Mahābhārata · Adhyāya 2.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.90.1
भवन्ति गेहे बन्धक्यः कितवानां युधिष्ठिर ।
भवन्ति दीव्यन्ति दया चैवास्ति तावस्वपि ॥ २.९०.१ ॥
O Yudhiṣṭhira, in den Häusern der Spieler gibt es Kurtisanen; auch sie spielen mit Würfeln, und bis jetzt ist auch Mitgefühl in ihnen.
2.90.2
काश्यो यद्धनमाहार्षीद्द्रव्यं यच्चान्यदुत्तमम् ।
तथाऽन्ये पृथिवीपाला यानि रत्नान्युपाहरन् ॥ २.९०.२ ॥
Den Reichtum, den der König von Kāśī brachte, und andere vorzügliche Güter, ebenso die Juwelen, die die anderen Herrscher der Erde darbrachten.
2.90.3
वाहनानि धनं चैव कवचान्यायुधानि च ।
राज्यमात्मा वयं चैव कैतवेन हृतं परैः ॥ २.९०.३ ॥
Fahrzeuge, Reichtum, Rüstungen und Waffen, das Königreich und wir selbst wurden durch Betrug von den Feinden geraubt.
2.90.4
न च मे तत्र कोपोऽभूत्सर्वस्येशो हि नो भवान् ।
इमं त्वतिक्रमं मन्यो द्रौपदी यत्र पण्यते ॥ २.९०.४ ॥
Darüber geriet ich nicht in Zorn, denn du bist der Herr von uns allen; doch betrachte ich diese Überschreitung dort, wo Draupadī eingesetzt wurde.
2.90.5
एषा ह्यनर्हती बाला पाण्डवान्प्राप्य कौरवैः ।
त्वत्कृते क्लिश्यते क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ॥ २.९०.५ ॥
Diese unwürdige junge Frau, die die Pāṇḍavas erlangt hat, wird um deinetwillen von den Kauravas gequält, niederträchtigen, grausamen Männern von ungebildetem Sinn.
2.90.6
अस्याः कृते मन्युरयं त्वयि राजन्निपात्यते ।
बाहू ते सम्प्रधक्ष्यामि सहदेवाग्निमानयः ॥ २.९०.६ ॥
Um ihretwillen trifft dich dieser Zorn, o König; ich werde deine Arme verbrennen. Sahadeva, bring Feuer her.
2.90.7
न पुरा भीमसेन त्वमीदृशीर्वदिता गिरः ।
परैस्ते नाशितं नूनं नृशंसैर्धर्मगौरवम् ॥ २.९०.७ ॥
O Bhīmasena, nie zuvor hast du solche Worte gesprochen. Gewiss haben die grausamen Feinde deine Würde des Dharma zerstört.
2.90.8
न सकामाः परो कार्या धर्ममेवाचरोत्तमम् ।
भ्रातरं धार्मिकं ज्येष्ठं कोऽतिवर्तितुमर्हति ॥ २.९०.८ ॥
Man soll nicht nach dem Willen anderer handeln, sondern nur den höchsten Dharma üben. Wer könnte einen gerechten älteren Bruder übertreten?
2.90.9
आहूतो हि परै राजा क्षात्रं व्रतमनुस्मरन् ।
दीव्यते परकामेन तन्नः कीर्तिकरं महत् ॥ २.९०.९ ॥
Von den Feinden herausgefordert, spielte der König, sich des Gelübdes des Kṣatriya erinnernd, auf den Wunsch des anderen Würfel. Das bringt uns großen Ruhm.
2.90.10
एवमस्मिन्कृतं विद्यां यदि नाहं धनञ्जय ।
दीप्तेऽग्नौ सहितौ बाहू निर्दहेयं बलादिव ॥ २.९०.१० ॥
O Dhanañjaya, wenn ich diese Kunst nicht so vollbringe, dann würde ich meine beiden Arme gewaltsam im lodernden Feuer verbrennen.
2.90.11
तथा तान्दुः खितान्दृष्ट्वा पाण्डवान्धृतराष्ट्रजः ।
कृष्यमाणां च पाञ्चालीं विकर्ण इदमब्रवीत् ॥ २.९०.११ ॥
Als er die Pāṇḍavas so betrübt sah und Pāñcālī fortgeschleift wurde, sprach Vikarṇa, der Sohn Dhṛtarāṣṭras, diese Worte.
2.90.12
याज्ञसेन्या यदुक्तं तद्वाक्यं विब्रूत पार्थिवाः ।
अविवेकेन वाक्यस्य नरकः सद्य एव नः ॥ २.९०.१२ ॥
O Könige, antwortet auf die Worte, die Yājñasenī sprach. Durch Worte ohne Unterscheidungskraft würde uns sogleich die Hölle treffen.
2.90.13
भीष्मश्च धृतराष्ट्रश्च कुरुवृद्धतमावुभौ ।
समेत्य नाहतुः किञ्चिद्विदुरश्च महामतिः ॥ २.९०.१३ ॥
Bhīṣma und Dhṛtarāṣṭra, die beiden ältesten der Kuru, sagten, obwohl versammelt, nichts, und auch nicht der weise Vidura.
2.90.14
भारद्वाजश्च सर्वेषामाचार्यः कृप एव च ।
कुत एतावपि प्रश्नं नाहतुर्द्विजसत्तमौ ॥ २.९०.१४ ॥
Droṇa, der Sohn des Bharadvāja und Lehrer aller, und auch Kṛpa: Warum antworteten auch diese beiden besten Brahmanen nicht auf die Frage?
2.90.15
ये त्वन्ये पृथिवीपालाः समेताः सर्वतोदिशम् ।
कामक्रोधौ समुत्सृज्य ते ब्रुवन्तु यथामति ॥ २.९०.१५ ॥
Mögen aber die anderen Beschützer der Erde, aus allen Richtungen versammelt, Begierde und Zorn ablegen und gemäß ihrer Einsicht sprechen.
2.90.16
यदितं द्रौपदी वाक्यमुक्तवत्यसकृच्छुभा ।
विमृश्य कस्य कः पक्षः पार्थिवा वदतोत्तरम् ॥ २.९०.१६ ॥
Wenn die glückverheißende Draupadī diese Worte wiederholt gesprochen hat, o Könige, so überlegt und sagt, wessen Partei welche ist, und antwortet.
2.90.17
एवं स बहुशः सर्वानुक्तवांस्तान्सभासदः ।
न च ते पृथिवीपालास्तमूचुः साध्वसाधु वा ॥ २.९०.१७ ॥
So sprach er wiederholt zu allen Mitgliedern der Versammlung und jenen Königen, doch jene Beschützer der Erde sagten ihm weder 'richtig' noch 'falsch'.
2.90.18
उक्त्वाऽसकृत्तथा सर्वान्विकर्णः पृथिवीपतीन् ।
पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य निःश्वसन्निदमब्रवीत् ॥ २.९०.१८ ॥
Nachdem er so wiederholt zu allen Herren der Erde gesprochen hatte, drückte Vikarṇa Hand gegen Hand, seufzte tief und sprach dies.
2.90.19
विब्रूत पृथिवीपाला वाक्यं मा वा कथञ्चनि ।
मन्ये न्याय्यं यदत्राहं तद्वि वक्ष्यामि कौरवाः ॥ २.९०.१९ ॥
O Beschützer der Erde, sprecht oder sprecht nicht, wie auch immer; was ich für recht halte, das werde ich sagen, o Kauravas.
2.90.20
चत्वार्याहुर्नश्रेष्ठा व्यसनानि महीक्षिताम् ।
मृगयां पानमक्षांश्च ग्राम्ये चैवातिरक्तताम् ॥ २.९०.२० ॥
O Bester der Menschen, man sagt, die Herrscher der Erde haben vier Laster: die Jagd, das Trinken, das Würfelspiel und übermäßige Anhänglichkeit an Frauen.
2.90.21
एतेषु हि नरः सक्तो धर्ममुत्सृज्य वर्तते ।
यथाऽयुक्तेन च कृतां क्रियां लोको न मन्यते ॥ २.९०.२१ ॥
Ein Mensch, der an diesen hängt, verlässt das Dharma und lebt so; wie die Menschen eine von einem Unfähigen vollbrachte Handlung nicht achten, so achtet die Welt auch sein Tun nicht.
2.90.22
तथेयं पाण्डुपुत्रेण व्यसने वर्तता भृशम् ।
समाहूतेन कितवैरास्थितो द्रौपदीपणः ॥ २.९०.२२ ॥
Ebenso wurde diese Draupadī von dem Sohn Pāṇḍus, der tief im Laster versunken war, als er von den Spielern herbeigerufen wurde, als Einsatz gesetzt.
2.90.23
साधारणी च सर्वेषां पाण्डवानामनिन्दिता ।
जितेन पूर्वं चानेन पाण्डवेन कृतः पणः ॥ २.९०.२३ ॥
Und diese makellose Frau gehört allen Pāṇḍavas gemeinsam; früher hatte dieser Pāṇḍava selbst, nachdem er besiegt worden war, sie als Einsatz gesetzt.
2.90.24
इयं च कीर्तिता कृष्णा सौबलेन पणार्थिना ।
एतत्सर्वं विचार्याहं मन्ये न विजितामिमाम् ॥ २.९०.२४ ॥
Diese Kṛṣṇā wurde auch von Saubala genannt, dem nach dem Einsatz Verlangenden; wenn ich all dies bedenke, glaube ich, dass sie nicht gewonnen wurde.
2.90.25
एतच्छ्रुत्वा महान्नादः सभ्यानामुदतिष्ठत ।
विकर्णं शंसमानानां सौबलं चापि निन्दताम् ॥ २.९०.२५ ॥
Als dies gehört wurde, erhob sich unter den Versammelten ein großer Tumult: Die einen lobten Vikarṇa, die anderen tadelten Saubala (Śakuni).
2.90.26
तस्मिन्नुपरते शब्दे राधेयः क्रोधमूर्छितः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९०.२६ ॥
Als jener Lärm verstummt war, hob Karṇa, der Sohn der Rādhā, von Zorn überwältigt seinen schönen Arm und sprach diese Worte.
2.90.27
दृश्यन्ते वै विकर्णेह वैकृतानि बहून्यपि ।
तज्जातस्तद्विनाशाय यथाऽग्निररणिप्रजः ॥ २.९०.२७ ॥
Vikarṇa, wahrlich, viele Vorzeichen sind hier zu sehen; wie das aus dem Reibholz geborene Feuer eben dieses Reibholz vernichtet, so ist dieser (das Geschlecht) zu seinem eigenen Untergang geboren.
2.90.28
एते न किञ्चिदप्याहुश्चोदिता ह्यपि कृष्णया ।
धर्मेण विजितामेतां मन्यन्ते द्रपदात्मजाम् ॥ २.९०.२८ ॥
Obwohl Kṛṣṇā sie dazu drängte, sagen diese nichts; sie halten diese Tochter des Drupada für durch das Dharma gewonnen.
2.90.29
त्वं तु केवलबाल्येन धार्तराष्ट्र विदीर्यसे ।
यद्ब्रवीषि सभाम्ध्ये बालः स्थविरभाषितम् ॥ २.९०.२९ ॥
Du, Sohn des Dhṛtarāṣṭra, zerreißt dich allein die Kindlichkeit; mitten in der Versammlung sprichst du wie ein Kind die Worte der Alten.
2.90.30
न च धर्म यथावत्त्वं कृष्णां च जितेति सुमन्दधीः ।
यद्ब्रवीषि जितां कृष्णां न जितेति सुमन्दधीः ॥ २.९०.३० ॥
Du kennst das Dharma nicht richtig und verstehst auch nicht, dass Kṛṣṇā gewonnen wurde. O Dummkopf, du sagst, Kṛṣṇā sei gewonnen, doch sie ist nicht gewonnen — o Dummkopf!
2.90.31
कथं ह्यविजितां कृष्णां मन्यसे धृतराष्ट्रज ।
यदा सभायां सर्वस्वं न्यस्तवान्पाण्डवाग्रजः ॥ २.९०.३१ ॥
Sohn des Dhṛtarāṣṭra, wie kannst du Kṛṣṇā als unbesiegt betrachten, als der älteste der Pāṇḍava in der Versammlung sein ganzes Vermögen einsetzte?
2.90.32
अभ्यन्तर च सर्वस्वे द्रौपदी भरतर्षभ ।
एवं धर्मजितां कृष्णां मन्यसे न जितां कथम् ॥ २.९०.३२ ॥
Stier der Bharata, auch Draupadī war in dem ganzen Vermögen einbegriffen. Wie kannst du Kṛṣṇā, durch Dharma gewonnen, als nicht gewonnen ansehen?
2.90.33
कीर्तिता द्रौपदी वाचा अनुज्ञाता च पाण्डवैः ।
भवत्यविजिता केन हेतुनैषा मता तव ॥ २.९०.३३ ॥
Die Pāṇḍava nannten Draupadī mit Worten und erlaubten, sie einzusetzen. Aus welchem Grund hältst du sie dann für unbesiegt?
2.90.34
मन्यसे वा सभामेतामानीतामेकवाससम् ।
अधर्मेणेति तत्रापि शृणु मे वाक्यमुत्तमम् ॥ २.९०.३४ ॥
Oder hältst du es für unrecht, dass sie in einem einzigen Gewand in die Versammlung gebracht wurde? Höre auch dazu mein vortreffliches Wort.
2.90.35
एको भर्ता स्त्रिया देवैर्विहितः कुरुनन्दन ।
इयं त्वनेकवशगा बन्धकीति विनिश्चिता ॥ २.९०.३५ ॥
Freude der Kuru, die Götter haben einer Frau einen einzigen Gatten bestimmt; doch diese hier gilt als Dirne, den Vielen unterworfen.
2.90.36
अस्याः सभामानयनं न चित्रमिति मे मतिः ।
एकाम्बरधरत्वं वाऽप्यथवाऽपि विवस्त्रता ॥ २.९०.३६ ॥
Nach meiner Ansicht ist es nichts Seltsames, sie in die Versammlung zu bringen; auch nicht, dass sie ein einziges Gewand trug oder sogar entblößt war.
2.90.37
यच्चैषां द्रविणं किञ्चिद्य चैषा ये च पाण्डवाः ।
सौबलेनेह तत्सर्वं धर्मेण विजितं वसु ॥ २.९०.३७ ॥
Alles Vermögen, das diese besitzen, und diese Draupadī und die Pāṇḍavas, die hier sind, hat der Sohn Saubalas hier nach dem Gesetz des Spiels gewonnen.
2.90.38
दुःशासन सुबालोऽयं विकर्णः प्राज्ञवादिकः ।
पाण्डवानां च वासांसि द्रौपद्याश्चाप्युपाहर ॥ २.९०.३८ ॥
Duḥśāsana, hier ist Vikarṇa, der Sohn Subālas, der wie ein Weiser redet. Bring auch die Gewänder der Pāṇḍavas und Draupadīs herbei.
2.90.39
तच्छ्रुत्वा पाण्डवाः सर्वे स्वानि वासांसि भारत ।
अवकीर्योत्तरीयाणि सभायां समुपाविशन् ॥ २.९०.३९ ॥
Als sie dies hörten, o Bhārata, legten alle Pāṇḍavas ihre Obergewänder ab und setzten sich in der Versammlung nieder.
2.90.40
ततो दुःशासनो राजन्द्रौपद्या वसनं बलात् ।
सभामध्ये सभाक्षिप्य व्यपाक्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ २.९०.४० ॥
Dann begann, o König, Duḥśāsana mit Gewalt das Gewand Draupadīs herunterzuziehen und sie mitten in die Versammlung zu zerren.
2.90.41
आकृष्यमाणे वसने विललाप सुदुःखिता ।
ज्ञातं मया वसिष्ठेन पुरा गीतं महात्मना ॥ २.९०.४१ ॥
Während das Gewand weggerissen wurde, klagte sie, tief betrübt: 'Ich kenne, was der großherzige Vasiṣṭha einst verkündete.'
2.90.42
महत्यापदि सम्प्राप्ते स्मर्तव्यो भगवान्हरिः ।
इति निश्चित्य मनसा शरणागतवत्सलम्।
आकृष्यमाणे वसने द्रौपदी कृष्णमस्तरत् ॥ २.९०.४२ ॥
Im Herzen entschlossen: 'In großer Not muss man des erhabenen Hari gedenken', rief Draupadī, während das Gewand weggerissen wurde, Kṛṣṇa an, den Liebhaber derer, die Zuflucht suchen.
2.90.43
शङ्खचक्रगदापाणे द्वारकानिलयाच्युत ।
गोविन्द पुण्डरीकाक्ष रक्ष मां शरणागताम् ॥ २.९०.४३ ॥
O du, der Muschel, Diskus und Keule hält, Bewohner Dvārakās, Acyuta, Govinda, Lotusäugiger! Beschütze mich, die ich Zuflucht suchte.
2.90.44
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि यादवन्दन ।
इमामवस्थां सम्प्राप्तामनाथां किमुपेक्षसे ॥ २.९०.४४ ॥
Wehe! O Kṛṣṇa, Bewohner Dvārakās, Wonne der Yādavas, wo bist du? Warum vernachlässigst du mich, die ich in diese schutzlose Lage geraten bin?
2.90.45
गोविन्द द्वारकावासिन्कृष्ण गोपीजनप्रिय ।
कौरवैः परिभूतां मां किं न जानासि केशव ॥ २.९०.४५ ॥
O Govinda, Bewohner Dvārakās, Kṛṣṇa, Geliebter der Hirtinnen, kennst du mich nicht, mich, die von den Kauravas gedemütigt wurde? O Keśava!
2.90.46
हे नाथ हे रमानाथ व्रजनाथार्तिनाशन ।
कौरवार्णवमग्नां मामुद्धरस्व जनार्दन ॥ २.९०.४६ ॥
O Herr, O Herr der Ramā, Zerstörer des Leids des Herrn von Vraja! Hebe mich empor, die ich im Ozean der Kauravas versinke, O Janārdana!
2.90.47
कृष्णकृष्ण महायोगिन्विश्वात्मन्विश्वभावन ।
प्रपन्नां पाहि गोविन्द कुरुमध्येऽवसीदतीम् ॥ २.९०.४७ ॥
O Kṛṣṇa, Kṛṣṇa! O großer Yogin, Seele des Weltalls, Erhalter des Weltalls! Beschütze mich, die ich Zuflucht suchte und inmitten der Kurus versinke, O Govinda!
2.90.48
इत्यनुस्मृत्य कृष्णं सा हरिं त्रिभुवनेश्वरम् ।
प्रारुदद्दुःखिता राजन्मुखमाच्छाद्य भामिनी ॥ २.९०.४८ ॥
So an Kṛṣṇa, Hari, den Herrn der drei Welten, denkend, brach die betrübte stolze Frau, o König, das Gesicht verhüllend, laut in Weinen aus.
2.90.49
तस्य प्रसाद्द्रौपद्याः कृष्यमाणेऽम्बरे तदा ।
तद्रूपमपरे वस्त्रं प्रादुरासीदनेकशः ॥ २.९०.४९ ॥
Da erschienen durch Kṛṣṇas Gnade, während Draupadīs Gewand gezogen wurde, viele andere Gewänder von derselben Gestalt.
2.90.50
नानारागविरागाणि वसनान्यथ वै प्रभो ।
प्रादुर्भवन्ति शतशो धर्मस्य परिपालनात् ॥ २.९०.५० ॥
Dann, o Herr, erschienen durch den Schutz des dharma Hunderte von Gewändern in vielen Farben und Schattierungen.
2.90.51
ततो हलहलाशब्दस्तत्रासीद्घोरदर्शनः ।
तदद्भुततमं लोके वीक्ष्य सर्वे महीभृतः ॥ २.९०.५१ ॥
Da erhob sich dort ein schrecklicher Lärm; und alle Könige, als sie dieses wunderbarste Ding der Welt sahen,
2.90.52
शशंसुर्द्रौपदीं तत्र कुत्सन्तो धृतराष्ट्रजम् ।
धिग्धिगित्यशिवां वाचमुत्सृजन्कौरवान्प्रति ॥ २.९०.५२ ॥
dort priesen sie Draupadī und schmähten den Sohn Dhṛtarāṣṭras, indem sie den Kauravas unheilvolle Schmähworte entgegenriefen: »Schande! Schande!«
2.90.53
यदा तु वाससां राशिः सभामध्ये समाचितः ।
तदा दुःशासनः श्रान्तो व्रीडितः समुपाविशत् ॥ २.९०.५३ ॥
Als sich der Haufen der Gewänder mitten in der Versammlung getürmt hatte, setzte sich Duḥśāsana, erschöpft und beschämt, nieder.
2.90.54
शशाप तत्र भीमस्तु राजमध्ये बृहत्स्वनः ।
क्रोधाद्विस्फुरमाणौष्ठो विनिष्पिष्य करे करम् ॥ २.९०.५४ ॥
Da sprach Bhīma mit gewaltiger Stimme inmitten der Könige seinen Schwur; die Lippen vor Zorn bebend, rieb er eine Hand gegen die andere.
2.90.55
इदं मे वाक्यमादध्वं क्षत्रिया लोकवासिनः ।
नोक्तपूर्वं नरैरन्यैर्न चान्यो यद्वदिष्यति ॥ २.९०.५५ ॥
Krieger, Bewohner der Welt, hört dieses mein Wort: Was andere Menschen zuvor nicht gesagt haben und was kein anderer sagen wird, das spreche ich.
2.90.56
यद्येतदेवमुक्त्वाऽहं न कुर्यां पृथिवीश्वराः ।
पितामहानां पूर्वेषां नाहं गतिमवाप्नुयाम् ॥ २.९०.५६ ॥
Herren der Erde, wenn ich, nachdem ich so gesprochen habe, es nicht tue, werde ich den Weg meiner früheren Ahnen nicht erreichen.
2.90.57
अस्य पापस्य दुर्बुद्धेर्भारतापसदस्य च ।
न पिबेयं बलाद्वक्षो भित्त्वा चेद्रुधिरं युधि ॥ २.९०.५७ ॥
Wenn ich nicht mit Gewalt das Blut dieses sündigen, bösgesinnten Schandflecks der Bharatas trinke, indem ich seine Brust im Kampf zerreiße...
2.90.58
तस्य ते तद्वचः श्रुत्वा रौद्रं लोमप्रहर्षणम् ।
प्रचक्रुर्बहुलां पूजां कुसन्तो धृतराष्ट्रजम् ॥ २.९०.५८ ॥
Als sie seine schrecklichen, haarsträubenden Worte gehört hatten, erwiesen sie dem Sohn Dhṛtarāṣṭras reichlich Beifall.
2.90.59
न विब्रुवन्ति कौरव्याः प्रश्नमेतमिति स्म ह ।
सुजनः क्रोशति स्मात्र धृतराष्ट्रं विगर्हयन् ॥ २.९०.५९ ॥
Die Kauravas antworteten nicht auf diese Frage. Hier schrien die Guten auf und tadelten Dhṛtarāṣṭra.
2.90.60
ततो बाहू समुक्षिप्य निवार्य च सभासदः ।
विदुरः सर्वधर्मज्ञ इदं वचनमब्रवीत्। ॥ २.९०.६० ॥
Da hob Vidura, der alle Dharma kennt, die Arme, hielt die Versammelten zurück und sprach diese Worte.
2.90.61
द्रौपदी प्रश्नमुक्त्वैवं रोरवीति त्वनाथवत् ।
न च विब्रूत तं प्रश्नं सभ्या धर्मोऽत्र पीड्यते ॥ २.९०.६१ ॥
Nachdem Draupadī diese Frage gestellt hat, weint sie wie eine Schutzlose. Versammelte, wird jene Frage nicht beantwortet, so wird hier das Dharma verletzt.
2.90.62
सभां प्रपद्यते प्रश्नः प्रज्वलन्निव हव्यवाद् ।
तं वै सत्येन धर्मेण सभ्याः प्रशमयन्त्युत ॥ २.९०.६२ ॥
Diese Frage ist wie ein loderndes Opferfeuer in die Versammlung gelangt. Mögen die Versammelten es durch Wahrheit und Dharma löschen.
2.90.63
धर्म्यं प्रश्नमतो ब्रूयादार्यः सत्येन मानवः ।
विब्रूयुस्तत्र तं प्रश्नं कामक्रोधबलातिगाः ॥ २.९०.६३ ॥
Darum soll der edle Mensch eine rechtmäßige Frage wahrhaftig beantworten; und jene, die die Macht von Begierde und Zorn überwunden haben, sollen dort jene Frage beantworten.
2.90.64
विकर्णेन यथाप्रज्ञमुक्तः प्रश्नो नराधिपाः ।
भवन्तोऽपि हि तं प्रश्नं विब्रुवन्तु यथामति ॥ २.९०.६४ ॥
O Herren der Menschen, Vikarṇa hat diese Frage gemäß seiner Einsicht gestellt. Auch ihr sollt jene Frage gemäß eurem Verstand beantworten.
2.90.65
यो हि प्रश्नं न विब्रूयाद्धर्मदर्शी सभां गतः ।
अनृते या फलावाप्तिस्तस्याः सोऽर्धं समश्नुते ॥ २.९०.६५ ॥
Wer als Seher des Dharma die Versammlung betritt und die Frage nicht beantwortet, der genießt die Hälfte der Frucht, die aus der Lüge kommt.
2.90.66
यः पुनर्वितथं ब्रूयाद्धर्मदशीं सभां गतः ।
अनृतस्य फलं कृत्स्नं स प्राप्नोतीति निश्चयः ॥ २.९०.६६ ॥
Wer aber als Seher des Dharma die Versammlung betritt und Falsches spricht, der erlangt die ganze Frucht der Lüge; das steht fest.
2.90.67
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराङ्गिरसस्य च ॥ २.९०.६७ ॥
Auch hier führt man diese alte Erzählung an, den Dialog zwischen Prahlāda und dem Weisen Āṅgirasa.
2.90.68
प्रह्लादो नाम दैत्येन्द्रस्तस्य पुत्रो विरोचनः ।
कन्याहेतोराङ्गिरसं सुधन्वानमुपाद्रवत् ॥ २.९०.६८ ॥
Es gab den Herrn der Daityas namens Prahlāda; sein Sohn Virocana griff um eines Mädchens willen den Āṅgirasa Sudhanvan an.
2.90.69
अहं ज्यायानहं ज्यायानिति कन्येप्सया तदा ।
तयोर्देवनमत्रासीत्प्राणयोरिति नः श्रुतम् ॥ २.९०.६९ ॥
»Ich bin der Ältere, ich bin der Ältere« — aus Verlangen nach dem Mädchen kam es damals zwischen ihnen zu einer Wette um ihr Leben, wie wir gehört haben.
2.90.70
तयोः प्रश्नविवादोऽभूत्प्रह्लादं तावपृच्छताम् ।
ज्यायान्क आवयोरेकः प्रश्नं प्रब्रूहि मा मृषा ॥ २.९०.७० ॥
Zwischen ihnen erhob sich ein Streit über eine Frage; beide befragten Prahlāda: »Wer von uns beiden ist der Ältere? Beantworte diese Frage, sprich nicht falsch.«
2.90.71
स वै विवदनाद्भीतः सुधन्वानं विलोकयन् ।
तं सुधन्वाब्रवीत्क्रुद्धो ब्रह्मदम्ड इव ज्वलन् ॥ २.९०.७१ ॥
Aus Furcht vor dem Streit blickte er auf Sudhanvan; da sprach Sudhanvan, zornig und lodernd wie Brahmās Stab, zu ihm.
2.90.72
यदि वै वक्ष्यसि मृषा प्रह्लादाथ न वक्ष्यसि ।
शतघा ते शिरो वज्री वज्रेण प्रहरिष्यति ॥ २.९०.७२ ॥
Wenn du falsch sprichst, Prahlāda, oder gar nicht sprichst — wird der Donnerträger dein Haupt mit seinem Donnerkeil in hundert Stücke schlagen.
2.90.73
सुधन्वना तथोक्तः सन्व्यथितोऽश्वत्थपर्णवत् ।
जगाम कश्यपं दैत्यः परिप्रष्टुं महौजसम् ॥ २.९०.७३ ॥
So angesprochen, ging der Daitya, zitternd wie ein Blatt des Aśvattha-Baumes, zu Kaśyapa, dem Mächtigen, um ihn zu befragen.
2.90.74
त्वं वै धर्मस्य विज्ञाता दैवस्येहासुरस्य च ।
ब्राह्मणस्य महाभाग धर्मकृच्छ्रमिदं शृणु ॥ २.९०.७४ ॥
Du kennst das Dharma, und hier auch das der Götter und der Asuras. O Brahmane, o Hochbegünstigter, höre diese schwierige Frage des Dharma.
2.90.75
यो वै प्रश्नं न विब्रूयाद्वितथं चैव निर्दिशेत् ।
के वै तस्य परे लोकास्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ २.९०.७५ ॥
Welche anderen Welten gibt es für den, der eine Frage nicht beantwortet oder das Falsche anzeigt? Sag es mir, der ich frage.
2.90.76
जानन्नविब्रुवन्प्रश्नान्कामात्क्रोधाद्भयात्तथा ।
सहस्रं वारुणान्पाशानात्मनि प्रतिमुञ्चति ॥ २.९०.७६ ॥
Wer die Antwort kennt und nicht spricht, aus Begierde, Zorn oder Furcht, legt sich selbst tausend Schlingen Varuṇas an.
2.90.77
साक्षी वा विब्रुवन्साक्ष्यं गोकर्णशिथिलश्वरन् ।
सहस्रं वारुणान्पाशानात्मनि प्रतिमुञ्जति ॥ २.९०.७७ ॥
Ein Zeuge, der mit lockerem, umherschweifendem Geist falsch aussagt, wie das Ohr einer Kuh, legt sich ebenso tausend Schlingen Varuṇas an.
2.90.78
तस्य संवत्सरे पूर्णे पाश एकः प्रमुच्यते ।
तस्मात्सत्यं तु वक्तव्यं जानता सत्यमुञ्जसा ॥ २.९०.७८ ॥
Wenn für ihn ein volles Jahr vergangen ist, löst sich eine Schlinge. Deshalb soll der Wissende die Wahrheit geradeheraus sagen.
2.90.79
विद्धो धर्मो ह्यधर्मेण सभां यत्रोपपद्यते ।
न चास्य शल्यं कृन्तन्ति विद्धास्तत्र सभासदः ॥ २.९०.७९ ॥
Wenn der Dharma, von Adharma verwundet, in die Versammlung kommt und die dort Verwundeten ihm den Dorn nicht herausziehen.
2.90.80
अर्धं हरति वै श्रेष्ठः पादो भवति कर्तृषु ।
पादश्चैव सभासत्सु ये न निन्दन्ति निन्दितम् ॥ २.९०.८० ॥
Der Beste nimmt die Hälfte auf sich; bei den Handelnden ist ein Viertel; und bei den Versammlungsmitgliedern, die das Tadelnswerte nicht tadeln, ein Viertel.
2.90.81
अनेना भवति श्रेष्ठो मुच्यन्ते च सभासदः ।
एनो गच्छति कर्तारं निन्दार्हो यत्र निन्द्यते ॥ २.९०.८१ ॥
Der Beste wird makellos, und die Versammlungsmitglieder werden befreit; wo das Tadelnswerte getadelt wird, geht die Schuld auf den Täter über.
2.90.82
वितथं तु वदेयुर्ये धर्मं प्रह्लाद पृच्छते ।
इष्टापूर्तं च ते घ्न्ति सप्तसप्त परावरान् ॥ २.९०.८२ ॥
Prahlāda, wer bei einer Frage nach dem Dharma die Unwahrheit sagt, zerstört das Verdienst von Opfer und Wohltätigkeit sowie sieben mal sieben Vorfahren und Nachkommen, oben und unten.
2.90.83
हृतस्वस्य हि यद्दुःखं हतपुत्रस्य चैव यत् ।
ऋणिनः प्रति यच्चैव स्वार्थाद्धष्टस्य चैव यत् ॥ २.९०.८३ ॥
Der Schmerz dessen, dem der Reichtum geraubt wurde, und der Schmerz dessen, dessen Sohn erschlagen wurde; der Schmerz gegenüber dem Schuldner, und der Schmerz gegenüber dem, der aus Eigennutz dreist geworden ist.
2.90.84
स्त्रियाः पत्या विहीनाया राज्ञा ग्रस्तस्य चैव यत् ।
अपुत्रायाश्च यद्दुःखं व्याघ्राघ्रातस्य चैव यत् ॥ २.९०.८४ ॥
Der Schmerz der Frau, der ihr Gatte genommen ist, und der Schmerz dessen, den der König ergriffen hat; der Schmerz der kinderlosen Frau, und der Schmerz dessen, den ein Tiger zerfleischt hat.
2.90.85
अध्यूढायाश्च यद्दुःखं व्याघ्राघ्रातस्य चैव यत् ।
एतानि वै समान्याहुर्दुःखानि त्रिदिवेश्वराः ॥ २.९०.८५ ॥
Das Leid der von einem anderen genommenen Frau und das Leid dessen, den ein Tiger packt – diese Leiden, sagen die Herren der drei Himmel, sind gleich.
2.90.86
तानि सर्वाणि दुःखानि प्राप्नोति वितथं ब्रुवन् ।
समक्षदर्शनात्साक्षी श्रवणाच्चेति धारणात् ॥ २.९०.८६ ॥
Wer falsch spricht, erlangt all diese Leiden. Zeuge ist, wer es mit eigenen Augen gesehen, gehört oder im Gedächtnis behalten hat.
2.90.87
तस्मात्सत्यं ब्रुवत्साक्षी धर्मार्थाभ्यां न हीयते ।
कश्यपस्य वचः श्रुत्वा प्रह्लादः पुत्रमब्रवीत् ॥ २.९०.८७ ॥
Daher verliert der wahrhaftig sprechende Zeuge weder an Dharma noch an Reichtum. Als Prahlāda Kaśyapas Worte hörte, sprach er zu seinem Sohn.
2.90.88
श्रेयान्सुधन्वा त्वत्तो वै मत्तः श्रेयांस्तथाङ्गिराः ।
माता सुधन्वाऽयं प्राणानामीश्वरस्तव
विरोचन सुधन्वाऽयं प्राणानामीश्वरस्तव ॥ २.९०.८८ ॥
Sudhanvan ist besser als du, und Aṅgiras ist besser als ich. Dieser Sudhanvan ist der Herr deiner Lebensatem. O Virocana, dieser Sudhanvan ist der Herr deiner Lebensatem.
2.90.89
सुधन्वोवाच ।
पुत्रस्नेहं पिरत्यज्य यस्त्वं धर्मे व्यवस्थितः।
अनुजानामि ते पुत्रं जीवत्वेव शतं समाः ॥ २.९०.८९ ॥
Sudhanvan sprach: Dir, der du die Zuneigung zu deinem Sohn aufgegeben hast und fest im Dharma stehst, gewähre ich die Erlaubnis; dein Sohn möge hundert Jahre leben.
2.90.90
एवं वै परमं धर्मं श्रुत्वा सर्वे सभासदः ।
यथाप्रश्नं तु कृष्णाया मन्यध्वं तत्र किं परम् ॥ २.९०.९० ॥
Nachdem sie dieses höchste Dharma gehört haben, mögen alle Mitglieder der Versammlung entsprechend Kṛṣṇās Frage erwägen, was in dieser Sache höher steht.
2.90.91
विदुरस्य वचः श्रुत्वा नोचुः किञ्चन पार्थिवाः ।
कर्णो दुःशासनं त्वाह कृष्णं दासीं गृहान्नय ॥ २.९०.९१ ॥
Als die Könige Viduras Worte hörten, sagten sie nichts. Doch Karṇa sprach zu Duḥśāsana: »Führe Kṛṣṇā, die Dienerin, ins Haus.«
2.90.92
तां वेपमानां सव्रीडां प्रलपन्तीं स्म पाण्डवान् ।
दुःशासनः सभामध्ये विचकर्ष तपस्विनीम् ॥ २.९०.९२ ॥
Zitternd, beschämt, klagend und die Pāṇḍavas rufend, schleifte Duḥśāsana die asketische Frau mitten in die Versammlung.