Mahābhārata · Adhyāya 2.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.87.1
परेषामेव यशसा श्लोघसे त्वं ।
सदा क्षत्तः कुत्सयन्धार्तराष्ट्रान्।
जानीमहे विदुर यत्प्रियस्त्वं ।
बालानिवास्मानवमन्यसे नित्यमेव ॥ २.८७.१ ॥
O Vidura, du rühmst dich stets mit dem Ruhm anderer und schmähst die Söhne Dhṛtarāṣṭras. Wir wissen, wen du liebst; du verachtest uns stets, als wären wir Kinder.
2.87.2
स विज्ञेयः पुरुषोऽन्यत्रकामो ।
निन्दाप्रशंसे हि तथा युनक्ति।
जिह्वाऽऽत्मनो हृदयस्थं व्यनक्ति ।
जानीमहे त्वन्मनसः प्रातिकूल्यम् ॥ २.८७.२ ॥
Man erkennt den Mann, dessen Begehren anderswo liegt; im Tadel wie im Lob offenbart die Zunge, was im Herzen wohnt. Wir wissen, dass dein Sinn uns feindlich gesinnt ist.
2.87.3
उत्सङ्गे च व्याल इवाहितोऽसि ।
मार्जरवत्पोषकं चोपहंसि।
भर्तृघ्नं त्वां न हि पापीय आहु-
स्तस्मात्क्षत्तः किं न बिभेषि पापात् ॥ २.८७.३ ॥
Du lauerst wie eine Schlange im Schoß und schadest wie eine Katze dem, der dich nährt. Man sagt, es gibt keinen größeren Sünder als den Verräter seines Herrn; warum, o Vidura, fürchtest du dich nicht vor der Sünde?
2.87.4
जित्वा शत्रून्फलमाप्तं महद्वै ।
माऽस्मान्क्षत्तः परुषामीह वोचः।
द्विषद्भिस्त्वं सम्प्रयोगाभिनन्दी ।
मुहुर्देषं यासि नः सम्प्रयोगात् ॥ २.८७.४ ॥
Nachdem wir unsere Feinde besiegt haben, haben wir eine große Frucht errungen; sprich hier nicht harte Worte zu uns, o Vidura. Du, der du dich am Umgang mit Feinden erfreust, ziehst aus unserem Umgang immer wieder Hass auf dich.
2.87.5
अमित्रतां याति नरोऽक्षमं ब्रुव-
न्निगूहते गुह्यममित्रसंस्तवे।
तदाश्रितोऽपत्रप किं नु बाधसे ।
यदिच्छसि त्वं तदिहाभिभाषतसे ॥ २.८७.५ ॥
Wer unbeherrscht spricht, zieht Feindschaft auf sich, und in der Gesellschaft von Feinden verbirgt er ein Geheimnis. Schamloser, warum quälst du, dich darauf stützend? Du sagst hier, was du willst.
2.87.6
मा नोऽवमंस्था विद्य मानस्तवेदं ।
शिक्षस्व बुद्धिं स्थविराणां सकाशात्।
यशो रक्षस्व विदुर सम्प्रणीतं ।
मा व्यापृतः परकार्येशु भूस्त्वम् ॥ २.८७.६ ॥
Weiser, verachte uns nicht; dies ist deine eigene Ehre. Lerne Weisheit von der Gegenwart der Alten. Vidura, bewahre den wohlgeführten Ruhm. Sei nicht mit den Angelegenheiten anderer beschäftigt.
2.87.7
अहं कर्तेति विदूर मा च मंस्था ।
मा नो नित्यं परुषाणीह वोचः।
न त्वां पृच्छामि विदुर यद्धितं मे ।
स्वस्ति क्षत्तर्मा तितिक्षून् क्षिण् त्वम् ॥ २.८७.७ ॥
Vidura, glaube nicht, ich sei der Handelnde. Sprich uns hier nicht immer harte Worte. Vidura, ich frage dich nicht, was mir zuträglich ist. Wagenlenker, sei wohlauf; schwäche nicht die Geduldigen.
2.87.8
एकः शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता ।
गर्भे शयानं पुरुषं शास्ति शास्ता।
तेनानुशिष्टः प्रवणादिवाम्भो ।
यथा नियुक्तोऽस्ति तथा भवामि ॥ २.८७.८ ॥
Es gibt einen einzigen Lenker, einen zweiten Lenker gibt es nicht. Der Lenker regiert sogar den Menschen, der im Mutterleib liegt. Von ihm unterwiesen, wie Wasser, das vom Hang fließt, werde ich so, wie ich bestimmt bin.
2.87.9
भिनत्ति शिरसा शैलमहिं भोजयते च यः ।
धीरेव कुरुते तस्य कार्याणामनुशासनम्।
यो बलादनुशास्तीह सोऽमित्रं तेन विन्दति ॥ २.८७.९ ॥
Wer mit dem Kopf einen Fels zerbricht und eine Schlange füttert, lenkt seine Unternehmungen wie ein standhafter Mann. Wer hier mit Gewalt herrscht, gewinnt dadurch einen Feind.
2.87.10
मित्रतामनुवृत्तं तु समुपेक्षत्यपण्डितः ।
दीप्य यः प्रदीप्ताग्निं प्राच्किरं नाभिधावति।
भस्मापि न स विन्देत शिष्टं क्वचन भारत ॥ २.८७.१० ॥
Der Unkluge, der Freundschaft vernachlässigt, selbst wenn sie erwidert wird, der nicht zum brennenden Feuer läuft — o Bhārata, er wird nirgends auch nur Asche finden, nichts übrig.
2.87.11
न वासयेत्पारवर्ग्यं द्विषन्तं ।
विशेषतः क्षत्तरहितं मनुप्यम्।
स यत्रेच्छसि विदुर तत्र गच्छ ।
सुसान्त्विता ह्यसती स्त्री जहाति ॥ २.८७.११ ॥
Niemand sollte einen dem Pāṇḍava-Lager feindlichen Mann in seinem Haus behalten, zumal nicht ohne den kṣattṛ. Vidura, geh, wohin du willst; selbst eine gut getröstete untreue Frau verlässt ihren Mann.
2.87.12
एतावता पुरुषं ये त्यजन्ति ।
तेषां सख्यमन्तवद्ब्रूहि राजन्।
राज्ञां हि चित्तानि परिप्लुतानि ।
सान्त्वं दत्वा मुसलैर्घातयन्ति ॥ २.८७.१२ ॥
Sag, o König, dass die Freundschaft derer, die einen Menschen schon für so wenig verlassen, vergänglich ist. Die Gemüter der Könige sind unbeständig; nachdem sie Trost gespendet haben, erschlagen sie die Menschen mit Keulen.
2.87.13
अबालत्वं मन्यसे राजपुत्र ।
बालोऽहमित्येव सुमन्दबुद्धे।
यः सौहृदे पुरुषं स्थापयित्वा ।
पश्चादेनं दूषयते स बालः ॥ २.८७.१३ ॥
Prinz, du glaubst, du seiest kein Kind. In dem Gedanken «ich bin kein Kind», o Dummkopf: Wer einen Menschen in der Freundschaft festsetzt und ihn danach beschmutzt, der ist das Kind, der Tor.
2.87.14
न श्रेयसे नीयते मन्दबुद्धिः ।
स्त्री श्रोत्रियस्येव गृहे प्रदुष्टा।
ध्रुवं न रोचेद्भरतर्षभस्य ।
पतिः कुमार्या इव षष्टिवर्षः ॥ २.८७.१४ ॥
Der Dummkopf wird nicht zum Guten geführt. Wie eine verdorbene Frau im Hause eines gelehrten Brahmanen, so würde ein sechzigjähriger Gatte gewiss einer Jungfrau nicht gefallen, o Stier der Bhāratas.
2.87.15
अतः प्रियं चेदनुकाङ्क्षसे त्वं ।
सर्वेषु कार्येषु हिताहितेषु
स्त्रियश्च राजञ्जडपङ्गुकांश्च ।
पृच्छ त्वं वै तादृशांश्चैव सर्वान् ॥ २.८७.१५ ॥
Wenn du also Angenehmes begehrst, o König, so frage in allen Angelegenheiten über Gutes und Schlechtes die Frauen, die Dummen und die Lahmen und alle ihresgleichen.
2.87.16
लभ्यते खलु पापीयान्नरोऽनु प्रियवागिह ।
अप्रियस्य हि पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ २.८७.१६ ॥
Gewiss findet man hier leicht einen bösen Menschen, der angenehm redet, doch ein Sprecher und ein Hörer des Unangenehmen, aber Heilsamen, ist selten.
2.87.17
यस्तु धर्मपरश्च स्याद्धित्वा भर्तुः प्रियाप्रिये ।
अप्रियाण्याह पथ्यानि तेन राजा सहायवान् ॥ २.८७.१७ ॥
Wer, dem Dharma ergeben, das Gefallen und Missfallen seines Herrn beiseitelässt und Unangenehmes, doch Heilsames spricht, durch den hat der König einen wahren Helfer.
2.87.18
अव्याधइजं कटुजं तीक्ष्णमुष्णं ।
यशोमुषं परुषं पूतिगन्धिम्।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ २.८७.१८ ॥
Dieser Zorn, der keine Krankheit erzeugt, aus Bitterkeit geboren, scharf, heiß, den Ruhm raubend, rau und übelriechend, ist von den Guten zu trinken, den die Bösen nicht trinken; o großer König, beruhige ihn und trink ihn.
2.87.19
वैचित्रवीर्यस्य यशो धनं च ।
वाञ्छाम्यहं सहपुत्रस्य शश्वत्।
यथा तथा तेऽस्तु नमश्चतेऽस्तु ।
ममापि च स्वस्ति दिशन्तु विप्राः ॥ २.८७.१९ ॥
Ich wünsche Ihnen und Ihren Söhnen stets den Ruhm und Reichtum Vicitravīryas. Wie es auch sei, Ehre sei Ihnen. Und mögen die Brahmanen auch mir Wohlergehen gewähren.
2.87.20
आशीविषान्नेत्रविषान्कोपयेन्न च पण्डितः ।
एवं तेऽहं वदामीदं प्रयतः कुरुनन्दन ॥ २.८७.२० ॥
Ein Weiser sollte weder Schlangen reizen, die Gift in den Fangen tragen, noch solche, deren Gift in den Augen liegt. So spreche ich dies zu dir, besonnen, o Freude der Kurus.