மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.92.1
तथा तु दृष्ट्वा बहु तत्र देवीं ।
रोरूयमाणां कुररीमिवार्ताम्।
नोचुर्वचः साध्वथवाऽप्यसाधु ।
महीक्षितो धार्तराष्ट्रस्य भीताः ॥ २.९२.१ ॥
அங்கே தேவியை (திரௌபதியை) கடும் துயருடன் அழும் குரரிப் பறவையைப் போல் கண்ட திருதராஷ்டிரனின் மகன்களின் அஞ்சிய அரசர்கள் சரியோ தவறோ எந்த வார்த்தையும் பேசவில்லை.
2.92.2
दृष्ट्वा तथा पार्थिवपुत्रपौत्रां-
स्तूष्णींभूतान्धृतराष्ट्रस्य पुत्रः।
स्मयन्निवेदं वचनं बभाषे ।
पाञ्चालराजस्य सुतां तदानीम् ॥ २.९२.२ ॥
அரசர்களும் அவர்களின் மகன்களும் பேரர்களும் இவ்வாறு மௌனமாக இருப்பதைக் கண்ட திருதராஷ்டிரனின் மகன், புன்னகைப்பது போல் பாஞ்சால அரசனின் மகளிடம் அப்போது இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.92.3
तिष्ठत्वयं प्रश्न उदारसत्वे ।
भीमेऽर्जुने सहदेवे तथैव।
पत्यौ च ते नकुले याज्ञसेनि ।
वदन्त्वेते वचनं त्वत्प्रसूतम् ॥ २.९२.३ ॥
இந்தக் கேள்வி இருக்கட்டும், உயர்ந்த குணமுடையவளே! பீமன், அர்ஜுனன், சகாதேவன், அதுபோல் உன் கணவன் நகுலன் — யாஜ்ஞசேனியே, இவர்கள் உன்னால் பிறந்த வார்த்தையைச் சொல்லட்டும்.
2.92.4
अनीश्वरं विब्रुवन्त्वार्यमध्ये ।
युधिष्ठिरं तव पाञ्चालि हेतोः।
कुर्वन्तु सर्वे चानृतं धर्मराजं ।
पाञ्चालि त्वं मोक्ष्यसे दासभावात् ॥ २.९२.४ ॥
ஆரியர்களின் நடுவில் யுதிஷ்டிரன் உன் காரணமாக எஜமானன் அல்ல என்று சொல்லட்டும்; அனைவரும் தர்மராஜனைப் பொய்யனென்று ஆக்கட்டும் — பாஞ்சாலியே! அப்போது நீ அடிமை நிலையிலிருந்து விடுபடுவாய்.
2.92.5
धर्मे स्थितो धर्मसुतो महात्मा ।
स्वयं चेदं कथयत्विन्द्रकल्पः।
ईशो वा ते ह्यनीशोऽथवैष ।
वाक्यादस्य क्षिप्रमेकं भजस्व ॥ २.९२.५ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்த தர்மபுத்திரர், இந்திரனுக்கு நிகரான மகாத்மா, தாமே இதைச் சொல்லட்டும் — அவர் உன் தலைவரா இல்லையா? இந்த வார்த்தையால் விரைவில் ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்.
2.92.6
सर्वे हीमे कौरवेयाः सभायां ।
दुःखान्तरे वर्तमानास्तवैव।
न विब्रुवन्त्यार्यसत्वा यथाव-
त्पतींश्च ते समवेक्ष्याल्पभाग्यान् ॥ २.९२.६ ॥
சபையில் இந்தக் கௌரவர்கள் அனைவரும், உன் துன்பத்தின் நடுவில் இருக்கிறார்கள்; உன் அல்பபாக்கியக் கணவர்களைப் பார்த்தும், உயர்ந்த இயல்புடையவர்கள் சரியாகப் பேசவில்லை.
2.92.7
ततः सभ्याः कुरुराजस्य तस्य ।
वाक्यं सर्वे प्रशशंसुस्तथोच्चैः।
चेलावेधांश्चापि चक्रुर्नदन्तो ।
हाहेत्यासीदपि चैवार्तनादः ॥ २.९२.७ ॥
பின்னர் குருராஜனின் அந்த வார்த்தையை சபையினர் அனைவரும் உரக்கப் புகழ்ந்தனர்; முழங்கியபடி ஆடைகளை அசைத்தனர், 'ஐயோ, ஐயோ' என்ற துயரக் குரலும் எழுந்தது.
2.92.8
श्रुत्वा तुं तद्वाक्यमनोहरं त-
द्धर्षश्चासीत्कौरवाणां सभायाम्।
सर्वे चासन्पार्थिवाः प्रीतिमन्तः ।
कुरुश्रेष्ठं धार्मिकं पूजयन्तः ॥ २.९२.८ ॥
அந்த இனிய வார்த்தையைக் கேட்டு சபையில் கௌரவர்களுக்கு அந்த மகிழ்ச்சி உண்டானது; அரசர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து, குருக்களில் சிறந்த தார்மிகனை வணங்கினர்.
2.92.9
युधिष्ठिरं च ते सर्वे समुदैक्षन्त पार्थिवाः ।
किं नु वक्ष्यति धर्मज्ञ इति साचीकृताननाः ॥ २.९२.९ ॥
அனைத்து அரசர்களும் யுதிஷ்டிரரை உற்று நோக்கினர்; 'தர்மஞ்ஞர் என்ன சொல்வார்?' என்று எண்ணி, முகங்களைப் பக்கவாட்டில் திருப்பியபடி.
2.92.10
किं नु वक्ष्यति बीभत्सुरजितो युधि पाण्डवः ।
भीमसेनो यमौ चोभौ भृशं कौतूहलान्विताः ॥ २.९२.१० ॥
வெல்லப்படாத பார்த்தன், போரில் வெல்லாத பாண்டவன், பீமசேனன், இரு இரட்டையர்கள் — இவர்கள் என்ன சொல்லுவார்கள்? அவர்கள் மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்தனர்.
2.92.11
तस्मिन्नुपरते शब्दे भीमसेनोऽब्रवीदिदम् ।
प्रगृह्य रुचिरं दिव्यं भुजं चन्दनचर्चितम् ॥ २.९२.११ ॥
அந்த ஒலி அடங்கியதும், பீமசேனன் சந்தனம் பூசிய அழகிய தெய்வீகத் தன் கரத்தை உயர்த்தி இவ்வாறு கூறினான்.
2.92.12
यद्येष गुरुरस्माकं धर्मराजो महामनाः ।
न प्रभुः स्यात्कुलस्यास्य न वयं मर्षयेमहि ॥ २.९२.१२ ॥
இவர், நமது குருவும் மகாமனம் கொண்ட தருமராஜனுமானவர் இக்குலத்தின் தலைவராக இல்லையென்றால், நாம் இதைப் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டோம்.
2.92.13
ईशो नः पुण्यतपसां प्राणानामपि चेश्वरः ।
मन्यते जितमात्मानं यद्येष विजिता वयम् ॥ २.९२.१३ ॥
இவரே நம் தலைவர், புண்ணிய தவசிகளின் உயிர்களுக்கும் இறைவன். இவர் தன்னைத் தோற்றவனாகக் கருதினால், நாம் தோற்றவர்களே.
2.92.14
न हि मुच्येत मे जीवन्पदा भूमिमुपस्पृशन् ।
मर्त्यधर्मा परामृश्य पाञ्चाल्या मूर्धजानिमान् ॥ २.९२.१४ ॥
பாஞ்சாலியின் இந்தக் கூந்தலைத் தொட்டவனை, நிலத்தில் காலை வைத்து உயிருடன் இருக்கும்போது நான் விடமாட்டேன்.
2.92.15
पश्यध्वं ह्यायतौ वृत्तौ भुजौ मे परिघाविव ।
नैतयोरन्तरं प्राप्य मुच्येतापि शतक्रतुः ॥ २.९२.१५ ॥
பாருங்கள், என் இந்த நீண்ட, வட்டமான புயங்கள் இரும்புத் தடிகளைப் போன்றவை. இவற்றின் நடுவில் அகப்பட்டவன், இந்திரனாக இருந்தாலும் தப்ப முடியாது.
2.92.16
धर्मपाशसितस्त्वेवमधिगच्छामि सङ्कटम् ।
गौरवेण निरुद्धश्च निग्रहादर्जुनस्य च ॥ २.९२.१६ ॥
தர்மபாசத்தால் கட்டுண்ட நான் இவ்வாறு துயரத்தை அடைகிறேன்; மரியாதையின் பிணைப்பாலும் அர்ஜுனனின் கட்டுப்பாட்டாலும் தடுக்கப்பட்டவனாக.
2.92.17
धर्मराजनिसृष्टस्तु सिंहः क्षुद्रमृगानिव ।
धार्तराष्टारानिमान्पापान्निष्पषेयं तलासिभिः ॥ २.९२.१७ ॥
தர்மராஜனால் விடுவிக்கப்பட்ட நான் சிங்கம் சிறு மிருகங்களை நசுக்குவது போல இந்தப் பாவி த்ருதராஷ்டிரர் மகன்களை உள்ளங்கைகளாலும் வாள்களாலும் நசுக்குவேன்.
2.92.18
तमुवाच तदा भीष्मो द्रोणो विदुर एव च ।
क्षम्यतामिदमित्येवं सर्वं सम्भाव्यते त्वयि ॥ २.९२.१८ ॥
அப்போது பீஷ்மரும் துரோணரும் விதுரரும் அவனிடம் கூறினர்: "இது மன்னிக்கப்படட்டும்"; இவ்வாறு உன்னிடம் எல்லாம் சாத்தியமாகக் கருதப்படுகிறது.
2.92.19
त्रयः किलेमे ह्यधना भवन्ति ।
दासः पुत्रश्चास्वतन्त्रा च नारी।
दासस्य पत्नी त्वधनस्य भद्रे ।
हीनश्वरा दासधनं च सर्वम् ॥ २.९२.१९ ॥
இவர்கள் மூவரும் உண்மையில் செல்வமற்றவர்கள்: அடிமை, மகன், சுதந்திரமற்ற பெண். அடிமையின் மனைவி, நல்லவளே, செல்வமற்றவனின் மனைவி போன்றவள்; அடிமையின் செல்வமும் எல்லாமும் ஆற்றலற்றவை.
2.92.20
प्रविश्य राज्ञः परिवारं भजस्व ।
तत्ते कार्यं शिष्टमादिश्यतेऽत्र।
ईशास्तु सर्वे तव राजपुत्रि ।
भवन्ति वै धार्तराष्ट्रा न पार्थाः ॥ २.९२.२० ॥
அரசனின் குடும்பத்தில் நுழைந்து அவர்களுக்கு சேவை செய். உனது மீதமுள்ள பணி இங்கே கட்டளையிடப்படுகிறது. அரச மகளே, உனது எல்லா எஜமானர்களும் த்ருதராஷ்டிரரின் மகன்களே, பிருதையின் மகன்கள் அல்ல.
2.92.21
अन्यं वृणीष्व पतिमाशु भामिनि ।
यस्माद्दास्यं न लभसि देवनेन।
अवाच्या वै पतिषु कामवृत्ति-
र्नित्यं दास्ये विदितं तत्तवास्तु ॥ २.९२.२१ ॥
அழகியே, விரைவில் வேறு ஒரு கணவனைத் தேர்ந்தெடு. சூதாட்டத்தால் நீ அடிமைநிலையை அடைந்துவிட்டாய். கணவர்களிடம் விருப்பம்போல் நடப்பவள் பேசத்தகாதவள்; அவள் எப்போதும் அடிமையாகவே இருப்பாள். இது உனக்குத் தெரிந்ததே.
2.92.22
पराजितो नकुलो भीमसेनो ।
युधिष्ठरः सहदेवार्जुनौ च।
दासीभूता त्वं हि वै याज्ञसेनि ।
पराजितास्ते पतयो नैव सन्ति ॥ २.९२.२२ ॥
நகுலனும் பீமசேனனும் யுதிஷ்டிரனும் சகாதேவனும் அர்ஜுனனும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். யாஜ்ஞசேனியே, நீ அடிமையாகிவிட்டாய்; உன் கணவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்கள், அவர்கள் இனி உண்மையில் இல்லை.
2.92.23
प्रयोजनं जन्मनि किं न मन्यते ।
पराक्रमं पौरुषं चैव पार्थटः।
पाञ्चाल्यस्य द्रुपदस्यात्मजामिमां ।
सभामध्ये यो व्यदेवीद्ग्लहेषु ॥ २.९२.२३ ॥
பிறப்புக்கு ஏதும் பயன் இல்லையா? பார்த்தனாகிய அர்ஜுனன் வீரத்தையும் ஆண்மையையும் காட்டினான் அல்லவா? பாஞ்சால அரசன் துருபதனின் இந்த மகளை — சபையின் நடுவில் பகடையாட்டங்களில் பந்தயம் வைத்தவளை…
2.92.24
तद्वै श्रुत्वा भीमसेनोऽत्यमर्षी ।
भृशं निशश्वास तदाऽर्तरूपः।
राजानुगो धर्मपाशानुबद्धो ।
दहन्निवैनं क्रोधसंरक्तदृष्टिः ॥ २.९२.२४ ॥
அதைக் கேட்ட பீமசேனன் மிகவும் சினந்தான். வேதனையடைந்தவனாய் அவன் ஆழ்ந்து பெருமூச்சு விட்டான்; அரசனுக்குக் கட்டுப்பட்டவனாய், தர்மக் கயிற்றால் பிணிக்கப்பட்டவனாய், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவனையே எரிப்பவன்போல் பார்த்தான்.
2.92.25
नाहं कुप्ये सूतपुत्रस्य राज-
न्नेष सत्यं दासधर्मः प्रदिष्टः।
किं विद्विषो वै मामेवं व्याहरेयु-
र्नादेवीस्त्वं यद्यनया नरेन्द्र ॥ २.९२.२५ ॥
அரசே, நான் சூதன் மகனின்மேல் கோபங்கொள்ளவில்லை; இது உண்மையிலேயே அடிமையின் கடமையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. எதிரிகள் எனக்கு இவ்வாறு ஏன் பேசுவர்? நரேந்திரனே, நீ இவளைக்கொண்டு இவ்வாறு செய்யாதிருந்தால், பகைவர் என்னை இவ்வாறு பேசியிருப்பார்களா?
2.92.26
भीमसेनवचः श्रुत्वा राजा दुर्योधनस्तदा ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं तूष्णीम्भूतमचेतनम् ॥ २.९२.२६ ॥
பீமசேனனின் சொற்களைக் கேட்ட அரசன் துரியோதனன் அப்போது, மௌனமாகி உணர்வற்றிருந்த யுதிஷ்டிரனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.92.27
भीमार्जुनौ यमौ चैव स्थितौ ते नृप शासने ।
प्रश्नं ब्रूहि च कृष्णां त्वमजितां यदि मन्यसे ॥ २.९२.२७ ॥
அரசே, பீமனும் அர்ஜுனனும், இரட்டையர்களும் உன் கட்டளையில் நிற்கின்றனர். திரௌபதி வெல்லப்படாதவள் என்று நீ கருதினால், கேள்வியைக் கேள்.
2.92.28
एवमुक्त्वा तु कौन्येयमपोह्य वसनं स्वकम् ।
स्मयन्निवेक्ष्य पाञ्चालीमैश्वर्यमदमोहितः ॥ २.९२.२८ ॥
இவ்வாறு கூறி, குந்தியின் மகனிடம் தன் ஆடையை விலக்கி, செல்வ மதத்தால் மயங்கியவனாய், புன்னகைத்தவாறு பாஞ்சாலியைப் பார்த்தான்.
2.92.29
कदलीदण्डसदृशं सर्वलक्षणसंयुतम् ।
गजहस्तप्रतीकाशं वज्रप्रतिमगौरवम् ॥ २.९२.२९ ॥
வாழைத் தண்டைப் போன்றது, எல்லா நல்ல அடையாளங்களும் கொண்டது, யானையின் துதிக்கையைப் போன்றது, இடியின் எடையுடையது.
2.92.30
अभ्युत्स्मयित्वा राधेयं भीममाधर्षयन्निव ।
द्रौपद्याः प्रेक्षमाणायाः सव्यमूरुमदर्शयत् ॥ २.९२.३० ॥
ராதேயனை நோக்கி நகைத்து, பீமனை அவமதிப்பவன் போல, திரௌபதி பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் தன் இடது தொடையைக் காட்டினான்.
2.92.31
भीमसेनस्तमालोक्य नेत्रे उत्फाल्य लोहिते ।
प्रोवाच राजमध्ये तं सभां विश्रावयन्निव ॥ २.९२.३१ ॥
பீமசேனன் அவனைப் பார்த்து, சிவந்த கண்களை விரித்து, அரசர்களின் நடுவே அவனிடம், சபை முழுவதும் கேட்கும்படி உரத்துப் பேசினான்.
2.92.32
पितृभिः सह सालोक्यं मा स्म गच्छेद्वृकोदरः ।
यद्येतमूरुं गदया न भिन्द्यां ते महाहवे ॥ २.९२.३२ ॥
மாபெரும் போரில் உன் இந்தத் தொடையை கதையால் நான் உடைக்கவில்லையென்றால், வ்ருகோதரன் பித்ருக்களுடன் ஒரே உலகை அடையாமல் இருக்கட்டும்.
2.92.33
क्रुद्धस्य तस्य सर्वेभ्यः स्रोतोभ्यः पावकार्चिषः ।
वृक्षस्येव विनिश्वेरुः कोटरेभ्यः प्रदह्यतः ॥ २.९२.३३ ॥
கோபமுற்ற அவனுடைய எல்லா துவாரங்களிலிருந்தும் நெருப்புச் சுடர்கள் எரியும் மரத்தின் பொந்துகளிலிருந்து போல வெளிப்பட்டன.
2.92.34
परं भयं पश्यत भीमसेना-
त्तद्बुध्यध्वं पार्थिवाः प्रातिपेयाः।
दैवेरितो नूनमयं पुरस्ता-
त्परोऽनयो भरतेषूदपादि ॥ २.९२.३४ ॥
அரசர்களே, பீமசேனனிடமிருந்து பெரும் பயத்தைக் காணுங்கள்; பிரதீபனின் வழித்தோன்றல்களே, இதை உணருங்கள். தெய்வத்தால் தூண்டப்பட்டு, பரதர்களிடையே முன்பிருந்தே பெரும் அநர்த்தம் எழுந்துவிட்டது.
2.92.35
अतिद्यूतं कृतमिदं धार्तराष्ट्र ।
यस्मात्स्त्रियं विवदध्वं सभायाम्।
योगक्षेमौ नश्यतो वः समग्रौ ।
पापान्मन्त्रान्कुरवो मन्त्रयन्ति ॥ २.९२.३५ ॥
திருதராஷ்டிரன் மகனே, இது அதிக சூதாட்டத்தால் செய்யப்பட்டது; சபையில் ஒரு பெண்ணைக் குறித்து நீங்கள் வாதிடுகிறீர்கள். உங்கள் யோகக்ஷேமம் முழுவதும் அழிகிறது; குருக்கள் பாவமான ஆலோசனையைச் செய்கின்றனர்.
2.92.36
इमं धर्मं कुरवो जानताशु ।
ध्वस्ते धर्मे परिषत्सम्प्रदुष्येत्।
इमां चेत्पूर्वं कितवोऽग्लहिष्य-
दीशोऽभविष्यदपराजितात्मा ॥ २.९२.३६ ॥
குருக்களே, இந்த தர்மத்தை விரைவில் அறியுங்கள். தர்மம் அழிந்தால் சபையும் கெட்டுப்போகும். முன்பே இந்தச் சூதாடி இதை வென்றிருந்தால், அவன் வெல்லப்படாத ஆத்மா கொண்ட தலைவனாகியிருப்பான்.
2.92.37
स्वप्ने यथैतद्विजितं धनं स्या-
देवं मन्ये यस्य दीव्यत्यनीशः।
गान्धारराजस्य वचो निशम्य ।
धर्मादस्मात्कुरवो माऽपयात ॥ २.९२.३७ ॥
கனவில் இந்தச் செல்வம் வென்றது போல இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன்; தன் ஆளுமை இல்லாதவன் சூதாடும்போது அப்படித்தான். காந்தார அரசனின் சொற்களைக் கேட்டு, குருக்களே, இந்த தர்மத்திலிருந்து விலகாதீர்கள்.
2.92.38
भीमस्य वाक्ये तद्वदेवार्जुनस्य ।
स्थितोऽहं वै यमयोश्चैवमेव।
युधिष्ठिरं ते प्रवदन्त्वनीश-
मथो दास्यान्मोक्षसे याज्ञसेनि ॥ २.९२.३८ ॥
பீமனின் சொல்லிலும், அர்ஜுனனின் சொல்லிலும் அப்படியே நான் நிற்கிறேன்; இரட்டையர்களின் சொல்லிலும் அவ்வாறே. அவர்கள் யுதிஷ்டிரனை அதிகாரமற்றவன் என்று சொல்லட்டும்; அப்போது, யாஜ்ஞசேனியே, நீ அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.
2.92.39
ईशो राजा पूर्वमासीद्ग्लहे नः ।
कुन्तीसुतो धर्मराजो महात्मा।
ईशस्त्वयं कस्य पराजितात्मा ।
तज्जानीध्वं कुरवः सर्व एव ॥ २.९२.३९ ॥
முன்பு சூதாட்டத்தில் நம் அரசனும் தலைவனும் குந்தியின் மகனும், மகாத்மாவான தர்மராஜனுமே ஆவான். ஆனால் தன்னையே தோற்றவன் இவன் யாருக்குத் தலைவன்? அதை அறியுங்கள், குருக்களே, நீங்கள் அனைவரும்.
2.92.40
दुश्शासन निबोधेदं वचनं वै प्रभाषितम् ।
किमनेन चिरं वीर नयस्व द्रपदात्मजाम्।
दासीभावेन भुङ्क्ष्व त्वं यथेष्टं कुरुनन्दन ॥ २.९२.४० ॥
துச்சாசனா, இந்தச் சொல்லை நீ கேள். வீரனே, இவ்வளவு தாமதத்தால் என்ன பயன்? துருபதனின் மகளை அழைத்துச் செல். அடிமையாக, நீ விரும்பியபடி அனுபவி, குருக்களின் மகிழ்ச்சியே.
2.92.41
ततो गान्धारराजस्य पुत्रः शकुनिरब्रवीत् ।
साधु कर्ण महाबाहो यथेष्टं क्रियतामिति ॥ २.९२.४१ ॥
அப்போது காந்தார அரசனின் மகனான சகுனி கூறினான்: 'நன்று, கர்ணா, மஹாபாஹுவே, நீ விரும்பியபடி செய்யப்படட்டும்.'
2.92.42
ततो दुश्शासनस्तूर्णं द्रुपदस्य सुतां बलात् ।
प्रवेशयितुमारब्धः स चकर्ष दुरात्मवान् ॥ २.९२.४२ ॥
பின்னர் துச்சாசனன் விரைவாக துருபதனின் மகளை பலவந்தமாக உள்ளே இழுக்கத் தொடங்கினான்; அந்தத் தீய மனமுடையவன் அவளை இழுத்தான்.
2.92.43
ततो विक्रोशति तदा पाञ्चाली वरवर्णिनी ॥ २.९२.४३ ॥
அப்போது அழகிய நிறமுடைய பாஞ்சாலி கதறிக்கொண்டிருந்தாள்.
2.92.44
परित्रायस्व मां भीष्ण द्रोण द्रौणे तथा कृप ।
परित्रायस्व विदुर धर्मिष्ठो धर्मवत्सल ॥ २.९२.४४ ॥
பீஷ்மரே, துரோணரே, துரோணரின் மகனே, கிருபரே, என்னைக் காத்தருள்க. தர்மிஷ்டரும் தர்மப்பிரியருமான விதுரரே, என்னைக் காத்தருள்க.
2.92.45
धृतराष्ट्र महाराज परित्रायस्व वै स्नुषाम् ।
गान्धारि त्वं महाभागे सर्वज्ञे सर्वदर्शिनि।
पिरत्रायस्व मां भीरुं सुयोधनभयार्दिताम् ॥ २.९२.४५ ॥
மகாராஜா திருதராஷ்டிரரே, மருமகளைக் காத்தருள்க. மகாபாகையான காந்தாரியே, நீ அனைத்தையும் அறிந்தவளும் அனைத்தையும் காண்பவளுமாவாய்; சுயோதனனின் பயத்தால் வாட்டப்பட்ட அஞ்சும் என்னைக் காத்தருள்க.
2.92.46
त्वमार्ये वीरजननि किं मां पश्यसि यादवीम् ।
क्लिश्यमानामनार्येण न त्रायसिव वधूं स्वकाम् ॥ २.९२.४६ ॥
ஆர்யையே, வீரர்களின் தாயே, என்னை ஏன் பார்க்கிறாய்? அநார்யனால் துன்புறுத்தப்படும் யாதவியாகிய என்னை, உன் சொந்த மருமகளைப் போல நீ காக்கவில்லையே.
2.92.47
यदि लालप्यमानां मां न कश्चित्किञ्चिदब्रवीत् ।
हा हताऽस्मि सुमन्दात्मा सुयोधनवशं गता ॥ २.९२.४७ ॥
புலம்பும் என்னிடம் ஒருவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லையெனில், ஐயோ, நான் அழிந்தேன்; சுயோதனனின் ஆதிக்கத்தில் சென்றுவிட்டேன்.
2.92.48
न वै पाण्डुर्नरपतिर्न धर्मो न च देवराट् ।
न चायुर्नाश्विनौ वाऽपि परित्रायन्ति वै स्नुषाम् ॥ २.९२.४८ ॥
பாண்டுவோ, அரசனோ, தர்மமோ, தேவராஜனோ, ஆயுளோ, அஸ்வினி தேவர்களோ — எவருமே இந்த மருமகளைக் காக்க மாட்டார்கள்.
2.92.49
धिक्कष्टं यदि जीवेयं मन्दभाग्या पतिव्रता ॥ २.९२.४९ ॥
அய்யோ, இது எவ்வளவு துயரம் — நான், துர்பாக்கியவளும் பதிவிரதையுமானவள், உயிருடன் இருக்க நேர்ந்தால்.
2.92.50
शृणोमि वाक्यं तव राजपुत्रि ।
नेमे पार्थाः किञ्चिदपि ब्रुवन्ति।
सा त्वं प्रियार्थं शृणु वाक्यमेत-
द्यदुच्यते पापमतिः कृतघ्नः ॥ २.९२.५० ॥
அரசகுமாரியே, உன் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறேன்; இந்தப் பாண்டவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை. உன் அன்புக்குரியவருக்காக, பாவமதியும் நன்றிகெட்டவனுமான அவனைப் பற்றிச் சொல்லப்படுவதை நீ கேள்.
2.92.51
सुयोधनः सानुचरः सुदुष्टः ।
सहैव राजा निकृतः सूनुना च
यद्येष वाचं महदुच्यमानां ।
न श्रोष्यते पापमतिः सुदुष्टः ॥ २.९२.५१ ॥
அவனுடைய சுற்றத்தாரோடு சுயோதனன் மிகக் கொடியவன். அரசனும் தன் மகனால் இவனோடு சேர்ந்து துன்புறுகிறான். இப்போது சொல்லப்படும் இந்தப் பெரிய வார்த்தையை இந்தப் பாவமதியும் மிகக் கொடியவனுமானவன் கேட்காவிட்டால்...
2.92.52
इत्येवमुक्त्वा द्रुपदस्य पुत्रीं ।
क्षत्ताऽब्रवीद्धृतराष्ट्रस्य पुत्रम्। ॥ २.९२.५२ ॥
இவ்வாறு துருபதனின் மகளிடம் சொன்னபின், க்ஷத்தா (விதுரன்) திருதராஷ்டிரனின் மகனிடம் பேசினான்.
2.92.53
मा क्लिश्यतां वै द्रुपदस्य पुत्रीं ।
मा त्वं चरीं द्रक्ष्यसि राजपुत्र ॥ २.९२.५३ ॥
துருபதனின் மகளை வருத்தாதே; அரசகுமாரா, அவளுக்கு ஏற்படும் துயர நிலையை நீ பார்க்காதே.
2.92.54
यद्येवं त्वं महाराज सङ्क्लेशयसि द्रौपदीम् ।
अचिरेणैव कालेन पुत्रस्ते सह मन्त्रिभिः।
गमिष्यति क्षयं पापः पाण्डवक्षयकारणात् ॥ २.९२.५४ ॥
மகாராஜாவே, நீங்கள் இவ்வாறு திரௌபதியைத் துன்புறுத்தினால், விரைவிலேயே உங்கள் பாவியான மகன் அமைச்சர்களுடன் பாண்டவர்களின் அழிவுக்குக் காரணமாகி அழிவான்.
2.92.55
भीमार्जुनाभ्यां क्रुद्धाभ्यां माद्रीपुत्रद्वयेन च ।
तस्मान्निवारय सुतं मा विनाशं विचिन्तय ॥ २.९२.५५ ॥
கோபமடைந்த பீமனாலும் அர்ஜுனனாலும், மாத்ரியின் இரு மகன்களாலும் (அழிவு வரும்). ஆகவே உங்கள் மகனைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்; அழிவை நினைக்காதீர்கள்.
2.92.56
एतच्छुत्वा मन्दबुद्धिर्नोत्तरं किञ्चिदब्रवीत् ।
ततो दुर्योधनस्तत्र दैवमोहबलात्कृतः ॥ २.९२.५६ ॥
இதைக் கேட்ட மந்தபுத்தியுடைய (துரியோதனன்) எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை. அப்போது அங்கு தெய்வ மயக்கத்தின் வலிமையால் துரியோதனன் (மௌனமாயிருந்தான்).
2.92.57
अचिन्त्य क्षत्तुर्वचनं हर्षेणायतलोचनः ।
ऊरू दर्शयते पापो द्रौपद्या वै मुहुर्मुहुः ॥ २.९२.५७ ॥
விதுரரின் சொற்களை மதிக்காமல், மகிழ்ச்சியால் நீண்ட கண்களையுடைய பாவியான (துரியோதனன்) திரௌபதிக்குத் தன் தொடைகளை மீண்டும் மீண்டும் காட்டினான்.
2.92.58
ऊरौ सन्दर्श्यमाने तु निरीक्ष्य तु सुयोधनम् ।
वृकोदरस्तदालोक्य नेत्रे चोल्फाल्य लोहिते ॥ २.९२.५८ ॥
தொடைகள் காட்டப்பட்டபோது, வ்ருகோதரன் (பீமன்) சுயோதனனைப் பார்த்தான்; அவனைக் கண்டு சிவந்த கண்களை உருட்டினான்.
2.92.59
एतत्समीक्ष्यात्मनि चावमानं ।
नियम्य मन्युं बलनान्स मानी।
राजानुजः संसदि कौरवाणां ।
विनिष्क्रमन्वाक्यमुवाच भीमः ॥ २.९२.५९ ॥
இந்த அவமானத்தை தன்னுள் கண்டு, சினத்தை அடக்கி, வலிமைமிக்க பெருமைக்குரிய அரசனின் தம்பியான பீமன், குருக்களின் சபையில் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
2.92.60
अहं दुर्योधनं हन्ता कर्णं हन्ता धनञ्जयः ।
शकुनिं चाक्षकितवं सहदेवो हनिष्यति ॥ २.९२.६० ॥
நான் துரியோதனனைக் கொல்வேன்; கர்ணனை தனஞ்சயன் கொல்வான்; பகடையாடும் வஞ்சகன் சகுனியை சகதேவன் கொல்வான்.
2.92.63
दुश्शासनस्य रुधिरं पास्यामि मृगराडिव ॥ २.९२.६३ ॥
சிங்கம் போல துச்சாசனனின் இரத்தத்தை நான் குடிப்பேன்.
2.92.64
भीमसेन न ते सन्ति येषां वैरं त्वया सह ।
नन्दा गृहेषु न बुद्ध्यन्ते महद्भयम् ॥ २.९२.६४ ॥
பீமசேனா, உன்னுடன் பகை கொண்டவர்கள் உனக்குப் பகைவர் அல்லர்; வீடுகளில் நந்தா பெரிய பயத்தை உணரப்படுவதில்லை.
2.92.65
नैव वाचा व्यवसितं भीम विज्ञायते सताम् ।
यदि स्थास्यन्ति सङ्ग्रामे क्षत्रधर्मेण वै सह ॥ २.९२.६५ ॥
பீமா, நல்லோரின் முடிவு வாக்கால் அறியப்படுவதில்லை; அவர்கள் போரில் க்ஷத்திரதர்மத்துடன் நிலைத்து நின்றால்தான் அறியப்படும்.
2.92.66
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश्च दुरात्मनः ।
दुश्शासनचतुर्थानां भूमिः पास्यति शोणितम् ॥ २.९२.६६ ॥
துரியோதனன், கர்ணன், துராத்மா சகுனி, துச்சாசனன் நான்காவதாக உள்ளவர்கள் ஆகியோரின் இரத்தத்தை பூமி குடிக்கும்.
2.92.67
असूयितारं वक्तारं प्रहृष्टानां दुरात्मनाम् ।
भीमसेन नियोगात्ते हन्ताऽहं कर्णमाहवे ॥ २.९२.६७ ॥
பீமசேனா, உன் கட்டளையால் போரில் கர்ணனைக் கொல்வேன் — அவன் பொறாமை கொண்டவன், பேசுபவன், மகிழ்ந்த துராத்மாக்களில் ஒருவன்.
2.92.68
कर्णं कर्णानुगांश्चैव रणे हन्ताऽस्मि पत्रिभिः ।
ये चान्ये विप्रयोत्स्यन्ति बुद्धिमोहेन मां नृपाः।
तान्स्म सर्वञ्छितैर्बाणैर्नेताऽस्मि यमसादनम् ॥ २.९२.६८ ॥
போரில் கர்ணனையும் அவனைப் பின்பற்றுவோரையும் அம்புகளால் கொல்வேன். மதி மயக்கத்தால் என்னுடன் போரிடும் மற்ற அரசர்கள் அனைவரையும் கூர் அம்புகளால் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்புவேன்.
2.92.69
चलेद्वि हिमवान्स्थानान्निष्प्रभः स्याद्दिवाकरः ।
शैत्यं सोमात्प्रणश्येत मत्सत्यं विचलेद्यदि ॥ २.९२.६९ ॥
என் சத்தியம் தடுமாறினால், இமயமலை தன் இடத்திலிருந்து அசையட்டும், சூரியன் ஒளியிழக்கட்டும், சந்திரனிடமிருந்து குளிர்ச்சி அழியட்டும்.
2.92.70
उत्युक्तवति पार्थे तु श्रीमान्माद्रवतीसुतः ।
प्रगृह्य विपुलं बाहुं सहदेवः प्रतापवान् ॥ २.९२.७० ॥
பார்த்தன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, மாத்ரியின் மகனான சிறப்புமிக்க பிரதாபவான் சகதேவன் தனது பெரிய கரத்தை உயர்த்தினான்.
2.92.71
सौबलस्य वधप्रेप्सुरिदं वचनमब्रवीत् ।
क्रोधसंरक्तनयनो निश्वस्य च मुहुर्मुहुः ॥ २.९२.७१ ॥
சௌபலனை (சகுனியை) வதைக்க விரும்பியவன் இவ்வார்த்தையைக் கூறினான். கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் பலமுறை பெருமூச்சு விட்டான்.
2.92.72
यानक्षान्मन्यसे मूढ गान्धाराणां यशोहर ।
नैते ह्यक्षाः शिता वाणास्त्वयैते समरे धृताः ॥ २.९२.७२ ॥
முட்டாளே, காந்தாரர்களின் புகழைக் கவர்பவனே, நீ பகடைகள் என்று நினைக்கும் இவை பகடைகள் அல்ல; இவை போரில் நீ ஏந்தியிருக்கும் கூர் அம்புகள்.
2.92.73
यथा चैवोक्तवान्भीमस्त्वामुद्दिश्य सबान्धवम् ।
कर्ताऽहं कर्मणा चास्य कुरुकार्याणि सर्वशः।
यदि स्थस्यासि सङ्ग्रामे क्षत्रधर्मेण सौबल ॥ २.९२.७३ ॥
பீமன் உன்னையும் உன் உறவினர்களையும் குறிப்பிட்டுச் சொன்னது போலவே, நானும் என் செயலால் குரு குலத்தின் கடமைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவேன். சௌபலனின் மகனே, நீ க்ஷத்திரிய தர்மப்படி போரில் நின்றால்…
2.92.74
सहदेववचः श्रुत्वा नकुलोऽपि विशाम्पते ।
दर्शनीयतमो नॄणामिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९२.७४ ॥
மக்களின் தலைவனே, சகாதேவனின் சொற்களைக் கேட்ட நகுலனும், மனிதர்களிடையே மிகவும் போற்றத்தக்கவன், இச்சொற்களைக் கூறினான்.
2.92.75
सुतेयं यज्ञसेनस्य द्यूतेऽस्मिन्धृतराष्ट्रजैः ।
यैर्वाचः श्राविता रूक्षा धूर्तैर्दुर्योधनप्रियैः ॥ २.९२.७५ ॥
இவள் யஜ்ஞசேனனின் (துருபதனின்) மகள். இந்தச் சூதாட்டத்தில் துரியோதனனுக்கு விருப்பமான அந்தத் தூர்த்தர்கள், திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள், இவளுக்குக் கடுஞ்சொற்களைக் கேட்கச் செய்தனர்.
2.92.76
धार्तराष्ट्रान्सुदुर्वृत्तान्मुमूर्षून्कालचोदितान् ।
दर्शयिष्यामि भूयिष्ठमहं वैवस्वतक्षयम् ॥ २.९२.७६ ॥
சாவை விரும்பும், காலத்தால் தூண்டப்பட்ட, மிகக் கொடிய தவறு செய்யும் திருதராஷ்டிரன் மகன்களுக்கு நான் யமலோகத்தைப் பெருமளவில் காட்டுவேன்.
2.92.77
उलूकं च दुरात्मानं सौबलस्य प्रियं सुतम् ।
हन्ताऽहमस्मि समरे मम शत्रुं नराधमम् ॥ २.९२.७७ ॥
சௌபலனின் (சகுனியின்) அன்பு மகனான கொடிய மனம் கொண்ட உலூகனை, என் எதிரியான அந்த மனிதர்களிலேயே கீழானவனை, நான் போரில் கொல்வேன்.
2.92.78
निदेशाद्धर्मराजस्य द्रौपद्याः पदवीं चरन् ।
नर्धार्तराष्टां पृथिवीं कर्तास्मि नचिरादिवा ॥ २.९२.७८ ॥
தர்மராஜனின் கட்டளைப்படியும், திரௌபதியின் வழியைப் பின்பற்றியும், நான் விரைவில் திருதராஷ்டிரன் மகன்கள் இல்லாத பூமியை உருவாக்குவேன்.
2.92.79
यस्माच्चोरुं दर्शयसे यस्माच्चोरुं निरीक्षसे ।
तस्मात्तव ह्यधर्मिष्ठ ऊरौ मृत्युर्भविष्यति ॥ २.९२.७९ ॥
நீ உன் தொடையைக் காட்டுவதாலும், என் தொடையை உற்றுப் பார்ப்பதாலும், அதர்மியே, உன் மரணம் உன் தொடையிலேயே நிகழும்.
2.92.80
यस्माच्चैवं क्लेशयति भ्राता ते मां दुरात्मवान् ।
तस्मादुधिरमेवास्य पास्यते वै वृकोदरः ॥ २.९२.८० ॥
உன் கொடிய மனம் கொண்ட சகோதரன் என்னை இவ்வாறு துன்புறுத்துவதால், வ்ருகோதரன் அவனுடைய இரத்தத்தையே குடிப்பான்.
2.92.81
इमं च पापिष्ठमतिं कर्णं समुतबान्धवम् ।
सामात्यं सपरीवारं हनिष्यति धनञ्जयः ॥ २.९२.८१ ॥
இந்த மிகவும் பாவ புத்தி கொண்ட கர்ணனையும், அவனுடைய உறவினர், அமைச்சர், பரிவாரத்துடன், தனஞ்சயன் கொல்வான்.
2.92.82
क्षुद्रधर्मं नैकृतिकं शकुनिं पापचेतसम् ।
सहदेवो रणे क्रुद्धो हनिष्यति सबान्धवम् ॥ २.९२.८२ ॥
கீழ்த்தரமான நடத்தை கொண்ட, வஞ்சகனான, பாவ மனம் கொண்ட சகுனியை, போரில் கோபங்கொண்ட சகதேவன் உறவினர்களுடன் கொல்வான்.
2.92.83
एवमुक्ते तु वचने द्रौपद्या धर्मशीलया ।
ततोऽन्तरिक्षात्सुमहत्पुष्पवर्षमवापततम् ॥ २.९२.८३ ॥
தர்மசீலையான த்ரௌபதியின் இச்சொற்கள் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, வானிலிருந்து மிகப் பெரிய மலர் மழை பொழிந்தது.
2.92.84
तेषां तु वचनं श्रुत्वा नोचुस्तत्र सभासदः ।
अर्जुनस्य भयाद्राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै ॥ २.९२.८४ ॥
அவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு அங்கிருந்த சபையினர் எதுவும் பேசவில்லை. ராஜனே, அர்ஜுனனின் பயத்தால் அங்கு நிசப்தம் நிலவியது.