மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.90.1
भवन्ति गेहे बन्धक्यः कितवानां युधिष्ठिर ।
भवन्ति दीव्यन्ति दया चैवास्ति तावस्वपि ॥ २.९०.१ ॥
யுதிஷ்டிரா, சூதாடிகளின் வீடுகளில் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்களும் சூதாடுகிறார்கள், இன்னும் அவர்களிடம் கருணையும் இருக்கிறது.
2.90.2
काश्यो यद्धनमाहार्षीद्द्रव्यं यच्चान्यदुत्तमम् ।
तथाऽन्ये पृथिवीपाला यानि रत्नान्युपाहरन् ॥ २.९०.२ ॥
காசி மன்னன் கொண்டுவந்த செல்வத்தையும், வேறு உயர்ந்த பொருட்களையும், அதுபோல் மற்ற மன்னர்கள் கொண்டுவந்த இரத்தினங்களையும்.
2.90.3
वाहनानि धनं चैव कवचान्यायुधानि च ।
राज्यमात्मा वयं चैव कैतवेन हृतं परैः ॥ २.९०.३ ॥
வாகனங்கள், செல்வம், கவசங்கள், ஆயுதங்கள், அரசு, நாங்களே ஆகியவை அனைத்தும் வஞ்சனையால் எதிரிகளால் பறிக்கப்பட்டன.
2.90.4
न च मे तत्र कोपोऽभूत्सर्वस्येशो हि नो भवान् ।
इमं त्वतिक्रमं मन्यो द्रौपदी यत्र पण्यते ॥ २.९०.४ ॥
அதில் எனக்கு கோபம் வரவில்லை; ஏனெனில் நீரே எங்கள் அனைவருக்கும் தலைவர்; ஆனால் திரௌபதி பணயமாக வைக்கப்பட்டபோதுதான் இது எல்லை மீறல் என்று நான் கருதுகிறேன்.
2.90.5
एषा ह्यनर्हती बाला पाण्डवान्प्राप्य कौरवैः ।
त्वत्कृते क्लिश्यते क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ॥ २.९०.५ ॥
தகுதியற்ற இந்த இளம்பெண், பாண்டவர்களை மணந்தும், உம்மால் கௌரவர்களாகிய கீழ்மக்களாலும் கொடியவர்களாலும் பண்படாத மனமுள்ளவர்களாலும் துன்புறுத்தப்படுகிறாள்.
2.90.6
अस्याः कृते मन्युरयं त्वयि राजन्निपात्यते ।
बाहू ते सम्प्रधक्ष्यामि सहदेवाग्निमानयः ॥ २.९०.६ ॥
அவளுக்காக இந்தக் கோபம் உம்மை நோக்கித் திரும்புகிறது, அரசே; உமது கரங்களை எரித்துவிடுவேன். சகதேவா, நெருப்பைக் கொண்டு வா.
2.90.7
न पुरा भीमसेन त्वमीदृशीर्वदिता गिरः ।
परैस्ते नाशितं नूनं नृशंसैर्धर्मगौरवम् ॥ २.९०.७ ॥
பீமசேனா, முன்பு நீ இத்தகைய சொற்களைச் சொன்னதில்லை. கொடியவர்கள் உன் தர்ம மதிப்பை நிச்சயம் அழித்துவிட்டனர்.
2.90.8
न सकामाः परो कार्या धर्ममेवाचरोत्तमम् ।
भ्रातरं धार्मिकं ज्येष्ठं कोऽतिवर्तितुमर्हति ॥ २.९०.८ ॥
பிறர் விருப்பப்படி நடக்கக் கூடாது; உயர்ந்த தர்மத்தையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தர்மவானான மூத்த சகோதரனை யார் மீற முடியும்?
2.90.9
आहूतो हि परै राजा क्षात्रं व्रतमनुस्मरन् ।
दीव्यते परकामेन तन्नः कीर्तिकरं महत् ॥ २.९०.९ ॥
எதிரிகளால் அழைக்கப்பட்ட அரசன், க்ஷத்திரிய விரதத்தை நினைத்து, பிறரின் விருப்பத்திற்காக சூதாடினான். அது நமக்குப் பெரும் புகழ் தருவது.
2.90.10
एवमस्मिन्कृतं विद्यां यदि नाहं धनञ्जय ।
दीप्तेऽग्नौ सहितौ बाहू निर्दहेयं बलादिव ॥ २.९०.१० ॥
தனஞ்சயா, இதில் நான் கூறியதை நிறைவேற்றவில்லையெனில், எரியும் நெருப்பில் இரு தோள்களையும் பலவந்தமாக எரித்துவிடுவேன்.
2.90.11
तथा तान्दुः खितान्दृष्ट्वा पाण्डवान्धृतराष्ट्रजः ।
कृष्यमाणां च पाञ्चालीं विकर्ण इदमब्रवीत् ॥ २.९०.११ ॥
பாண்டவர்கள் இவ்வாறு துயருற்றிருப்பதையும், பாஞ்சாலி இழுத்துச் செல்லப்படுவதையும் கண்டு, திருதராஷ்டிரன் மகன் விகர்ணன் இவ்வாறு கூறினான்.
2.90.12
याज्ञसेन्या यदुक्तं तद्वाक्यं विब्रूत पार्थिवाः ।
अविवेकेन वाक्यस्य नरकः सद्य एव नः ॥ २.९०.१२ ॥
அரசர்களே, யாஜ்ஞசேனி சொன்ன சொல்லுக்கு விடை சொல்லுங்கள். விவேகமின்றி சொல் சொன்னால் நமக்கு உடனே நரகம் வரும்.
2.90.13
भीष्मश्च धृतराष्ट्रश्च कुरुवृद्धतमावुभौ ।
समेत्य नाहतुः किञ्चिद्विदुरश्च महामतिः ॥ २.९०.१३ ॥
குருக்களில் மூத்த இருவரான பீஷ்மரும் திருதராஷ்டிரரும் ஒன்றுகூடியும் எதுவும் சொல்லவில்லை; மகாமதியான விதுரரும் அவ்வாறே.
2.90.14
भारद्वाजश्च सर्वेषामाचार्यः कृप एव च ।
कुत एतावपि प्रश्नं नाहतुर्द्विजसत्तमौ ॥ २.९०.१४ ॥
அனைவருக்கும் ஆசிரியரான பரத்வாஜரின் மகன் (துரோணர்), கிருபரும்; ஏன், அந்த இரு சிறந்த அந்தணர்களும் கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை.
2.90.15
ये त्वन्ये पृथिवीपालाः समेताः सर्वतोदिशम् ।
कामक्रोधौ समुत्सृज्य ते ब्रुवन्तु यथामति ॥ २.९०.१५ ॥
ஆனால் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கூடியுள்ள மற்ற மன்னர்கள், விருப்பையும் கோபத்தையும் விட்டு, தங்கள் புத்திக்கேற்ப பேசட்டும்.
2.90.16
यदितं द्रौपदी वाक्यमुक्तवत्यसकृच्छुभा ।
विमृश्य कस्य कः पक्षः पार्थिवा वदतोत्तरम् ॥ २.९०.१६ ॥
சுபையான திரௌபதி இதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லியிருந்தால், அரசர்களே, ஆராய்ந்து யாருடைய பக்கம் எது என்று பதில் சொல்லுங்கள்.
2.90.17
एवं स बहुशः सर्वानुक्तवांस्तान्सभासदः ।
न च ते पृथिवीपालास्तमूचुः साध्वसाधु वा ॥ २.९०.१७ ॥
இவ்வாறு அவன் சபையோரிடமும் அந்த அரசர்களிடமும் பலமுறை சொன்னான்; ஆனால் அந்த மன்னர்கள் அவனிடம் சரி என்றோ தவறு என்றோ சொல்லவில்லை.
2.90.18
उक्त्वाऽसकृत्तथा सर्वान्विकर्णः पृथिवीपतीन् ।
पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य निःश्वसन्निदमब्रवीत् ॥ २.९०.१८ ॥
இவ்வாறு எல்லா அரசர்களிடமும் பலமுறை சொன்னபின், விகர்ணன் கையோடு கையை அழுத்தி, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு இதைச் சொன்னான்.
2.90.19
विब्रूत पृथिवीपाला वाक्यं मा वा कथञ्चनि ।
मन्ये न्याय्यं यदत्राहं तद्वि वक्ष्यामि कौरवाः ॥ २.९०.१९ ॥
பூமியின் காவலர்களே, எதையாவது சொல்லுங்கள் அல்லது சொல்லாமல் இருங்கள். கௌரவர்களே, எது நியாயம் என்று நான் கருதுகிறேனோ, அதையே நான் சொல்லுவேன்.
2.90.20
चत्वार्याहुर्नश्रेष्ठा व्यसनानि महीक्षिताम् ।
मृगयां पानमक्षांश्च ग्राम्ये चैवातिरक्तताम् ॥ २.९०.२० ॥
சிறந்த மனிதர்களே, அரசர்களுக்கு நான்கு தீய பழக்கங்கள் உண்டு என்று சொல்கிறார்கள்: வேட்டை, மது அருந்துதல், சூது, பெண்களில் மிகுந்த பற்று.
2.90.21
एतेषु हि नरः सक्तो धर्ममुत्सृज्य वर्तते ।
यथाऽयुक्तेन च कृतां क्रियां लोको न मन्यते ॥ २.९०.२१ ॥
இவற்றில் ஆசை கொண்ட மனிதன் தர்மத்தைக் கைவிட்டு நடக்கிறான்; தகுதியற்றவன் செய்த செயலை மக்கள் மதிக்காதது போல, அவனுடைய செயலையும் மக்கள் மதிப்பதில்லை.
2.90.22
तथेयं पाण्डुपुत्रेण व्यसने वर्तता भृशम् ।
समाहूतेन कितवैरास्थितो द्रौपदीपणः ॥ २.९०.२२ ॥
அதுபோலவே, மிகுந்த தீய பழக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பாண்டுவின் மகன், சூதாடிகளால் அழைக்கப்பட்டு, திரௌபதியைப் பணயமாக வைத்தான்.
2.90.23
साधारणी च सर्वेषां पाण्डवानामनिन्दिता ।
जितेन पूर्वं चानेन पाण्डवेन कृतः पणः ॥ २.९०.२३ ॥
குற்றமற்ற இவள் பாண்டவர்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவள். முன்பு இந்தப் பாண்டவனே தோற்றுப் பணயம் வைத்தான்.
2.90.24
इयं च कीर्तिता कृष्णा सौबलेन पणार्थिना ।
एतत्सर्वं विचार्याहं मन्ये न विजितामिमाम् ॥ २.९०.२४ ॥
பணயம் வேண்டிய சௌபலனால் இந்தக் கிருஷ்ணை குறிப்பிடப்பட்டாள். இவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்து, இவளை வென்றதாக நான் கருதவில்லை.
2.90.25
एतच्छ्रुत्वा महान्नादः सभ्यानामुदतिष्ठत ।
विकर्णं शंसमानानां सौबलं चापि निन्दताम् ॥ २.९०.२५ ॥
இதைக் கேட்டதும் சபையோரிடையே பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; சிலர் விகர்ணனைப் புகழ்ந்தனர், சிலர் சௌபலனை (சகுனியை) நிந்தித்தனர்.
2.90.26
तस्मिन्नुपरते शब्दे राधेयः क्रोधमूर्छितः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९०.२६ ॥
அந்த ஆரவாரம் அடங்கியபோது, கோபத்தால் மயங்கிய ராதேயன் (கர்ணன்) தன் அழகிய கையை உயர்த்தி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.90.27
दृश्यन्ते वै विकर्णेह वैकृतानि बहून्यपि ।
तज्जातस्तद्विनाशाय यथाऽग्निररणिप्रजः ॥ २.९०.२७ ॥
விகர்ணா, இங்கே உண்மையாகவே பல அபசகுனங்கள் தெரிகின்றன; அரணியிலிருந்து பிறந்த நெருப்பு அந்த அரணியையே அழிப்பதுபோல, இது தனது அழிவுக்காகவே பிறந்துள்ளது.
2.90.28
एते न किञ्चिदप्याहुश्चोदिता ह्यपि कृष्णया ।
धर्मेण विजितामेतां मन्यन्ते द्रपदात्मजाम् ॥ २.९०.२८ ॥
கிருஷ்ணையால் (திரௌபதியால்) தூண்டப்பட்ட போதும் இவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; இந்த துருபதன் மகளை தருமத்தால் வென்றதாக அவர்கள் கருதுகின்றனர்.
2.90.29
त्वं तु केवलबाल्येन धार्तराष्ट्र विदीर्यसे ।
यद्ब्रवीषि सभाम्ध्ये बालः स्थविरभाषितम् ॥ २.९०.२९ ॥
திருதராஷ்டிரன் மகனே, நீ வெறும் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் பிளவுபடுகிறாய்; சபையின் நடுவே சிறுவனைப் போல பெரியவர்களின் சொல்லைச் சொல்கிறாய்.
2.90.30
न च धर्म यथावत्त्वं कृष्णां च जितेति सुमन्दधीः ।
यद्ब्रवीषि जितां कृष्णां न जितेति सुमन्दधीः ॥ २.९०.३० ॥
நீ தருமத்தைச் சரியாக அறியவில்லை; கிருஷ்ணை வெல்லப்பட்டாள் என்பதையும் அறியவில்லை. மந்தபுத்தியே, கிருஷ்ணை வென்றெடுக்கப்பட்டாள் என்று நீ சொல்கிறாய்; ஆனால் அவள் வெல்லப்படவில்லை — மந்தபுத்தியே!
2.90.31
कथं ह्यविजितां कृष्णां मन्यसे धृतराष्ट्रज ।
यदा सभायां सर्वस्वं न्यस्तवान्पाण्डवाग्रजः ॥ २.९०.३१ ॥
திருதராஷ்டிரரின் மகனே, பாண்டவர்களின் மூத்தவர் சபையில் தன் அனைத்துச் செல்வத்தையும் பணயம் வைத்தபோது, கிருஷ்ணையை வெல்லப்படாதவள் என்று நீ எப்படி கருதுகிறாய்?
2.90.32
अभ्यन्तर च सर्वस्वे द्रौपदी भरतर्षभ ।
एवं धर्मजितां कृष्णां मन्यसे न जितां कथम् ॥ २.९०.३२ ॥
பரத சிறந்தவனே, முழுச் செல்வத்திலும் திரௌபதியும் உள்ளடங்கியிருந்தாள். இவ்வாறு தர்மத்தால் வெல்லப்பட்ட கிருஷ்ணையை வெல்லப்படாதவள் என்று நீ எப்படி கருதுகிறாய்?
2.90.33
कीर्तिता द्रौपदी वाचा अनुज्ञाता च पाण्डवैः ।
भवत्यविजिता केन हेतुनैषा मता तव ॥ २.९०.३३ ॥
பாண்டவர்கள் சொல்லால் திரௌபதியை அழைத்து, அவளை பணயம் வைக்க அனுமதியும் அளித்தனர். அப்படியிருக்க எந்தக் காரணத்தால் அவள் வெல்லப்படாதவள் என்று உன்னால் கருதப்படுகிறாள்?
2.90.34
मन्यसे वा सभामेतामानीतामेकवाससम् ।
अधर्मेणेति तत्रापि शृणु मे वाक्यमुत्तमम् ॥ २.९०.३४ ॥
அல்லது இவளை ஒரே ஆடையுடன் சபைக்குக் கொண்டுவந்தது அதர்மம் என்று நீ கருதுகிறாயா? அங்கும் என் உயர்ந்த சொல்லைக் கேள்.
2.90.35
एको भर्ता स्त्रिया देवैर्विहितः कुरुनन्दन ।
इयं त्वनेकवशगा बन्धकीति विनिश्चिता ॥ २.९०.३५ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, தேவர்கள் பெண்ணுக்கு ஒரே கணவனை விதித்தனர். ஆனால் இவள் பலருக்கு உட்பட்டவளாக, ஒரு வேசியாகவே முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறாள்.
2.90.36
अस्याः सभामानयनं न चित्रमिति मे मतिः ।
एकाम्बरधरत्वं वाऽप्यथवाऽपि विवस्त्रता ॥ २.९०.३६ ॥
அவளை சபைக்குக் கொண்டுவருவது என் கருத்தில் வியப்பான செயல் அல்ல. ஒரே ஆடை அணிந்திருப்பதும், அல்லது ஆடையின்றி இருப்பதும்கூட (வியப்பல்ல).
2.90.37
यच्चैषां द्रविणं किञ्चिद्य चैषा ये च पाण्डवाः ।
सौबलेनेह तत्सर्वं धर्मेण विजितं वसु ॥ २.९०.३७ ॥
இவர்களுக்குள்ள செல்வமும், இவளும், பாண்டவர்களும், அனைத்தையும் இங்கே சௌபலன் (சகுனி) தர்மப்படி வென்றுவிட்டான்.
2.90.38
दुःशासन सुबालोऽयं विकर्णः प्राज्ञवादिकः ।
पाण्डवानां च वासांसि द्रौपद्याश्चाप्युपाहर ॥ २.९०.३८ ॥
துச்சாசனா! இதோ சுபாலனின் மகன் விகர்ணன், அறிஞனைப் போல் பேசுபவன். பாண்டவர்களின் ஆடைகளையும் திரௌபதியின் ஆடைகளையும் கொண்டுவா.
2.90.39
तच्छ्रुत्वा पाण्डवाः सर्वे स्वानि वासांसि भारत ।
अवकीर्योत्तरीयाणि सभायां समुपाविशन् ॥ २.९०.३९ ॥
பாரதா, இதைக் கேட்ட பாண்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் மேலாடைகளைக் களைந்து சபையில் அமர்ந்தனர்.
2.90.40
ततो दुःशासनो राजन्द्रौपद्या वसनं बलात् ।
सभामध्ये सभाक्षिप्य व्यपाक्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ २.९०.४० ॥
அரசே, பின்னர் துச்சாசனன் திரௌபதியின் ஆடையை பலவந்தமாக சபையின் நடுவே இழுத்து அவிழ்க்கத் தொடங்கினான்.
2.90.41
आकृष्यमाणे वसने विललाप सुदुःखिता ।
ज्ञातं मया वसिष्ठेन पुरा गीतं महात्मना ॥ २.९०.४१ ॥
ஆடை இழுக்கப்படும்போது, மிகவும் துயருற்ற அவள் புலம்பினாள்: 'முன்பு மகாத்மா வசிஷ்டர் பாடியது எனக்குத் தெரியும்.'
2.90.42
महत्यापदि सम्प्राप्ते स्मर्तव्यो भगवान्हरिः ।
इति निश्चित्य मनसा शरणागतवत्सलम्।
आकृष्यमाणे वसने द्रौपदी कृष्णमस्तरत् ॥ २.९०.४२ ॥
'பெரும் ஆபத்து வரும்போது பகவான் ஹரியை நினைக்க வேண்டும்' என்று மனதில் முடிவு செய்து, சரணடைந்தோரைப் பேணும் கிருஷ்ணனை ஆடை இழுக்கப்படும்போது திரௌபதி அழைத்தாள்.
2.90.43
शङ्खचक्रगदापाणे द्वारकानिलयाच्युत ।
गोविन्द पुण्डरीकाक्ष रक्ष मां शरणागताम् ॥ २.९०.४३ ॥
சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவனே, துவாரகையில் வசிப்பவனே, அச்யுதனே, கோவிந்தனே, தாமரைக் கண்ணனே! சரணடைந்த என்னைக் காப்பாயாக.
2.90.44
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि यादवन्दन ।
इमामवस्थां सम्प्राप्तामनाथां किमुपेक्षसे ॥ २.९०.४४ ॥
ஐயோ! கிருஷ்ணா, துவாரகைவாசியே, யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே, நீ எங்கே? அநாதையாகிய இந்நிலையை அடைந்த என்னை ஏன் புறக்கணிக்கிறாய்?
2.90.45
गोविन्द द्वारकावासिन्कृष्ण गोपीजनप्रिय ।
कौरवैः परिभूतां मां किं न जानासि केशव ॥ २.९०.४५ ॥
கோவிந்தா, துவாரகைவாசியே, கிருஷ்ணா, கோபியர்களின் அன்பனே, கௌரவர்களால் அவமானப்படுத்தப்பட்ட என்னை நீ அறியவில்லையா? கேசவா!
2.90.46
हे नाथ हे रमानाथ व्रजनाथार्तिनाशन ।
कौरवार्णवमग्नां मामुद्धरस्व जनार्दन ॥ २.९०.४६ ॥
ஓ நாதா! ரமையின் கணவனே! வ்ரஜ நாதனின் துயரை அழிப்பவனே! கௌரவக் கடலில் மூழ்கிய என்னை மீட்பாயாக, ஜனார்த்தனா!
2.90.47
कृष्णकृष्ण महायोगिन्विश्वात्मन्विश्वभावन ।
प्रपन्नां पाहि गोविन्द कुरुमध्येऽवसीदतीम् ॥ २.९०.४७ ॥
கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா! மகாயோகியே! விஸ்வாத்மனே! உலகைக் காப்பவனே! சரணடைந்து குருக்களின் நடுவே வாடும் என்னைக் காப்பாயாக, கோவிந்தா!
2.90.48
इत्यनुस्मृत्य कृष्णं सा हरिं त्रिभुवनेश्वरम् ।
प्रारुदद्दुःखिता राजन्मुखमाच्छाद्य भामिनी ॥ २.९०.४८ ॥
இவ்வாறு கிருஷ்ணனையும், மூவுலகின் தலைவனாகிய ஹரியையும் நினைத்து, அந்தத் துயருற்ற பாமினி, ஓ அரசே, முகத்தை மூடிக்கொண்டு உரக்க அழுதாள்.
2.90.49
तस्य प्रसाद्द्रौपद्याः कृष्यमाणेऽम्बरे तदा ।
तद्रूपमपरे वस्त्रं प्रादुरासीदनेकशः ॥ २.९०.४९ ॥
அப்போது கிருஷ்ணனின் அருளால், துருபதையின் ஆடை இழுக்கப்பட்டபோது, அதே வடிவத்தில் பல வேறு ஆடைகள் தோன்றின.
2.90.50
नानारागविरागाणि वसनान्यथ वै प्रभो ।
प्रादुर्भवन्ति शतशो धर्मस्य परिपालनात् ॥ २.९०.५० ॥
ஓ அரசே, அப்போது தர்மத்தைக் காத்ததால் பல நிறங்களும் வண்ணச் சாயல்களும் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான ஆடைகள் தோன்றின.
2.90.51
ततो हलहलाशब्दस्तत्रासीद्घोरदर्शनः ।
तदद्भुततमं लोके वीक्ष्य सर्वे महीभृतः ॥ २.९०.५१ ॥
அப்போது அங்கே பயங்கரமான கூச்சல் எழுந்தது. உலகில் அந்த மிக அற்புதமான நிகழ்வைக் கண்டு அனைத்து அரசர்களும் (திகைத்தனர்).
2.90.52
शशंसुर्द्रौपदीं तत्र कुत्सन्तो धृतराष्ट्रजम् ।
धिग्धिगित्यशिवां वाचमुत्सृजन्कौरवान्प्रति ॥ २.९०.५२ ॥
அங்கிருந்தோர் துருபதையைப் புகழ்ந்தனர்; திருதராட்டிரனின் மகனை இகழ்ந்து, கௌரவர்களை நோக்கி 'சீ! சீ!' என்ற அமங்கலச் சொற்களை உரைத்தனர்.
2.90.53
यदा तु वाससां राशिः सभामध्ये समाचितः ।
तदा दुःशासनः श्रान्तो व्रीडितः समुपाविशत् ॥ २.९०.५३ ॥
அவையின் நடுவே ஆடைக் குவியல் குவிந்தபோது, களைத்தும் வெட்கமுற்றும் துச்சாசனன் அமர்ந்துவிட்டான்.
2.90.54
शशाप तत्र भीमस्तु राजमध्ये बृहत्स्वनः ।
क्रोधाद्विस्फुरमाणौष्ठो विनिष्पिष्य करे करम् ॥ २.९०.५४ ॥
அப்போது பீமன் அரசர்கள் நடுவே உரத்த குரலில் சபதம் செய்தான். கோபத்தால் அவனது உதடுகள் துடித்தன; ஒரு கையை மறு கையால் அழுத்தினான்.
2.90.55
इदं मे वाक्यमादध्वं क्षत्रिया लोकवासिनः ।
नोक्तपूर्वं नरैरन्यैर्न चान्यो यद्वदिष्यति ॥ २.९०.५५ ॥
க்ஷத்திரியர்களே, உலகில் வாழும் மக்களே, என் இந்த வார்த்தையைக் கேளுங்கள். இதற்கு முன் மற்ற மனிதர்கள் சொல்லாததையும், வேறு யாரும் சொல்லப்போவதில்லாததையும் நான் சொல்கிறேன்.
2.90.56
यद्येतदेवमुक्त्वाऽहं न कुर्यां पृथिवीश्वराः ।
पितामहानां पूर्वेषां नाहं गतिमवाप्नुयाम् ॥ २.९०.५६ ॥
பூமியின் அரசர்களே, இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு நான் அதைச் செய்யாவிட்டால், முன்னோர்களான பெரியோர்களின் கதியை நான் அடையமாட்டேன்.
2.90.57
अस्य पापस्य दुर्बुद्धेर्भारतापसदस्य च ।
न पिबेयं बलाद्वक्षो भित्त्वा चेद्रुधिरं युधि ॥ २.९०.५७ ॥
இந்தப் பாவியும், தீய புத்தி கொண்டவனும், பாரத குலத்துக்கு இழிவானவனுமான இவனுடைய மார்பைப் பிளந்து, போரில் பலவந்தமாக இவனுடைய இரத்தத்தைக் குடிக்காவிட்டால்...
2.90.58
तस्य ते तद्वचः श्रुत्वा रौद्रं लोमप्रहर्षणम् ।
प्रचक्रुर्बहुलां पूजां कुसन्तो धृतराष्ट्रजम् ॥ २.९०.५८ ॥
அவனுடைய அந்தப் பயங்கரமான, மயிர் சிலிர்க்க வைக்கும் வார்த்தையைக் கேட்டு, அவர்கள் திருதராஷ்டிரனின் மகனுக்குப் பெரும் புகழ்ச்சியைச் செய்தனர்.
2.90.59
न विब्रुवन्ति कौरव्याः प्रश्नमेतमिति स्म ह ।
सुजनः क्रोशति स्मात्र धृतराष्ट्रं विगर्हयन् ॥ २.९०.५९ ॥
கௌரவர்கள் இந்தக் கேள்வியைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை என்பது நடந்தது. அங்கு நல்லோர் திருதராஷ்டிரனை நிந்தித்து கூக்குரலிட்டனர்.
2.90.60
ततो बाहू समुक्षिप्य निवार्य च सभासदः ।
विदुरः सर्वधर्मज्ञ इदं वचनमब्रवीत्। ॥ २.९०.६० ॥
பின்னர் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த விதுரர், கைகளை உயர்த்தி சபையோரைத் தடுத்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
2.90.61
द्रौपदी प्रश्नमुक्त्वैवं रोरवीति त्वनाथवत् ।
न च विब्रूत तं प्रश्नं सभ्या धर्मोऽत्र पीड्यते ॥ २.९०.६१ ॥
திரௌபதி இவ்வாறு கேள்வி கேட்டு, அநாதையைப் போல் அழுதாள். சபையோரே, அக்கேள்விக்கு நீங்கள் பதில் சொல்லாவிடில் இங்கே தர்மம் துன்புறுகிறது.
2.90.62
सभां प्रपद्यते प्रश्नः प्रज्वलन्निव हव्यवाद् ।
तं वै सत्येन धर्मेण सभ्याः प्रशमयन्त्युत ॥ २.९०.६२ ॥
இந்தக் கேள்வி சபையில் நெருப்புப் போல் எரிந்து பரவுகிறது. சபையோர் அதை உண்மையாலும் தர்மத்தாலும் அணைக்கட்டும்.
2.90.63
धर्म्यं प्रश्नमतो ब्रूयादार्यः सत्येन मानवः ।
विब्रूयुस्तत्र तं प्रश्नं कामक्रोधबलातिगाः ॥ २.९०.६३ ॥
ஆகையால் உயர்ந்த மனிதன் உண்மையுடன் தர்மத்திற்குரிய கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும். காமக்ரோதங்களின் வலிமையைக் கடந்தவர்கள் அங்கே அக்கேள்விக்குப் பதில் சொல்லட்டும்.
2.90.64
विकर्णेन यथाप्रज्ञमुक्तः प्रश्नो नराधिपाः ।
भवन्तोऽपि हि तं प्रश्नं विब्रुवन्तु यथामति ॥ २.९०.६४ ॥
மன்னர்களே, விகர்ணன் தன் அறிவுக்கேற்ப இக்கேள்வியை எழுப்பியுள்ளான். நீங்களும் உங்கள் புத்திக்கேற்ப அக்கேள்விக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்.
2.90.65
यो हि प्रश्नं न विब्रूयाद्धर्मदर्शी सभां गतः ।
अनृते या फलावाप्तिस्तस्याः सोऽर्धं समश्नुते ॥ २.९०.६५ ॥
தர்மத்தைக் காண்பவன் சபைக்கு வந்தும் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாதவனாயின், பொய்யில் கிடைக்கும் பயனில் பாதியை அவன் அனுபவிக்கிறான்.
2.90.66
यः पुनर्वितथं ब्रूयाद्धर्मदशीं सभां गतः ।
अनृतस्य फलं कृत्स्नं स प्राप्नोतीति निश्चयः ॥ २.९०.६६ ॥
ஆனால் தர்மத்தைக் காண்பவன் சபைக்கு வந்து பொய் சொல்வானாயின், அவன் பொய்க்குரிய முழுப் பயனையும் அடைகிறான் என்பது உறுதி.
2.90.67
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराङ्गिरसस्य च ॥ २.९०.६७ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால வரலாற்றை எடுத்துக்காட்டுவர் — பிரஹ்லாதனுக்கும் முனிவர் ஆங்கிரசருக்கும் நடந்த உரையாடலை.
2.90.68
प्रह्लादो नाम दैत्येन्द्रस्तस्य पुत्रो विरोचनः ।
कन्याहेतोराङ्गिरसं सुधन्वानमुपाद्रवत् ॥ २.९०.६८ ॥
பிரஹ்லாதன் என்ற தைத்தியர் அரசன் இருந்தான்; அவனுடைய மகன் விரோசனன், ஒரு கன்னிகைக்காக ஆங்கிரசரின் மகன் சுதன்வனைத் தாக்கினான்.
2.90.69
अहं ज्यायानहं ज्यायानिति कन्येप्सया तदा ।
तयोर्देवनमत्रासीत्प्राणयोरिति नः श्रुतम् ॥ २.९०.६९ ॥
'நான் மூத்தவன், நான் மூத்தவன்' என்று, கன்னிகையின் விருப்பத்தால் அப்போது அவர்கள் இருவருக்கும் உயிரைப் பந்தயமாக வைக்கும் சூதாட்டம் நடந்தது என்று நாம் கேள்விப்பட்டோம்.
2.90.70
तयोः प्रश्नविवादोऽभूत्प्रह्लादं तावपृच्छताम् ।
ज्यायान्क आवयोरेकः प्रश्नं प्रब्रूहि मा मृषा ॥ २.९०.७० ॥
அவர்களுக்கிடையே ஒரு கேள்வியைப் பற்றிய வாதம் எழுந்தது; இருவரும் பிரஹ்லாதனிடம் கேட்டனர் — 'எங்கள் இருவரில் மூத்தவன் யார்? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லுங்கள், பொய் சொல்லாதீர்கள்.'
2.90.71
स वै विवदनाद्भीतः सुधन्वानं विलोकयन् ।
तं सुधन्वाब्रवीत्क्रुद्धो ब्रह्मदम्ड इव ज्वलन् ॥ २.९०.७१ ॥
அவன் வாதத்தால் அஞ்சி, சுதன்வனைப் பார்த்தபடி இருந்தான்; அப்போது கோபமுற்ற சுதன்வன், பிரம்மதண்டம் போல் சுடர்ந்து அவனிடம் சொன்னான்.
2.90.72
यदि वै वक्ष्यसि मृषा प्रह्लादाथ न वक्ष्यसि ।
शतघा ते शिरो वज्री वज्रेण प्रहरिष्यति ॥ २.९०.७२ ॥
நீ பொய் சொன்னாலும், பிரஹ்லாதா, அல்லது சொல்லாமல் விட்டாலும் — வஜ்ரதாரி தன் வஜ்ரத்தால் உன் தலையை நூறு துண்டுகளாக்குவான்.
2.90.73
सुधन्वना तथोक्तः सन्व्यथितोऽश्वत्थपर्णवत् ।
जगाम कश्यपं दैत्यः परिप्रष्टुं महौजसम् ॥ २.९०.७३ ॥
சுதன்வன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த தைத்யன் அரசமர இலை போல் மிகவும் நடுங்கி, மஹௌஜஸ் கஶ்யபரிடம் கேட்பதற்குச் சென்றான்.
2.90.74
त्वं वै धर्मस्य विज्ञाता दैवस्येहासुरस्य च ।
ब्राह्मणस्य महाभाग धर्मकृच्छ्रमिदं शृणु ॥ २.९०.७४ ॥
நீரே தர்மத்தையும் இங்கு தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் உரியதையும் அறிந்தவர். ஓ பிராமணரே, மஹாபாகரே, தர்மத்தின் இந்த கடினமான நிலையைக் கேளும்.
2.90.75
यो वै प्रश्नं न विब्रूयाद्वितथं चैव निर्दिशेत् ।
के वै तस्य परे लोकास्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ २.९०.७५ ॥
கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் இருப்பவனும், பொய்யைச் சுட்டிக்காட்டுபவனும் அடையும் பிற உலகங்கள் எவை? கேட்கும் எனக்கு அதைச் சொல்லுங்கள்.
2.90.76
जानन्नविब्रुवन्प्रश्नान्कामात्क्रोधाद्भयात्तथा ।
सहस्रं वारुणान्पाशानात्मनि प्रतिमुञ्चति ॥ २.९०.७६ ॥
அறிந்திருந்தும் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாதவன்—ஆசையாலோ, கோபத்தாலோ, பயத்தாலோ—தன்மீது வருணனின் ஆயிரம் கயிறுகளைக் கட்டிக்கொள்கிறான்.
2.90.77
साक्षी वा विब्रुवन्साक्ष्यं गोकर्णशिथिलश्वरन् ।
सहस्रं वारुणान्पाशानात्मनि प्रतिमुञ्जति ॥ २.९०.७७ ॥
சாட்சி ஒருவன் பசுவின் காது போல் தளர்ந்த மனத்துடன் பொய்ச் சாட்சி கூறினால், அவனும் தன்மீது வருணனின் ஆயிரம் கயிறுகளைக் கட்டிக்கொள்கிறான்.
2.90.78
तस्य संवत्सरे पूर्णे पाश एकः प्रमुच्यते ।
तस्मात्सत्यं तु वक्तव्यं जानता सत्यमुञ्जसा ॥ २.९०.७८ ॥
அவனுக்கு ஓர் ஆண்டு முடிந்ததும் ஒரு கயிறு அவிழ்க்கப்படுகிறது. ஆகவே அறிந்தவன் உண்மையை நேராகவே சொல்ல வேண்டும்.
2.90.79
विद्धो धर्मो ह्यधर्मेण सभां यत्रोपपद्यते ।
न चास्य शल्यं कृन्तन्ति विद्धास्तत्र सभासदः ॥ २.९०.७९ ॥
அதர்மத்தால் தர்மம் காயமடைந்து சபைக்கு வரும்போது, அங்கே காயமடைந்த சபையோர் அதன் முள்ளை எடுப்பதில்லை.
2.90.80
अर्धं हरति वै श्रेष्ठः पादो भवति कर्तृषु ।
पादश्चैव सभासत्सु ये न निन्दन्ति निन्दितम् ॥ २.९०.८० ॥
சிறந்தவன் பாதியை எடுத்துக்கொள்கிறான்; செய்பவனிடம் கால் பகுதி இருக்கும்; சபையோரில் கால் பகுதி, இழிவானதை இழிவு செய்யாதவர்களிடம் இருக்கும்.
2.90.81
अनेना भवति श्रेष्ठो मुच्यन्ते च सभासदः ।
एनो गच्छति कर्तारं निन्दार्हो यत्र निन्द्यते ॥ २.९०.८१ ॥
சிறந்தவன் குற்றமற்றவனாகிறான்; சபையோரும் விடுதலை பெறுகிறார்கள்; இழிவுக்குரியது இழிவு செய்யப்படும் இடத்தில் பாவம் செய்பவனிடமே செல்கிறது.
2.90.82
वितथं तु वदेयुर्ये धर्मं प्रह्लाद पृच्छते ।
इष्टापूर्तं च ते घ्न्ति सप्तसप्त परावरान् ॥ २.९०.८२ ॥
பிரகலாதா, தர்மத்தைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டபோது பொய் சொல்பவர்கள் இஷ்டாபூர்த்தத்தையும், மேலும் மேலும் கீழும் உள்ள ஏழேழு முன்னோர்களையும் அழிக்கிறார்கள்.
2.90.83
हृतस्वस्य हि यद्दुःखं हतपुत्रस्य चैव यत् ।
ऋणिनः प्रति यच्चैव स्वार्थाद्धष्टस्य चैव यत् ॥ २.९०.८३ ॥
சொத்து பறிக்கப்பட்டவனின் துயரம், மகன் கொல்லப்பட்டவனின் துயரம்; கடனாளியைக் குறித்த துயரம்; தன் சுயநலத்தால் துணிந்தவனைக் குறித்த துயரம்.
2.90.84
स्त्रियाः पत्या विहीनाया राज्ञा ग्रस्तस्य चैव यत् ।
अपुत्रायाश्च यद्दुःखं व्याघ्राघ्रातस्य चैव यत् ॥ २.९०.८४ ॥
கணவனை இழந்த பெண்ணின் துயரம், அரசனால் பிடிக்கப்பட்டவனின் துயரம்; மகனற்றவளின் துயரம், புலியால் தாக்கப்பட்டவனின் துயரம்.
2.90.85
अध्यूढायाश्च यद्दुःखं व्याघ्राघ्रातस्य चैव यत् ।
एतानि वै समान्याहुर्दुःखानि त्रिदिवेश्वराः ॥ २.९०.८५ ॥
மற்றொருவனால் கைப்பற்றப்பட்ட பெண்ணின் துன்பமும், புலியால் பிடிக்கப்பட்டவனின் துன்பமும் — இவை அனைத்தும் சமமானவை என்று மூவுலகின் தலைவர்கள் கூறியுள்ளனர்.
2.90.86
तानि सर्वाणि दुःखानि प्राप्नोति वितथं ब्रुवन् ।
समक्षदर्शनात्साक्षी श्रवणाच्चेति धारणात् ॥ २.९०.८६ ॥
பொய் பேசுபவன் இவை அனைத்து துன்பங்களையும் அடைகிறான். நேரில் கண்டவனோ, கேட்டவனோ, நினைவில் வைத்திருப்பவனோ சாட்சியாவான்.
2.90.87
तस्मात्सत्यं ब्रुवत्साक्षी धर्मार्थाभ्यां न हीयते ।
कश्यपस्य वचः श्रुत्वा प्रह्लादः पुत्रमब्रवीत् ॥ २.९०.८७ ॥
ஆகையால், உண்மை பேசும் சாட்சி தர்மத்தாலும் பொருளாலும் குன்றுவதில்லை. காசியபரின் சொற்களைக் கேட்ட பிரஹ்லாதன் தன் மகனிடம் கூறினான்.
2.90.88
श्रेयान्सुधन्वा त्वत्तो वै मत्तः श्रेयांस्तथाङ्गिराः ।
माता सुधन्वाऽयं प्राणानामीश्वरस्तव
विरोचन सुधन्वाऽयं प्राणानामीश्वरस्तव ॥ २.९०.८८ ॥
சுதன்வன் உன்னைவிடச் சிறந்தவன்; என்னைவிடவும் அங்கிரசர் சிறந்தவர். இந்த சுதன்வன் உன் உயிர்களுக்கு அதிபதி. விரோசனா, இந்த சுதன்வன் உன் உயிர்களுக்கு அதிபதி.
2.90.89
सुधन्वोवाच ।
पुत्रस्नेहं पिरत्यज्य यस्त्वं धर्मे व्यवस्थितः।
अनुजानामि ते पुत्रं जीवत्वेव शतं समाः ॥ २.९०.८९ ॥
சுதன்வன் கூறினான்: மகன் மீதுள்ள பாசத்தை விட்டு தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் நீ — உன் மகன் நூறாண்டுகள் வாழட்டும்; அவனை விடுவிக்க உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்.
2.90.90
एवं वै परमं धर्मं श्रुत्वा सर्वे सभासदः ।
यथाप्रश्नं तु कृष्णाया मन्यध्वं तत्र किं परम् ॥ २.९०.९० ॥
இவ்வாறு உயர்ந்த தர்மத்தைக் கேட்ட சபையோர் அனைவரும், திரௌபதியின் கேள்விக்கேற்ப, அதில் எது உயர்ந்தது என்று சிந்திக்கட்டும்.
2.90.91
विदुरस्य वचः श्रुत्वा नोचुः किञ्चन पार्थिवाः ।
कर्णो दुःशासनं त्वाह कृष्णं दासीं गृहान्नय ॥ २.९०.९१ ॥
விதுரரின் சொற்களைக் கேட்ட அரசர்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் கர்ணன் துச்சாசனனிடம் சொன்னான்: "கிருஷ்ணையை அடிமைப் பெண்ணாக வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்."
2.90.92
तां वेपमानां सव्रीडां प्रलपन्तीं स्म पाण्डवान् ।
दुःशासनः सभामध्ये विचकर्ष तपस्विनीम् ॥ २.९०.९२ ॥
நடுங்கிக் கொண்டு, நாணத்தால் பாண்டவர்களை அழைத்துப் புலம்பிய அந்தத் தவசினியை துச்சாசனன் சபையின் நடுவே இழுத்தான்.