மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.94.1
या नः श्रुता मनुष्येषु स्त्रियो रूपेण संमताः ।
तासामेतादृशं कर्म न कस्याश्चन शुश्रुम ॥ २.९४.१ ॥
மனிதர்களிடையே அழகினால் மதிக்கப்படும் பெண்களைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; அவர்களில் எவரும் இத்தகைய செயலைச் செய்ததை நாம் கேட்டதில்லை.
2.94.2
क्रोधाविष्टेषु पार्थेषु धार्तराष्ट्रेषु चाप्यति ।
द्रौपदी पाण्डुपुत्राणां कृष्णा शान्तिरिहाभवत् ॥ २.९४.२ ॥
கோபத்தால் நிரம்பியிருந்த பிருதையின் மகன்களுக்கும் திருதராஷ்டிரரின் மகன்களுக்கும் இடையே, பாண்டுவின் புதல்வர்களுக்கு இங்கே கிருஷ்ணையான திரௌபதியே அமைதியாக இருந்தாள்.
2.94.3
अप्लवेऽम्भसि मग्नानामप्रतिष्ठे निमज्जताम् ।
पाञ्चाली पाण्डुपुत्राणां नौरेषां पारगाऽभवत् ॥ २.९४.३ ॥
படகில்லாத நீரில் மூழ்கி, நிலையில்லாமல் அமிழ்ந்துகொண்டிருந்த இவர்களுக்குப் பாண்டுவின் புதல்வர்களுக்கு, பாஞ்சாலியே கரை சேர்க்கும் படகாக ஆனாள்.
2.94.4
तद्वै श्रुत्वा भीमसेनः कुरुमध्येऽत्यमर्षणः ।
स्त्री गतिः पाण्डुपुत्राणामित्युवाच सुदुर्मनाः ॥ २.९४.४ ॥
அதைக் கேட்ட பீமசேனன், குருக்களின் நடுவே மிகவும் சினந்து, மனம் மிகவும் வருந்தி, "பாண்டுவின் புதல்வர்களின் புகலிடம் ஒரு பெண்ணா?" என்று கூறினான்.
2.94.5
त्रीणि ज्योतींषि पुरुष इति वै देवलोऽब्रवीत् ।
अपत्यं कर्म विद्या च यतः सृष्टाः प्रजास्ततः ॥ २.९४.५ ॥
"மனிதனுக்கு மூன்று ஒளிகள் உள்ளன என்று தேவலர் கூறியிருக்கிறார்: மக்கள், செயல், கல்வி; இவற்றிலிருந்தே உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன."
2.94.6
अमेध्ये वै गतप्रामे शून्ये ज्ञातिभिरुज्झिते ।
देहे त्रितयमेवैतत्पुरुषस्योपयुज्यते ॥ २.९४.६ ॥
"உடல் தூய்மையற்றுப் போனாலும், ஊர் அழிந்து வெறிச்சோடி, உறவினர்களால் கைவிடப்பட்டாலும், மனிதனுக்கு இந்த மூன்றுமே பயன்படுகின்றன."
2.94.7
तन्नो ज्योतिरभिहतं दाराणामभिमर्शनात् ।
धनञ्जय कथं स्वित्स्यादपत्यमभिमृष्टजम् ॥ २.९४.७ ॥
தனஞ்சயா, பெண்களை அவமதித்ததால் எங்கள் ஒளி அணைந்துவிட்டது; தீண்டப்பட்டவளிடமிருந்து பிறந்த மக்கள் எப்படி இருக்க முடியும்?
2.94.8
न चैवोक्ता न चानुक्ता हीनतः परुषा गिरः ।
भारत प्रतिजल्पन्ति सदा तूत्तमपूरुषाः ॥ २.९४.८ ॥
பாரதா, உயர்ந்த மனிதர்கள் கீழோரின் கடுஞ்சொற்களுக்கு எதிர்ச்சொல் சொல்வதில்லை; சொல்லப்பட்டாலும் சொல்லப்படாவிட்டாலும்.
2.94.9
स्मरन्ति सुकृतान्येव न वैराणि कृतान्यपि ।
सन्तः प्रतिविजानन्तो लब्धसम्भावनाः स्वयम् ॥ २.९४.९ ॥
நல்லோர் செய்த நன்மைகளையே நினைவில் கொள்வர், செய்யப்பட்ட பகைமைகளை அல்ல; அவர்கள் தாமே மதிப்புப் பெற்று அதற்கு ஈடுசெய்வர்.
2.94.10
इहैवैतानहं सर्वान्हन्मि शत्रून्समागतान् ।
अथ निष्क्रम्य राजेन्द्र समूलान्हन्मि भारत ॥ २.९४.१० ॥
இங்கேயே கூடியிருக்கும் இந்த எதிரிகளையெல்லாம் நான் கொல்வேன்; அல்லது ராஜேந்திரா, வெளியே சென்று பாரதா, இவர்களை வேரோடு அழிப்பேன்.
2.94.11
किं नो विवदितेनेह किमुक्तेन च भारत ।
अद्यैवैतान्निहन्मीह प्रशाधि पृथिवीमिमाम् ॥ २.९४.११ ॥
பாரதா, இங்கே வாதிடுவதால் நமக்கென்ன பயன்? சொல்வதால்தான் என்ன? இன்றே இவர்களை இங்கேயே கொல்வேன்; நீர் இந்தப் பூமியை ஆள்வீராக.
2.94.12
इत्युक्त्वा भीमसेनस्तु कनिष्ठैर्भ्रातृभिः सह ।
मृगमध्ये यथा सिंहो मुहुर्मुहुरुदैक्षत ॥ २.९४.१२ ॥
இவ்வாறு கூறிய பீமசேனன், இளைய சகோதரர்களுடன், மான்களுக்கு நடுவே சிங்கம் போல மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிப் பார்த்தான்.
2.94.13
सान्त्व्यमानो वीक्षमाणः पार्थेनाक्लिष्टकर्मणा ।
खिद्यत्येव महाबाहुरन्तर्दाहेन वीर्यवान् ॥ २.९४.१३ ॥
அக்லிஷ்டகர்மாவான பார்த்தனால் சாந்தப்படுத்தப்பட்டாலும், பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த மகாபாகு வீரன் உள்ளெரியும் தீயால் வருந்திக்கொண்டே இருந்தான்.
2.94.14
क्रुद्धस्य तस्य स्रोतोभ्यः कर्णादिभ्यो नराधिप ।
सधूमः सस्फुलिङ्गार्चिः पावकः समजायत ॥ २.९४.१४ ॥
மன்னனே, கோபத்தில் இருந்த அவனுடைய துளைகளிலிருந்தும், காதுகள் முதலியவற்றிலிருந்தும், புகை, தீப்பொறி, சுடரோடு நெருப்பு எழுந்தது.
2.94.15
भ्रुकुटीकृतदुष्प्रेक्ष्यमभवत्तस्य तन्मुखम् ।
युगान्तकाले सम्प्राप्ते कृतान्तस्येव रूपिणः ॥ २.९४.१५ ॥
புருவங்கள் சுருக்கியதால் அவனுடைய அந்த முகம் பார்க்கக் கடினமாயிற்று; யுகாந்தம் வந்துவிட்டதுபோல், உருவெடுத்த கிருதாந்தனைப் போல.
2.94.16
युधिष्ठिरस्तमावार्य बाहुना बाहुशालिनम् ।
मैवमित्यब्रवीच्चैनं जोषमास्वेति भारत ॥ २.९४.१६ ॥
யுதிட்டிரன் தன் கையால் அந்தப் புயபலம் மிக்கவனைத் தடுத்து, 'இவ்வாறு செய்யாதே' என்றான்; பாரதா, அவனிடம் 'அமைதியாக அமர்' என்றான்.
2.94.17
निवार्य च महाबाहुं कोपसंरक्तलोचनम् ।
पितरं समुपातिष्ठद्धृतराष्ट्रं कृताञ्जलिः ॥ २.९४.१७ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த மகாபாகுவைத் தடுத்து, கைகூப்பியவனாக அவன் தந்தை திருதராஷ்டிரனிடம் சென்று நின்றான்.