seite, während sie gedeiht, vernachlässigt, schneidet seine eigene Wurzel ab, wie eine Krankheit, die gewachsen und sich genährt hat.
2.81.17
अल्पोऽपि ह्यरिरत्यर्थं वर्धमानः पराक्रमैः ।
वल्मीको मूलज इव ग्रसते वृक्षमन्तिकात् ॥ २.८१.१७ ॥
Selbst ein kleiner Feind, der durch seine Tapferkeit übermäßig wächst, verschlingt wie ein aus der Wurzel gewachsener Termitenhügel den nahen Baum.
2.81.18
आजमीढ रिपोर्लक्ष्मीर्मा ते रोचिष्ट भारत ।
एष भारः सत्ववतां न यः शिरसि धिष्ठितः ॥ २.८१.१८ ॥
O Nachkomme des Ajamīḍha, o Bhārata, möge dir der Wohlstand des Feindes nicht gefallen. Dies ist nicht die Last, die auf die Häupter der Mächtigen gelegt wird.
2.81.19
जन्मवृद्धिमिवार्थानां यो वृद्धिमाभिकाङ्क्षते ।
एधते ज्ञातिषु स वै सद्यो वृद्धिर्हि विक्रमः ॥ २.८१.१९ ॥
Wer das Wachstum des Reichtums ersehnt, wie man Gedeihen von Geburt an ersehnt, der gedeiht sogleich unter seinen Verwandten, denn Wachstum kommt nur durch Tapferkeit.
2.81.20
नाप्राप्य पाण्डवैश्वर्यं संशयो मे भविष्यति ।
अवाप्स्ये वा श्रियं तां हि शयिष्ये वा हतो युधि ॥ २.८१.२० ॥
Ohne die Herrschaft der Pāṇḍavas zu erlangen, bleibt mir Zweifel; entweder werde ich jene Größe erlangen, oder ich werde im Kampf erschlagen daliegen.
2.81.21
एतादृशस्य किं मेऽद्य जीवितेन विशाम्पते ।
वर्धन्ते पाण्डवा नित्यं वयं स्वस्थिरवृद्धयः ॥ २.८१.२१ ॥
O Herr der Menschen, was nützt mir heute mein Leben in solchem Zustand? Die Pāṇḍavas wachsen unablässig, während wir in festem, stetigem Gedeihen verharren.