மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.81.1
यस्य नास्ति निजा प्रज्ञा केवलं तु बहुश्रुतः ।
न स जानाति शास्त्रार्थं दर्वी सूपरसानिव ॥ २.८१.१ ॥
சொந்த அறிவு இல்லாமல் வெறுமனே பலவற்றைக் கேட்டவன் சாஸ்திரப் பொருளை அறிவதில்லை; அகப்பை குழம்பின் சுவையை அறியாதது போல.
2.81.2
जानन्वै मोहयति मां नावि नौरिव संयता ।
स्वार्थे किं नावधानं ते उताहो द्वेष्टि मां भवान् ॥ २.८१.२ ॥
அறிந்திருந்தும் நீர் என்னை மயக்குகிறீர்; கட்டப்பட்ட இரு படகுகள் போல. உமது சொந்த நலனில் ஏன் கவனம் செலுத்தவில்லை? அல்லது என்னை வெறுக்கிறீரோ?
2.81.3
न सन्तीमे धार्तराष्ट्रा येषां त्वमनुशासिता ।
भविष्यमर्थमाख्यासि सर्वदा कृत्यमात्मनः ॥ २.८१.३ ॥
நீர் யாருக்கு ஆசிரியராக இருக்கிறீரோ அந்த திருதராஷ்டிரரின் மகன்கள் இவர்கள் அல்லர்; நீர் எப்போதும் எதிர்காலப் பொருளைச் சொல்கிறீர், அது தன் கடமை.
2.81.4
परनेयोऽग्रणीर्यस्य स मार्गान्प्रतिमुह्यति ।
पन्थानमनुगच्छेयुः कथं तस्य पदानुगाः ॥ २.८१.४ ॥
யாருடைய முன்னணி வழிகாட்டி அந்த வழிகளில் தானே குழம்புகிறானோ, அவனைப் பின்தொடர்பவர்கள் அந்த பாதையை எப்படிப் பின்பற்றுவார்கள்?
2.81.5
राजन्परिणतप्रज्ञो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः ।
प्रतिपन्नान्स्वकार्येषु संमोहयसि नो भृशम् ॥ २.८१.५ ॥
ஓ அரசே! நீர் முதிர்ந்த அறிவுடையவர், பெரியோரைச் சேவிப்பவர், புலன்களை வென்றவர்; ஆயினும் உமது சொந்தக் காரியங்களில் ஈடுபட்ட எங்களை மிகவும் மயக்குகிறீர்.
2.81.6
लोकवृत्ताद्राजवृत्तमन्यदाह बृहस्पतिः ।
तस्माद्राज्ञाऽप्रमत्तेन स्वार्थश्चिन्त्यः सदैव हि ॥ २.८१.६ ॥
பிருஹஸ்பதி உலக நடத்தையிலிருந்து வேறுபட்ட அரச நடத்தையைக் கூறியுள்ளார்; ஆகவே அரசன் விழிப்புடன் எப்போதும் தன் நலனையே சிந்திக்க வேண்டும்.
2.81.7
क्षत्रियस्य महाराज जये वृत्तिः समाहिता ।
स वै धर्मस्त्वधर्मो वा स्ववृत्तौ का परीक्षणा ॥ २.८१.७ ॥
மகாராஜா, க்ஷத்திரியனின் வாழ்க்கைநெறி வெற்றியிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. அது தர்மமா அதர்மமா என்று தன் நடத்தையில் ஆராய்வது என்ன?
2.81.8
प्रकालयेद्दिशः सर्वाः प्रतोदेनेव सारथिः ।
प्रत्यमित्रश्रियं दीप्तां जिघृक्षुर्भरतर्षभ ॥ २.८१.८ ॥
சாரதி கோலால் குதிரைகளைத் தூண்டுவது போல, எல்லாத் திசைகளையும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பரதர்களில் சிறந்தவனே, எதிரியின் ஒளிரும் செல்வத்தைக் கைப்பற்ற விரும்புபவன் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.
2.81.9
प्रच्छन्नो वा प्रकाशो वा योगो योऽरिं प्रबाधते ।
तद्वै शस्त्रं शस्त्रविदां न शस्त्रं छेदनं स्मृतम् ॥ २.८१.९ ॥
மறைவானதோ வெளிப்படையானதோ, எதிரியை வருத்தும் எந்த உபாயமும் அதுவே ஆயுதம். ஆயுதம் வெட்டும் கருவி மட்டும் அல்ல என்று ஆயுதவித்தர்கள் அறிவர்.
2.81.10
शत्रुश्चैव हि मित्रं च न लेख्यं न च मातृका ।
यो वै सन्तापयति यं स शत्रुः प्रोच्यते नृप ॥ २.८१.१० ॥
எதிரியும் நண்பனும் எழுத்தில் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை, பட்டியலிலும் வைக்கப்படுவதில்லை. அரசே, எவன் ஒருவனை வருத்துகிறானோ அவனே எதிரி எனப்படுகிறான்.
2.81.11
असन्तोषः श्रियो मूलं तस्मात्तं कामयाम्यहम् ।
समुच्छ्रये यो यतते स राजन्परमो नयः ॥ २.८१.११ ॥
அதிருப்தியே செல்வத்தின் வேர். ஆகவே நான் அதையே விரும்புகிறேன். அரசே, உயர்வுக்காக முயல்பவனே சிறந்த நீதி கொண்டவன்.
2.81.12
ममत्वं हि न कर्तव्यमैश्वर्ये वा धनेऽपि वा ।
पूर्वावाप्तं हरन्त्यन्ये राजध्रमं हि तं विदुः ॥ २.८१.१२ ॥
அரசாட்சியிலோ செல்வத்திலோ கூட பற்றுதல் கொள்ளக்கூடாது. முன்பு பெற்றதை மற்றவர்கள் கவர்ந்து செல்வர்; அதையே அரசதர்மம் என்று அறிவார்கள்.
2.81.13
अद्रोहसमंय कृत्वा चिच्छेद नमुचेः शिरः ।
शक्रः साऽभिमता तस्य रिपौ वृत्तिः सनातनी ॥ २.८१.१३ ॥
நமுசியுடன் துரோகமற்ற உடன்படிக்கை செய்த பின்னரும் இந்திரன் அவனுடைய தலையை வெட்டினான். எதிரியிடம் அப்படிப்பட்ட நடத்தையே அவனுக்கு நிரந்தரமாக ஏற்புடையது.
2.81.14
द्वावेतौ ग्रसते भूमिः सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ २.८१.१४ ॥
புற்றில் வாழும் பாம்பு போல பூமி இந்த இரண்டைச் சாப்பிடுகிறது: எதிர்க்காத அரசனையும், வெளியூர் செல்லாத பிராமணனையும்.
2.81.15
नास्ति वै जातितः शत्रुः पुरुषस्य विशाम्पते ।
येन साधारणी वृत्तिः स शत्रुर्नेतरो जनः ॥ २.८१.१५ ॥
மக்களின் தலைவனே, பிறப்பால் ஒருவனுக்கு இயல்பான பகைவன் எவனும் இல்லை. எவனுடைய வாழ்வாதாரம் ஒன்றோடு ஒன்று போட்டியிடுகிறதோ அவனே பகைவன், வேறு எவரும் அல்ல.
2.81.16
शत्रुपक्षं समृध्यन्तं यो मोहात्समुपेक्षते ।
व्याधिराप्यायित इव तस्य मूलं छिनत्ति सः ॥ २.८१.१६ ॥
மயக்கத்தால் எதிரியின் தரப்பு செழித்து வளர்வதைக் கண்டு புறக்கணிக்கிறவன், வளர்ந்து பெருகிய நோய் போல, தன் வேரையே வெட்டிக் கொள்கிறான்.
2.81.17
अल्पोऽपि ह्यरिरत्यर्थं वर्धमानः पराक्रमैः ।
वल्मीको मूलज इव ग्रसते वृक्षमन्तिकात् ॥ २.८१.१७ ॥
சிறிய பகைவனும் தன் வீரத்தால் மிகவும் வளர்ந்தால், வேரில் முளைத்த புற்று அருகிலுள்ள மரத்தை விழுங்குவது போல் ஆகிவிடுவான்.
2.81.18
आजमीढ रिपोर्लक्ष्मीर्मा ते रोचिष्ट भारत ।
एष भारः सत्ववतां न यः शिरसि धिष्ठितः ॥ २.८१.१८ ॥
அஜமீடன் வழியில் வந்தவனே, பாரதனே, பகைவனின் செல்வம் உனக்கு இனிமையாகத் தோன்றாதிருக்கட்டும். இது வலிமை உடையவர்களின் தலையில் சுமத்தப்படும் சுமை அல்ல.
2.81.19
जन्मवृद्धिमिवार्थानां यो वृद्धिमाभिकाङ्क्षते ।
एधते ज्ञातिषु स वै सद्यो वृद्धिर्हि विक्रमः ॥ २.८१.१९ ॥
தன் பிறப்புச் செல்வத்தைப் போல் செல்வத்தின் வளர்ச்சியை விரும்புபவன் உறவினர்களிடையே உடனே வளர்கிறான்; வளர்ச்சி என்பது வீரத்தாலேயே வருகிறது.
2.81.20
नाप्राप्य पाण्डवैश्वर्यं संशयो मे भविष्यति ।
अवाप्स्ये वा श्रियं तां हि शयिष्ये वा हतो युधि ॥ २.८१.२० ॥
பாண்டவர்களின் ஐசுவரியத்தை அடையாமல் எனக்கு ஐயமே இருக்கும்; அந்தச் செல்வத்தை நான் அடைவேன், அல்லது போரில் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பேன்.
2.81.21
एतादृशस्य किं मेऽद्य जीवितेन विशाम्पते ।
वर्धन्ते पाण्डवा नित्यं वयं स्वस्थिरवृद्धयः ॥ २.८१.२१ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, இத்தகைய நிலையில் இன்று என் வாழ்வால் என்ன பயன்? பாண்டவர்கள் நாளும் வளர்கின்றனர்; நாங்களோ நிலையான வளர்ச்சியுடன் இருக்கிறோம்.