மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.87.1
परेषामेव यशसा श्लोघसे त्वं ।
सदा क्षत्तः कुत्सयन्धार्तराष्ट्रान्।
जानीमहे विदुर यत्प्रियस्त्वं ।
बालानिवास्मानवमन्यसे नित्यमेव ॥ २.८७.१ ॥
விதுரா, நீ எப்போதும் பிறரின் புகழால் உன்னைப் புகழ்கிறாய்; திருதராஷ்டிரனின் மகன்களை எப்போதும் இகழ்கிறாய். நீ யாருக்கு பிரியமானவன் என்பதை நாங்கள் அறிவோம்; நீ எப்போதும் எங்களைக் குழந்தைகளைப் போல் அவமதிக்கிறாய்.
2.87.2
स विज्ञेयः पुरुषोऽन्यत्रकामो ।
निन्दाप्रशंसे हि तथा युनक्ति।
जिह्वाऽऽत्मनो हृदयस्थं व्यनक्ति ।
जानीमहे त्वन्मनसः प्रातिकूल्यम् ॥ २.८७.२ ॥
ஒருவனின் விருப்பம் வேறெங்கோ இருந்தால் அவன் அறியப்படுவான்; நிந்தையிலும் புகழ்ச்சியிலும் நாக்கு இதயத்தில் உள்ளதை வெளிப்படுத்தும். உன் மனம் எங்களுக்கு எதிரானது என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.
2.87.3
उत्सङ्गे च व्याल इवाहितोऽसि ।
मार्जरवत्पोषकं चोपहंसि।
भर्तृघ्नं त्वां न हि पापीय आहु-
स्तस्मात्क्षत्तः किं न बिभेषि पापात् ॥ २.८७.३ ॥
மடியில் வைத்த பாம்பைப் போல நீ மறைந்திருக்கிறாய்; பூனையைப் போல உன்னை வளர்த்தவனுக்கே தீங்கு செய்கிறாய். உன் எஜமானுக்குத் துரோகம் செய்பவனை விட பாவியை யாரும் சொல்வதில்லை; விதுரா, நீ பாவத்திற்கு ஏன் அஞ்சவில்லை?
2.87.4
जित्वा शत्रून्फलमाप्तं महद्वै ।
माऽस्मान्क्षत्तः परुषामीह वोचः।
द्विषद्भिस्त्वं सम्प्रयोगाभिनन्दी ।
मुहुर्देषं यासि नः सम्प्रयोगात् ॥ २.८७.४ ॥
எதிரிகளை வென்று நாம் பெரும் பலனை அடைந்திருக்கிறோம்; விதுரா, இங்கு எங்களிடம் கடுஞ்சொற்களைப் பேசாதே. பகைவருடன் சேர்க்கையை விரும்பி, எங்களுடனான சேர்க்கையிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் வெறுப்பை அடைகிறாய்.
2.87.5
अमित्रतां याति नरोऽक्षमं ब्रुव-
न्निगूहते गुह्यममित्रसंस्तवे।
तदाश्रितोऽपत्रप किं नु बाधसे ।
यदिच्छसि त्वं तदिहाभिभाषतसे ॥ २.८७.५ ॥
அக்ஷமமாகப் பேசும் மனிதன் பகையை அடைகிறான்; பகைவரின் நட்பில் இரகசியத்தை மறைக்கிறான். வெட்கமற்றவனே, அதை நம்பி நீ ஏன் துன்புறுத்துகிறாய்? நீ விரும்புவதை இங்கே பேசுகிறாய்.
2.87.6
मा नोऽवमंस्था विद्य मानस्तवेदं ।
शिक्षस्व बुद्धिं स्थविराणां सकाशात्।
यशो रक्षस्व विदुर सम्प्रणीतं ।
मा व्यापृतः परकार्येशु भूस्त्वम् ॥ २.८७.६ ॥
அறிஞனே, எங்களை அவமதிக்காதே; இது உன் சொந்த மானமே. பெரியவர்களின் அருகிலிருந்து அறிவைக் கற்றுக்கொள். விதுரா, நன்கு நடத்தப்பட்ட புகழைக் காத்துக்கொள். பிறர் காரியங்களில் ஈடுபடாதே.
2.87.7
अहं कर्तेति विदूर मा च मंस्था ।
मा नो नित्यं परुषाणीह वोचः।
न त्वां पृच्छामि विदुर यद्धितं मे ।
स्वस्ति क्षत्तर्मा तितिक्षून् क्षिण् त्वम् ॥ २.८७.७ ॥
விதுரா, நான்தான் செய்பவன் என்று நினைக்காதே. இங்கே எங்களுக்கு எப்போதும் கடுஞ்சொற்களைப் பேசாதே. விதுரா, எனக்கு நன்மையானதை நான் உன்னிடம் கேட்கவில்லை. சாரதியே, நலமாக இரு; பொறுமையுள்ளவர்களைக் குறைக்காதே.
2.87.8
एकः शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता ।
गर्भे शयानं पुरुषं शास्ति शास्ता।
तेनानुशिष्टः प्रवणादिवाम्भो ।
यथा नियुक्तोऽस्ति तथा भवामि ॥ २.८७.८ ॥
ஒரே ஆட்சியாளன்தான்; இரண்டாவது ஆட்சியாளன் இல்லை. ஆட்சியாளன் கருவில் உறங்கும் மனிதனையும் ஆள்கிறான். அவனால் போதிக்கப்பட்டு, சரிவிலிருந்து நீர் ஓடுவது போல, நியமிக்கப்பட்டபடியே நான் இருக்கிறேன்.
2.87.9
भिनत्ति शिरसा शैलमहिं भोजयते च यः ।
धीरेव कुरुते तस्य कार्याणामनुशासनम्।
यो बलादनुशास्तीह सोऽमित्रं तेन विन्दति ॥ २.८७.९ ॥
தலையால் கல்லை உடைப்பவனும், பாம்புக்கு உணவளிப்பவனும் போல, தீரன் தன் செயல்களை ஆள்கிறான். இங்கே பலத்தால் ஆள்பவன் அதனாலேயே பகைவனைப் பெறுகிறான்.
2.87.10
मित्रतामनुवृत्तं तु समुपेक्षत्यपण्डितः ।
दीप्य यः प्रदीप्ताग्निं प्राच्किरं नाभिधावति।
भस्मापि न स विन्देत शिष्टं क्वचन भारत ॥ २.८७.१० ॥
நட்பு திரும்பக் கிடைத்தபோதும் அதைப் புறக்கணிக்கும் அறிவிலி, எரியும் நெருப்பை விட்டு முன்னே ஓடாதவன் — பாரதா, அவன் எங்கும் சாம்பலையும் மிச்சத்தையும் பெறமாட்டான்.
2.87.11
न वासयेत्पारवर्ग्यं द्विषन्तं ।
विशेषतः क्षत्तरहितं मनुप्यम्।
स यत्रेच्छसि विदुर तत्र गच्छ ।
सुसान्त्विता ह्यसती स्त्री जहाति ॥ २.८७.११ ॥
பாண்டவ தரப்பைச் சேர்ந்த பகைவனை, குறிப்பாக கூறமுடியும் சேவகன் (விதுரன்) இல்லாமல், எவரும் வீட்டில் வைத்திருக்கக்கூடாது. விதுரா, நீ எங்கு விரும்புகிறாயோ அங்கு செல். நன்கு ஆற்றப்பட்ட கற்பில்லாத பெண்ணும் கணவனை விட்டுவிடுவாள்.
2.87.12
एतावता पुरुषं ये त्यजन्ति ।
तेषां सख्यमन्तवद्ब्रूहि राजन्।
राज्ञां हि चित्तानि परिप्लुतानि ।
सान्त्वं दत्वा मुसलैर्घातयन्ति ॥ २.८७.१२ ॥
இவ்வளவினால் ஒருவனைக் கைவிடுபவர்களின் நட்பு நிலையற்றது என்று சொல்லுங்கள், அரசே. அரசர்களின் மனங்கள் அலைந்து திரிபவை; ஆறுதல் அளித்துவிட்டு உலக்கைகளால் அடித்துக் கொல்கிறார்கள்.
2.87.13
अबालत्वं मन्यसे राजपुत्र ।
बालोऽहमित्येव सुमन्दबुद्धे।
यः सौहृदे पुरुषं स्थापयित्वा ।
पश्चादेनं दूषयते स बालः ॥ २.८७.१३ ॥
அரசகுமாரா, நீ உன்னைக் குழந்தையல்ல என்று நினைக்கிறாய். 'நான் குழந்தையல்ல' என்று நினைத்து, மந்தபுத்தியே, ஒருவனை நட்பில் நிலைநாட்டிவிட்டு பின்னர் அவனையே கெடுப்பவன் தான் குழந்தை (அறிவிலி).
2.87.14
न श्रेयसे नीयते मन्दबुद्धिः ।
स्त्री श्रोत्रियस्येव गृहे प्रदुष्टा।
ध्रुवं न रोचेद्भरतर्षभस्य ।
पतिः कुमार्या इव षष्टिवर्षः ॥ २.८७.१४ ॥
மந்தபுத்தியுள்ளவன் நன்மைக்கு வழிநடத்தப்படுவதில்லை. ஸ்ரோத்ரியனின் வீட்டில் கெட்டுப்போன பெண் போல, அறுபது வயது கணவன் கன்னிப்பெண்ணுக்கு நிச்சயமாகப் பிடிக்க மாட்டான், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
2.87.15
अतः प्रियं चेदनुकाङ्क्षसे त्वं ।
सर्वेषु कार्येषु हिताहितेषु
स्त्रियश्च राजञ्जडपङ्गुकांश्च ।
पृच्छ त्वं वै तादृशांश्चैव सर्वान् ॥ २.८७.१५ ॥
ஆகவே நீ இனிய சொற்களை விரும்பினால், அரசே, எல்லாச் செயல்களிலும், நன்மை தீமை பற்றி, பெண்களிடமும், மந்தர்களிடமும் முடவர்களிடமும், அதுபோன்ற அனைவரிடமும் கேள்.
2.87.16
लभ्यते खलु पापीयान्नरोऽनु प्रियवागिह ।
अप्रियस्य हि पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ २.८७.१६ ॥
இங்கு பாவியான மனிதனும் இனிய சொல்லுபவனாக எளிதில் கிடைக்கிறான். ஆனால் விரும்பத்தகாததும் நன்மை தருவதுமான சொல்லைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் அரிது.
2.87.17
यस्तु धर्मपरश्च स्याद्धित्वा भर्तुः प्रियाप्रिये ।
अप्रियाण्याह पथ्यानि तेन राजा सहायवान् ॥ २.८७.१७ ॥
எவன் தர்மத்தில் நிலைத்து, தலைவனுக்கு இனிமையும் கசப்பும் பாராமல், விரும்பத்தகாததாயினும் நன்மை தரும் சொற்களைச் சொல்கிறானோ, அவனால் அரசனுக்குத் துணை கிடைக்கிறது.
2.87.18
अव्याधइजं कटुजं तीक्ष्णमुष्णं ।
यशोमुषं परुषं पूतिगन्धिम्।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ २.८७.१८ ॥
நோயை உண்டாக்காததும், கசப்பிலிருந்து பிறந்ததும், கூர்மையானதும், சூடானதும், புகழைக் கவர்வதும், கடுமையானதும், துர்நாற்றம் வீசுவதுமான இந்த கோபம் நல்லோர் குடிக்கத்தக்கது; தீயோர் குடிக்காதது. மகாராஜனே, அதை அடக்கி குடி.
2.87.19
वैचित्रवीर्यस्य यशो धनं च ।
वाञ्छाम्यहं सहपुत्रस्य शश्वत्।
यथा तथा तेऽस्तु नमश्चतेऽस्तु ।
ममापि च स्वस्ति दिशन्तु विप्राः ॥ २.८७.१९ ॥
விசித்திரவீரியனின் புகழும் செல்வமும் நான் உங்களுக்கும் உங்கள் மக்களுக்கும் எப்போதும் விரும்புகிறேன். எப்படியிருந்தாலும் உமக்கு வணக்கம். அந்தணர்கள் எனக்கும் நலன் அருளட்டும்.
2.87.20
आशीविषान्नेत्रविषान्कोपयेन्न च पण्डितः ।
एवं तेऽहं वदामीदं प्रयतः कुरुनन्दन ॥ २.८७.२० ॥
ஞானி கோரைப்பற்களில் விஷமுள்ள பாம்புகளையும், கண்களில் விஷமுள்ள பாம்புகளையும் சினமூட்டக்கூடாது. குருநந்தனா, நான் உனக்கு இதை அடக்கத்துடன் சொல்கிறேன்.