Mahābhārata · Adhyāya 3.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.11.1
किर्मीरस्य वधं क्षत्तः श्रोतुमिच्छामि कथ्यताम् ।
रक्षसा भीमसेनस्य कथमासीत्समागमः ॥ ३.११.१ ॥
O Vidura, ich möchte die Tötung Kirmīras hören; erzähle sie. Wie kam es zur Begegnung Bhīmasenas mit dem Rakshasa?
3.11.2
शृणु भीमस्य कर्मेदमतिमानषकर्मणः ।
श्रुतपूर्वं मया तेषां कथान्तेषु पुनः पुनः ॥ ३.११.२ ॥
Höre diese Tat Bhīmas, dessen Taten übermenschlich sind. Ich habe sie zuvor immer wieder am Ende von Erzählungen gehört.
3.11.3
इतः प्रयाता राजेन्द्र पाण्डवा द्यूतनिर्जिताः ।
जग्मुस्त्रिभिरहोरात्रैः काम्यकं नाम तद्वनम् ॥ ३.११.३ ॥
O Herr der Könige, die Pāṇḍavas, im Würfelspiel besiegt, brachen von hier auf und erreichten in drei Tagen und Nächten jenen Wald namens Kāmyaka.
3.11.4
रात्रौ निशीथे त्वाभीले गतेऽर्धसमये नृप ।
प्रचारे पुरुषादानां रक्षसां घोरकर्मणाम् ॥ ३.११.४ ॥
Nachts, o König, nach Mitternacht, zu der Zeit, da die menschenfressenden Rakshasas mit ihren furchtbaren Taten umherstreiften.
3.11.5
तद्वनं तापसा नित्यमशेषा वनचारिणः ।
दूरात्परिहरन्ति स्म पुरुषादभयात्किल ॥ ३.११.५ ॥
Alle Asketen und Waldbewohner jenes Waldes mieden ihn stets aus der Ferne, in der Tat aus Furcht vor den Menschenfressern.
3.11.6
तेषां प्रविशतां तत्र मार्गमावृत्य भारत ।
दीप्ताक्षं भीषणं रक्षः मोल्मुकं प्रत्यपद्यत ॥ ३.११.६ ॥
O Bhārata, als sie dort eintraten, versperrte ihnen ein furchtbarer Rakshasa mit brennenden Augen und fackelgleichem Gesicht den Weg und erschien vor ihnen.
3.11.7
बाहू महान्तौ कृत्वा च तथास्यं च भयानकम् ।
स्थितमावृत्यपन्थानं येन यान्ति कुरूद्वहाः ॥ ३.११.७ ॥
Er streckte seine beiden gewaltigen Arme und sein furchterregendes Maul aus, stellte sich in den Weg und versperrte den Pfad, auf dem die Helden der Kurus gingen.
3.11.8
दष्टोष्ठदंष्ट्रं ताम्राक्षं प्रदीप्तोर्ध्वशिरोरुहम् ।
सार्करश्मितडिच्चक्रं सबलाकमिवाम्बुदम् ॥ ३.११.८ ॥
Mit zerbissenen Lippen und Hauern, kupferfarbenen Augen, lodernden, nach oben stehenden Haaren, einem Kreis aus Sonnenstrahlen und Blitzen, wie eine Wolke mit Kranichen.
3.11.9
सृजन्तं राक्षसीं मायां महानादनिनादितम् ।
मुञ्चन्तं विपुलान्नादान्सतोयमिव तोयदम् ॥ ३.११.९ ॥
Dämonische Illusion erschaffend, mit gewaltigem Brüllen dröhnend, weite Laute ausstoßend, wie eine wasserschwere Wolke.
3.11.10
तस्य नादेन संत्रस्ताः पक्षिणः सर्वतोदिशम् ।
विमुक्तनादाः संपेतुः स्थलजा जलजैः सह ॥ ३.११.१० ॥
Vom Brüllen erschreckt, flogen die Vögel kreischend in alle Richtungen davon, und die Landtiere flohen zusammen mit den Wassertieren.
3.11.11
संप्रद्रुतमृगद्वीपिमहिषर्क्षसमाकुलम् ।
तद्वनं तस्य नादेन संप्रस्थितमिवाभवत् ॥ ३.११.११ ॥
Dieser Wald, voller panisch fliehender Hirsche, Leoparden, Büffel und Bären, schien bei seinem Brüllen aufzubrechen und sich zu entfernen.
3.11.12
तस्योरुवाताभिहतास्ताम्रपल्लवबाहवः ।
विदूरजाताश्च लताः समाश्लिष्यन्ति पादपान् ॥ ३.११.१२ ॥
Vom Wind seiner Schenkel getroffen, umschlingen die fern gewachsenen Ranken mit ihren kupferroten Sprossen wie Arme die Bäume.
3.11.13
तस्मिन्क्षणेऽथ प्रववौ मारुतो भृशदारुणः ।
रजसा संवृतं तेन नष्टर्क्षमभवन्नभः ॥ ३.११.१३ ॥
In diesem Augenblick erhob sich ein sehr heftiger Wind, und der mit Staub bedeckte Himmel verlor seine Sterne.
3.11.14
पञ्चानां पाण्डुपुत्राणामविज्ञातो महारिपुः ।
पञ्चानामिन्द्रियाणां तु शोकावेश इवातुलः ॥ ३.११.१४ ॥
Der große Feind, den die fünf Söhne Pāṇḍus nicht erkannten, schien wie ein unvergleichlicher Anfall von Kummer über die fünf Sinne.
3.11.15
स दृष्ट्वा पाण्डवान्दूरात्कृष्णाजिनसमावृतान् ।
आवृणोत्तद्वनद्वारं मैनाक इव पर्वतः ॥ ३.११.१५ ॥
Als er die Pāṇḍavas aus der Ferne in schwarze Antilopenfelle gehüllt sah, versperrte er das Waldtor wie der Berg Maināka.
3.11.16
तं समासाद्य वित्रस्ता कृष्णा कमललोचना ।
अदृष्टपूर्वं संत्रासान्न्यमीलयत लोचने ॥ ३.११.१६ ॥
Als sie sich ihm näherte, schloss die verängstigte Kṛṣṇā mit den Lotusaugen die Augen in einem nie zuvor gesehenen Schrecken.
3.11.17
दुःशासनकरोत्सृष्टविप्रकीर्णशिरोरुहा ।
पञ्चपर्वतमध्यस्था नदीवाकुलतां गता ॥ ३.११.१७ ॥
Mit zerstreuten Haaren, von Duḥśāsanas Hand gelöst, geriet sie in Aufruhr wie ein Fluss zwischen fünf Bergen.
3.11.18
विमुह्यमानां तां तत्र जगृहुः पञ्च पाण्डवाः ।
इन्द्रियाणि प्रसक्तानि विषयेषु यथारतिम् ॥ ३.११.१८ ॥
Dort ergriffen die fünf Pāṇḍavas sie, als sie ohnmächtig wurde, wie die Sinne an ihren Lustobjekten haften.
3.11.19
अथ तां राक्षसीं मायामुत्थितां घोरदर्शनाम् ।
रक्षोघ्नैर्विविधैर्मन्त्रैर्धौम्यः सम्यक्प्रयोजितैः ॥ ३.११.१९ ॥
Da bannte Dhaumya mit der rechten Anwendung verschiedener dämonentötender Mantras jene aufgestiegene rākṣasische Māyā von schrecklichem Anblick.
3.11.20
पश्यतां पाण्डुपुत्राणां नाशयामास वीर्यवान् ।
स नष्टमायोऽतिबलः क्रोधविस्फारितेक्षणः ॥ ३.११.२० ॥
Während die Söhne Pāṇḍus zusahen, vernichtete sie der Mächtige; dann stand er, da seine Māyā geschwunden war, überaus stark da, mit vor Zorn aufgerissenen Augen.
3.11.21
काममूर्तिधरः क्रूरः कालकल्पो व्यदृश्यत ।
तमुवाच ततो राजा दीर्घप्रज्ञो युधिष्ठिरः ॥ ३.११.२१ ॥
Der jede beliebige Gestalt annehmen konnte, grausam und dem Tod gleich, erschien er. Da sprach König Yudhiṣṭhira, der weitsichtige, zu ihm.
3.11.22
को भवान्कस्य वा किं ते क्रियतां कार्यमुच्यताम् ।
प्रत्युवाचाथ तद्रक्षो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ ३.११.२२ ॥
»Wer bist du, wessen bist du? Was willst du? Man sage die Aufgabe, die zu tun ist.« Da antwortete jener Dämon dem König des Dharma, Yudhiṣṭhira.
3.11.23
अहं वकस्य वै भ्राता किर्मीर इति विश्रुतः ।
वनेऽस्मिन्काम्यके शून्ये निवसामि गतज्वरः ॥ ३.११.२३ ॥
»Ich bin der Bruder Vakas, bekannt als Kirmīra. In diesem öden Kāmyaka-Wald wohne ich, frei von Fieber.«
3.11.24
युधि निर्जित्य पुरुषानाहारं नित्यमाचरन् ।
के यूयमभिसंप्राप्ता भक्ष्यभूता ममान्तिकम्।
युधि निर्जित्यवः सर्वान्भक्षयिष्ये गतज्वरः ॥ ३.११.२४ ॥
»Nachdem ich Menschen im Kampf besiegt habe, mache ich mir stets von ihnen mein Mahl. Wer seid ihr, die als Beute zu mir gekommen sind? Im Kampf werde ich euch alle besiegen und sorglos verschlingen.«
3.11.25
युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा वचस्तस्य दुरात्मनः ।
आचचक्षे ततः सर्वं गोत्रनामादि भारत ॥ ३.११.२५ ॥
Yudhiṣṭhira aber, nachdem er die Worte jenes Bösewichts gehört hatte, nannte da alles: sein Geschlecht, seinen Namen und das Übrige, o Bhārata.
3.11.26
पाण्डवो धर्मराजोऽहं यदि ते श्रोत्रमागतः ।
सहितो भ्रातृभिः सर्वैर्भीमसेनार्जुनादिभिः ॥ ३.११.२६ ॥
Falls es dein Ohr erreicht hat: Ich bin Dharmarāja, ein Pāṇḍava, zusammen mit all meinen Brüdern, Bhīmasena, Arjuna und den übrigen.
3.11.27
हृतराज्यो वने वासं वस्तुं कृतमतिस्ततः ।
वनमभ्यागतो घोरमिदं तव परिग्रहम् ॥ ३.११.२७ ॥
Des Reiches beraubt und entschlossen, im Wald zu wohnen, bin ich von dort in diesen schrecklichen Wald gekommen, der nun dein Gebiet ist.
3.11.28
विस्मयं परमं गत्वा राक्षसो घोरदर्शनः ।
किर्मीरस्त्वब्रवीदेनं दिष्ट्या देवैरिदं मम।
उपपादितमद्येह चिरकालान्मनोरथम् ॥ ३.११.२८ ॥
Von höchstem Erstaunen erfüllt, sprach der Rākṣasa Kirmīra von schrecklichem Anblick zu ihm: »Durch das Glück und die Götter ist mir heute hier mein lange gehegter Wunsch erfüllt worden.«
3.11.29
भीमसेनवधार्थं हि नित्यमभ्युद्यतायुधः ।
चरामि पृथिवीं कृत्स्नां नैनं चासादयाम्यहम् ॥ ३.११.२९ ॥
Um Bhīmasena zu töten, habe ich in der Tat ständig die ganze Erde durchstreift, die Waffe erhoben; doch ihn hatte ich nicht finden können.
3.11.30
सोयमासादितो दिष्ट्या भ्रातृहा काङ्क्षितश्चिरम् ।
अनेन हि मम भ्राता बको विनिहतः प्रियः ॥ ३.११.३० ॥
Dieser Brudermörder, den ich lange begehrt habe, ist durch Glück gefunden worden; er war es, der meinen geliebten Bruder Baka erschlug.
3.11.31
वैत्रकीयवने राजन्ब्राह्मणच्छद्मरूपिणा ।
विद्याबलमुपाश्रित्य न ह्मस्त्यस्यौरसं बलम् ॥ ३.११.३१ ॥
O König, im Vaitrakīya-Wald, als Brahmane verkleidet, sich auf die Kraft des Wissens stützend — er hat keine eigene natürliche Stärke.
3.11.32
हिडिम्बश्च सखा मह्मं दयितो वनगोचरः ।
हतो दुरात्मनाऽनेन स्वसा चास्य हृता पुरा ॥ ३.११.३२ ॥
Hiḍimba, mein geliebter Freund, der im Wald umherstreifte, wurde von diesem Bösewicht erschlagen; und früher hat er auch seine Schwester entführt.
3.11.33
सोयमभ्यागतो मूढो ममेदं गहनं वनम् ।
प्रचारसमयेऽस्माकमर्द्धरात्रे स्थिते समे ॥ ३.११.३३ ॥
Dieser Narr ist in meinen dichten Wald gekommen, zu der Zeit, da wir umherstreifen, um Mitternacht, wenn alles im Gleichgewicht steht.
3.11.34
अद्यास्य यातयिष्यामि तद्वैरं चिरसंभृतम् ।
तर्पयिष्यामि च बकं रुधिरेणास्य भूरिणा ॥ ३.११.३४ ॥
Heute werde ich ihn für jene lange angesammelte Feindschaft büßen lassen und mit seinem reichlichen Blut Baka zufriedenstellen.
3.11.35
अद्याहमनृणो भूत्वा भ्रातुः सख्युस्तथैव च ।
शान्तिं लब्धास्मि परमां हत्वा राक्षसकण्टकम् ॥ ३.११.३५ ॥
Heute, von der Schuld gegenüber meinem Bruder und meinem Freund befreit, habe ich diesen Dorn der Rākṣasas erschlagen und höchsten Frieden erlangt.
3.11.36
यदि तेन पुरा मुक्तो भीमसेनो बकेन वै ।
अद्यैनं भक्षयिष्यामि पश्यतस्ते युधिष्ठिर ॥ ३.११.३६ ॥
Wenn Baka einst Bhīmasena freigelassen hat, so werde ich ihn heute verschlingen, vor deinen eigenen Augen, o Yudhiṣṭhira.
3.11.37
एनं हि विपुलप्राणमद्य हत्वा वृकोदरम् ।
संभक्ष्य जरयिष्यामि यथाऽगस्त्यो महासुरम् ॥ ३.११.३७ ॥
Nachdem ich heute diesen Vṛkodara von gewaltigem Lebensatem erschlagen habe, werde ich ihn verschlingen und verdauen, wie Agastya den großen Asura verdaute.
3.11.38
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा सत्यसन्धो युधिष्ठिरः ।
नैतदस्तीति सक्रोधो भर्त्सयामास राक्षसम् ॥ ३.११.३८ ॥
So angesprochen, tadelte Yudhiṣṭhira, der rechtschaffene und wahrhaftige, zornig den Rākṣasa mit den Worten: »Das ist nicht so.«
3.11.39
ततो भीमो महाबाहुरारुज्यतरसा द्रुमम् ।
दशव्याममथोद्विद्धं निष्पत्रमकरोत्तदा ॥ ३.११.३९ ॥
Da riss Bhīma, der Mächtigarmige, mit Gewalt einen zehn Vyāmas hohen Baum aus und machte ihn blattlos.
3.11.40
चकार सज्यं गाण्डीवं वज्रनिष्पेषगौरवम् ।
निमेषान्तरमात्रेण तथैव विजयोऽर्जुनः ॥ ३.११.४० ॥
Im Nu spannte Vijaya (Arjuna) den Gāṇḍīva, schwer wie das Krachen des Donnerkeils.
3.11.41
निवार्य भीमो जिष्णुं तं तद्रक्षो मेघनिःस्वनम् ।
अभिद्रुत्याब्रवीद्वाक्यं तिष्ठतिष्ठेति भारत ॥ ३.११.४१ ॥
Den siegreichen Arjuna zurückhaltend, stürzte sich Bhīma auf jenen Rākṣasa, dessen Stimme wie eine Wolke donnerte, und sprach: »Halt, halt!«, o Bhārata.
3.11.42
इत्युक्त्वैनमतिक्रुद्धः कक्ष्यामुत्पीड्य पाण्डवः ।
निष्पिष्य पाणिना पाणिं संदष्टौष्ठपुटो बली।
तमभ्यधावद्वेगेन भीमो वृक्षायुधस्तदा ॥ ३.११.४२ ॥
Dies gesprochen, schnürte der Pāṇḍava im höchsten Zorn seinen Gürtel, rieb Hand an Hand, presste die Lippen zusammen, und der mächtige Bhīma stürzte sich, einen Baum als Waffe, mit Schwung auf ihn.
3.11.43
यमदण्डप्रतीकाशं ततस्तं तस्य मूर्धनि ।
पातयामास वेगेन कुलिशं मघवानिव ॥ ३.११.४३ ॥
Dem Stab Yamas gleich schmetterte er ihn mit Wucht auf dessen Haupt, wie Maghavān den Donnerkeil schleudert.
3.11.44
असंभ्रान्तं तु तद्रक्षः समरे प्रत्यदृश्यत ।
चिक्षेप चोल्मुकं दीप्तमशनिं ज्वलितामिव ॥ ३.११.४४ ॥
Doch jener Rakshasa zeigte sich im Kampf unerschüttert; er schleuderte eine lodernde Fackel, gleich einem flammenden Donnerkeil.
3.11.45
तदुदस्तमलातं तु भीमः प्रहरतां वरः ।
पदा सव्येन चिक्षेप तद्रक्षः पुनराव्रजत् ॥ ३.११.४५ ॥
Doch Bhīma, der Beste unter den Kämpfern, stieß die geschleuderte Fackel mit dem linken Fuß beiseite, und der Rakshasa kehrte wieder zurück.
3.11.46
किर्मीरश्चापि सहसा वृक्षमुत्पाट्य पाण्डवम् ।
दण्डपाणिरिव क्रुद्धः समरे प्रत्यधावत ॥ ३.११.४६ ॥
Auch Kirmīra riss plötzlich einen Baum aus und stürzte, zornig wie Yama mit dem Stab, im Kampf auf den Pāṇḍava los.
3.11.47
तद्वृक्षयुद्धमभवन्महीरुहविनाशनम् ।
वालिसुग्रीवयोर्भ्रात्रोर्यथा स्त्रीकाङ्क्षिणोः पुरा ॥ ३.११.४७ ॥
Es wurde zu einem Baumkampf, der die großen Bäume vernichtete, wie einst der Kampf der Brüder Vālin und Sugrīva, beide nach einer Frau verlangend.
3.11.48
शीर्षयोः पतिता वृक्षा विभिदुर्नैकधा तयोः ।
यथैवोत्पलपत्राणि मत्तयोर्द्विपयोस्तथा ॥ ३.११.४८ ॥
Die auf ihre Häupter fallenden Bäume zersplitterten in viele Stücke, so wie Lotusblätter auf zwei rasende Elefanten zerstreut werden.
3.11.49
मूर्ध्निजर्झरभूतास्तु बहवस्तत्र पादपाः ।
चीराणीव व्युदस्तानि रेजुस्तत्र महावने ॥ ३.११.४९ ॥
Dort im großen Wald leuchteten viele Bäume, die an ihren Spitzen wie Wasserfälle geworden waren, wie abgeworfene Gewänder.
3.11.50
तद्वृक्षयुद्धमभवन्महूर्तं भरतर्षभ ।
राक्षसानां च मुख्यस्य नराणामुत्तमस्य च ॥ ३.११.५० ॥
O Stier der Bhāratas, jener Baumkampf dauerte einen Augenblick, zwischen dem Anführer der Rākṣasas und dem besten der Menschen.
3.11.51
ततः शिलां समुत्क्षिप्य भीमस्य युधि तिष्ठतः ।
प्राहिणोद्रासः क्रुद्धो भीमसेनश्चचाल ह ॥ ३.११.५१ ॥
Dann hob der zornige Rākṣasa einen Felsen und schleuderte ihn auf Bhīma, der im Kampf stand; Bhīmasena wankte.
3.11.52
तं शिलाताडनजडं पर्यधावत राक्षसः ।
बाहुविक्षिप्तकिरणः स्वर्भानुरिव भास्करम् ॥ ३.११.५२ ॥
Der Rākṣasa lief um ihn herum, vom Schlag des Felsens betäubt, wie Svarbhānu, dessen Strahlen seine Arme werfen, die Sonne umkreist.
3.11.53
तावन्योन्यं समाश्लिश्य प्रकर्षन्तौ परस्परम् ।
उभावपि चकाशेते प्रवृद्धौ वृषभाविव ॥ ३.११.५३ ॥
Einander umschlingend und sich gegenseitig zerrend, leuchteten beide wie zwei kräftige Stiere.
3.11.54
तयोरासीत्सुतुमुलः संप्रहारः सुदारुणः ।
नखदंष्ट्रायुधवतोर्व्याघ्रयोरिव दृप्तयोः ॥ ३.११.५४ ॥
Zwischen beiden entstand ein tosender und überaus schrecklicher Schlagabtausch, wie bei zwei stolzen Tigern, bewaffnet mit Krallen und Reißzähnen.
3.11.55
दुर्योधननिकाराच्च बाहुवीर्याच्च दर्पितः ।
कृष्णानयनदृष्टश्च व्यवर्धत वृकोदरः ॥ ३.११.५५ ॥
Von Duryodhanas Schmach und der Kraft seiner Arme erzürnt, und als er sah, wie Kṛṣṇā (Draupadī) herbeigebracht wurde, wuchs Vṛkodara (Bhīma) in seinem Zorn weiter.
3.11.56
अभिहत्याथ बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णादमर्षितः ।
मातङ्गमिव मातङ्गः प्रभिननकरटामुखम् ॥ ३.११.५६ ॥
Mit beiden Armen schlug er zu, dann packte ihn der Erzürnte seinerseits, wie ein Elefant mit rinnendem Schläfensaft einen anderen Elefanten packt.
3.11.57
स चाप्येनं ततो रक्षः प्रतिजग्राह वीर्यबान् ।
तमाक्षिपद्भीमसेनो बलेन बलिनां वरः ॥ ३.११.५७ ॥
Da packte auch jener mächtige Rākṣasa ihn; doch Bhīmasena, der Beste unter den Starken, schleuderte ihn mit Gewalt von sich.
3.11.58
तयोर्भुजविनिष्पेषादुभयोर्बलिनोस्तदा ।
शब्दः समभवद्घोरो वेणुस्फोटसमो युधि ॥ ३.११.५८ ॥
Vom Zermalmen der Arme der beiden Mächtigen erhob sich in jener Schlacht ein furchtbarer Laut, wie das Bersten von Bambus.
3.11.59
अथैनमाक्षिप्य बलाद्गृद्य मध्ये वृकोदरः ।
धूनयामास वेगेन वायुश्चण्ड इव द्रुमम् ॥ ३.११.५९ ॥
Da hob Vṛkodara (Bhīma) ihn mit Gewalt empor, packte ihn in der Mitte und schüttelte ihn heftig, wie ein wilder Sturmwind einen Baum schüttelt.
3.11.60
स भीमेन परामृष्टो दुर्बलो बलिनां रणे ।
व्यस्पन्दत यथाप्राणं विचकर्ष च पाण्डवम् ॥ ३.११.६० ॥
Jener schwache Rākṣasa, von Bhīma im Kampf unter den Mächtigen gepackt, wand sich, solange Leben in ihm war, und suchte den Pāṇḍava mit sich zu zerren.
3.11.61
तत एनं परिश्रान्तमुपलक्ष्य वृकोदरः ।
योक्रयामास बाहुभ्यां पशुं रशनया यथा ॥ ३.११.६१ ॥
Als Vṛkodara (Bhīma) ihn erschöpft sah, band er ihn mit beiden Armen, wie man ein Tier mit einem Seil bindet.
3.11.62
विनदन्तं महानादं भिन्नभिरीस्वनं बली ।
भ्रामयामास सुचिरं विस्फुरन्तमचेतसम् ॥ ३.११.६२ ॥
Brüllend mit lautem Geschrei, mit einem Klang wie einer zerbrochenen Trommel, sich windend und bewusstlos, wurde er lange vom Starken (Bhīma) herumgewirbelt.
3.11.63
तं विषीदन्तमाज्ञाय राक्षसं पाण्डुनन्दनः ।
प्रगृह्य तरसा दोर्भ्यां पशुमारममारयत् । ॥ ३.११.६३ ॥
Als er erkannte, dass jener wankte, packte der Sohn Pāṇḍus (Bhīma) den Rākṣasa mit beiden Armen gewaltsam und tötete ihn wie ein Tier.
3.11.64
आक्रम्य च कटीदेशे जानुना राक्षसाधमम् ।
पीडयामास पाणिभ्यां तस्य कण्ठंवृकोदरः ॥ ३.११.६४ ॥
Mit dem Knie auf die Hüfte jenes niedrigsten der Rākṣasas drückend, presste Vṛkodara (Bhīma) ihm mit beiden Händen die Kehle zu.
3.11.65
अथ जर्जरसर्वाङ्गं व्यावृत्तनयनोल्बणम् ।
भूतले भ्रामयामास वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ३.११.६५ ॥
Dann, ihn auf dem Boden herumwirbelnd — alle Glieder zerschlagen, die Augen verdreht, schrecklich —, sprach Bhīma diese Worte.
3.11.66
हिडिम्बबकयोः पाप न त्वमश्रुप्रमार्जनम् ।
करिष्यसि गतश्चापि यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.११.६६ ॥
Du Frevler! Du wirst keine Tränen für Hiḍimba und Baka abwischen, auch nicht, wenn du zur Wohnstatt Yamas gegangen bist.
3.11.67
इत्येवमुक्त्वा पुरुषप्रवीर-
स्तं राक्षसं क्रोधपरीतचेताः।
विस्रस्तवस्त्राभरणं स्फुरन्त-
मुद्धान्तचित्तं व्यसुमुत्ससर्ज ॥ ३.११.६७ ॥
So gesprochen, ließ der Held unter den Menschen, dessen Geist vom Zorn ergriffen war, den Rākṣasa, dessen Gewänder und Schmuck verrutscht waren und der zuckte, leblos fallen.
3.11.68
तस्मिन्हते तोयदतुल्यरूपे ।
कृष्णां पुरस्कृत्य नरेन्द्रपुत्राः।
भीमं प्रशस्याथ गुणैरनेकै-
र्हृष्टास्ततो द्वैतवनाय जग्मुः ॥ ३.११.६८ ॥
Als jener wolkengleiche Rākṣasa erschlagen war, lobten die Königssöhne, Kṛṣṇā voran, Bhīma für seine vielen Vorzüge, und froh zogen sie dann zum Dvaita-Wald.
3.11.69
एवं विनिहतः सङ्ख्ये किर्मोरो मनुजाधिप ।
भीमेन वचनात्तस् धर्मराजस्य कौरव ॥ ३.११.६९ ॥
So wurde Kirmīra im Kampf erschlagen, o Herr der Menschen, o Kaurava, durch Bhīma auf das Wort des Dharma-Königs.
3.11.70
ततो निष्कष्टकं कृत्वा वनं तदयराजितः ।
द्रौपद्या सह धर्मज्ञो वसतिं तामुवास ह ॥ ३.११.७० ॥
Dann, nachdem er den Wald von Dornen befreit hatte, wohnte der unbesiegte Kenner des Dharma dort zusammen mit Draupadī.
3.11.71
समाश्वास्य च ते सर्वे द्रौपदीं भरतर्षभाः ।
प्रहृष्टमनसः प्रीत्या प्रसशंसुर्वृकोदरम् ॥ ३.११.७१ ॥
Nachdem sie Draupadī getröstet hatten, lobten alle Stiere der Bharatas, froh gestimmt und voll Zuneigung, Vṛkodara (Bhīma) sehr.
3.11.72
भीमबाहुबलोत्पिष्टे विनष्टे राक्षसे ततः ।
विविशुस्ते वनं वीराः क्षेमं निहतकण्टकम् ॥ ३.११.७२ ॥
Als jener Rākṣasa, von der Kraft der Arme Bhīmas zermalmt, vernichtet war, traten die Helden in jenen Wald ein, nun sicher und frei von Dornen.
3.11.73
स मया गच्छता मार्गे विनिकीर्णो भयावहः ।
वने महति दुष्टात्मा दृष्टो भीमबलाद्धतः ॥ ३.११.७३ ॥
Als ich auf dem Weg dahinzog, sah ich im großen Wald jenen furchterregenden Dämon von böser Gesinnung, verstreut daliegend und vom Bhīma-Kraft erschlagen.
3.11.74
तत्राश्रौषमहं चैतत्कर्म भीमस् भारत ।
ब्राह्मणानां कथयतां ये तत्रासन्समागताः ॥ ३.११.७४ ॥
Dort hörte auch ich, o Nachkomme Bharatas, von Bhīmas Tat, als die dort versammelten Brahmanen davon erzählten.
3.11.75
एवं विनिहतं सङ्ख्ये किर्मीरं रक्षसां वरम् ।
श्रुत्वा ध्यानपरो राजा निशश्वासार्तवत्तदा ॥ ३.११.७५ ॥
Als er hörte, dass Kirmīra, der Beste der Rākṣasas, so im Kampf erschlagen worden war, seufzte der in Gedanken versunkene König tief, wie einer, der betrübt ist.