Mahābhārata · Adhyāya 2.89
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.89.1
एहि क्षत्तर्द्रौपदीमानस्व ।
प्रियां भार्यां संमतां पाण्डवानाम्।
संमार्जतां वेश्म परैतु शीघ्रं ।
तत्रास्तु दासीभिरपुण्यशीला ॥ २.८९.१ ॥
Vem, Vidura, e traze Draupadī, a amada e estimada esposa dos Pāṇḍavas. Que ela vá logo varrer a casa, e que fique ali com as servas, de conduta não virtuosa.
2.89.2
दर्विभाषं भाषितं त्वादृशेन ।
न मन्द सम्बुद्ध्यसि पाशबद्धः।
प्रपाते त्वं लम्बमानो न वेत्सि ।
व्याघ्रान्मृगः कोपयसेऽतिवेलम् ॥ २.८९.२ ॥
Palavras tão mal ditas foram proferidas por alguém como você. Insensato, você está preso no laço e não compreende. Pendurado na beira do precipício, não o sabe; como o cervo diante do tigre, provoca uma ira desmedida.
2.89.3
आशीविषास्ते शिरसि पूर्णकोपा महाविषाः ।
मा कोपिष्ठाः सुमन्दात्मन्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥ २.८९.३ ॥
Sobre a sua cabeça há serpentes cheias de ira e de grande veneno. Insensato, não as provoque; não vá à morada de Yama.
2.89.4
न हि दासीत्वमापन्ना कृष्णा भवितुमर्हति ।
जनीशेन हि राज्ञैषा पणे न्यस्तेति मे मतिः ॥ २.८९.४ ॥
Kṛṣṇā não merece cair na condição de escrava; é a minha opinião que foi apostada pelo próprio rei.
2.89.5
अयं दत्ते वेणुरिवात्मघाती ।
फलं राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
द्यूतं हि वैराय महाभयाय ।
मत्तो न बुध्यत्ययमन्तकालम् ॥ २.८९.५ ॥
Como o bambu, este se autodestrói. Este filho de Dhṛtarāṣṭra, o rei, colhe o seu próprio fruto. O jogo certamente traz inimizade e grande medo. Pelas minhas palavras ele não compreende a hora da sua morte.
2.89.6
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनताः परमभ्याददीत।
ययास्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेदुशती पापलोक्याम् ॥ २.८९.६ ॥
Que não seja aquele que fere com palavras duras, nem o que fala com crueldade, nem que humilhe outro. Que não pronuncie aquela palavra pela qual outro se perturba, a que conduz a um mundo de pecado.
2.89.7
समुच्चरन्त्यतिवादाश्च वक्त्रा-
ध्यौराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ २.८९.७ ॥
As palavras ásperas que saem da boca ferem a mente, e quem é ferido se aflige noite e dia. Elas caem sobre os pontos vitais de outro. O sábio não deve lançá-las contra os outros.
2.89.8
अजो हि शस्त्रमगिलत्किलैकः ।
शस्त्रे विपन्ने शिरसास्य भूमौ।
निकृन्तनं स्वस्य कण्ठस्य घोरं ।
तद्वद्वेरं मा कृथाः पाण्डुपुत्रैः ॥ २.८९.८ ॥
Dizem que uma cabra engoliu uma arma; quando a arma se prendeu, ela bateu a cabeça no chão e cortou terrivelmente a própria garganta. Assim, não faças inimizade com os filhos de Pāṇḍu.
2.89.9
न किञ्चिदित्थं प्रवदन्ति पार्था ।
वनेचरं वा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं वा परिपूर्णविद्यं ।
भषन्ति हैवं श्वनराः सदैव ॥ २.८९.९ ॥
Os filhos de Pṛthā não dizem nada assim, seja o homem um habitante da floresta, um chefe de família, um asceta ou um erudito completo. Só homens semelhantes a cães latem assim, sempre.
2.89.10
द्वारं सुघोरं नरकस्य जिह्यं ।
न बुध्यते धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
तमन्वेतारो बहवः कुरूणां ।
द्यूतोदये सह दुःशासनेन ॥ २.८९.१० ॥
Esta é a porta torta e terrivelmente horrível do inferno, e o filho de Dhṛtarāṣṭra não a compreende. Quando surgiu o jogo de dados, muitos dos Kurus o seguiram, junto com Duḥśāsana.
2.89.11
मज्जन्त्यलाबूनि शिलाः प्लवन्ते ।
मुह्यन्ति नावोम्भसि शश्वदेव।
मूढो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो ।
न मे वाचः पथ्यरूपाः शृणोति ॥ २.८९.११ ॥
As cabaças afundam e as pedras flutuam; na água, os barcos sempre se desviam. O rei iludido, filho de Dhṛtarāṣṭra, não ouve as minhas palavras salutares.
2.89.12
अन्तो नूं भवितायं करूणां ।
सुदारुणः सर्वहरो विनाशः।
वाचः काव्याः सुहृदां पथ्यरूपा ।
न श्रूयन्ते वर्धते लोभ एव ॥ २.८९.१२ ॥
Certamente chegará o fim dos Kurus, uma destruição terrível que tudo leva. As palavras sábias e salutares dos amigos não são ouvidas; apenas a cobiça cresce.
2.89.13
धिगस्तु क्षत्तारमिति ब्रुवाणो ।
दर्पेण मत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
अवैक्षत प्रातिकामीं सभाया-
मुवाच चैनं परमार्यमध्ये ॥ २.८९.१३ ॥
Dizendo "Vergonha sobre este kṣattṛ!", o filho de Dhṛtarāṣṭra, embriagado de orgulho, olhou para Prātikāmin na assembleia e falou-lhe entre os nobres.
2.89.14
त्वं प्रातिकामिन्द्रौपदीमानयस्व ।
न ते भयं विद्यते पाण्डवेभ्यः।
क्षत्ता ह्ययं विवदत्येव भीतो ।
न चास्माकं वृद्धिकामः सदैव ॥ २.८९.१४ ॥
"Prātikāmin, traz Draupadī aqui. Não tens nada a temer dos Pāṇḍavas. Este kṣattṛ fala apenas por medo; ele nunca deseja a nossa prosperidade."
2.89.15
एवमुक्तः प्रातिकामी स सूतः ।
प्रायाच्छीघ्रं राजवचो निशम्य।
प्रविश्य च श्वेव हि सिंहगेष्ठं ।
समासदन्महिषीं पाण्डवानाम् ॥ २.८९.१५ ॥
Assim interpelado, o cocheiro Prātikāmin ouviu as palavras do rei e partiu prontamente. Entrando como um cão na toca de um leão, aproximou-se da rainha dos Pāṇḍavas.
2.89.16
युधिष्ठिरो द्यूतमदेन मत्तो ।
दुर्योधनो द्रौपदि त्वामजैषीत्।
सा त्वं प्रपद्यस्व धृतराष्ट्रस्य वेश्म ।
नयामि त्वां कर्मणि याज्ञसेनि ॥ २.८९.१६ ॥
Yudhiṣṭhira, embriagado pela loucura do jogo de dados, te perdeu, Draupadī; Duryodhana te ganhou. Vá agora à casa de Dhṛtarāṣṭra. Ó filha de Yajñasena, levo-te ao teu serviço.
2.89.17
कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामि-
को हि दीव्येद्भार्यया राजपुत्रः।
मूडो राजा द्यूतमदेन मत्तो ।
ह्यभून्नान्यत्कैतवमस्य किञ्चित् ॥ २.८९.१७ ॥
Como podes dizer tal coisa, Prātikāmin? Que príncipe apostaria a própria esposa? O rei insensato estava embriagado pela loucura do jogo de dados; nele não havia nenhum outro engano.
2.89.18
यदा नाभूत्कैतवमन्यदस्य ।
तदाऽदेवीत्पाण्डवोऽजातशत्रुः।
न्यस्ताः पूर्वं भ्रातरस्तेन राज्ञा ।
स्वयं चात्मा त्वमथो राजपुत्रि ॥ २.८९.१८ ॥
Quando não havia nele nenhum outro engano, o Pāṇḍava Ajātaśatru jogou os dados. Aquele rei apostou primeiro os irmãos, depois a si mesmo, e depois a ti, ó princesa.
2.89.19
गच्छ त्वं कितवं गत्वा सभायां पृच्छ सूतज ।
किं तु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवा नु माम् ॥ २.८९.१९ ॥
Vai ao jogador na assembleia e pergunta-lhe, filho do cocheiro: primeiro perdeu a si mesmo, ou a mim?
2.89.20
एतज्ज्ञात्वा समागच्छ ततो मां नयं सूतज ।
ज्ञात्वा चिकीर्षितमहं राज्ञो यास्यामि दुःखिता ॥ २.८९.२० ॥
Tendo sabido isto, volta e depois leva-me; conhecendo a intenção do rei, irei, aflita.
2.89.21
सभां गत्वा स चोवाच द्रौपद्यस्तद्वचस्तदा ।
युधिष्ठिरं नरेनद्राणां मध्ये स्थितमिदं वचः ॥ २.८९.२१ ॥
Ele foi ao salão da assembleia e disse então a Yudhiṣṭhira, que estava de pé no meio dos senhores dos homens, estas palavras de Draupadī.
2.89.22
कस्येशो नः पराजैषीरिति त्वामाह द्रौपदी ।
किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवापि माम् ॥ २.८९.२२ ॥
"De quem eras senhor, para nos perderes?", pergunta-te Draupadī. "Perdeste primeiro a ti mesmo, ou a mim?"
2.89.23
युधिष्ठिरस्तु निश्चेता गतसत्व इवाभवत् ।
न तं सूतं प्रत्युवाच वचनं साध्वसाधु वा ॥ २.८९.२३ ॥
Mas Yudhiṣṭhira ficou atordoado, como se tivesse perdido a vida, e não respondeu ao cocheiro com palavra alguma, nem boa nem má.
2.89.24
इहैवागत्य पाञ्चाली प्रश्नमेनं प्रभाषताम् ।
इहैव सर्वे शृण्वन्तु तस्याश्चैतस्य यद्वचः ॥ २.८९.२४ ॥
Que a princesa de Pāñcāla venha aqui e faça esta pergunta; que todos aqui ouçam as palavras dela e as dele.
2.89.25
स गत्वा राजभवनं दुर्योधनवशानुगः ।
उवाच द्रौपदीं सूतः प्रातिकामी व्यथन्निव ॥ २.८९.२५ ॥
Aquele cocheiro, sob o domínio de Duryodhana, foi ao palácio real e, como mensageiro, falou a Draupadī como se estivesse aflito.
2.89.26
सभ्यास्त्वमी राजपुत्र्याह्वयन्ति ।
मन्ये प्राप्तः संशयः कौरवाणाम्।
न वै समृद्दिं पालयते लघीयान् ।
यस्त्वां सभां नेष्यति राजपुत्रि ॥ २.८९.२६ ॥
Estes membros da assembleia chamam a princesa. Creio que a dúvida caiu sobre os Kauravas. Um homem mesquinho não protege a prosperidade; quem te levar à assembleia, princesa, é de fato mesquinho.
2.89.27
एवं नूनं व्यदधात्संविधाता ।
स्पर्शावुभौ स्पृशतो वृद्धबालौ।
धर्मं त्वेकं परमं प्राह लोके ।
स नः शमं धास्यति गोप्यमानः ॥ २.८९.२७ ॥
Assim, sem dúvida, ordenou o Criador: o velho e a criança recebem ambos o mesmo toque. No mundo, o dharma sozinho é declarado supremo; se for protegido, nos dará a paz.
2.89.28
सोऽयं धर्मो मा त्यगात्कौरवान्वै ।
सभ्यान्गत्वा पृच्छ धर्म्यं वचो मे।
ते मां ब्रूयुर्निश्चितं तत्करिष्ये ।
धर्मात्मानो नीतिमन्तो वरिष्ठाः ॥ २.८९.२८ ॥
Que esse dharma não abandone os kuru. Vai aos membros da assembleia e pergunta-lhes a minha palavra justa; que me digam com certeza: 'Faremos isso'; eles, de alma reta, sábios na política e os melhores.
2.89.29
श्रुत्वा सूतस्तद्वचो याज्ञसेन्याः ।
सभां गत्वा प्राह वाक्यं तदानीम्।
अधोमुखास्ते न च किञ्चिदूचु-
र्निर्बन्धं तं धार्तराष्ट्रस्य बुद्ध्वा ॥ २.८९.२९ ॥
Tendo ouvido aquela palavra de Yājñasenī, o cocheiro foi à assembleia e então proferiu estas palavras. De rosto baixo, nada disseram, compreendendo a teimosia do filho de Dhṛtarāṣṭra.
2.89.30
युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा दुर्योधनचिकीर्षितम् ।
द्रौपद्याः संमतं दूतं प्राहिणोद्भरतर्षभ ॥ २.८९.३० ॥
Mas Yudhiṣṭhira, tendo ouvido a intenção de Duryodhana, com o consentimento de Draupadī enviou um mensageiro, ó touro dos bharatas.
2.89.31
एकवस्त्र त्वधोनीवो रोदमाना रजस्वला ।
सभामागम्य पाञ्चालि श्वशुरस्याग्रतो भव ॥ २.८९.३१ ॥
Com uma única veste, o nó de baixo solto, chorando e no teu estado menstrual, vem à assembleia, ó Pāñcālī, e fica diante do teu sogro.
2.89.32
अथ त्वामागतां दृष्ट्वा राजपुत्रीं सभां तदा ।
सभ्याः सर्वे विनिन्देरन्मनोर्भिर्धृतराष्ट्रजम् ॥ २.८९.३२ ॥
Então, ao vê-la, princesa, entrar na assembleia, todos os membros da assembleia censuraram em seus pensamentos o filho de Dhṛtarāṣṭra.
2.89.33
स गत्वा त्वरितं दूतः कृष्णाया भवनं नृप ।
न्यवेदयन्मतं धीमान्धर्मराजस्य निश्चितम् ॥ २.८९.३३ ॥
Ó rei, aquele mensageiro foi rapidamente à morada de Kṛṣṇā e relatou a decisão firme do sábio rei do dharma.
2.89.34
पाण्डवाश्च महात्मानो दीना दुःखसमन्विताः ।
सत्येनातिपरीताङ्गा नोदीक्षन्ते स्म किञ्चन ॥ २.८९.३४ ॥
Os magnânimos Pāṇḍavas, miseráveis e cheios de dor, com os membros muito afligidos pelo laço da verdade, não olhavam para nada.
2.89.35
ततस्त्वेषां मुखमालोक्य राजा ।
दुर्योधनः सूतमुवाच हृष्टः।
इहैवैतामानय प्रातिकामिन् ।
प्रत्यक्षमस्याः कुरवो ब्रुवन्तः ॥ २.८९.३५ ॥
Então, olhando para os rostos deles, o rei Duryodhana, satisfeito, disse ao condutor: "Prātikāmin, traga-a aqui; que os Kurus falem diante dela mesma."
2.89.36
ततः सूतस्तस्य वशानुगामी ।
भीतश्च कोपाद्द्रुपदात्मजायाः।
विहाय मानं पुनरेव सभ्या-
नुवाच कृष्णां किमहं ब्रवीमि ॥ २.८९.३६ ॥
Então o condutor, obediente à ordem, temeroso e receando a ira da filha de Drupada, abandonando o orgulho, perguntou de novo aos membros da assembleia: "O que devo dizer a Kṛṣṇā?"
2.89.37
दुःशासनैष मम सूतपुत्रो ।
वृकोदरादुद्विजतेऽल्पचेताः।
स्वयं प्रगृह्यानय याज्ञसेनीं ।
किं ते करिष्यन्त्यवशाः सपत्नाः ॥ २.८९.३७ ॥
"Duḥśāsana! Este filho do meu condutor ficou de mente pequena, temeroso de Vṛkodara. Pegue-a você mesmo e traga Yājñasenī aqui. O que podem fazer esses rivais impotentes?"
2.89.38
ततः समुत्थाय स राजपुत्रः ।
श्रुत्वा भ्रातुः शासनं रक्तदृष्टिः।
प्रविश्य तद्वेश्म महारथाना-
मित्यब्रवीद्द्रौपदीं राजपुत्रीम् ॥ २.८९.३८ ॥
Então aquele príncipe levantou-se, ouviu a ordem de seu irmão e, com os olhos vermelhos, entrou na casa dos grandes guerreiros e falou assim a Draupadī, a princesa.
2.89.39
एह्येहि पाञ्चालि राजपुत्रीम् ।
दुर्योधनं पश्य विमुक्तलज्जा।
कुरून्भजस्वायतपत्रनेत्रे ।
धर्मेण लब्धाऽसि सभां परैहि ॥ २.८९.३९ ॥
Vem, vem, princesa Pāñcālī! Deixa a vergonha de lado e olha para Duryodhana. Serve os Kurus, ó de olhos longos como lótus; foste conquistada legitimamente. Vai à assembleia.
2.89.40
ततः समुत्थाय सुदूर्मनाः सा ।
विवर्णमामृज्य मुखं करेण।
आर्ता प्रदुद्राव यतः स्त्रियस्ता ।
वृद्धस्य राज्ञः कुरुपुङ्गवस्य ॥ २.८९.४० ॥
Então, profundamente aflita, ela se levantou, enxugou com a mão o rosto pálido e, atormentada, fugiu para onde estavam as mulheres do velho rei, touro dos Kurus.
2.89.41
ततो जवेनाभिससार रोषा-
द्दुःशासनस्तामभिगर्जमानः।
दीर्घेषु नीलेष्वथ चोर्मिमत्सु ।
जग्राह केशेषु नरेन्द्रपत्नीम् ॥ २.८९.४१ ॥
Então Duḥśāsana, rugindo, lançou-se sobre ela com rapidez, cheio de raiva, e agarrou a esposa do rei pelos longos cabelos escuros e ondulados.
2.89.42
ये राजसूयावभृथे जलेन ।
महाक्रतौ मन्त्रपूतेन सिक्ताः।
ते पाण्डवानां परिभूय वीर्यं ।
बलात्प्रमृष्टा धृतराष्ट्रजेन ॥ २.८९.४२ ॥
Aquelas mãos que haviam sido aspergidas com água purificada por mantras no banho final do grande sacrifício Rājasūya foram tocadas à força pelo filho de Dhṛtarāṣṭra, que havia desonrado o valor dos Pāṇḍavas.
2.89.43
स तां पराकृष्य सभासमीप-
मानीय कृष्णामतिदीर्घकेशीम्।
दुःशासनो नाथवतीमनाथव-
च्चकर्ष वायुः कदलीमिवार्ताम् ॥ २.८९.४३ ॥
Tendo-a arrastado para perto do salão de assembleia, Duḥśāsana puxou Kṛṣṇā de cabelos muito longos, como se não tivesse protetor, como o vento agita uma bananeira aflita.
2.89.44
सा कृष्णमाणा नमिताङ्गयष्टिः ।
शनैरुवाचाथ रजस्वलाऽस्मि।
एकं च वासो मम मन्दबुद्धे ।
सभां नेतुं नार्हसि मामनार्य ॥ २.८९.४४ ॥
Arrastada, o corpo curvado, falou suavemente: "Estou menstruada, e tenho apenas uma veste. Ó tolo, ó ignóbil, não deverias levar-me à assembleia."
2.89.45
ततोऽब्रवीत्तां प्रसभं निगृह्य ।
केशेशु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम्।
कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च ।
त्रायाय विक्रोशति याज्ञसेनि ॥ २.८९.४५ ॥
Então, agarrando-a à força pelos cabelos negros, falou-lhe enquanto ela clamava por proteção: "Chama por Kṛṣṇa, Jiṣṇu (Arjuna), Hari e Nara, ó filha de Yajñasena!"
2.89.46
रजस्वला वा भव याज्ञसेनि ।
एकाम्बरा वाप्यथवा विवस्त्रा।
द्यूते जिता चासि कृताऽसि दासी ।
दासीषु वासश्च यथोपजोषम् ॥ २.८९.४६ ॥
"Ó filha de Yajñasena, quer estejas menstruada, com uma só veste ou mesmo sem veste, foste ganha no jogo de dados e feita escrava; a veste de uma escrava será como alguém quiser."
2.89.47
प्रकीर्णकेशी पतितार्धवस्त्रा ।
दुःशासनेन व्यवधूयमाना।
हीमत्यमर्षेण च दह्यमाना ।
शनैरिदं वाक्यमुवाच कृष्णा ॥ २.८९.४७ ॥
Com os cabelos desgrenhados e a veste meio caída, sacudida por Duḥśāsana, ardendo de vergonha e indignação, Kṛṣṇā falou suavemente estas palavras.
2.89.48
इमे समायामुपनीतशास्त्राः ।
क्रियावन्तः सर्व एवेन्द्रकल्पाः।
गुरुस्थाना गुरवश्चैव सर्वे ।
तेषामग्रे नोत्सहे स्थातुमेवम् ॥ २.८९.४८ ॥
Diante de todos estes homens aqui reunidos, iniciados nas escrituras, celebrantes de rituais, semelhantes a Indra e ocupando o lugar de anciãos, não consigo permanecer assim de pé.
2.89.49
नशंसकर्मंस्त्वमनार्यवृत ।
मा मा विवस्त्रां कुरु मा विकार्षीः।
न मर्षयेयुस्तव राजपुत्राः ।
सेन्द्रापि देवा यदि ते सहायाः ॥ २.८९.४९ ॥
Tu, de ações cruéis e conduta vil, não me deixes despida, não me arrastes. Mesmo que os deuses com Indra fossem teus auxiliares, teus filhos príncipes não tolerariam isto.
2.89.50
धर्मे स्थितो धर्मसुतो महात्मा ।
धर्मश्च सूक्ष्मो निपुणोपलक्ष्यः।
वाचापि भर्तुः परमाणुमात्र-
मिच्छामि दोषं न गुणान्विसृज्य ॥ २.८९.५० ॥
Yudhiṣṭhira, filho de Dharma, magnânimo e firme no dharma; o dharma é sutil, só os hábeis o percebem. Mesmo nas palavras do meu marido desejo encontrar apenas uma falha do tamanho de um átomo, sem descartar suas virtudes.
2.89.51
इदं त्वकार्यं कुरुवीरमध्ये ।
रजस्वलां यत्परिकर्षसे माम्।
न चापि कश्चित्कुरुतेऽत्र कुत्सां ।
ध्रुवं तवेदं मतमभ्युपेतः ॥ २.८९.५१ ॥
Este é um ato indigno no meio dos heróis dos Kuru: arrastas a mim, uma mulher em seu período. Aqui ninguém sequer o censura; certamente esta é a tua opinião, à qual todos anuíram.
2.89.52
धिगस्तु नष्टः खलु भारतानां ।
धर्मस्तथा क्षत्रविदां च वृत्तम्।
यत्र ह्यतीतां कुरुधर्मवेलां ।
प्रेक्षन्ति सर्वे कुरवः सभायाम् ॥ २.८९.५२ ॥
Vergonha! Certamente o dharma dos Bhāratas está perdido, e igualmente a conduta dos conhecedores dos deveres dos guerreiros. Aqui, onde o limite do dharma dos Kuru é transgredido, todos os Kuru olham na assembleia.
2.89.53
द्रोणस्य भीष्मस्य च नास्ति सत्त्वं ।
क्षत्तुस्तथैवास्य चनास्ति सत्त्वं
क्षत्तुस्तथैवास्य महात्मनोपि ।
न लक्षयन्ति कुरुवृद्धमुख्याः ॥ २.८९.५३ ॥
Droṇa e Bhīṣma não têm coragem, e da mesma forma Kṣattṛ (Vidura) não tem; nem mesmo o magnânimo. Os principais anciãos dos Kurus não percebem isso.
2.89.54
तथा ब्रुवन्ती करुणं सुमध्यमा ।
भर्तॄन्कटाक्षैः कुपितानपश्यत्।
सा पाण्डवान्कोपपरीतदेहा-
न्सन्दीपयामास कटाक्षपातैः ॥ २.८९.५४ ॥
Falando assim com piedade, a de cintura delgada olhou para seus maridos, enfurecidos, com olhares oblíquos. Com a queda de seus olhares oblíquos, ela inflamou os Pāṇḍavas, cujos corpos estavam tomados pela ira.
2.89.55
हृतेन राज्येन तथा धनेन ।
रत्नैश्च मुख्यैर्न तथा बभूव।
यथा त्रपाकोपसमीरितेन ।
कृष्णाकटाक्षेण बभूव दुःखम् ॥ २.८९.५५ ॥
Pela perda do reino, da riqueza e das joias principais, não houve tanta dor quanto a causada pelo olhar oblíquo de Kṛṣṇā, movido pela vergonha e pela ira.
2.89.56
दुःशासनश्चापि समीक्ष्य कृष्णा-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
आधूय वेगेन विसञ्ज्ञकल्पा-
मुवाच दासीति हसन्सशब्दम् ॥ २.८९.५६ ॥
Duḥśāsana também, vendo Kṛṣṇā olhando para seus miseráveis maridos, sacudiu-a violentamente e, rindo alto, disse-lhe, como se ela quase estivesse inconsciente: "Escrava!"
2.89.57
कर्णस्तु तद्वाक्यमतीव हृष्टः ।
सम्पूजयामास हसन्सशब्दम्।
गान्धारराजः सुबलस्य पुत्र-
स्तथैव दुःशासनमभ्यनन्दत् ॥ २.८९.५७ ॥
Karṇa, muito satisfeito com aquelas palavras, aplaudiu-as rindo alto; e o rei de Gāndhāra, filho de Subala, igualmente exaltou Duḥśāsana.
2.89.58
सभ्यास्तु ये तत्र बभूवुरन्ये ।
ताभ्यामृते धार्तराष्ट्रेण चैव।
तेषामभूद्दुः खमतीव कृष्णां ।
दृष्ट्वा सभायां परिकृष्यमाणाम् ॥ २.८९.५८ ॥
Mas os outros membros da assembleia ali presentes, exceto aqueles dois e o filho de Dhṛtarāṣṭra, sentiram grande dor ao ver Kṛṣṇā sendo arrastada na assembleia.
2.89.59
न धर्मसौक्ष्म्यात्सुभगे विवेक्तुं ।
शक्रोमि ते प्रश्नमिमं यथावत्।
अस्वाम्यशक्तः पणितुं परस्वं ।
स्त्रियाश्च भर्तुर्वशतां समीक्ष्य ॥ २.८९.५९ ॥
Ó afortunada, pela sutileza do dharma não consigo decidir corretamente esta tua pergunta. Quem não é dono e não tem poder não pode apostar a propriedade alheia; e considerando que a esposa está sujeita ao marido...
2.89.60
त्यजेत सर्वां पृथिवीं समृद्धां ।
युधिष्ठिरो धर्ममथो न जह्यात्।
उक्तं जितोऽस्मीति च पाण्डवेन ।
तस्मान्न शक्नोमि विवेक्तुमेतत् ॥ २.८९.६० ॥
Yudhiṣṭhira poderia abandonar toda a terra próspera, mas não abandonaria o dharma. O Pāṇḍava disse: 'Fui derrotado'; por isso não posso decidir isto.
2.89.61
द्व्यूतेऽद्वितीयः शकुनिर्नरेषु ।
कुन्तीसुतस्तेन निसृष्टकामः।
न मन्यते तां निकृतिं युधिष्ठिर-
स्तस्मान् ते प्रश्नमिमं ब्रवीमि ॥ २.८९.६१ ॥
No jogo de dados, Śakuni é incomparável entre os homens. Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, abriu mão de seu desejo por meio dele e não considera aquela trapaça como tal; por isso te faço esta pergunta.
2.89.62
आहूय राजा कुशलैरनार्यै-
र्दुष्टात्मभिर्नैकृतिकैः सभायाम्।
द्यूतप्रियैर्नातिकृतप्रयत्नः ।
कस्मादयं नाम निसृष्टकामः ॥ २.८९.६२ ॥
Tendo convocado o rei à assembleia, jogadores hábeis, ignóbeis, de mente perversa, enganadores e apaixonados pelo jogo de dados, ele não se esforçou demasiadamente. Por que este, de fato, abandonou o seu desejo?
2.89.63
अशुद्धभावैर्निकृतिप्रवृत्तै-
रबुध्यमानः कुरुपाण्डवाग्र्यः।
सम्भूय सर्वैश्च जितोऽपि यस्मा-
त्पश्चादयं कैतवमभ्युपेतः ॥ २.८९.६३ ॥
Sem perceber, aqueles homens de mente impura, voltados à trapaça, todos juntos venceram este, o primeiro entre os kurus e os pāṇḍavas; e depois ele recorreu ao engano.
2.89.64
तिष्ठन्ति चेमे कुरवः सभाया-
मीशाः सुतानां च तथा स्नुपाणाम्।
समीक्ष्य सर्वे मम चापि वाक्यं ।
विब्रूत मे प्रश्नमिमं यथावत् ॥ २.८९.६४ ॥
Nesta assembleia estão estes kurus, senhores dos filhos e também das noras. Tendo considerado as minhas palavras, que todos me respondam a esta pergunta como convém.
2.89.65
न सा सभा यत्र न सन्ति वृद्धा ।
न ते वृद्धा ये न वदन्ति धर्मम्।
नासौ धर्मो यत्र न सत्यमस्ति ।
न तत्सत्यं यच्छलेनानुविद्धम् ॥ २.८९.६५ ॥
Não é assembleia aquela onde não há anciãos; não são anciãos aqueles que não proclamam o dharma. Não é dharma onde não há verdade; não é verdade aquilo que está atravessado pelo engano.
2.89.66
तथा ब्रुवन्तीं करुणं रुदन्ती-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
दुःशासनः परुषाण्यप्रियाणि ।
वाक्यान्युवाचामधुराणि चैव ॥ २.८९.६६ ॥
Enquanto ela falava com piedade, chorando, olhando para aqueles maridos desventurados, Duḥśāsana dirigiu a Draupadī palavras duras, desagradáveis e amargas.
2.89.67
तां कृष्यमाणां च रजस्वलां च ।
स्रस्तोत्तरीयामतदर्हमाणाम्।
वृकोदरः प्रेक्ष्य युधिष्ठिरं च ।
चकार कोपं परमार्तरूपः ॥ २.८९.६७ ॥
Vendo-a ser arrastada, ela que estava menstruada, com a sua veste superior escorregada, ela que não merecia isto, e olhando para Yudhiṣṭhira, Vṛkodara (Bhīma) encheu-se de cólera numa forma de extrema angústia.