மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.89
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.89.1
एहि क्षत्तर्द्रौपदीमानस्व ।
प्रियां भार्यां संमतां पाण्डवानाम्।
संमार्जतां वेश्म परैतु शीघ्रं ।
तत्रास्तु दासीभिरपुण्यशीला ॥ २.८९.१ ॥
வா விதுரா, பாண்டவர்களின் அன்புக்குரியவளும் மதிப்புக்குரியவளுமான மனைவி திரௌபதியை அழைத்து வா. அவள் விரைவாக வீட்டைப் பெருக்கட்டும்; அங்கே பணிப்பெண்களுடன், புண்ணியமற்ற நடத்தையுடன் இருக்கட்டும்.
2.89.2
दर्विभाषं भाषितं त्वादृशेन ।
न मन्द सम्बुद्ध्यसि पाशबद्धः।
प्रपाते त्वं लम्बमानो न वेत्सि ।
व्याघ्रान्मृगः कोपयसेऽतिवेलम् ॥ २.८९.२ ॥
உன்னைப் போன்றவனால் இப்படி கெட்ட சொற்கள் சொல்லப்பட்டன. மூடனே, வலையில் சிக்கியிருக்கிறாய், உணரவில்லை. பள்ளத்தின் விளிம்பில் தொங்குவதை அறியவில்லை; புலியிடமிருந்து மானைப் போல அளவின்றி சினத்தைத் தூண்டுகிறாய்.
2.89.3
आशीविषास्ते शिरसि पूर्णकोपा महाविषाः ।
मा कोपिष्ठाः सुमन्दात्मन्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥ २.८९.३ ॥
உன் தலையில் கோபம் நிறைந்த கொடிய விஷமுள்ள பாம்புகள் உள்ளன. மூடனே, அவற்றைக் கோபப்படுத்தாதே; யமனின் உலகிற்குச் செல்லாதே.
2.89.4
न हि दासीत्वमापन्ना कृष्णा भवितुमर्हति ।
जनीशेन हि राज्ञैषा पणे न्यस्तेति मे मतिः ॥ २.८९.४ ॥
கிருஷ்ணை அடிமைத்தனத்தை அடைவதற்குத் தகுதியானவள் அல்ல. மன்னனாலேயே இவள் பணயமாக வைக்கப்பட்டாள் என்பது என் கருத்து.
2.89.5
अयं दत्ते वेणुरिवात्मघाती ।
फलं राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
द्यूतं हि वैराय महाभयाय ।
मत्तो न बुध्यत्ययमन्तकालम् ॥ २.८९.५ ॥
இவன் மூங்கிலைப் போல தானே தன்னை அழிப்பவன். திருதராஷ்டிரனின் இந்த மகன் அரசன், தன் பழத்தையே அனுபவிக்கிறான். சூதாட்டம் நிச்சயம் பகைக்கும் பெரும் பயத்துக்கும் காரணமாகும். என் சொல்லினால் இவன் தன் இறுதிக் காலத்தை உணரவில்லை.
2.89.6
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनताः परमभ्याददीत।
ययास्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेदुशती पापलोक्याम् ॥ २.८९.६ ॥
கடுஞ்சொல்லால் பிறரை நோவிக்காதவனாகவும், கொடூரமாகப் பேசாதவனாகவும் இருக்க வேண்டும். பிறரை எதில் இழிவுபடுத்தாமல் இருக்க வேண்டும். எந்த வாக்கால் மற்றவன் கலங்குமோ, அத்தகைய பாவலோகத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் சொல்லை விரும்பிப் பேசக்கூடாது.
2.89.7
समुच्चरन्त्यतिवादाश्च वक्त्रा-
ध्यौराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ २.८९.७ ॥
வாயிலிருந்து வெளிவரும் கடும் வார்த்தைகள் மனதைத் தாக்கும்; தாக்கப்பட்ட மனம் இரவும் பகலும் துயருறும். அவை பிறரின் மர்மஸ்தானங்களில் பாய்கின்றன. அறிஞன் அவற்றைப் பிறர் மீது எய்யக்கூடாது.
2.89.8
अजो हि शस्त्रमगिलत्किलैकः ।
शस्त्रे विपन्ने शिरसास्य भूमौ।
निकृन्तनं स्वस्य कण्ठस्य घोरं ।
तद्वद्वेरं मा कृथाः पाण्डुपुत्रैः ॥ २.८९.८ ॥
ஒரு வெள்ளாடு ஆயுதத்தை விழுங்கியதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆயுதம் சிக்கியபோது அது தலையை நிலத்தில் மோதி தன் சொந்தக் கழுத்தையே கொடூரமாக அறுத்துக்கொண்டது. அதுபோலவே பாண்டுவின் புதல்வர்களுடன் பகைமை கொள்ளாதே.
2.89.9
न किञ्चिदित्थं प्रवदन्ति पार्था ।
वनेचरं वा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं वा परिपूर्णविद्यं ।
भषन्ति हैवं श्वनराः सदैव ॥ २.८९.९ ॥
பிருதையின் புதல்வர்கள் இப்படி எதையும் சொல்வதில்லை, அவன் காட்டில் வாழ்பவனாக இருந்தாலும், இல்லறத்தான் ஆனாலும், தவசியானாலும், முழுமையாகக் கற்றவனானாலும். நாய்போன்ற மனிதர்களே எப்போதும் குரைக்கிறார்கள்.
2.89.10
द्वारं सुघोरं नरकस्य जिह्यं ।
न बुध्यते धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
तमन्वेतारो बहवः कुरूणां ।
द्यूतोदये सह दुःशासनेन ॥ २.८९.१० ॥
இது நரகத்தின் மிகக் கொடிய வளைந்த வாயில்; இதை திருதராஷ்டிரனின் மகன் அறியவில்லை. சூதாட்டம் தலையெடுக்கும்போது துச்சாசனனுடன் பல குரு வம்சத்தினர் அவனைப் பின்தொடர்கின்றனர்.
2.89.11
मज्जन्त्यलाबूनि शिलाः प्लवन्ते ।
मुह्यन्ति नावोम्भसि शश्वदेव।
मूढो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो ।
न मे वाचः पथ्यरूपाः शृणोति ॥ २.८९.११ ॥
கொள்ளிக்காய்கள் மூழ்குகின்றன, கற்கள் மிதக்கின்றன; நீரில் படகுகள் எப்போதும் திகைக்கின்றன. மூடனான அரசன், திருதராஷ்டிரனின் மகன், என் நலமான சொற்களைக் கேட்கவில்லை.
2.89.12
अन्तो नूं भवितायं करूणां ।
सुदारुणः सर्वहरो विनाशः।
वाचः काव्याः सुहृदां पथ्यरूपा ।
न श्रूयन्ते वर्धते लोभ एव ॥ २.८९.१२ ॥
குருக்களின் முடிவு நிச்சயம் நிகழும்; மிகக் கொடிய, அனைத்தையும் அழிக்கும் பேரழிவு. நண்பர்களின் ஞானமிக்க, நலமான சொற்கள் கேட்கப்படுவதில்லை; பேராசையே வளர்கிறது.
2.89.13
धिगस्तु क्षत्तारमिति ब्रुवाणो ।
दर्पेण मत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
अवैक्षत प्रातिकामीं सभाया-
मुवाच चैनं परमार्यमध्ये ॥ २.८९.१३ ॥
'இந்த க்ஷத்தாவுக்குக் கேடு உண்டாகட்டும்' என்று சொல்லி, செருக்கால் மதம் கொண்ட திருதராஷ்டிரனின் மகன் சபையில் பிரதிகாமியைப் பார்த்து, உயர்ந்தோருக்கு நடுவில் அவனிடம் பேசினான்.
2.89.14
त्वं प्रातिकामिन्द्रौपदीमानयस्व ।
न ते भयं विद्यते पाण्डवेभ्यः।
क्षत्ता ह्ययं विवदत्येव भीतो ।
न चास्माकं वृद्धिकामः सदैव ॥ २.८९.१४ ॥
'பிரதிகாமி, நீ திரௌபதியை அழைத்து வா. பாண்டவர்களிடமிருந்து உனக்கு எந்த பயமும் இல்லை. இந்த க்ஷத்தா பயந்துதான் பேசுகிறான்; அவன் நமது நலனை எப்போதும் விரும்புவதில்லை.'
2.89.15
एवमुक्तः प्रातिकामी स सूतः ।
प्रायाच्छीघ्रं राजवचो निशम्य।
प्रविश्य च श्वेव हि सिंहगेष्ठं ।
समासदन्महिषीं पाण्डवानाम् ॥ २.८९.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அரசனின் சொற்களைக் கேட்ட அந்தச் சாரதி பிரதிகாமி விரைவாகச் சென்றான். சிங்கக் குகைக்குள் நாய் நுழைவது போல் நுழைந்து, பாண்டவர்களின் அரசியை அணுகினான்.
2.89.16
युधिष्ठिरो द्यूतमदेन मत्तो ।
दुर्योधनो द्रौपदि त्वामजैषीत्।
सा त्वं प्रपद्यस्व धृतराष्ट्रस्य वेश्म ।
नयामि त्वां कर्मणि याज्ञसेनि ॥ २.८९.१६ ॥
யுதிஷ்டிரன் சூதாட்ட மதத்தால் வெறிகொண்டவனாக இருந்தான்; திரௌபதி, துரியோதனன் உன்னை வென்றான். நீ திருதராஷ்டிரனின் மாளிகைக்குச் செல். யாஜ்ஞசேனியே, வேலைக்காக உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன்.
2.89.17
कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामि-
को हि दीव्येद्भार्यया राजपुत्रः।
मूडो राजा द्यूतमदेन मत्तो ।
ह्यभून्नान्यत्कैतवमस्य किञ्चित् ॥ २.८९.१७ ॥
பிராதிகாமியே, நீ இப்படி எப்படிச் சொல்கிறாய்? தன் மனைவியை வைத்து எந்த அரச குமாரன் சூதாடுவான்? மூடனான அரசன் சூதாட்ட மதத்தால் வெறிகொண்டிருந்தான்; அவனிடம் வேறு எந்த வஞ்சகமும் இருக்கவில்லை.
2.89.18
यदा नाभूत्कैतवमन्यदस्य ।
तदाऽदेवीत्पाण्डवोऽजातशत्रुः।
न्यस्ताः पूर्वं भ्रातरस्तेन राज्ञा ।
स्वयं चात्मा त्वमथो राजपुत्रि ॥ २.८९.१८ ॥
அவனிடம் வேறு வஞ்சகம் இல்லாதபோது, அஜாதசத்ரு பாண்டவன் சூதாடினான். அந்த அரசன் முதலில் தம்பிகளைப் பணயம் வைத்தான், பின்னர் தன்னையும், அதன்பின் ராஜகுமாரியே, உன்னையும்.
2.89.19
गच्छ त्वं कितवं गत्वा सभायां पृच्छ सूतज ।
किं तु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवा नु माम् ॥ २.८९.१९ ॥
நீ சென்று சபையில் அந்தச் சூதாடியிடம் கேள், சூதர் மகனே: முதலில் நீ உன்னையா தோற்றாய், அல்லது என்னையா?
2.89.20
एतज्ज्ञात्वा समागच्छ ततो मां नयं सूतज ।
ज्ञात्वा चिकीर्षितमहं राज्ञो यास्यामि दुःखिता ॥ २.८९.२० ॥
இதை அறிந்துகொண்டு திரும்பி வா, சூதர் மகனே, பிறகு என்னை அழைத்துச் செல். அரசனின் நோக்கம் என்னவென்று அறிந்து, துயருற்றவளாக நான் போவேன்.
2.89.21
सभां गत्वा स चोवाच द्रौपद्यस्तद्वचस्तदा ।
युधिष्ठिरं नरेनद्राणां मध्ये स्थितमिदं वचः ॥ २.८९.२१ ॥
அவன் சபைக்குச் சென்று, அப்போது மன்னர்களின் நடுவே நின்றிருந்த யுதிட்டிரனிடம் திரௌபதியின் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
2.89.22
कस्येशो नः पराजैषीरिति त्वामाह द्रौपदी ।
किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवापि माम् ॥ २.८९.२२ ॥
"நம்மை எவனுடைய அதிபதியாக இருந்து நீ தோற்றாய்?" என்று திரௌபதி உன்னிடம் கேட்கிறாள். "முதலில் நீ உன்னையே தோற்றாயா, அல்லது என்னையோ?"
2.89.23
युधिष्ठिरस्तु निश्चेता गतसत्व इवाभवत् ।
न तं सूतं प्रत्युवाच वचनं साध्वसाधु वा ॥ २.८९.२३ ॥
ஆனால் யுதிட்டிரன் நினைவிழந்து, உயிரற்றவர் போல் ஆனான். அந்தத் தேரோட்டிக்கு அவன் சரி எது, தவறு எது என்று எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை.
2.89.24
इहैवागत्य पाञ्चाली प्रश्नमेनं प्रभाषताम् ।
इहैव सर्वे शृण्वन्तु तस्याश्चैतस्य यद्वचः ॥ २.८९.२४ ॥
பாஞ்சாலி இங்கே வந்து இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கட்டும். அவளுடைய சொல்லும் இவனுடைய சொல்லும் அனைவரும் இங்கேயே கேட்கட்டும்.
2.89.25
स गत्वा राजभवनं दुर्योधनवशानुगः ।
उवाच द्रौपदीं सूतः प्रातिकामी व्यथन्निव ॥ २.८९.२५ ॥
துரியோதனனின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவனாகிய அந்தத் தேரோட்டி அரண்மனைக்குச் சென்று, தூதனாக வந்து, மனம் வருந்தியவன் போல் திரௌபதியிடம் பேசினான்.
2.89.26
सभ्यास्त्वमी राजपुत्र्याह्वयन्ति ।
मन्ये प्राप्तः संशयः कौरवाणाम्।
न वै समृद्दिं पालयते लघीयान् ।
यस्त्वां सभां नेष्यति राजपुत्रि ॥ २.८९.२६ ॥
இந்தச் சபையோர் அரசகுமாரியை அழைக்கின்றனர். கௌரவர்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். அற்பன் செல்வத்தைக் காப்பதில்லை; அரசகுமாரியே, உன்னைச் சபைக்கு அழைத்துச் செல்பவன் அற்பனே.
2.89.27
एवं नूनं व्यदधात्संविधाता ।
स्पर्शावुभौ स्पृशतो वृद्धबालौ।
धर्मं त्वेकं परमं प्राह लोके ।
स नः शमं धास्यति गोप्यमानः ॥ २.८९.२७ ॥
இவ்வாறே நிச்சயமாக படைப்பாளன் நியமித்தான். முதியவனும் குழந்தையும் இருவரும் ஒரே தொடுதலை அடைகிறார்கள். உலகில் ஒரே தர்மமே உயர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது. அது காக்கப்பட்டால் அது நமக்கு அமைதியைத் தரும்.
2.89.28
सोऽयं धर्मो मा त्यगात्कौरवान्वै ।
सभ्यान्गत्वा पृच्छ धर्म्यं वचो मे।
ते मां ब्रूयुर्निश्चितं तत्करिष्ये ।
धर्मात्मानो नीतिमन्तो वरिष्ठाः ॥ २.८९.२८ ॥
அந்த தர்மம் கௌரவர்களை விட்டு நீங்காதிருக்கட்டும். சபையோரிடம் சென்று என் தர்ம வார்த்தையைக் கேள். அவர்கள் எனக்கு உறுதியாக 'அதைச் செய்வோம்' என்று சொல்லட்டும்; அவர்கள் தர்மாத்மாக்கள், நீதிமான்கள், சிறந்தோர்.
2.89.29
श्रुत्वा सूतस्तद्वचो याज्ञसेन्याः ।
सभां गत्वा प्राह वाक्यं तदानीम्।
अधोमुखास्ते न च किञ्चिदूचु-
र्निर्बन्धं तं धार्तराष्ट्रस्य बुद्ध्वा ॥ २.८९.२९ ॥
யாஞ்ஞசேனியின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட சூதன் சபைக்குச் சென்று அப்போது இந்தச் சொல்லைக் கூறினான். தலை குனிந்த அவர்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை; திருதராஷ்டிரன் மகனின் பிடிவாதத்தை அறிந்து.
2.89.30
युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा दुर्योधनचिकीर्षितम् ।
द्रौपद्याः संमतं दूतं प्राहिणोद्भरतर्षभ ॥ २.८९.३० ॥
ஆனால் யுதிஷ்டிரன் துரியோதனனின் நோக்கத்தைக் கேட்டு, திரௌபதியின் சம்மதத்துடன், ஒரு தூதனை அனுப்பினான், பரதர்களில் காளையே.
2.89.31
एकवस्त्र त्वधोनीवो रोदमाना रजस्वला ।
सभामागम्य पाञ्चालि श्वशुरस्याग्रतो भव ॥ २.८९.३१ ॥
ஒரே ஆடை அணிந்து, கீழ்முடிச்சுடன், அழுதுகொண்டே, மாதவிலக்கான நீ சபைக்கு வந்து, பாஞ்சாலியே, மாமனாரின் முன் நில்.
2.89.32
अथ त्वामागतां दृष्ट्वा राजपुत्रीं सभां तदा ।
सभ्याः सर्वे विनिन्देरन्मनोर्भिर्धृतराष्ट्रजम् ॥ २.८९.३२ ॥
அப்போது இளவரசியான உன்னை சபைக்கு வந்திருக்கக் கண்ட சபையோர் அனைவரும் மனதில் திருதராஷ்டிரன் மகனை நிந்தித்தனர்.
2.89.33
स गत्वा त्वरितं दूतः कृष्णाया भवनं नृप ।
न्यवेदयन्मतं धीमान्धर्मराजस्य निश्चितम् ॥ २.८९.३३ ॥
அரசே, அந்தத் தூதன் விரைந்து திரௌபதியின் இல்லத்திற்குச் சென்று, அறிவுள்ள தர்மராஜனின் உறுதியான முடிவைத் தெரிவித்தான்.
2.89.34
पाण्डवाश्च महात्मानो दीना दुःखसमन्विताः ।
सत्येनातिपरीताङ्गा नोदीक्षन्ते स्म किञ्चन ॥ २.८९.३४ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் துயரம் நிறைந்து, வருத்தத்துடன் இருந்தனர்; சத்தியத்தின் கட்டுப்பாட்டால் அவர்களின் உடல்கள் மிகவும் துன்புற்றிருந்தன; அவர்கள் எதையும் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை.
2.89.35
ततस्त्वेषां मुखमालोक्य राजा ।
दुर्योधनः सूतमुवाच हृष्टः।
इहैवैतामानय प्रातिकामिन् ।
प्रत्यक्षमस्याः कुरवो ब्रुवन्तः ॥ २.८९.३५ ॥
பின்னர் அவர்களின் முகத்தைப் பார்த்த அரசன் துரியோதனன் மகிழ்ச்சியுடன் சாரதியிடம் கூறினான்: "பிரதிகாமியே, இவளை இங்கேயே அழைத்து வா; குருக்கள் இவள் முன்னிலையிலேயே பேசட்டும்."
2.89.36
ततः सूतस्तस्य वशानुगामी ।
भीतश्च कोपाद्द्रुपदात्मजायाः।
विहाय मानं पुनरेव सभ्या-
नुवाच कृष्णां किमहं ब्रवीमि ॥ २.८९.३६ ॥
அப்போது அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்த சாரதி, அஞ்சியவனாய், துருபதன் மகளின் கோபத்துக்குப் பயந்து, தன் பெருமையை விட்டு மீண்டும் சபையோரிடம் கிருஷ்ணையிடம் என்ன சொல்வது என்று கேட்டான்.
2.89.37
दुःशासनैष मम सूतपुत्रो ।
वृकोदरादुद्विजतेऽल्पचेताः।
स्वयं प्रगृह्यानय याज्ञसेनीं ।
किं ते करिष्यन्त्यवशाः सपत्नाः ॥ २.८९.३७ ॥
"துச்சாசனா! இந்த என் சாரதி மகன் வ்ருகோதரனிடமிருந்து அஞ்சி அறிவிழந்தான். நீயே அவளைப் பிடித்து யாஜ்ஞசேனியை இங்கே அழைத்து வா. பலமற்ற எதிரிகள் அவளுக்கு என்ன செய்துவிட முடியும்?"
2.89.38
ततः समुत्थाय स राजपुत्रः ।
श्रुत्वा भ्रातुः शासनं रक्तदृष्टिः।
प्रविश्य तद्वेश्म महारथाना-
मित्यब्रवीद्द्रौपदीं राजपुत्रीम् ॥ २.८९.३८ ॥
அப்போது அந்த இளவரசன் எழுந்து, சகோதரனின் கட்டளையைக் கேட்டு, சிவந்த கண்களுடன் அந்த மஹாரதர்களின் மாளிகையில் நுழைந்து, இளவரசி திரௌபதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.89.39
एह्येहि पाञ्चालि राजपुत्रीम् ।
दुर्योधनं पश्य विमुक्तलज्जा।
कुरून्भजस्वायतपत्रनेत्रे ।
धर्मेण लब्धाऽसि सभां परैहि ॥ २.८९.३९ ॥
வா, வா பாஞ்சாலி இளவரசியே! வெட்கத்தை விட்டு துரியோதனனைப் பார். குருக்களுக்குப் பணிவிடை செய், நீண்ட தாமரைக் கண்ணுடையவளே! நீ தருமத்தால் வெல்லப்பட்டவள், சபைக்கு வா.
2.89.40
ततः समुत्थाय सुदूर्मनाः सा ।
विवर्णमामृज्य मुखं करेण।
आर्ता प्रदुद्राव यतः स्त्रियस्ता ।
वृद्धस्य राज्ञः कुरुपुङ्गवस्य ॥ २.८९.४० ॥
அப்போது அவள் மிகுந்த துயரத்துடன் எழுந்து, கையால் வெளிறிய முகத்தைத் துடைத்து, துன்புற்றவளாக, குருக்களில் சிறந்த முதிய அரசனின் பெண்கள் இருந்த இடத்திற்கு ஓடினாள்.
2.89.41
ततो जवेनाभिससार रोषा-
द्दुःशासनस्तामभिगर्जमानः।
दीर्घेषु नीलेष्वथ चोर्मिमत्सु ।
जग्राह केशेषु नरेन्द्रपत्नीम् ॥ २.८९.४१ ॥
அப்போது சினத்துடன் துச்சாசனன் வேகமாக அவளை நோக்கி பாய்ந்து, கர்ஜித்தபடி, நீண்ட கருநிற அலைபோன்ற கூந்தலால் அரசன் மனைவியைப் பிடித்தான்.
2.89.42
ये राजसूयावभृथे जलेन ।
महाक्रतौ मन्त्रपूतेन सिक्ताः।
ते पाण्डवानां परिभूय वीर्यं ।
बलात्प्रमृष्टा धृतराष्ट्रजेन ॥ २.८९.४२ ॥
ராஜசூய யாகத்தின் அவபிருத நீராட்டில் மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீரால் தெளிக்கப்பட்ட (கைகளை), பாண்டவர்களின் வீரியத்தை அவமதித்து, திருதராஷ்டிரன் மகன் பலாத்காரமாகத் தொட்டான்.
2.89.43
स तां पराकृष्य सभासमीप-
मानीय कृष्णामतिदीर्घकेशीम्।
दुःशासनो नाथवतीमनाथव-
च्चकर्ष वायुः कदलीमिवार्ताम् ॥ २.८९.४३ ॥
அவளை இழுத்து சபையின் அருகே கொண்டு வந்து, மிக நீண்ட கூந்தலுடைய கிருஷ்ணையை துச்சாசனன் இழுத்தான்; அவளுக்கு பாதுகாவலன் இல்லாதவளைப் போல, காற்று துன்புறும் வாழை மரத்தை அலைக்கழிப்பதுபோல.
2.89.44
सा कृष्णमाणा नमिताङ्गयष्टिः ।
शनैरुवाचाथ रजस्वलाऽस्मि।
एकं च वासो मम मन्दबुद्धे ।
सभां नेतुं नार्हसि मामनार्य ॥ २.८९.४४ ॥
இழுக்கப்பட்டபோது உடல் வளைந்த அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்: "நான் தீட்டுடையவள், என் ஆடையும் ஒன்றே. மந்தபுத்தியே, அநாரியே, என்னை சபைக்கு இழுத்துச் செல்வது உனக்குத் தகாது."
2.89.45
ततोऽब्रवीत्तां प्रसभं निगृह्य ।
केशेशु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम्।
कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च ।
त्रायाय विक्रोशति याज्ञसेनि ॥ २.८९.४५ ॥
அப்போது அவன் பலவந்தமாக அவளது கரிய கூந்தலைப் பிடித்து அவளிடம் சொன்னான்; அவள் பாதுகாப்புக்காக அழுதபோது: "யாஜ்ஞசேனியே! கிருஷ்ணனையும் ஜிஷ்ணுவையும், ஹரியையும் நரனையும் அழை!"
2.89.46
रजस्वला वा भव याज्ञसेनि ।
एकाम्बरा वाप्यथवा विवस्त्रा।
द्यूते जिता चासि कृताऽसि दासी ।
दासीषु वासश्च यथोपजोषम् ॥ २.८९.४६ ॥
"யாஜ்ஞசேனியே! நீ தீட்டுடையவளோ, ஒரே ஆடையுடையவளோ, அல்லது ஆடையற்றவளோ ஆயினும், சூதில் நீ வெல்லப்பட்டாய், அடிமையாக்கப்பட்டாய்; அடிமைகளின் ஆடை எவ்வாறு விரும்பப்படுமோ அவ்வாறே இருக்கும்."
2.89.47
प्रकीर्णकेशी पतितार्धवस्त्रा ।
दुःशासनेन व्यवधूयमाना।
हीमत्यमर्षेण च दह्यमाना ।
शनैरिदं वाक्यमुवाच कृष्णा ॥ २.८९.४७ ॥
சிதறிய கூந்தலும், பாதி விழுந்த ஆடையுமாக, துச்சாசனனால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, வெட்கத்தாலும் சினத்தாலும் எரிந்துகொண்டிருந்த கிருஷ்ணா மெல்லிய குரலில் இந்த சொல்லைச் சொன்னாள்.
2.89.48
इमे समायामुपनीतशास्त्राः ।
क्रियावन्तः सर्व एवेन्द्रकल्पाः।
गुरुस्थाना गुरवश्चैव सर्वे ।
तेषामग्रे नोत्सहे स्थातुमेवम् ॥ २.८९.४८ ॥
இங்கு கூடியிருக்கும் சாத்திரங்களில் தீக்ஷை பெற்ற, யாகம் செய்யும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான, குருவின் நிலையிலுள்ள அனைவருக்கும் முன்பு இவ்வாறு நிற்க நான் விரும்பவில்லை.
2.89.49
नशंसकर्मंस्त्वमनार्यवृत ।
मा मा विवस्त्रां कुरु मा विकार्षीः।
न मर्षयेयुस्तव राजपुत्राः ।
सेन्द्रापि देवा यदि ते सहायाः ॥ २.८९.४९ ॥
கொடுஞ்செயல் செய்பவனே, இழிந்த நடத்தை உடையவனே, என்னை ஆடையற்றவளாக்காதே, இழுக்காதே. இந்திரனுடன் தேவர்கள் உனக்குத் துணையாக இருந்தாலும் உன் அரச குமாரர்கள் இதைப் பொறுக்கமாட்டார்கள்.
2.89.50
धर्मे स्थितो धर्मसुतो महात्मा ।
धर्मश्च सूक्ष्मो निपुणोपलक्ष्यः।
वाचापि भर्तुः परमाणुमात्र-
मिच्छामि दोषं न गुणान्विसृज्य ॥ २.८९.५० ॥
தர்மத்தில் நிலைத்த மகாத்மாவான தர்மபுத்திரன்; தர்மம் நுட்பமானது, திறமையுள்ளவரே அதை அறிவர். என் கணவரின் சொல்லிலும் ஒரு அணு அளவு குற்றத்தை மட்டும் நான் காண விரும்புகிறேன், குணங்களை விட்டுவிட்டு அல்ல.
2.89.51
इदं त्वकार्यं कुरुवीरमध्ये ।
रजस्वलां यत्परिकर्षसे माम्।
न चापि कश्चित्कुरुतेऽत्र कुत्सां ।
ध्रुवं तवेदं मतमभ्युपेतः ॥ २.८९.५१ ॥
குரு வீரர்கள் நடுவில் இது தகாத செயல்; மாதவிடாயில் உள்ள என்னை நீ இழுக்கிறாய். இங்கு யாரும் கண்டிக்கவில்லை; நிச்சயமாக இது உன் கருத்து, அதை எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
2.89.52
धिगस्तु नष्टः खलु भारतानां ।
धर्मस्तथा क्षत्रविदां च वृत्तम्।
यत्र ह्यतीतां कुरुधर्मवेलां ।
प्रेक्षन्ति सर्वे कुरवः सभायाम् ॥ २.८९.५२ ॥
சீ! பாரதர்களின் தர்மம் நிச்சயமாக அழிந்துவிட்டது; க்ஷத்திரிய வித்தைகளை அறிந்தவர்களின் நடத்தையும் அப்படியே. குரு தர்மத்தின் எல்லை மீறப்படும்போது சபையில் அனைத்து குருக்களும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
2.89.53
द्रोणस्य भीष्मस्य च नास्ति सत्त्वं ।
क्षत्तुस्तथैवास्य चनास्ति सत्त्वं
क्षत्तुस्तथैवास्य महात्मनोपि ।
न लक्षयन्ति कुरुवृद्धमुख्याः ॥ २.८९.५३ ॥
துரோணரிடமும் பீஷ்மரிடமும் துணிவு இல்லை; க்ஷத்தாவிடமும் அதுபோலவே துணிவு இல்லை; மகாத்மாவிடமும் கூட. குருக்களின் முதன்மையான பெரியோர்கள் இதைக் கவனிக்கவில்லை.
2.89.54
तथा ब्रुवन्ती करुणं सुमध्यमा ।
भर्तॄन्कटाक्षैः कुपितानपश्यत्।
सा पाण्डवान्कोपपरीतदेहा-
न्सन्दीपयामास कटाक्षपातैः ॥ २.८९.५४ ॥
இவ்வாறு உருக்கமாகப் பேசிய அழகிய இடையுடையவள் கோபத்தால் சூழப்பட்ட கணவர்களை கடைக்கண் பார்வையால் கண்டாள். அவள் கோபத்தில் மூழ்கிய உடலுடைய பாண்டவர்களை தன் கடைக்கண் பார்வைகளால் பற்றவைத்தாள்.
2.89.55
हृतेन राज्येन तथा धनेन ।
रत्नैश्च मुख्यैर्न तथा बभूव।
यथा त्रपाकोपसमीरितेन ।
कृष्णाकटाक्षेण बभूव दुःखम् ॥ २.८९.५५ ॥
அரசு, செல்வம், முதன்மையான ரத்தினங்கள் பறிபோனதாலும் அத்தனை துயரம் உண்டாகவில்லை; வெட்கத்தாலும் கோபத்தாலும் தூண்டப்பட்ட கிருஷ்ணையின் கடைக்கண் பார்வையால் உண்டான துயரம் அதைவிட அதிகம்.
2.89.56
दुःशासनश्चापि समीक्ष्य कृष्णा-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
आधूय वेगेन विसञ्ज्ञकल्पा-
मुवाच दासीति हसन्सशब्दम् ॥ २.८९.५६ ॥
துச்சாசனனும் கிருஷ்ணை தன் பரிதாபமான கணவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, வேகமாக அவளை உலுக்கி, உணர்விழந்தவள் போல் இருந்தவளிடம், சத்தமாகச் சிரித்தபடி, "அடிமைப் பெண்ணே!" என்றான்.
2.89.57
कर्णस्तु तद्वाक्यमतीव हृष्टः ।
सम्पूजयामास हसन्सशब्दम्।
गान्धारराजः सुबलस्य पुत्र-
स्तथैव दुःशासनमभ्यनन्दत् ॥ २.८९.५७ ॥
கர்ணனோ அந்தச் சொல்லால் மிகவும் மகிழ்ந்து, சத்தமாகச் சிரித்து அதைப் புகழ்ந்தான். சுபலனின் மகனான காந்தார அரசனும் அவ்வாறே துச்சாசனனைப் பாராட்டினான்.
2.89.58
सभ्यास्तु ये तत्र बभूवुरन्ये ।
ताभ्यामृते धार्तराष्ट्रेण चैव।
तेषामभूद्दुः खमतीव कृष्णां ।
दृष्ट्वा सभायां परिकृष्यमाणाम् ॥ २.८९.५८ ॥
அங்கு இருந்த சபையோர்களில், அவர்களிருவரையும் துரியோதனனையும் தவிர மற்றவர்கள் சபையில் இழுக்கப்படும் கிருஷ்ணையைக் கண்டு மிகவும் துயரடைந்தனர்.
2.89.59
न धर्मसौक्ष्म्यात्सुभगे विवेक्तुं ।
शक्रोमि ते प्रश्नमिमं यथावत्।
अस्वाम्यशक्तः पणितुं परस्वं ।
स्त्रियाश्च भर्तुर्वशतां समीक्ष्य ॥ २.८९.५९ ॥
ஓ சுபகே, தர்மத்தின் நுட்பத்தால் உன் இந்தக் கேள்விக்கு என்னால் சரியாகத் தீர்ப்பளிக்க இயலவில்லை. உரிமையும் ஆற்றலும் இல்லாதவன் அடுத்தவரின் சொத்தைப் பணயம் வைக்க முடியாது; மனைவி கணவனுக்கு அடங்கியவள் என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
2.89.60
त्यजेत सर्वां पृथिवीं समृद्धां ।
युधिष्ठिरो धर्ममथो न जह्यात्।
उक्तं जितोऽस्मीति च पाण्डवेन ।
तस्मान्न शक्नोमि विवेक्तुमेतत् ॥ २.८९.६० ॥
யுதிட்டிரன் செழிப்பான இந்த முழு பூமியையும் விட்டுவிடுவான், ஆனால் தர்மத்தை விடமாட்டான். பாண்டவன் 'நான் தோற்றேன்' என்று சொன்னான்; ஆகவே இதற்குத் தீர்ப்பளிக்க என்னால் இயலவில்லை.
2.89.61
द्व्यूतेऽद्वितीयः शकुनिर्नरेषु ।
कुन्तीसुतस्तेन निसृष्टकामः।
न मन्यते तां निकृतिं युधिष्ठिर-
स्तस्मान् ते प्रश्नमिमं ब्रवीमि ॥ २.८९.६१ ॥
சூதாட்டத்தில் மனிதர்களிடையே சகுனி ஒப்பற்றவன். குந்தியின் மகன் யுதிட்டிரன் அவனால் தன் விருப்பத்தை இழந்தான்; அவன் அந்த வஞ்சனையை ஏற்கவில்லை. ஆகவே உனக்கு இந்தக் கேள்வியைக் கூறுகிறேன்.
2.89.62
आहूय राजा कुशलैरनार्यै-
र्दुष्टात्मभिर्नैकृतिकैः सभायाम्।
द्यूतप्रियैर्नातिकृतप्रयत्नः ।
कस्मादयं नाम निसृष्टकामः ॥ २.८९.६२ ॥
அவையில் திறமையற்ற, அநாகரிகமான, தீய மனம் கொண்ட, வஞ்சகமுள்ள, சூதாட்டப் பிரியர்கள் அரசனை அழைத்தனர்; இவன் அதிகம் முயலவில்லை. இவன் ஏன் தன் விருப்பத்தைக் கைவிட்டான்?
2.89.63
अशुद्धभावैर्निकृतिप्रवृत्तै-
रबुध्यमानः कुरुपाण्डवाग्र्यः।
सम्भूय सर्वैश्च जितोऽपि यस्मा-
त्पश्चादयं कैतवमभ्युपेतः ॥ २.८९.६३ ॥
தூய்மையற்ற எண்ணம் கொண்டு வஞ்சகத்தில் ஈடுபட்டவர்களால், குரு-பாண்டவர்களில் சிறந்தவனான இவன் அறியாமல் இருக்கையில், அனைவரும் கூடி இவனை வென்றனர்; பின்னர் இவன் வஞ்சனையை நாடினான்.
2.89.64
तिष्ठन्ति चेमे कुरवः सभाया-
मीशाः सुतानां च तथा स्नुपाणाम्।
समीक्ष्य सर्वे मम चापि वाक्यं ।
विब्रूत मे प्रश्नमिमं यथावत् ॥ २.८९.६४ ॥
அவையில் இந்த குருக்கள், மகன்களின் தலைவர்களும் மருமகள்களின் தலைவர்களுமான அனைவரும் நிற்கின்றனர். என் சொல்லை நோக்கி, இக்கேள்விக்கு முறையாக எனக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்.
2.89.65
न सा सभा यत्र न सन्ति वृद्धा ।
न ते वृद्धा ये न वदन्ति धर्मम्।
नासौ धर्मो यत्र न सत्यमस्ति ।
न तत्सत्यं यच्छलेनानुविद्धम् ॥ २.८९.६५ ॥
முதியோர் இல்லாத சபை சபையல்ல; தர்மத்தைச் சொல்லாதவர்கள் முதியோர் அல்லர். சத்தியம் இல்லாத இடத்தில் தர்மம் இல்லை; வஞ்சனையால் கலக்கப்பட்ட சத்தியம் சத்தியமல்ல.
2.89.66
तथा ब्रुवन्तीं करुणं रुदन्ती-
मवेक्षमाणां कृपणान्पतींस्तान्।
दुःशासनः परुषाण्यप्रियाणि ।
वाक्यान्युवाचामधुराणि चैव ॥ २.८९.६६ ॥
இவ்வாறு உருக்கமாகப் பேசி அழுது, அந்த துயருற்ற கணவர்களை நோக்கிய திரௌபதியிடம் துச்சாசனன் கடுமையான, விருப்பமற்ற, இனிமையற்ற சொற்களைச் சொன்னான்.
2.89.67
तां कृष्यमाणां च रजस्वलां च ।
स्रस्तोत्तरीयामतदर्हमाणाम्।
वृकोदरः प्रेक्ष्य युधिष्ठिरं च ।
चकार कोपं परमार्तरूपः ॥ २.८९.६७ ॥
அவள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதையும், அவள் ரஜஸ்வலையாக இருப்பதையும், அவளுடைய மேலாடை நழுவியிருப்பதையும், அவள் அதற்குத் தகுதியற்றவள் என்பதையும் கண்டு, யுதிஷ்டிரரையும் பார்த்து, வ்ருகோதரன் (பீமன்) மிகுந்த துயரத்தின் வடிவில் கோபம் கொண்டான்.