Mahābhārata · Adhyāya 2.89
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.89.1
एहि क्षत्तर्द्रौपदीमानस्व ।
प्रियां भार्यां संमतां पाण्डवानाम्।
संमार्जतां वेश्म परैतु शीघ्रं ।
तत्रास्तु दासीभिरपुण्यशीला ॥ २.८९.१ ॥
Komm, Vidura, und bring Draupadī, die geliebte und geachtete Gattin der Pāṇḍavas. Sie soll schnell das Haus fegen und dort bei den Dienerinnen bleiben, von unheiliger Lebensweise.
2.89.2
दर्विभाषं भाषितं त्वादृशेन ।
न मन्द सम्बुद्ध्यसि पाशबद्धः।
प्रपाते त्वं लम्बमानो न वेत्सि ।
व्याघ्रान्मृगः कोपयसेऽतिवेलम् ॥ २.८९.२ ॥
Solche unheilvollen Worte wurden von einem wie dir gesprochen. Törichter, du bist in der Schlinge gefangen und begreifst es nicht. Über dem Abgrund hängend, weißt du es nicht; wie der Hirsch vor dem Tiger reizt du den Zorn über alle Maßen.
2.89.3
आशीविषास्ते शिरसि पूर्णकोपा महाविषाः ।
मा कोपिष्ठाः सुमन्दात्मन्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥ २.८९.३ ॥
Auf deinem Haupt sind Schlangen voll Zorn und großen Giftes. Törichter, reize sie nicht; geh nicht in Yamas Reich.
2.89.4
न हि दासीत्वमापन्ना कृष्णा भवितुमर्हति ।
जनीशेन हि राज्ञैषा पणे न्यस्तेति मे मतिः ॥ २.८९.४ ॥
Kṛṣṇā verdient es nicht, in den Stand der Sklavin zu fallen; meiner Ansicht nach wurde sie vom König selbst als Einsatz gesetzt.
2.89.5
अयं दत्ते वेणुरिवात्मघाती ।
फलं राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
द्यूतं हि वैराय महाभयाय ।
मत्तो न बुध्यत्ययमन्तकालम् ॥ २.८९.५ ॥
Wie das Bambusrohr zerstört sich dieser selbst. Dieser Sohn Dhṛtarāṣṭras, der König, erntet seine eigene Frucht. Das Würfelspiel bringt gewiss Feindschaft und große Furcht. Auch durch meine Worte begreift er seine Todesstunde nicht.
2.89.6
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनताः परमभ्याददीत।
ययास्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेदुशती पापलोक्याम् ॥ २.८९.६ ॥
Er soll weder einer sein, der mit harten Worten verletzt, noch einer, der grausam redet, noch soll er einen anderen herabsetzen. Jenes Wort, durch das ein anderer erschüttert wird, das in die Welt der Sünde führt, soll er nicht sprechen.
2.89.7
समुच्चरन्त्यतिवादाश्च वक्त्रा-
ध्यौराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ २.८९.७ ॥
Harte Worte, die aus dem Mund kommen, treffen den Geist, und der Getroffene trauert Tag und Nacht. Sie fallen auf die empfindlichen Stellen eines anderen. Der Weise soll sie nicht gegen andere loslassen.
2.89.8
अजो हि शस्त्रमगिलत्किलैकः ।
शस्त्रे विपन्ने शिरसास्य भूमौ।
निकृन्तनं स्वस्य कण्ठस्य घोरं ।
तद्वद्वेरं मा कृथाः पाण्डुपुत्रैः ॥ २.८९.८ ॥
Man sagt, eine einzige Ziege habe eine Waffe verschluckt; als die Waffe steckenblieb, schlug sie den Kopf auf den Boden und schnitt sich furchtbar die eigene Kehle durch. Ebenso mache keine Feindschaft mit den Söhnen Pāṇḍus.
2.89.9
न किञ्चिदित्थं प्रवदन्ति पार्था ।
वनेचरं वा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं वा परिपूर्णविद्यं ।
भषन्ति हैवं श्वनराः सदैव ॥ २.८९.९ ॥
Die Söhne Pṛthās sagen nichts dergleichen, ob der Mann im Wald lebt, Hausvater, Asket oder vollkommen gelehrt ist. Nur Menschen, die Hunden gleichen, bellen so, immer.
2.89.10
द्वारं सुघोरं नरकस्य जिह्यं ।
न बुध्यते धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
तमन्वेतारो बहवः कुरूणां ।
द्यूतोदये सह दुःशासनेन ॥ २.८९.१० ॥
Dies ist das sehr furchtbare, krumme Tor zur Hölle, und der Sohn Dhṛtarāṣṭras erkennt es nicht. Als das Würfelspiel aufkam, folgten ihm viele der Kurus, zusammen mit Duḥśāsana.
2.89.11
मज्जन्त्यलाबूनि शिलाः प्लवन्ते ।
मुह्यन्ति नावोम्भसि शश्वदेव।
मूढो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो ।
न मे वाचः पथ्यरूपाः शृणोति ॥ २.८९.११ ॥
Kürbisse sinken, Steine schwimmen; auf dem Wasser irren die Boote stets umher. Der verblendete König, Dhṛtarāṣṭras Sohn, hört meine heilsamen Worte nicht.
2.89.12
अन्तो नूं भवितायं करूणां ।
सुदारुणः सर्वहरो विनाशः।
वाचः काव्याः सुहृदां पथ्यरूपा ।
न श्रूयन्ते वर्धते लोभ एव ॥ २.८९.१२ ॥
Das Ende der Kurus wird gewiss kommen, eine furchtbare Vernichtung, die alles hinwegrafft. Die weisen, heilsamen Worte der Freunde werden nicht gehört; nur die Gier wächst.
2.89.13
धिगस्तु क्षत्तारमिति ब्रुवाणो ।
दर्पेण मत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
अवैक्षत प्रातिकामीं सभाया-
मुवाच चैनं परमार्यमध्ये ॥ २.८९.१३ ॥
Mit den Worten „Schande über diesen Kṣattṛ!“ blickte Dhṛtarāṣṭras Sohn, vom Hochmut berauscht, in der Versammlung auf Prātikāmin und sprach zu ihm inmitten der Edlen.
2.89.14
त्वं प्रातिकामिन्द्रौपदीमानयस्व ।
न ते भयं विद्यते पाण्डवेभ्यः।
क्षत्ता ह्ययं विवदत्येव भीतो ।
न चास्माकं वृद्धिकामः सदैव ॥ २.८९.१४ ॥
„Prātikāmin, bring Draupadī her. Du hast keine Furcht vor den Pāṇḍavas. Dieser Kṣattṛ spricht nur aus Angst; er wünscht unser Wohl niemals.“
2.89.15
एवमुक्तः प्रातिकामी स सूतः ।
प्रायाच्छीघ्रं राजवचो निशम्य।
प्रविश्य च श्वेव हि सिंहगेष्ठं ।
समासदन्महिषीं पाण्डवानाम् ॥ २.८९.१५ ॥
So angesprochen, vernahm der Wagenlenker Prātikāmin die Worte des Königs und ging eilends fort. Wie ein Hund in die Höhle eines Löwen eintretend, näherte er sich der Königin der Pāṇḍavas.
2.89.16
युधिष्ठिरो द्यूतमदेन मत्तो ।
दुर्योधनो द्रौपदि त्वामजैषीत्।
सा त्वं प्रपद्यस्व धृतराष्ट्रस्य वेश्म ।
नयामि त्वां कर्मणि याज्ञसेनि ॥ २.८९.१६ ॥
Yudhiṣṭhira, vom Rausch des Würfelspiels benebelt, hat dich verloren, Draupadī; Duryodhana hat dich gewonnen. Geh nun in das Haus Dhṛtarāṣṭras. O Tochter Yajñasenas, ich führe dich zu deiner Aufgabe.
2.89.17
कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामि-
को हि दीव्येद्भार्यया राजपुत्रः।
मूडो राजा द्यूतमदेन मत्तो ।
ह्यभून्नान्यत्कैतवमस्य किञ्चित् ॥ २.८९.१७ ॥
Wie kannst du so etwas sagen, Prātikāmin? Welcher Prinz würde mit seiner eigenen Frau spielen? Der törichte König war vom Rausch des Würfelspiels benebelt; in ihm war keine andere List.
2.89.18
यदा नाभूत्कैतवमन्यदस्य ।
तदाऽदेवीत्पाण्डवोऽजातशत्रुः।
न्यस्ताः पूर्वं भ्रातरस्तेन राज्ञा ।
स्वयं चात्मा त्वमथो राजपुत्रि ॥ २.८९.१८ ॥
Als in ihm keine andere List war, spielte der Pāṇḍava Ajātaśatru das Würfelspiel. Jener König setzte zuerst seine Brüder, dann sich selbst und dann dich, o Prinzessin, ein.
2.89.19
गच्छ त्वं कितवं गत्वा सभायां पृच्छ सूतज ।
किं तु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवा नु माम् ॥ २.८९.१९ ॥
Geh zum Spieler in die Versammlung und frage ihn, Sohn des Wagenlenkers: Hat er zuerst sich selbst verloren oder mich?
2.89.20
एतज्ज्ञात्वा समागच्छ ततो मां नयं सूतज ।
ज्ञात्वा चिकीर्षितमहं राज्ञो यास्यामि दुःखिता ॥ २.८९.२० ॥
Hast du das erfahren, so komm zurück und führe mich dann; die Absicht des Königs kennend, werde ich betrübt gehen.
2.89.21
सभां गत्वा स चोवाच द्रौपद्यस्तद्वचस्तदा ।
युधिष्ठिरं नरेनद्राणां मध्ये स्थितमिदं वचः ॥ २.८९.२१ ॥
Er ging in die Versammlungshalle und sprach da zu Yudhiṣṭhira, der inmitten der Herrscher stand, diese Worte Draupadīs.
2.89.22
कस्येशो नः पराजैषीरिति त्वामाह द्रौपदी ।
किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवापि माम् ॥ २.८९.२२ ॥
"Wessen Herr warst du, dass du uns verloren hast?", fragt dich Draupadī. "Hast du zuerst dich selbst verloren oder mich?"
2.89.23
युधिष्ठिरस्तु निश्चेता गतसत्व इवाभवत् ।
न तं सूतं प्रत्युवाच वचनं साध्वसाधु वा ॥ २.८९.२३ ॥
Yudhiṣṭhira aber wurde besinnungslos und schien wie ohne Leben; dem Wagenlenker antwortete er kein Wort, weder gut noch schlecht.
2.89.24
इहैवागत्य पाञ्चाली प्रश्नमेनं प्रभाषताम् ।
इहैव सर्वे शृण्वन्तु तस्याश्चैतस्य यद्वचः ॥ २.८९.२४ ॥
Die Pāñcāla-Prinzessin soll hierher kommen und diese Frage stellen; alle sollen hier ihre Worte und seine hören.
2.89.25
स गत्वा राजभवनं दुर्योधनवशानुगः ।
उवाच द्रौपदीं सूतः प्रातिकामी व्यथन्निव ॥ २.८९.२५ ॥
Der Wagenlenker, unter Duryodhanas Herrschaft, ging in den Königspalast und sprach als Bote zu Draupadī, als wäre er betrübt.
2.89.26
सभ्यास्त्वमी राजपुत्र्याह्वयन्ति ।
मन्ये प्राप्तः संशयः कौरवाणाम्।
न वै समृद्दिं पालयते लघीयान् ।
यस्त्वां सभां नेष्यति राजपुत्रि ॥ २.८९.२६ ॥
Diese Mitglieder der Versammlung rufen die Prinzessin. Ich glaube, Zweifel sind über die Kauravas gekommen. Ein kleinlicher Mann bewahrt den Wohlstand nicht; wer dich, Prinzessin, in die Versammlung führen wird, ist wahrlich kleinlich.
2.89.27
एवं नूनं व्यदधात्संविधाता ।
स्पर्शावुभौ स्पृशतो वृद्धबालौ।
धर्मं त्वेकं परमं प्राह लोके ।
स नः शमं धास्यति गोप्यमानः ॥ २.८९.२७ ॥
So hat der Schöpfer es gewiss bestimmt: Der Alte und das Kind empfangen beide dieselbe Berührung. In der Welt wird der Dharma allein als der höchste verkündet; wenn er bewahrt wird, wird er uns Frieden schenken.
2.89.28
सोऽयं धर्मो मा त्यगात्कौरवान्वै ।
सभ्यान्गत्वा पृच्छ धर्म्यं वचो मे।
ते मां ब्रूयुर्निश्चितं तत्करिष्ये ।
धर्मात्मानो नीतिमन्तो वरिष्ठाः ॥ २.८९.२८ ॥
Möge dieser Dharma die Kuru nicht verlassen. Geh zu den Mitgliedern der Versammlung und frage sie nach meinem rechtschaffenen Wort; mögen sie mir gewiss sagen: 'Wir werden es tun' – sie, die rechtschaffenen Geistes, klug in der Staatskunst und die Besten.
2.89.29
श्रुत्वा सूतस्तद्वचो याज्ञसेन्याः ।
सभां गत्वा प्राह वाक्यं तदानीम्।
अधोमुखास्ते न च किञ्चिदूचु-
र्निर्बन्धं तं धार्तराष्ट्रस्य बुद्ध्वा ॥ २.८९.२९ ॥
Als der Wagenlenker das Wort Yājñasenīs gehört hatte, ging er zur Versammlung und sprach da diese Worte. Mit gesenkten Gesichtern sagten sie gar nichts, da sie den Starrsinn des Sohnes Dhṛtarāṣṭras erkannten.
2.89.30
युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा दुर्योधनचिकीर्षितम् ।
द्रौपद्याः संमतं दूतं प्राहिणोद्भरतर्षभ ॥ २.८९.३० ॥
Yudhiṣṭhira aber sandte, nachdem er Duryodhanas Absicht vernommen hatte, mit Draupadīs Zustimmung einen Boten, o Stier der Bharata.
2.89.31
एकवस्त्र त्वधोनीवो रोदमाना रजस्वला ।
सभामागम्य पाञ्चालि श्वशुरस्याग्रतो भव ॥ २.८९.३१ ॥
Mit nur einem Gewand, dessen unterer Knoten gelöst ist, weinend und in deinem Zustand der Menstruation, tritt in die Versammlung, o Pāñcālī, und stell dich vor deinen Schwiegervater.
2.89.32
अथ त्वामागतां दृष्ट्वा राजपुत्रीं सभां तदा ।
सभ्याः सर्वे विनिन्देरन्मनोर्भिर्धृतराष्ट्रजम् ॥ २.८९.३२ ॥
Als sie dich, Prinzessin, in die Versammlung kommen sahen, tadelten alle Mitglieder der Versammlung in ihrem Inneren den Sohn Dhṛtarāṣṭras.
2.89.33
स गत्वा त्वरितं दूतः कृष्णाया भवनं नृप ।
न्यवेदयन्मतं धीमान्धर्मराजस्य निश्चितम् ॥ २.८९.३३ ॥
O König, jener Bote ging eilig zu Kṛṣṇās Wohnung und berichtete den festen Entschluss des weisen Dharma-Königs.
2.89.34
पाण्डवाश्च महात्मानो दीना दुःखसमन्विताः ।
सत्येनातिपरीताङ्गा नोदीक्षन्ते स्म किञ्चन ॥ २.८९.३४ ॥
Die großherzigen Pāṇḍavas, elend und voller Kummer, mit durch das Band der Wahrheit schwer bedrückten Gliedern, blickten auf nichts.
2.89.35
ततस्त्वेषां मुखमालोक्य राजा ।
दुर्योधनः सूतमुवाच हृष्टः।
इहैवैतामानय प्रातिकामिन् ।
प्रत्यक्षमस्याः कुरवो ब्रुवन्तः ॥ २.८९.३५ ॥
Da sah König Duryodhana, erfreut, auf ihre Gesichter und sagte zum Wagenlenker: "Prātikāmin, bring sie hierher; die Kuru sollen vor ihr selbst sprechen."
2.89.36
ततः सूतस्तस्य वशानुगामी ।
भीतश्च कोपाद्द्रुपदात्मजायाः।
विहाय मानं पुनरेव सभ्या-
नुवाच कृष्णां किमहं ब्रवीमि ॥ २.८९.३६ ॥
Da fragte der Wagenlenker, gehorsam seinem Befehl, ängstlich und die Wut von Drupadas Tochter fürchtend, seinen Stolz ablegend, die Versammelten erneut: "Was soll ich Kṛṣṇā sagen?"
2.89.37
दुःशासनैष मम सूतपुत्रो ।
वृकोदरादुद्विजतेऽल्पचेताः।
स्वयं प्रगृह्यानय याज्ञसेनीं ।
किं ते करिष्यन्त्यवशाः सपत्नाः ॥ २.८९.३७ ॥
"Duḥśāsana! Dieser Sohn meines Wagenlenkers ist kleingläubig geworden, vor Vṛkodara erschrocken. Ergreife du sie selbst und bring Yājñasenī hierher. Was können diese machtlosen Rivalen ihr antun?"
2.89.38
ततः समुत्थाय स राजपुत्रः ।
श्रुत्वा भ्रातुः शासनं रक्तदृष्टिः।
प्रविश्य तद्वेश्म महारथाना-
मित्यब्रवीद्द्रौपदीं राजपुत्रीम् ॥ २.८९.३८ ॥
Da erhob sich jener Prinz, hörte den Befehl seines Bruders, trat mit rot unterlaufenen Augen in das Haus der großen Streitwagenkämpfer und sprach so zu Draupadī, der Prinzessin.
2.89.39
एह्येहि पाञ्चालि राजपुत्रीम् ।
दुर्योधनं पश्य विमुक्तलज्जा।
कुरून्भजस्वायतपत्रनेत्रे ।
धर्मेण लब्धाऽसि सभां परैहि ॥ २.८९.३९ ॥
Komm, komm, Pāñcālī, Prinzessin! Wirf die Scham ab und sieh Duryodhana an. Diene den Kurus, o du mit langen Lotusaugen; du wurdest rechtmäßig gewonnen. Geh in die Versammlung.
2.89.40
ततः समुत्थाय सुदूर्मनाः सा ।
विवर्णमामृज्य मुखं करेण।
आर्ता प्रदुद्राव यतः स्त्रियस्ता ।
वृद्धस्य राज्ञः कुरुपुङ्गवस्य ॥ २.८९.४० ॥
Da erhob sie sich, tief betrübt, wischte sich mit der Hand das blasse Gesicht und floh gequält dorthin, wo die Frauen des greisen Königs, des Stiers der Kurus, waren.
2.89.41
ततो जवेनाभिससार रोषा-
द्दुःशासनस्तामभिगर्जमानः।
दीर्घेषु नीलेष्वथ चोर्मिमत्सु ।
जग्राह केशेषु नरेन्द्रपत्नीम् ॥ २.८९.४१ ॥
Da stürzte Duḥśāsana brüllend vor Zorn schnell auf sie zu und packte die Gattin des Königs an ihrem langen, dunklen, welligen Haar.
2.89.42
ये राजसूयावभृथे जलेन ।
महाक्रतौ मन्त्रपूतेन सिक्ताः।
ते पाण्डवानां परिभूय वीर्यं ।
बलात्प्रमृष्टा धृतराष्ट्रजेन ॥ २.८९.४२ ॥
Jene Hände, die beim abschließenden Bad des großen Rājasūya-Opfers mit mantrageweihtem Wasser besprengt worden waren, wurden von dem Sohn des Dhṛtarāṣṭra gewaltsam berührt, der die Tapferkeit der Pāṇḍava verachtete.
2.89.43
स तां पराकृष्य सभासमीप-
मानीय कृष्णामतिदीर्घकेशीम्।
दुःशासनो नाथवतीमनाथव-
च्चकर्ष वायुः कदलीमिवार्ताम् ॥ २.८९.४३ ॥
Nachdem er sie zur Versammlungshalle geschleift hatte, zerrte Duḥśāsana Kṛṣṇā mit den sehr langen Haaren, als hätte sie keinen Beschützer, wie der Wind einen geplagten Bananenbaum schüttelt.
2.89.44
सा कृष्णमाणा नमिताङ्गयष्टिः ।
शनैरुवाचाथ रजस्वलाऽस्मि।
एकं च वासो मम मन्दबुद्धे ।
सभां नेतुं नार्हसि मामनार्य ॥ २.८९.४४ ॥
Geschleift, den schlanken Körper gebeugt, sprach sie leise: »Ich bin menstruierend, und ich habe nur ein einziges Gewand. O Dummkopf, o Unedler, du solltest mich nicht in die Versammlung führen.«
2.89.45
ततोऽब्रवीत्तां प्रसभं निगृह्य ।
केशेशु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम्।
कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च ।
त्रायाय विक्रोशति याज्ञसेनि ॥ २.८९.४५ ॥
Dann packte er sie gewaltsam an den schwarzen Haaren und sprach zu ihr, während sie um Schutz schrie: »Ruf Kṛṣṇa, Jiṣṇu (Arjuna), Hari und Nara an, o Tochter des Yajñasena!«
2.89.46
रजस्वला वा भव याज्ञसेनि ।
एकाम्बरा वाप्यथवा विवस्त्रा।
द्यूते जिता चासि कृताऽसि दासी ।
दासीषु वासश्च यथोपजोषम् ॥ २.८९.४६ ॥
»O Tochter des Yajñasena, ob du menstruierend bist, nur ein Gewand trägst oder sogar nackt bist, beim Würfelspiel wurdest du gewonnen und zur Sklavin gemacht; die Kleidung einer Sklavin wird nach Belieben sein.«
2.89.47
प्रकीर्णकेशी पतितार्धवस्त्रा ।
दुःशासनेन व्यवधूयमाना।
हीमत्यमर्षेण च दह्यमाना ।
शनैरिदं वाक्यमुवाच कृष्णा ॥ २.८९.४७ ॥
Mit zerzausten Haaren und halb herabgefallenem Gewand, von Duḥśāsana geschüttelt, von Scham und Empörung brennend, sprach Kṛṣṇā leise diese Worte.
2.89.48
इमे समायामुपनीतशास्त्राः ।
क्रियावन्तः सर्व एवेन्द्रकल्पाः।
गुरुस्थाना गुरवश्चैव सर्वे ।
तेषामग्रे नोत्सहे स्थातुमेवम् ॥ २.८९.४८ ॥
Vor all diesen hier versammelten Männern, in die Schriften eingeweiht, Opferdarbringer, Indra gleich und an der Stelle der Ältesten, kann ich so nicht stehen.
2.89.49
नशंसकर्मंस्त्वमनार्यवृत ।
मा मा विवस्त्रां कुरु मा विकार्षीः।
न मर्षयेयुस्तव राजपुत्राः ।
सेन्द्रापि देवा यदि ते सहायाः ॥ २.८९.४९ ॥
Du Grausamer, Niederträchtiger, mach mich nicht nackt, schleife mich nicht fort. Selbst wenn die Götter mit Indra deine Helfer wären, würden deine königlichen Söhne dies nicht dulden.
2.89.50
धर्मे स्थितो धर्मसुतो महात्मा ।
धर्मश्च सूक्ष्मो निपुणोपलक्ष्यः।
वाचापि भर्तुः परमाणुमात्र-
मिच्छामि दोषं न गुणान्विसृज्य ॥ २.८९.५० ॥
Yudhiṣṭhira, Sohn des Dharma, großherzig und im Dharma gefestigt; das Dharma ist subtil, nur der Kundige erkennt es. Selbst in den Worten meines Gatten möchte ich nur einen Fehler von der Größe eines Atoms finden, ohne seine Tugenden zu verwerfen.
2.89.51
इदं त्वकार्यं कुरुवीरमध्ये ।
रजस्वलां यत्परिकर्षसे माम्।
न चापि कश्चित्कुरुतेऽत्र कुत्सां ।
ध्रुवं तवेदं मतमभ्युपेतः ॥ २.८९.५१ ॥
Dies ist eine unziemliche Tat inmitten der Helden der Kuru: Du schleifst mich, eine Frau in ihrer Regel. Hier tadelt es niemand; gewiss ist dies deine Meinung, der alle zugestimmt haben.
2.89.52
धिगस्तु नष्टः खलु भारतानां ।
धर्मस्तथा क्षत्रविदां च वृत्तम्।
यत्र ह्यतीतां कुरुधर्मवेलां ।
प्रेक्षन्ति सर्वे कुरवः सभायाम् ॥ २.८९.५२ ॥
Schande! Gewiss ist das Dharma der Bhāratas zugrunde gegangen, ebenso das Verhalten derer, die die Pflichten der Krieger kennen. Hier, wo die Grenze des Kuru-Dharmas überschritten wird, schauen alle Kuru in der Versammlung zu.
2.89.53
द्रोणस्य भीष्मस्य च नास्ति सत्त्वं ।
क्षत्तुस्तथैवास्य चनास्ति सत्त्वं
क्षत्तुस्तथैवास्य महात्मनोपि ।
न लक्षयन्ति कुरुवृद्धमुख्याः ॥ २.८९.५३ ॥
Droṇa und Bhīṣma fehlt der Mut, ebenso Kṣattṛ (Vidura); auch der Großherzige. Die vornehmsten Ältesten der Kurus bemerken es nicht.
2.89.54
तथा ब्रुवन्ती करुणं सुमध्यमा ।
भर्तॄन्कटाक्षैः कुपितानपश्यत्।
सा पाण्डवान्कोपपरीतदेहा-
न्सन्दीपयामास कटाक्षपातैः ॥ २.८९.५४ ॥
So mitleiderregend sprechend, blickte die Schlankhüftige ihre zornigen Gatten mit seitlichen Blicken an. Durch das Fallen ihrer seitlichen Blicke entzündete sie die Pāṇḍavas, deren Körper vom Zorn ergriffen waren.
2.89.55
हृतेन राज्येन तथा धनेन ।
रत्नैश्च मुख्यैर्न तथा बभूव।
यथा त्रपाकोपसमीरितेन ।
कृष्णाकटाक्षेण बभूव दुःखम् ॥ २.८९.५५ ॥
Durch den Verlust von Reich, Reichtum und den vornehmsten Juwelen entstand nicht solcher Kummer wie durch Kṛṣṇās seitlichen Blick, angetrieben von Scham und Zorn.
2.89.56
दुःशासनश्चापि समीक्ष्य कृष्णा-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
आधूय वेगेन विसञ्ज्ञकल्पा-
मुवाच दासीति हसन्सशब्दम् ॥ २.८९.५६ ॥
Auch Duḥśāsana sah Kṛṣṇā auf ihre elenden Gatten blicken, schüttelte sie heftig und sagte ihr, als sie fast besinnungslos schien, lachend laut: »Sklavin!«
2.89.57
कर्णस्तु तद्वाक्यमतीव हृष्टः ।
सम्पूजयामास हसन्सशब्दम्।
गान्धारराजः सुबलस्य पुत्र-
स्तथैव दुःशासनमभ्यनन्दत् ॥ २.८९.५७ ॥
Karṇa aber, über diese Worte hoch erfreut, lobte sie laut lachend; und der König von Gāndhāra, Subalas Sohn, lobte Duḥśāsana ebenso.
2.89.58
सभ्यास्तु ये तत्र बभूवुरन्ये ।
ताभ्यामृते धार्तराष्ट्रेण चैव।
तेषामभूद्दुः खमतीव कृष्णां ।
दृष्ट्वा सभायां परिकृष्यमाणाम् ॥ २.८९.५८ ॥
Die übrigen Mitglieder der Versammlung aber, außer jenen beiden und dem Sohn Dhṛtarāṣṭras, empfanden großen Schmerz, als sie Kṛṣṇā in der Versammlung fortgeschleift sahen.
2.89.59
न धर्मसौक्ष्म्यात्सुभगे विवेक्तुं ।
शक्रोमि ते प्रश्नमिमं यथावत्।
अस्वाम्यशक्तः पणितुं परस्वं ।
स्त्रियाश्च भर्तुर्वशतां समीक्ष्य ॥ २.८९.५९ ॥
O Glückliche, wegen der Feinheit des Dharma kann ich diese deine Frage nicht richtig entscheiden. Wer nicht Herr ist und keine Macht hat, kann fremdes Eigentum nicht einsetzen; und wenn man bedenkt, dass die Gattin dem Gatten untersteht...
2.89.60
त्यजेत सर्वां पृथिवीं समृद्धां ।
युधिष्ठिरो धर्ममथो न जह्यात्।
उक्तं जितोऽस्मीति च पाण्डवेन ।
तस्मान्न शक्नोमि विवेक्तुमेतत् ॥ २.८९.६० ॥
Yudhiṣṭhira könnte die ganze wohlhabende Erde aufgeben, doch den Dharma würde er nicht verlassen. Der Pāṇḍava sagte: „Ich bin besiegt
2.89.61
द्व्यूतेऽद्वितीयः शकुनिर्नरेषु ।
कुन्तीसुतस्तेन निसृष्टकामः।
न मन्यते तां निकृतिं युधिष्ठिर-
स्तस्मान् ते प्रश्नमिमं ब्रवीमि ॥ २.८९.६१ ॥
Im Würfelspiel ist Śakuni unter den Menschen unvergleichlich. Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, hat durch ihn seinen Wunsch aufgegeben und betrachtet jenen Betrug nicht als solchen; darum stelle ich dir diese Frage.
2.89.62
आहूय राजा कुशलैरनार्यै-
र्दुष्टात्मभिर्नैकृतिकैः सभायाम्।
द्यूतप्रियैर्नातिकृतप्रयत्नः ।
कस्मादयं नाम निसृष्टकामः ॥ २.८९.६२ ॥
Nachdem sie den König in der Versammlung herbeigerufen hatten, geschickte Spieler, unedel, bösen Sinnes, betrügerisch und dem Würfelspiel ergeben, hat er sich nicht allzu sehr bemüht. Warum hat dieser wahrlich sein Verlangen aufgegeben?
2.89.63
अशुद्धभावैर्निकृतिप्रवृत्तै-
रबुध्यमानः कुरुपाण्डवाग्र्यः।
सम्भूय सर्वैश्च जितोऽपि यस्मा-
त्पश्चादयं कैतवमभ्युपेतः ॥ २.८९.६३ ॥
Ohne es zu bemerken, besiegten ihn alle jene unrein gesinnten, auf List bedachten Männer gemeinsam, diesen Ersten unter den Kurus und Pāṇḍavas; danach nahm er seine Zuflucht zum Betrug.
2.89.64
तिष्ठन्ति चेमे कुरवः सभाया-
मीशाः सुतानां च तथा स्नुपाणाम्।
समीक्ष्य सर्वे मम चापि वाक्यं ।
विब्रूत मे प्रश्नमिमं यथावत् ॥ २.८९.६४ ॥
In dieser Versammlung stehen diese Kurus, Herren der Söhne und ebenso der Schwiegertöchter. Nachdem ihr meine Worte bedacht habt, antwortet mir alle recht auf diese Frage.
2.89.65
न सा सभा यत्र न सन्ति वृद्धा ।
न ते वृद्धा ये न वदन्ति धर्मम्।
नासौ धर्मो यत्र न सत्यमस्ति ।
न तत्सत्यं यच्छलेनानुविद्धम् ॥ २.८९.६५ ॥
Keine Versammlung ist es, wo keine Ältesten sind; keine Ältesten sind es, die das Dharma nicht aussprechen. Kein Dharma ist es, wo keine Wahrheit ist; keine Wahrheit ist es, was von List durchdrungen ist.
2.89.66
तथा ब्रुवन्तीं करुणं रुदन्ती-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
दुःशासनः परुषाण्यप्रियाणि ।
वाक्यान्युवाचामधुराणि चैव ॥ २.८९.६६ ॥
Als sie so kläglich sprach und weinte und auf jene elenden Gatten blickte, sprach Duḥśāsana zu Draupadī harte, unangenehme und bittere Worte.
2.89.67
तां कृष्यमाणां च रजस्वलां च ।
स्रस्तोत्तरीयामतदर्हमाणाम्।
वृकोदरः प्रेक्ष्य युधिष्ठिरं च ।
चकार कोपं परमार्तरूपः ॥ २.८९.६७ ॥
Als er sah, wie sie geschleift wurde, sie, die menstruierte, deren Obergewand verrutscht war, die dies nicht verdiente, und als er Yudhiṣṭhira ansah, geriet Vṛkodara (Bhīma) in einer Gestalt äußersten Schmerzes in Zorn.