Mahābhārata · Adhyāya 2.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.94.1
या नः श्रुता मनुष्येषु स्त्रियो रूपेण संमताः ।
तासामेतादृशं कर्म न कस्याश्चन शुश्रुम ॥ २.९४.१ ॥
Von den Frauen unter den Menschen, die wir als wegen ihrer Schönheit geehrt gehört haben, haben wir von keiner gehört, dass sie eine solche Tat vollbracht hätte.
2.94.2
क्रोधाविष्टेषु पार्थेषु धार्तराष्ट्रेषु चाप्यति ।
द्रौपदी पाण्डुपुत्राणां कृष्णा शान्तिरिहाभवत् ॥ २.९४.२ ॥
Inmitten der zornerfüllten Söhne Pṛthās und auch der Söhne Dhṛtarāṣṭras wurde hier allein Kṛṣṇā Draupadī den Söhnen Pāṇḍus zum Frieden.
2.94.3
अप्लवेऽम्भसि मग्नानामप्रतिष्ठे निमज्जताम् ।
पाञ्चाली पाण्डुपुत्राणां नौरेषां पारगाऽभवत् ॥ २.९४.३ ॥
Für die Söhne Pāṇḍus, die in ein Wasser ohne Floß versunken waren und ohne Halt sanken, wurde Pāñcālī zum Boot, das sie hinüberbrachte.
2.94.4
तद्वै श्रुत्वा भीमसेनः कुरुमध्येऽत्यमर्षणः ।
स्त्री गतिः पाण्डुपुत्राणामित्युवाच सुदुर्मनाः ॥ २.९४.४ ॥
Als Bhīmasena dies hörte, sprach er, zutiefst erregt inmitten der Kuru, im höchsten Zorn: "Eine Frau ist die Zuflucht der Söhne Pāṇḍus?"
2.94.5
त्रीणि ज्योतींषि पुरुष इति वै देवलोऽब्रवीत् ।
अपत्यं कर्म विद्या च यतः सृष्टाः प्रजास्ततः ॥ २.९४.५ ॥
"Devala hat gesagt, der Mensch habe drei Lichter: Nachkommenschaft, Tat und Wissen; aus diesen sind die Geschöpfe geschaffen worden."
2.94.6
अमेध्ये वै गतप्रामे शून्ये ज्ञातिभिरुज्झिते ।
देहे त्रितयमेवैतत्पुरुषस्योपयुज्यते ॥ २.९४.६ ॥
"Wenn der Körper unrein ist, das Dorf verwüstet und leer, und von den Verwandten verlassen, dann sind dem Menschen eben diese drei nützlich."
2.94.7
तन्नो ज्योतिरभिहतं दाराणामभिमर्शनात् ।
धनञ्जय कथं स्वित्स्यादपत्यमभिमृष्टजम् ॥ २.९४.७ ॥
O Dhanañjaya, durch die Berührung unserer Frauen ist unser Glanz erloschen; wie könnte Nachkommenschaft von einer Berührten sein?
2.94.8
न चैवोक्ता न चानुक्ता हीनतः परुषा गिरः ।
भारत प्रतिजल्पन्ति सदा तूत्तमपूरुषाः ॥ २.९४.८ ॥
O Bhārata, auf die harten Worte von Niedrigen antworten die edlen Männer nie, mögen sie gesprochen sein oder nicht.
2.94.9
स्मरन्ति सुकृतान्येव न वैराणि कृतान्यपि ।
सन्तः प्रतिविजानन्तो लब्धसम्भावनाः स्वयम् ॥ २.९४.९ ॥
Die Guten erinnern sich nur an die guten Taten, nicht an die begangenen Feindschaften; wer Ehre empfing, erwidert sie selbst.
2.94.10
इहैवैतानहं सर्वान्हन्मि शत्रून्समागतान् ।
अथ निष्क्रम्य राजेन्द्र समूलान्हन्मि भारत ॥ २.९४.१० ॥
Hier selbst werde ich alle diese versammelten Feinde erschlagen; oder, hinausgehend, o Herr der Könige, o Bhārata, werde ich sie mit der Wurzel vernichten.
2.94.11
किं नो विवदितेनेह किमुक्तेन च भारत ।
अद्यैवैतान्निहन्मीह प्रशाधि पृथिवीमिमाम् ॥ २.९४.११ ॥
O Bhārata, was nützt es hier zu streiten oder etwas zu sagen? Heute noch erschlage ich sie hier; herrsche du über diese Erde.
2.94.12
इत्युक्त्वा भीमसेनस्तु कनिष्ठैर्भ्रातृभिः सह ।
मृगमध्ये यथा सिंहो मुहुर्मुहुरुदैक्षत ॥ २.९४.१२ ॥
So gesprochen, blickte Bhīmasena zusammen mit den jüngeren Brüdern immer wieder umher, wie ein Löwe unter Hirschen.
2.94.13
सान्त्व्यमानो वीक्षमाणः पार्थेनाक्लिष्टकर्मणा ।
खिद्यत्येव महाबाहुरन्तर्दाहेन वीर्यवान् ॥ २.९४.१३ ॥
Obwohl von Pārtha mit mühelosen Taten getröstet, blickte der mächtigarmige Held, tapfer, betrübt weiter, verzehrt von innerer Glut.
2.94.14
क्रुद्धस्य तस्य स्रोतोभ्यः कर्णादिभ्यो नराधिप ।
सधूमः सस्फुलिङ्गार्चिः पावकः समजायत ॥ २.९४.१४ ॥
O Herr der Menschen, aus den Öffnungen des Zornigen, aus den Ohren und anderen, entstand Feuer mit Rauch, Funken und Flammen.
2.94.15
भ्रुकुटीकृतदुष्प्रेक्ष्यमभवत्तस्य तन्मुखम् ।
युगान्तकाले सम्प्राप्ते कृतान्तस्येव रूपिणः ॥ २.९४.१५ ॥
Mit gerunzelten Brauen wurde sein Antlitz schwer anzuschauen, als sei das Ende des Weltalters gekommen und Kṛtānta, der Tod, verkörpert.
2.94.16
युधिष्ठिरस्तमावार्य बाहुना बाहुशालिनम् ।
मैवमित्यब्रवीच्चैनं जोषमास्वेति भारत ॥ २.९४.१६ ॥
Yudhiṣṭhira, mit seinem Arm den Starkarmigen zurückhaltend, sprach: 'Nicht so.' Und zu ihm, o Bhārata, sagte er: 'Setze dich ruhig.'
2.94.17
निवार्य च महाबाहुं कोपसंरक्तलोचनम् ।
पितरं समुपातिष्ठद्धृतराष्ट्रं कृताञ्जलिः ॥ २.९४.१७ ॥
Den Großarmigen, dessen Augen vor Zorn gerötet waren, zurückhaltend, trat er mit gefalteten Händen vor seinen Vater Dhṛtarāṣṭra.